De immer sympathieke Britse Keane rond de tandem Tim Rice-Oxley en zanger Tom Chaplin klinken op de vierde cd ‘Strangeland’ minder geforceerd en gekunsteld . De elektronica die meer armslag kreeg , is terug naar af en de songs klinken meer als op het sterke debuut ‘Hopes & Fears’, compacte , romantische liedjes, een soort onbevangen aanstekelijke droom ’ballad’ pop . Gevoelig materiaal , met een zalvend weerhaakje, aangevuurd door zeemzoeterige piano/toetsen en de emotievolle zang van Chaplin. Los, ontspannen ‘feelgood’ heerlijke songs , niet vies van een hapklare Coldplay en Snow Patrol . Het levert een reeks toegankelijk singles op , “Silenced by the night” , “Sovereign light café” en “Day will come” .
Keane heeft z’n oude glans teruggekregen , eerlijke pop , leuke mee neuriënde refreintjes en een knuffelbeergehalte. De toegankelijker melodieuze Keane molen draait opnieuw op volle toeren!
Los van de schreeuwlelijke hoes is ‘Freak Out’ een opmerkelijke plaat van een zeer opvallende band! Teenage Bottlerocket komt uit het Amerikaanse Wyoming, bestaat sinds 2001 en is toe aan haar vijfde album.
Het artwork van TB-platen bestaat steevast uit het bekende logo met op de achtergrond een specifieke kleur die de sfeer van het album moet weergeven. Het is mij een raadsel welke sfeer de band met de lelijke roze achtergrond in gedachten had, maar ‘Freak Out’ is een knaller van een punkpopplaat.
We horen 14 korte, snedige tracks die zich zeer snel in je hoofd nestelen. Het viertal kan met songs als “Freak Out”, “Headbanger”, “In The Pit” en “Mutilate Me” moeiteloos wedijveren met het betere werk van Screeching Weasel, Green Day, Millencollin en Lagwagon. De teksten zijn zo eenvoudig als dat ze geniaal zijn en handelen over stripverhalen, vrouwelijke schoonheden, headbangers en andere onbenulligheden zoals Maverick van Top Gun. Snel hollen dus naar de platenboer en deze leuke schijf oppikken!
De Californische multimiljonairs van The Offspring weten duidelijk van geen ophouden... ‘Days Go By’ is ondertussen al het negende studio album van de hitmachine die vooral rond de eeuwwisseling hoge ogen gooide. De echte topperiode van deze band is al een tijdje voorbij en te horen aan de nieuwe plaat zal daar niet veel verandering in komen.
‘Days Go By’ kent nochtans wel enkele fijne songs die refereren naar betere tijden. Openingstracks “The Future Is Now” en “Secrets From The Underground” zijn lekker klinkende punkrocktracks en ook “Hurting as One” kon zo op doorbraakplaat ‘Smash’ gestaan hebben. Ook de snelle slotsong “Diving By Zero” kan er mee door en dat geldt ook voor Dirty Magic”, een heruitgave van een nummer dat op debuutplaat ‘Ignition’ staat. Niet slecht maar ook niks nieuws voor de echte fans.
Jammer genoeg staan er op ‘Days Go By’ flink wat missers en dan drukken we ons nog licht uit: Zo is de titeltrack een flauw nummer dat wel heel erg op de muziek van Dave Grohl en de zijnen gelijkt. Verder is er “Cruising California”, met voorsprong het slechtste nummer dat we dit jaar van een ‘punkband’ hoorden , “All I Have Left Is You” is een saaie ballad en “OC Guns” is een heel flauwe poging om wat afwisseling in het album te brengen.
‘Days Go By’ kun je dus geen goed album noemen, enkele degelijke tracks niet te na gesproken.
Moeilijk definieerbare indiepop van een beloftevolle band uit Portland horen we op deze tweede plaat van vier multi-instrumentalisten van o.m. Corrina Repp en Joe Haege (31 Knots).
Een erg boeiende , sfeervolle en gevarieerde cd van bezwerende, atmosferische droompop, overladen, voortgestuwd en gedreven door percussie en synths, en gedragen door hemelse, verleidelijke, zwoele , maar scherpe vocals .
