De uit de UK afkomstige Breton, kwam in de belangstelling met de single “Edward the confessor”, een stuwende song , die een veelheid aan stijlen beheerst, en rock moeiteloos linkt aan punkfunk en computergestuurde technologie. Het nodigt uit om het ganse debuut ‘Other people’s problems’ te beluisteren . Fijne muziek van een creatieve band, die verrassend met sounds omgaat: elektronica, soundscapes, bleeps, zware bassen, hitsende drums en ritmisch bedwelmende, pulserende en knisperende, neurotische beats. Een afwisselende, gevarieerde plaat van een gretig klinkende band.
Een moderne ‘new rave’ stijl , die beelden van bands als Metronomy, Klaxons, Friendly Fires, !!!; The Rapture, Radio 4, LCD Soundsystem deed opborrelden , en toch ergens de mosterd haalt bij een Gang Of 4, A certain ratio en Cabaret voltaire in die elektronica en drums. Maar ook de dwarrelende ritmes van Foals en Bloc Party horen we.
Intrigerend materiaal waarvan songs als “Pacemaker”, “Wood & plastic” , “Jostle” , “The commission” en die single duiden op een sterk debuut !
Slaughterhouse - Ty Segall Band
De zeer bedrijvige lo-fi garagerocker Ty Segall is met deze Slaughterhouse al aan zijn derde album toe in 2012.
Met de Ty Segall Band brengt hij een uiterst explosief goedje tot leven, een bruisende cocktail van vuile garage rock, nuggets psychedelica, ontspoorde rock’n’roll, vuige punk en gestoorde hard rock. Een wilde kruisbestuiving van Hawkwind, Sonics, Syd Barrett, Johnny Thunders, MC 5, Stooges en Black Sabbath. De gitaren zijn dikwijls bedolven onder een laag fuzz en distortion maar slaan geregeld ook aan het soleren als ware hier een bende harige hardrockers aan het werk.
U mag van ons headbangen op “Death” en pogoën op “Slaughterhouse” en “The bag I’m in”. Feit is dat er hier een handvol schitterende songs tussen al dat gitaargeweld zitten zoals het vunzig rockende “I bought my eyes”, het razende “Tell me whats inside your heart” en het sluipende “Wave goodbye”.
Enkel de 10 minuten durende aanval op uw trommelvliezen “Fuzz war” is beter over te slaan, tenzij u ‘Metal Machine Music’ een goede plaat vindt natuurlijk.
‘Slaughterhouse’ is smerig, wild, explosief, geschift en uitermate fantastisch.
Gothic Metal en een innemende frontvrouw, het is een combinatie die de laatste twee decennia vrij succesvol bleek bij onze Nederlandse buren getuige bands als The Gathering, Within Temptation en Epica. Sin7Sins is een groep die je perfect in deze traditie kunt situeren. Ontstaan uit de as van de formatie Infinite Dawn bracht dit vijftal in 2010 met ‘Perversion Ltd’ naar verluidt een zeer degelijk debuut op de markt. Twee jaar later is Sin7Sins terug met ‘Carnival Of No Tomorrow’. Het is voor ons de eerste kennismaking met deze Nederlanders en die is best positief. Het plaatje bevat 11 vrij afwisselende nummers en valt vooral op door de stevige strot van frontdame Lotus. Die komt het best tot zijn recht in de stevige en catchy nummers waaronder de drie krachtige openingstracks en “As Romance Dies”. Naast deze knallers passeren uiteraard ook de obligate ballads de revue (“Shadows & Dust” en “Cyanide Symphony”), best verdienstelijk maar niet onze favoriete cup of tea. Verder horen we in een aantal songs de nodige industrial invloeden en doet Sin7Sins ons daardoor bij momenten als Rammstein klinken. In ieder geval, ‘Carnival Of No Tomorrow’ is best de moeite waard voor liefhebbers van het zwaardere werk.
