Het Californische Death Grips van Stefaan ‘MC Ride’ Burnett biedt de hiphop alternatieve en boeiende wendingen . Death Grips ademt de friste van een Public Enemy, Dälek, Bad Brains en 24-7 Spyz . Mee met de tand des tijd wordt dit aangevuld met punk, noise, hardcore, industrial, electro , dancehall, breakcore en dubstep . Een amalgaan horen we in donkere, lugubere , loeiharde , weirde, stampende songs . De songs zijn vindingrijk , voelen onrustig aan , hebben een dreigende groove en zijn claustrofobisch. Intens hard, strak ,compromisloos, met ongekend felle raps . Wat een debuut .
Nog dit jaar verschijnt een tweede plaat ‘no love deep web’ . Uitkijken maar.
Na een kleine time out tussen 2004 – 2008 zijn de broers Phil & Paul Hartnoll terug van de partij ; de twee broers gaan eenvoudig weg verder, waar ze de vorige keer eindigden . Op die manier horen we kenmerkende ambienttechno, van zalvende, bedwelmende , hypnotiserende klanken en pulserende , aanzwellende en krachtiger wordende beats. Het comeback album ‘Wonky’ voert ons mee in een vredig intergalactisch stelsel, “Intergalactic mutants, we are your friends”, wat live ondersteund wordt door allerhande visuals van kleurrijke kristalstructuren en ruimtewezens gerichte boodschappen op een groot scherm .
Het emotionele klankenspectrum van de openers “One big moment” en “Straight sun” brengt je in trance .
Af en toe weten de twee techneuten het tempo op te drijven , komen er wat dubstepinvloeden voorbij, word je stelselmatig ingepalmd , voel je sprankelende bubbels en aanstekelijke beats zoals “Stringy acid” en “Beelzedub”. Een tweetal nummers worden vocaal lichtjes gesteund , “New France” met Zola Jesus en de titelsong met Lady Leshurt, die trouwens gekenmerkt wordt van een pak verrassende wendingen .
Algemeen niks nieuws , maar Orbital biedt nog steeds muzikale werkstukken om trots op te zijn …
Het aantal platen van deze folkyamericana sing/songwriter is niet meer bij te houden . Tien sombere, sobere en semi-akoestische folk- en americana liedjes staan op deze plaat, bepaald door de weemoedige zang van Will Odham . Voordien durfde hij in wisselende bezetting sommige songs een luchtige, vrolijke, krachtige noot voorzien, maar hier klinkt opnieuw de introvertie , ingetogenheid door , waarbij de songs een minimale, spaarzame en gepaste geraffineerde omlijsting krijgen, indien nodig.
Een puur album vol trage schoonheid , soms mooi uitgesponnen , soms ondersteund van Angel Olsen, die Emmylou Harris oproept in haar helder, indringende stem .
Heerlijke nostalgie horen we van Minny Pops , die na ruim dertig jaar voor een reeks concerten terug bij elkaar komen en in Nederland een voorname exponent waren van een amalgaan coldwave/waverock en avantgarde . Toegegeven toen is de groep aan ons voorbijgaan. Deze liveplaat is alvast een mooi overzicht , ergens opgenomen ’81 in de Melkweg , Amsterdam ; we zijn behoorlijk onder de indruk van het materiaal .
Minny Pops was/is de band van zanger Willy Van Middendorp, die op plechtige, declamerende wijze de songs af haspelt. We horen hoekige, krassende gitaren, een dreunende bass, synths en ritmebox. Bezwerende repeterende, slepende , opbouwende en bonkende ritmes sieren de songs; 15 in totaal , waaronder enkele in de eigen taal .
Een boeiende catalogue , met songs als “Wong”, “Trance” , “Blue roses”, “Kogel”, “Mental”, “Jets” en “Time” .
Achter Cold Specks gaat ene Al Spx schuil , een Canadese zangeres met Afrikaanse roots . Haar zoetgevooisde stem is bepalend in het innemende materiaal . Ingetogen, ontroerende en aangrijpende songs , die piano en gitaar als basis hebben , en rijkelijker kunnen ingekleurd worden . Ze gaat in haar soulfulle rootspop , richting gospel en blues en komt erg sterk voor de dag met songs als “Winter solstice”, “Holland”, “Hector” en “Blank maps” . Ook al houdt ze muzikaal dezelfde lijn , ‘I predict a graceful expulsion’ is een puik debuut van deze beloftevolle dame !
Punkbands die twintig jaar aan een stuk platen uitbrengen en shows spelen dat het een lieve lust is… vroeger was dit een zeer uitzonderlijk fenomeen (The Ramones niet te na gesproken) maar nadat punkrock in de jaren negentig opeens mainstream werd, zijn het aantal groepen die een jubileum mogen vieren exponentieel gestegen. Zo mogen ook de punkers van MxPX twintig kaarsjes uitblazen en ze doen dat in stijl met met deze energieke, nieuwe plaat!.
Voor wie MxPX niet kent, het betreft hier een trio rond Mike Herrera uit Bremerton, Washington dat zich de twee voorbije twee decennia specialiseerde in het maken van eenvoudige maar catchy, melodieuze punkrock.
