Mickael Karkousse is de zanger van Goose en stelt hier met ‘Hello’ zijn debuutalbum voor. Zo’n twee jaar zijn debuut-EP die hij zelf omschrijft als een EP waarop hij nog zoekende was. Zelf zegt hij dat het moeilijk heeft om emoties te uiten behalve via muziek. We kunnen daar inkomen want geldt dat niet voor muzikanten? De producer die hem door zijn muzikale reis op ‘Hello’ heeft geleid, is de Fransman Victor Le Masne die ook de vorige plaat van Goose heeft gedaan en voor de Olympische Spelen in Parijs gevraagd werd om de Marseillaise in een nieuw arrangement te steken.
Over naar de muziek dan. We gaan er niet flauw over doen maar je hoort hier en daar wel eens Goose doorklinken. Ook natuurlijk vanwege het feit dat hij bij Goose ook de vocals doet. Is dat erg? Nee en het is nu ook niet dat het een doorslag is van Goose.
Opener “Hello” is een aanstekelijke emotierijke instrumentele track dat het in het dance en club circuit wel zijn weg zou kunnen vinden. “The Good Life” was tevens al een single en is een topnummertje: synths, catchy met wat verwijzingen naar 80’s pop en disco. Ook “Darling” is uptempo en heel dansbaar. Ik denk dan wel eens aan een artiest zoals Libanees-Britse zanger Mika. “Dancing Like A Fool” is ook een nummer dat nog wat swingt.
De andere zeven tracks zijn meestal veel rustiger qua ritme maar daarom zeker niet minder goed. “Hide Again” bijvoorbeeld is gevoelig en heeft een mooie opbouw. “Only With You” is een gelijkaardig nummer en Karkousse maakt hier gebruik van stemvervorming zoals we die nu veel horen op de radio. “It’s So Magic” is eveneens gevoelig en bij momenten ietwat etherisch door de synths. Met een verslavend terugkerend zinnetje in het refrein. “Omni” is een korte instrumental hoofdzakelijk op piano gespeeld. Op afsluiter “True” klinken de synthsounds een beetje als een Stromae nummer. Met deze song schudt hij nog eens zijn publiek wakker na de eerdere gevoelige en rustige tracks.
Mickael Karkousse heeft met “Hello” een sterk album uit. Het toont dat hij meer is dan de zanger van Goose. Zijn rustiger en introvertere songs zijn meer dan de moeite waard en tonen een andere kant van hem. Toch blijft het meeste van zijn materiaal catchy en toegankelijk.
Synthpop/electro
Hello
Mickael Karkousse
Ware het niet dat we er zeker van zijn dat Kurt Cobain al sinds 1994 zo dood is als een pier, we zouden zweren dat Nirvana met een nieuw album op de proppen is gekomen. Verantwoordelijk hiervoor is Sap, een trio uit Austin Texas dat het er qua invloeden wel heel dik op legt.
Nog wat meer verwarring, ‘Sap’ was ook de titel van een EP van Alice In Chains uit 1992 en SAP (met hoofdletters) is dan weer een Australische groep die qua sound en invloeden in een gelijkaardige vijver vist.
We gaan ongegeneerd terug naar de nineties-gitaarrock, zoveel is duidelijk. Maar we zullen het geweten hebben, er is echter maar één heel groot voorbeeld, en dat is Nirvana. De stem, de looks, de sound, de songs, de scheurende gitaren, de oerschreeuwen, quasi alles ademt Nirvana. Geen idee hoever een band wil gaan in het volgen van de grote invloeden, maar ik zou toch maar best de revolvers uit de buurt houden.
Qua originaliteit of eigen smoelwerk scoort Sap dus een dikke nul, maar ergens verdienen ze dan ook weer sympathie omdat ze tenminste de moeite doen om met een stel stevige eigen songs voor de dag te komen. Dit is dus niet de zoveelste tribute band die Nirvana songs zo foutloos mogelijk probeert na te spelen. Het is ook geen potsierlijke copycat als Puddle Of Mud of Silverchair, zeg maar de geföhnde versies van Nirvana.
Sap serveert de Nirvana-sound hier immers op zijn rauwst en smerigst. De Nirvana van ‘Bleach’ en ‘In Utero’, zeg maar, en dat met nog een extra kluit modder eraan. Een band die zijn zweet het liefst achterlaat in vunzige repetitiekoten, donkere punkkroegen en aftandse concertzaaltjes in plaats van in grote stadions. Met vuile lappen garage-grunge als “Kiss My Kitty Cat”, “Big Fat Macho Man” en “Mr John” verzekert Sap zich van zijn bestaansrecht, dit zijn songs die zich zonder schaamte met het grote voorbeeld mogen meten.