Een liedjeskunstenaar is het, die Nederlander Erik De Jong, die op 41 jarige leeftijd debuteerde (2002); de tweede plaat ‘Dagen van gras , dagen van stro’ , kwam drie jaar later uit in 2005. Daarna kwamen talrijke samenwerkingsprojecten en nu de 50 voorbij is pas de derde cd te zien, ‘Tot ziens, Justine Keller’, een heerlijk relaxt sfeervol album , die opvallend positief en vrolijk kan klinken door de uptempo ritmes , de talrijke instrumenten, de geluidjes en Jongs unieke combinatie van zinnetjes en metaforen.
Een romantisch album, melancholisch aanvoelend , over van alles en nog wat , de liefde , afscheid nemen , dagdromen , een regelmatig terugkerende Justine, enz., bepaald door z’n fluisterzang .
Het zijn mooi gearrangeerde composities, sober ingehouden , check maar eens “Jij wint”, “Overvecht” en de titelsong; of ze zijn rijkelijk en kleurrijk met allerhande toeters en bellen en geluidseffecten . “Heel goed nieuws”, “Club insomnia”, “Begin oktober” en “We vieren het toch” zijn de ‘Beautiful day’s’ van U2.
Spinvis heeft een sterke derde cd uit .. Moderne Kleinkunst met een grote K …
Samen met Aloe Blacc en Plan B is de 32 jarige sing/songwriters uit Ann Arbor, Michigan Mayer Hawthorne één van de nieuwe soulwonders. Hij is aan z’n tweede cd toe, ‘How do you do?’ , die het veelgeprezen debuut ‘A strange arrangement’ , de EP ‘Impressions’ (met covers) en een live dubbelaar opvolgt.
Hawthorne, een ‘Austin Powers’ lookalike met vlinderdas , overtuigt met het lichtvoetig, aanstekelijk fris ‘feelin’ good’ Motown geluid; z’n extraverte uitstraling geef elan aan deze sound. Het retrogeluid refereert aan Smokey Robinson, Curtis Mayfield, Otis Redding, Stevie Wonder, Jackie Wilson en Barry White, alsof het materiaal in de jaren ‘60 is geschreven en opgenomen.
We horen een variatie van zwoele, zeemzoeterige liefdesliedjes (al of niet gebroken hartjes!), relaxte ‘West Coast’ soul tot dampende, opwindende ‘funksoulbrother’ cocktails.
Twaalf speelse, leuke, ontspannende songs ( o.m. “A long time”, “Dreaming”, “The walk” en “You called me”), die boeien door een pretentieloze directheid en eenvoud. Melodieuze, gepolijste ‘black’ soul en beach music, die weet te raken! Afgelijnd dus, maar knap gedaan ! Bewondering dus voor de ‘love, peace & soul’ van een sing/songwriter en multi-instrumentalist , die hier doorbreekt met deze plaat.
De groepsnaam en de titel van de cd passen volledig in de muzikale outfit van het Zweedse duo Fredrick Balck en Maria Linden . Breekbare, dromerige shoegazepop , meeslepende , zweverige , hemelse zanglijnen en een rits synths en effects . Een geluid dat koud- warm blaast , getuigt van een koele schoonheid en donkere romantiek omhelst .
De eerste songs “Winter beats”, “Wired” en de titelsong intrigeren door de broeierige opbouw en de repetitieve ritmes . De daaropvolgende nummers blijven binnen een dromerig concept . “I kill your love, baby” is de meest sfeervolle, intimistische song en op de laatste “Empty bottles” en “No way outtro” durft het duo wat meer rock in hun intieme ‘droom’ shoegaze te brengen,
Tja , het hartje zal bonken bij deze voor wie houdt van een My Bloody Valentine, Cocteau Twins en Lush .