Het nieuwe werkstuk ‘Plans Within Plans’ is daar geen uitzondering op want MxPX levert zoals gewoonlijk zeer toegankelijke, simpele upbeat punkpop die verdomd lekker uit de speakers knalt. “Best Of Times”, “Lucky Guy”, “far Away”... het zijn songs die je luid moet afspelen en waarbij je al even hard kan meezingen.
‘Plans Within Plans’ is verplicht voer voor fanaten van Descendents, Bad Religion en The Flatliners.
Nog dit: MxPX was dit jaar al te zien in ons Belgenlandje en dat op niet de minste festivals (Groezrock en Ieperfest). Frontman Mike Herrara is echter de enige die het ziet zitten om te touren en daarom doet hij een beroep op de leden van de Zwitserse punkband Cancer. Voor alle duidelijkheid wordt de naam van z’n band dan getransformeerd in MxPx All Stars.
Die solo projecten van Hot Chip zijn toch twa … Eerder waren we al behoorlijk onder de indruk van Alexis Taylor (About Group, Bang & Olufson) en Joe Goddard (The 2 Bears) . Nu zijn Felix Martin en Al Doyle aan de beurt . En beiden koesteren die ‘80s elektronica . Eerst moeten ze nog wat op gang komen met hun ‘arty farty’ popelektronica, maar vanaf song 5 “Behind the shutter”, zit het goed snor .
Broeierige, luchtige, slepende, sfeervolle, aanstekelijke en groovy ritmes en melodieën, met onderhuids een referentie naar Talking Heads, Beck , David Byrne en Brian Eno , wat sterk te horen is op “Do you not feel loved”, “The third one” en “Finding reasons” . Beide heren onderstrepen het talent van Hot Chip op dit project in direct klinkend materiaal, wat ervoor zorgt dat we een overtuigend plaatje hebben.
Islands is een bijzonder bandje rond zanger/songschrijver Nick Thorburn, van het vroegere Unicorns . Hij is al toe aan de vierde cd , en telkens hebben we wel iets anders van deze muzikale kameleon. Na muzikale avontuurtjes binnen aanstekelijke indiepop, psychedelica en bonkende elektronica komt het songwriterschap naar boven. De vierde cd is een ingetogen, sfeervolle , broeierige plaat . Er valt voldoende afwisseling te noteren . Elf eerlijke, eenvoudige popsongs , waarbij de dromerige stem , en zalvende emotievolle elektronica , piano , toetsen elan geven aan de sound. Met songs als “Hallways” en “Can’t feel my face” mag het al wat eens krachtiger klinken. Fijn plaatje !
Het debuutalbum ‘Conditions’ van de uit Melbourne afkomstige The Temper Trap schemerde door met de single “Sweet disposition” . The Temper Trap zette zich op de kaart met hun bezwerende, meeslepende, dromerige indiepoprock, die niet vies is van bombast , groots aangezette partijen en wordt dus gedragen door de indringende falsets en rauwe, energieke zang van Dougy Mandagi .
De opvolger bevat vakkundige pop en helt over naar sfeervolle melancholie, zeemzoeterig en breed uitgesmeerd. Ondanks dit algemeen kenmerk zijn de openers “Need your love”, “London’s burning” en “Trembling hands” stekelig, die onderhuids een postpunk spanningsveld creëren . Verderop de plaat overtuigen “Dreams” en “Rabbit hole”.
Een degelijke , goedgemaakte plaat , niet meer , niet minder en dus ook niet echt verrassend .
Base Ventura komt uit Manchester en debuteren met hun self titled EP onder Twisted Tape Recordings, een casette label dat eveneens z’n debuut kent. Base Ventura is psychedelische rock die licht verteert. Hun sound doet denken aan deze van Psychic Ills, Moon Duo, Wooden Shjips en andere maestro’s in het genre psychrock. Ze stonden in mei dit jaar nog samen met Moonface in Soup Kitchen, een restaurant in Manchester dat zich specialiseert in muzikale desserts. Base Ventura is een band die naar mijn mening als hoofdgerecht dient geserveerd te worden, in een zaal eerder dan in een restaurant.
Via deze link kan je hun EP beluisteren: http://twistedtaperecordings.bandcamp.com/album/base-ventura-ep
Pg.lost is een naam die smeekt om ontdekt te worden door postrock-adepten. Dit vietal uit Zweden werd in 2004 opgericht onder de naam Before You Give In en na enkele personeelswissels werd er gekozen voor de huidige bandnaam. Na twee EP’s en een eerste full album in 2008 ‘It’s Not Me, It’s You’ is ‘Key’ hun tweede volwaardige plaat. Leuk om te vermelden is dat Pg.lost onlangs wat persaandacht kreeg toen een onbekend individu hun muziek gebruikte om een platendeal te proberen scoren. Het toont wat ons betreft aan dat wij niet de enigen zijn die Pg.lost flink weten te appreciëren.