Het legendarisch label Antler is terug tot leven gekomen. Goed nieuws voor de vinylliefhebbers en voor de mensen die de muziek uit die periode willen (her)ontdekken. Er werd geput uit de archieven van het label. Siglo XX kreeg al een release van een remasterde versie van hun dubbelalbum en nu krijgen we een compilatie met werk uit de beginperiode van het label. Het begon met Roland Beelen (Kleo Label) die in 1981 samen zat met Maurice Engelen en daarna samen Antler oprichtte.
Hun eerste release was Neue Sachlichkeit met “Ice/Painless Rage”. Toen waren ze echt baanbrekend voor verschillende genres en bands in België. Tot 2005 bleven ze samenwerken maar door een zwaar ongeluk van Roland Beelen in dat jaar trok hij zich terug uit de muziek business.
Uiteindelijk werd het label samengevoegd met EMI en werd het onder de mat geveegd. Via omzwervingen kwam het in handen van Warner Music. In 2022 verwierf Starman Records van Felix Huybrechts het recht om de naam en het label nieuw leven in te blazen. Lieven De Ridder (Walhalla Records) stelde twee compilaties samen uit het materiaal en Pieter De Wagter remasterde de tracks.
Wat komen we op de eerste compilatie tegen? Songs van artiesten die nog via Kleo uitgegeven zijn geweest en van het jonge Antler.
Opener is Luc Van Acker & Didi Paris met “Onze Vader”. Een heel rudimentair gemixte track dat naar post punk ruikt. Het is wel degelijk het Onze Vader dat hier opgedreund wordt. Een heel alternatieve versie in vergelijking met Dana Winner haar versie… Het nummer doet mij wat aan de jonge P.I.L. denken.
Siglo XX mag hier niet ontbreken natuurlijk. Dit met “Obsession”. Een nummer dat nog ergens tussen New Wave en Dark Wave bengelde.
Neue Sachlichkeit met “Ice” en “Painless Rage” wat , zeker voor die tijd, een goede productie had. Maar het waren ook twee goede songs met potentie. “Ice” vind ik nog steeds een dijk van een nummer. Alleen al die ritmesectie maakt het luisteren de moeite waard.
The Neon Judgement met “Sweet Revenge” dat in 1982 samen “Factory Wall” op een 7inch stond. The Singles met de aardige track “The Last Dance” met onder meer Ben Crabbé aan de drums. Ze behaalden de tweede plaats op de Humo’s Rock Rally in 1980 na The Machines.
Men 2nd met “The Healer” uit Leuven met leden die connecties hadden met bands als Aroma Di Amore, De Legende en The Singles.
Ook interessant is Sovjet War met “The Nuthouse” dat muzikaal te vergelijken valt met wat Red Zebra toen in die dagen deed.
In totaal twaalf tracks vinden we op deze eerste compilatie terug. Het moet gezegd worden dat dit een heel fijne en evenwichtige verzamelaar is geworden waar geen opvuller tussen staat. Een grote aanrader!
Electro, Post Punk, Cold & New Wave
Antler Records - Early Years Vol 1
Antler Records
A Slice Of Life bracht in 2022 het fijne album ‘Tabula Rasa’ uit dat zowat overal lovende kritieken oogste. Dat album hebben ze gepromoot met een pak concerten en voor ze aan een volgend album beginnen, is er nu een interessante remix.
“What Doesn’t Kill Me” was misschien niet het nummer van dat album dat de meeste mensen zouden aangeduid hebben als ‘interessant voor een remix’, maar als ik hoor wat de Oostenrijker Ashley Dayour (The Devil & The Universe , Whispers in the Shadow, L’âme Immortelle) hiermee aanvangt, kan je enkel respect hebben voor die keuze. Haunting in de intro (heel anders dan het origineel), veel nadruk op de vocalen, een web van melancholie op een kaal, vertraagd ritme, … Prachtig.
Elektro/Dance
What Doesn’t Kill Me – Ashley Dayour-remix -single-
A Slice Of Life
https://asliceoflife.bandcamp.com/track/what-doesnt-kill-me-ashley-dayour-remix
Het was even wachten op nieuw werk van Mooneye. Nu we de nieuwe single ‘Branches’ gehoord hebben, weten we opnieuw dat geduld meestal beloond wordt.
Dit is een puur en onversneden singer-songwriter-kunstwerkje dat in opbouw, toon en arrangement de oudere muziekliefhebbers zal doen terugdenken aan de jaren ’70. Toen zangers nog de tijd kregen om een song te smeden met talent en ervaring. In elk lied konden ze een klein stukje van een groter verhaal vertellen. Denk aan Tim Hardin, Joni Mitchell en Paul McCartney.