De songs intrigeren door een broeierige opbouw en een onderhuidse spanning, dreiging met een gepaste dosis bombast . Ze zijn met finesse uitgewerkt en hebben een verslavende werking.
Overtuigende plaat met voldoende afwisselende nummers als het intens broeierige “Anchor” , het donkere “A pose for no one” en het gedreven “Skin & bone” ; iets verderop het slepende “In the center of powder white” , het onheilspellende “To break into” en de soundscapes van “Bones”, die ervoor zorgen dat we hier een boeiende muzikale wereld gepresenteerd krijgen, ergens gelinkt aan Bat For Lashes en Florence Welch.
Wat zijn en blijven we onder de indruk wat Jaz Coleman en de zijnen muzikaal verwezenlijken. De apocalyptische voorspellingen ten spijt is het einde der tijden er tegen 21 december volgens de Maya kalender; de dreigende, donkere spannende gothicmetal/synthwave van deze zanger/egyptoloog/priester kan er ook niet omheen … De eerste drie nummers “Pole shift” - maar liefst negen minuten, zonder één seconde verveling -, “Fema camp” en “Rapture” zijn de ideale soundtrack . De galmende zang , de oerschreeuwen, de snijdende gitaren, de pompende bas , een losgelaten drums en de synths van het vijfde lid Reza Udhin, die een prominente rol innemen. De originele leden Kevin ‘Geordie’ Walker, Martin ‘Youth’ Glover en ‘Big’ Paul Ferguson etaleren hun klasse. Deze nummers barsten letterlijk open! Heerlijk apocalyptisch dus !
Al 33 jaar draaien ze (door) , deze Engelse doemdenkers . Toegegeven , de plaat zakt dan wat ineen, , maar iets verderop worden alle registers nog eens opengetrokken op de (Heilige Onderwereld) Drievuldigheid “Glitch”, “Trance” en “On all hallow’s eve “. Boeiend materiaal door de tempowisselingen en de hard-zachte aanpak, die hun muzikale relikwie voltrekt . Killing Joke is voor niets (een) Killing Joke …
Uit Australië, Melbourne komen ze overgewaaid , dit kwartet van songschrijver Husky Gawenda. Dromerige , sfeervolle, broeierige indiepop horen we onder z’n hemelse, droefgeestige stem . En net als bij bands Fleet Foxes , Grizzly Bear, Midlake, Bon Iver en Isbells hoor je hier een prachtige backing stemmenpracht , die de songs kleur geven.
Eerst hadden ze in eigen beheer ‘Quiet little rage’ uit (2008) , maar met deze plaat (eigenlijk) een tweede debuut, mikken ze op Europa . Dertien afwisselende , ontroerende songs die lekker wegdromen en je meevoeren op de golven van de zee.
Geniet van de subtiel kracht en finesse van songs “Tidal wave” , “History’s door (sterkste nummer van de cd !), “Hunter” , “Don’t tell your mother” , als de soundtrack neigende “Instrumental” en de titelsong.
Een ontdekking waard en nu maar hopen dat ze hier airplay verkrijgen …
Isbells dwarrelt graag in de muzikale leefwereld van Crosby, Stills & Nash ; Elliott Smith, Nick Drake en José Gonzalez. En te situeren, ergens tussen Bon Iver, Iron & Wine, Kings of Convienence, Band Of Horses en Fleet Foxes; zijn ze toe aan de tweede cd , ‘Stoalin’ , die enerzijds akoestisch ingehouden klinkt, maar anderzijds net als Bon Iver durft elektrischer, frisser, krachtiger te gaan , en breder is gearrangeerd, ondersteund van een zachte, zalvende, meerstemmige en hemelse zang, aangevuld met ‘Duyster’-dame Chantal Acda .
Een herfstig klanken palet en een haard/kampvuur gevoel blijft behouden door de dromerige, innemende, beklijvende songs.
De elektrische gitaar, mandoline, steelpedal ( allemaal btw van Gianni Marzo!) en een uitwaaierende blazer met dubbele percussie trekt een intens, stevig geluid open. Pakkende melodieën in rijk geschakeerde arrangementen .