Andrew Bird heeft al een handvol ingetogen en aanstekelijke sing/songwriter popsongs uit. Ook de laatste nieuwe cd, die wat op zich liet wachten, is meer dan de moeite en is uitermate genietbaar door de verrassende wendingen en mans ingenieuze en inventieve vioolspel. Het dromerige materiaal heeft een sterke ritmiek en een folky inslag. De licht galmende zang en het gefluit komt het materiaal ten goede. “Desperation breeds” is de nieuwsgierige opener van de best sfeervolle , boeiende plaat. “Danse Caribe” doet heupwiegen, er is een duet met St. Vincent Annie Clark (“Lusitania”) , een broeierige “Hole in the ocean”, of hij voert je mee voor een rustige rit via een ingetogen “Lazy projector”. Overtuigend werk dus! Foei dat we deze man niet eerder hebben ontdekt .
Ofschoon Johny Rotten met de Sex Pistols mijlpaal ‘Never Mind The Bollocks’ een onuitwisbare knoert van een stempel heeft gedrukt en de muziekwereld voorgoed heeft veranderd, kon hij toch altijd meer zijn artistieke ei kwijt bij PIL. De platen van PIL zijn bijlange niet allemaal even sterk, maar de originaliteit en het avontuurlijke die zich bij dit zootje ongeregeld manifesteerde was veruit veel interessanter dan de eenzijdigheid van de Pistols.
Bij de potsierlijke circusact die de herenigde Sex Pistols enkele jaren geleden opvoerden op de Lokerse Feesten kwam de vraag al bij ons op “zou hij nu niet beter PIL terug in het leven roepen in plaats van zich hier eindeloos belachelijk te maken met deze geforceerde bedoening ?”. Wij hadden gelijk, niet zo gek lang daarna ging hij terug met PIL de hort op en daar is deze voortreffelijke ‘This is PIL’ uitgegroeid, wederom een plaat die getuigt van een gezonde creatieve geest. Het ware nog beter geweest als de aangenaam geschifte Jah Wobble ook weer van de partij zou zijn, maar een mens kan niet alles willen.
Op opener “This is PIL” introduceert Lydon nog maar een keertje zijn band, “You are know entering a PIL zone” luidt het en het wakkert al meteen onze interesse aan naar hetgeen komen moet, en dat is bijzonder aardig. Post punk, reggae en funk smelten samen in een verslavend “One drop” en een punk vibe nestelt zich in een gejaagd “Terra-gate”. De hele plaat door blijft PIL de aandacht vasthouden met verrassende wendingen en sterke songs, wij bespeuren geen haperingen of zwakke momentjes. De gitaar van Lu Edmonds slorpt de nodige echo’s naar binnen en klinkt bij momenten scherp en funky. De diepe dub sounds die Scott Firth uit zijn basgitaar haalt zorgen er voor dat wij Jah Wobble nergens missen, en dat is een heuse verdienste. Rotten zelf, of Lydon zoals u wil, kan nog steeds met overtuiging tegen verschillende schenen schoppen, er schuilt nog altijd een rebel in hem en die kwaadheid uit zich in die typisch furieuze vocals.
Met venijnig dreigende lange nummers als “Fool” en “Out of the woods” begeeft PIL zich zelfs zonder schroom en moeite in het vaarwater van hun magnum opus ‘Metal Box’. Het resultaat mag er zijn.
De beste PIL in jaren.
Arktika is een postrock band uit Cologne, Duitsland en voorziet begin augustus een releaseshow van hun nieuw album ‘Symmetry’. Arktika begon in 2008 en heeft intussen drie albums op hun naam staan. Voor diegene die zich afvragen waar de naam ‘Arktika’ vandaan komt: de ‘Arktika’ is een Russische atoomijsbreker uit de Arktika-klasse.
Met nummers die de kaap van tien minuten bereiken brengen ze met ‘Symmetry’ opnieuw een zinderende sfeer van postrock, postcore en sludge. Daarnaast brengen ze vaak ook een ode aan de 90ties emocore omringd met atmosferische melodieën. De stem, afwisselend rauw en radeloos klinkend, creëert mee de sfeer die Arktika wil overbrengen aan hun luisteraars.