De producer was Koen Gisen (Meskerem Mees, The Bony King Of Nowhere) terwijl de mixing in handen was van Jolan Decaestecker (Ão). Het tweede album van Mooneye komt uit op 23 februari.
https://www.youtube.com/watch?v=Nrwcku09aA0
Eerder deze single bespreking van de te verschijnen cd Lover To Stranger -single- (musiczine.net)
Vision Master is een tweemansband uit Washington die zopas hun debuutalbum ‘Sceptre’ uitbrachten bij het Italiaanse label Gates Of Hell Records. Ze kozen voor heel klassieke heavy metal en hardrock en klinken op een paar tracks bijzonder catchy.
Reuben en Dan kennen elkaar van bij hun vorige band Funerot, maar het duurde tot bijna 10 jaar na de split van die band vooraleer ze startten met Vision Master. Muzikaal ligt dit project dan ook mijlenver verwijderd van de death en horror van Funerot. De absolute ster van dit duo is Dan Munro. Hij is goed voor heel aangename vocalen (hij klinkt soms eerder Brits dan Amerikaans) en voor heel degelijke riffs. De fundering op bas en drums wordt gelegd door Reuben.
Op openingstrack “Wolves In The Shadows” zit hier en daar een break en tempowissel die nog verwijst naar de nerveuze deathmetal van Funerot, maar voorts tapt Vision Master uit het vaatje van de klassieke heavy metal, met meezingbare refreinen, vlot te volgen clean gezongen lyrics, eenvoudige en toch catchy melodielijnen, ... het tempo ligt in de meeste tracks hoog en dat is ook wel best aangenaam, want deze duo-band moet het voor een deel hebben van de drive die ze in hun muziek steken.
Er is één absolute uitschieter op dit album en dat is “Knife In A Velvet Glove”: hier klinken de vocalen van Dan in het refrein een beetje als die van Brett Andersson van de Britse rockband Suede en een paar riffs van deze song doen denken aan The Darkness. Eens ze op dreef zijn, is er niets aan dit nummer dat je niet goed kan vinden, of het moet de rommelige intro zijn. Het is gewoon een instant-klassieker.
De andere tracks op ‘Sceptre’ die net iets beter zijn dan gemiddeld, zijn “Sandstone”, “Wet Net”, “Thin Veil” en “Arc Terminal X”, met een gitaarsolo van nog een ex-Funerot (Sean).
https://visionmaster.bandcamp.com/album/sceptre
“Night Gym” is de nieuwe single van onze nieuwe nationale rocktrots Meltheads, die ons al eerder aangenaam wist te verrassen met de single “Naïef”, een postpunk-hymne die door deze uitzonderlijk in het Nederlands gebracht werd. “Night Gym” start met springerige, stuiterende postpunk, gaat dan een versnelling hoger naar een hitsig ritme van The Hives en eindigt met een brok lichtbruine sludge.
Songtitel “Night Gym” verwijst naar een nachtclub in Praag en naar andere activiteiten dan ‘vroege ochtendgymnastiek’. De lyrics zijn een aanklacht tegen de schimmige kanten van prostitutie. Het refrein is dan ook: why can’t you love me for free?. Helder en krachtig.
“Night Gym” is de opvolger van de single “Theodore”. Beide nummers zullen te vinden zijn op Meltheads’ debuutalbum ‘Decent Seks’, dat op 9 februari van volgend jaar verschijnt.
Meltheads is een band die je vooral eens live moet ervaren en daar krijgen we binnenkort in Vlaanderen wel enkele kansen toe.
Eerdere live review 2023 Meltheads - Bruisend, opwindend setje! (musiczine.net)
https://www.youtube.com/watch?v=4OqXdYJxRBM
Mechelaar Eric Vandamme viert zijn 40ste verjaardag als cult synthwave-fenomeen Enzo Kreft en dat doet hij met een verzamelalbum op vinyl. Dat heeft hij ‘XL’ gedoopt. Niet omdat er zoveel extra’s op staat, maar omdat XL in Romeinse cijfers staat voor 40.
Op ‘XL’ verzamelt de man met de zwarte baret tien tracks en die komen van de albums ‘Control’, ‘Different World’ en ‘Shelter’. Dat zijn de jongste drie albums, waarvan nog niets eerder op vinyl uitkwam. Daar zit misschien een logica in. De eerste cassettereleases, van de jaren ’80, werden in 2016 reeds verzameld op het vinyl verzamelalbum ‘Dark Matter’ van Walhalla Records. Maar nu blijven twee albums uit de ‘herstart’-periode verweesd achter. Van ‘Turning Point’ en ‘Wasteland’ staat er niets op deze nieuwe verzamelaar.