Op ‘Key’ staan slechts zeven nummers maar de meeste daarvan zijn lang uitgesponnen. In de nummers gaat Pg.lost voortdurend uiteenlopende richtingen uit en weet het de luisteraar continu te boeien en flink mee te slepen. Op prachtige werkstukken zoals “Vultures”, “Terraein”, “I Am A Destroyer” en afsluiter “Weaver” klinkt de intrumentale rock echt majesteus en bouwt de band zorgvuldig de nodige contrasten en spanningen op.
Het geheel klinkt episch, melancholisch, broeierig en intens. Wie de perfecte soundtrack zoekt om tijdens z’n vakantie doorheen de meest fantastische berggebieden te rijden, hoeft niet verder te zoeken. Deze prachtplaat zorgt ervoor dat je Pg.lost gerust in een adem mag noemen met topbands als Pelican, Mono en andere If These Trees Could Talk.
Dit plaatje is al een paar weken in ons bezit en onderging in die periode diverse luisterbeurten. Het betreft een akoestische samenwerking tussen twee kleppers uit de Amerikaanse punkrockgeschiedenis: Tony Sly van No Use For A Name en Joey Cape van Lagwagon. Jammer genoeg is Sly op 31 juli 2012 onverwacht overleden door een niet nader bepaalde doodsoorzaak.... Het tragische overlijden zet de recensie van deze solo-plaat uiteraard in een heel ander daglicht. ‘Acoustic Volume Two’ zal zo de annalen ingaan als het laatste studiowerk van Tony Sly. Hij opteerde ervoor om vijf No Use For A Name-songs volledig te strippen en in een akoestisch jasje te steken. Daarnaast is er een zesde, volledig nieuwe track “Live Let Die”.
Ook Sly’s boezemvriend Joey Cape kiest er op dit album voor om vijf nummers te herwerken van zijn formatie Lagwagon in combinatie met één nieuw werkstuk “Broken Record”.
Sly en Cape ontpopten zich op vorig werk al tot prima singer songwriters en ook op deze uitgave is dat niet anders... Het blijft echter wrang dat dit het laatste kunstje is van een amper 41-jarige muziekicoon...
Wie een mooi beeld wil krijgen van enkele toonaangevende muziekbands uit het IJslandse Reykjavik is met ‘Backyard The Movie’ aan het juiste adres. In deze uitgave van uitgeverij Morr Music krijgen we zowel een cd als een dvd. Het ontstaan en het concept van deze dubbelaar is nogal bijzonder: muzikant Arni Runar Hooversson van de band FM Belfast nodigde 8 IJslandse bands waaronder de zijne uit in zijn tuin om er gedurende een aantal dagen op te treden. Bovendien inviteerde hij ook filmmaker Arni Sveinsson die de verschillende concerten registreerde. De mooiste momenten staan zo op deze dvd en tonen samenwerkingen tussen verschillende groepen met zeer uiteenlopende muziekstijlen. Daarnaast is er nog een cd waar alle bands die in de film passeren 1 of meerdere songs laten horen. Voor de volledigheid zijn dit de groepen: Borko, Sin Fang, Mum, Hjaltalin, Reykjavik!, Retro Stefson, Prins Polo en FM Belfast.
De uitschieter op de cd is zonder meer Borko (hij brengt als enige ook twee tracks) wiens lo fi ergens het midden houdt tussen de muziek van landgenoten van Sigur Ros en die van Beirut. Ook het nummer van Sin Fang klinkt zeer fijn en kan in diezelfde hoek gesitueerd worden. Het collectief Mum levert op zijn beurt een oersaai werkstuk wat ons steeds de skip-toets deed aanraken. FM Belfast levert een degelijk maar iets te voorspelbaar technonummer terwijl Reykjavik! een slordige mengelmoes brengt van diverse stevige muziekstijlen waaronder metal, garagerock en een scheutje hardcore. Retro Stefson en Hjaltalin leveren degelijke songs op zonder meer en tenslotte is er nog Prinspolo met een cover van “Underwear”, het nummer van FM Belfast dat in deze herwerkte versie een stuk beter is dan het origineel.
‘Backyard The Movie’ is een leuk initiatief en een mooie manier om je muzikale grenzen wat te verleggen.
Memoryhouse = Heerlijk sferische droompop met een warme klankkleur en een hemelse, engelachtige soms dramatische stem. Evan Abbeele en Denise Nouvion uit Canada debuteren met nostalgische droompop en geven de songs rustige voortkabbelende ritmes door gitaarloops, synths, strijkers, piano en allerhande geluidjes.
De groep refereert aan Cocteau Twins, Cranberries, Galaxie 500, maar leunt aan de huidige rits Beach House, Mum, I Break Horses en Warpaint . De plaat klinkt relaxt , ontspannend, ademt rust en ingenomenheid uit en drijft ons mee naar een zorgeloze wereld .
Extraatjes op de cd , gezien de EP ‘The Years’ is toegevoegd .
De naam is een eerbetoon aan Max Richter , een Duits klassiek componist die 10 jaar terug een album uitbracht met de titel Memoryhouse.
Nederlands 
Français 