Op http://www.facebook.com/arktika.germany kan je hun opkomende shows op de voet volgen!
Hookworms bracht in februari ‘Live Vol. I’ uit, een album die slechts vijf nummers telt. Maar het zijn er vijf om U tegen te zeggen! Hookworms brengt psychedelische krautrock van een hoog niveau. De zang geven ze eerder een ondergeschikte plaats wat de psychedelische sfeer die ze instrumentaal creëren dan ook alle eer aandoet. Als je je ogen sluit zou je je kunnen wanen temidden het voormalig Woodstockfestival.
Hoewel er weinig info over de band zelf te vinden is op het wereldwijde web lijkt hun facebookpagina http://www.facebook.com/Hookworms een ware stortregen aan optredens en festivals te bevatten. Het is nog even wachten op hun debuutlp maar op hun bandcamppagina http://hookworms.bandcamp.com/ kan je alvast een voorsmaakje van deze psychrockwarriors vinden.
Aanvankelijk begonnen als Amerikaanse westcoast hardcore punkers, hebben de heren van Ceremony op ‘Zoo’ wat meer diepgang en postpunk in hun songs laten sijpelen. Niet dat de rechttoe rechtaan old school punkrock helemaal verdwenen is, getuige wild om zich heen schoppende lellen als “Citizen” en “Ordinary people”, maar er wordt al meer met de postpunk van Wire en PIL geflirt op “Brace yourself” en “Hotel”. Met “Community Service” hebben ze zelfs een kwieke garagerocker in huis en afsluiter “Video” is een rauwe indierockballad die bredere horizonten verkent. De ganse plaat echter blijft een gretige primitieve punkspirit behouden, en dat is wat van ‘Zoo’ een pittig schijfje maakt.
Useless Children uit Melbourne bracht in 2010 een EP getiteld ‘Skin’ uit en breien hier nu een vervolg aan met een volwaardig album ‘Post Ending//Pre Completion’. Ze staan ervoor gekend om heavy noise rock geluiden te brengen gedrenkt in een bad van postpunk. De strakke ritmes en rauwe killerriffs zijn doorheen de nummers een constante in vergelijking met hun jungle aan noise en onversneden vocals . Verder hoor je in hun nummers ook duidelijk industrial en psychedelische invloeden, wat het geheel een high voltage geeft. De ongeveer 30 minuten durende trip doorheen hun noiseland is een ware oerbeleving.
Op http://uselesschildren.bandcamp.com/album/post-ending-pre-completion kan je hun beluisteren.
De sing/songwriter uit de VS is al toe aan z’n zesde cd , een half jaar zelfs na de vorige cd. Acht afwisselende songs horen we, die een fijne, elegante opbouw hebben, ingetogen kunnen zijn of iets meer rocken .Op die manier hebben we de broeierige “Love thine enemy”, “Mystery mail” , “Meet me at the mannequin gallery” , en de intieme “To every man his chimera” en “Mariah” . “Robin egg blue” lijkt een regelrecht kalme Feelies song .
Kijk , McCombs overtuigt opnieuw met een reeks rakende folky indiesongs …
Uit Chicago, Illinois zijn ze , deze gasten van Maps & Atlases . Na een paar EP’s en een cd, kunnen ze doorbreken met ‘Beware & Be Grateful’, waarbij ze meer richting doorsnee indierock zijn geëvolueerd. Opvallend zijn de vindingrijke , dromerige en broeierige melodieën, de verrassende en huppelende ritmes en een groovy afrorockend sfeertje . Vroeger maakten ze deel uit van het ingewikkelde ‘ mathrock’ genre , maar de poporiëntatie overtuigt alvast.
Een gevarieerd album van boeiende , subtiel uitgekiende songs, waarbij de groep refereert aan ELO, Talking Heads , TV On the Radio en Vampire Weekend . Vanaf het nummer “Silver sel” , tweede deel van de cd , klinken de nummers heel aanstekelijk.
Nederlands 
Français 