Kortom , Isbells van Gaëtan Vandewoude blijft garant staan voor aantrekkelijke, aangename , sfeervolle , catchy ’mijmer’ songs . Kenmerken: pure schoonheid , subtiele betoverende geluidjes , stemmenpracht, een melancholieke ondertoon en soms een weelderig arrangement; “Heading for the newborn”, “One day” , “Elation” en “Erase & detach” zorgen voor afwisseling en progressie in het typische Isbells’geluid .
Helicon brengt verschillende stijlen zoals psychedelische rock, shoegaze en postrock samen in hun selftitled album. Helicon wordt gevormd door de broers John-Paul en Gary Hughes afkomstig uit East Kilbride en Glasgow.
Hun muziek klinkt alsof je binnenwandelt in een moderne versie van het sprookje van Duizend-en-één-nacht. Ze nemen je mee op hun vleugels van Arabische gaze, voeren je tot aan de sterrenhemel en laten je los op een trillende zee van postrock.
Ze speelden voornamelijk in de USA en UK en werden onlangs toegevoegd aan de line up van Liverpool’s International Festival of Psychedelia die doorgaat op 29 september.
Op hun bandcampagina http://heliconglasgow.bandcamp.com/ kan je hun muzikale wellness beluisteren. Op Facebook vind je ze terug onder http://www.facebook.com/helicon1band
Situering – Alan Lomax … Zoals zijn vader voor hem had gedaan, reisde de Amerikaanse folklorist en musicoloog Alan Lomax in de jaren ’40 naar het diepe zuiden van de States om er opnames te maken van de worksongs die gevangenen zongen tijdens de dwangarbeid. Zo verzamelde hij pareltjes die vandaag voortleven in covers van pakweg Ry Cooder (“Goodnight Irene”), Moby (“Natural Blues”) en Nirvana (“Where Did You Sleep Last Night”).
Of een “Black Betty” van Ram Jam, die ook uit de collectie van Lomax komt. En die zwarte Betty is geen vrouw, maar de naam van de zweep die over de slavenruggen ging bij het plukken van katoen. Het is een nummer van Lead Belly, zowat de bekendste van Lomax’ ontdekkingen.
Situering - The Golden Glows
De Belgische The Golden Glows, met de zangeressen Katleen Scheir, Nel Ponsaers, en tenorzang van gitarist Bram van Moorhem, geven een moderner kleedje aan die (prison) songs die Alan Lomax vastlegde.
Een eerbetoon met een legendarische verzameling songs van oude countryblues. Muziek uit vervlogen tijden van Amerikaanse songs van de jaren 20 , Ierse en Engelse folk traditionals; een gevarieerd postuum , intens doorleefd , gedrenkt in blues, jazz en gospel. Een schitterende vocale harmonie en muzikale pracht, ingehouden , sober en extravert.
Roland Van Campenhout en The Golden Glows toerden samen met deze ‘A Tribute To Alan Lomax’. Heel interessante ontdekking!
Dz Deathrays, partypunkers uit Brisbane , Australië … Het duo Shane Parsons en Simon Ridley komen in navolging van Death from above 1979 een reeks broeierige, energieke en noisy garagepunksongs voorstellen, waarbij lekker wordt gestoeid met elektronische (digital hardcore) ritmes . Kenmerkend zijn dus de intense, rauwe, meeslepende en explosieve tempowisselingen, de elektrische spanning en geladenheid en de onvaste, soms schreeuwende zang .
Het levert een zompig staaltje hitsend materiaal op, die het duo uitermate interessant houdt door de afwisselende aanpak, een mokerende “Teenage kickstarts”, “Play dead until you’re dead” en “L.A. lightning”, de opbouwende explosieve “Cops capacity”, “Gebbie street” en “Dinomight” (met een knipoog naar Jack White) en de spannende intensiteit van geniale uitwerkingen van “No sleep” en “Dollar chills”.
Dz deathrays is er eentje om in het oog te houden …
We kunnen aankloppen bij Mike Hadreas , sing/songwriterschap met een hoge gevoeligheidsfactor en muzikale fijnproeverij betr Perfume Genius. Ontroerende, persoonlijke, korte meesterwerkjes horen we op de tweede plaat, die moeiteloos rijmt aan ‘Learning’, het debuut. De homothematiek in z’n minst vrolijke vorm, wordt aangesneden, zoals we het kennen van een Antony & The Johnsons. De man; zijn stem en piano vormen de basis van het materiaal , en worden sober en spaarzaam aangevuld door synths/piano/toetsen van tweede man en vriend Alan Wyffels; een drummer/gitarist biedt het ingehouden materiaal wat meer intensiteit, diepgang en breedte. De songs zijn gebaad in melancholie, kunnen een donkere dreiging hebben en kunnen op die manier meedingen in het Angelo Badalamenti concept , één van de favorits van Hadreas.
Muzikale pracht en schoonheid, sober en elegant … Het zijn allemaal korte, kernachtige, licht klassieke schetsen.
Perfume Genius laat de intimiteit, melancholie en gevoeligheid in al zijn (muzikale ) variaties horen en treft ons diep in het hart . Subtiele kracht van twaalf kernachtige songs als een ingetogen “Normal song”, “No tear” en “All waters”, of de forsere aanpak van “Dark pants” en “Hood”. Diep indringende sing/songwriterschap is dit …
Twin Sister is een beloftevolle jonge band uit Portland rond gitarist Eric Cardona en de bevallige Andrea Estella.. Na twee EP’s ‘Vampire with dreaming kids’ en ‘Colour your life’ zijn ze toe aan hun debuut , een album vol aangename droompoppsychedelica; een sprookjesachtige dreamworld van een meeslepende, hypnotiserende sound , die durft te prikkelen door een zachte, speelse, swingende groove en een ietwat snedige aanpak .
Twin Sister hangt ergens tussen Sterolab (die typerende Franse tunes) , Mazzy Star en Björk , en bepalend is de hemelse, broze en breekbare zang van Estella .
We hebben binnen dit droom/indie concept een gevarieerd geheel, een onschuldige “Daniel”, een broeierige “Bad street”, een retrorockend “Saturday Sunday” en de filmische tunes van “Spain” en “Gene ciampi” . Kwalitatief hip materiaal dus!
Altijd wel een voorliefde gehad voor die muziek van Spiritualized rond zanger/componist Mr Spaceman Jason Pierce. Hij heeft 2 jaar moeten uitrekken voor nieuw materiaal. Een leverziekte velde hem bijna en de moeilijk ‘mentale’ periode wordt deels verwerkt op de niewue cd .
Muzikaal is Spacemen 3 / Sonic Boom onherroepelijk verbonden met Spiritualized door de dromerige psychedelische rocktrips . De songs kunnen intens broeierig, sfeervol zijn , hebben een repetitieve ondertoon, worden soms mooi uitgesponnen en bevatten orkestraties met een koorzang bovenop . Uitermate boeiende, afwisselende, intrigerende poppsychedelica met songs als “So long you pretty thing”, “Mary” en “Life is a problem” . “Hey Jane” is het kroonstuk van de plaat, die alle elementen samenperst. Ook de ballads “Freedom” en “Too late” pakken ons moeiteloos in.
‘Sweet heart sweet light’ grijpt terug naar de seventies psychedelica en ademt onderhuids een Velvet Underground sfeertje . Een hart onder de riem moet het zijn dat Pierce een schitterende nieuwe plaat heeft afgeleverd!
Binnen de ganse rits indiepoprockende bands kunnen we momenteel niet omheen het NY-se duo Beach House. Inderdaad, Victoria Legrand (keyboards/backing vocals) en zanger/multi-instrumentalist Alex Scally braken definitief door naar het grote publiek met de derde cd ‘Teen Dream’. Verdiend loon naar werk … Broeierige, toegankelijke droompop, ondergedompeld in shoegaze, met een verontrustende onderlaag .
De opvolger biedt niet echt iets nieuws , maar de unieke geluidswereld van sfeervolle, onderkoelde synthlagen en gitaar , in gedoseerde galm en die rokerige, doorleefde stem van Legrand intrigeren .
‘Bloom’ is dus minder indrukwekkend dan de voorgaande cd , maar bevat een handvol pareltjes als “Myth”, “Lazuli”, “Other people”, “The hours” en “On the sea”. Verder hebben we lichtvoetig , rustig voortkabbelende songs, heerlijk vertoeven in hun muzikale leefwereld.
Bedwelmende trip, maar minder verrassend …
Nederlands 
Français 