Minstens acht van de tien tracks zijn als digitale/video-single uitgebracht. Op ‘XL’ krijgen we wel gewoon de eerder reeds verschenen album-versies van de tien tracks. Geen updates, extended versions of remixes. Dat had misschien nog interessanter geweest voor de fans die al eerder de CD’s kochten. Maar misschien zit dat er nog wel aan te komen, op een volgende release.
Het is voor de fans een blij weerzien met “Duck And Cover”, “Biometrics” en “It’s Going On And On”, songs die intussen zowat klassiekers geworden zijn.
Het is ook een mooie start voor wie Enzo Kreft nog maar net ontdekt heeft.
Elektro/Dance
XL
Enzo Kreft
https://www.youtube.com/watch?v=G_qgY0mPsoo
Beth Ditto haalt het Gossip-paard opnieuw van stal. Volgend jaar verschijnt – 14 jaar na succesalbum ‘Music For Men’ - het nieuwe album ‘Real Power’. Als we afgaan op de eerste single (‘Crazy Again’) wordt dat voor de fans een blij weerzien.
14 jaar is natuurlijk een heel lange pauze. Maar The Gossip is nog steeds hetzelfde trio van Ditto, Blilie en Howdeshell. En met Rick Rubin werd dezelfde producer opgetrommeld als voor ‘Music For Men’.
Of “Crazy Again” het succes van singles als “Heavy Cross” en “Love Long Distance” nog eens kan herhalen, valt te betwijfelen. Toch is het een heel goede poging in die richting. Het nummer heeft dezelfde vibe als “Love Long Distance”, maar dan zonder de onderhuidse dreiging van het nummer uit 2009.
“Crazy Again” gaat over een allesoverweldigende verliefdheid en klinkt dan ook een beetje naïever, lichtvoetiger, vrolijker.
Deze single is een blij weerzien met een band die we te lang hebben moeten missen. We kunnen al niet wachten om dat album te ontdekken.
https://www.youtube.com/watch?v=hgTOXSZN7g8
Het moet gezegd worden dat sinds hun terugkeer enkele jaren geleden ze sindsdien erg actief bezig zijn. Dat op vlak van releases en optredens. Deze EP bestaat uit telkens twee remixes van drie nummers uit hun vorig album ‘Echoing Reverie’: “Big Violent”, “Piano Ghost” en “Midnight”.
We starten met “Big Violent” met een single edit van het nummer. Het nummer is hetzelfde als op het album maar de mix maakt het nummer egaler en toegankelijker. De andere mix is er een van Patrick Codenys in de Front 242 cutter mix. Daarmee krijg het nummer een lichte EBM factor mee.
Van “Midnight” krijgen we een ‘Stripped Down’ en een ‘Shad Shadows Version’ te horen.
De eerste versie bestaat haast enkel uit zang en piano. Het maakt ook duidelijk dat dit wel een heel goed nummer is dat ook in zijn eenvoud overeind blijft. De andere mix is gemaakt door de Italiaanse dark electro band Shad Shadows. De aanpak is goed gelukt en de mix van de zang is ook heel geslaagd. Van “Piano Ghost” is er de ‘Rough Mix’ waarvan de album versie eigenlijk wel beter is. De ‘Hørd Mix’ daarentegen voegt wel meerwaarde toe ten aanzien van het originele nummer. Het nummer gaat een heel andere weg op door o.m. de etherische/spacy synths, de aangepaste percussie etc...
Deze EP brengt geen nieuwe songs maar boeiende mixen die laten zien wat en welke richting je met een song kan uitgaan. Met sommige elementen die misschien kunnen meegenomen worden naar een volgende release toe.
Een zicht doorheen hun site leert ons dat ze zeker over een portie zelfrelativering beschikken. Ze zullen hun muziek wel met de nodige ernst benaderen en behandelen, maar qua imago en art-gehalte lijken ze daar zo te zien nogal gerust in te zijn. Maar ook dat kan juist een imago zijn… Kan je nog volgen?
“Beef” is de tweede single van het Antwerpse kwartet Sekushi (is Japans voor sexy) ter promo van hun nog te verschijnen dubbel-EP. Een heel aardig nummer dat nogal wat stijlen vermengt met elkaar tot een mooie homogene sound. Ik hoor sounds en vibes die een beetje doen denken aan bands zoals Kula Shaker of Millionaire. Gewoon om je een idee te geven wat je kan verwachten van deze single.
“Beef” steekt clever in elkaar. Het heeft een mooie opbouw en het blijft boeien waardoor je blijft luisteren tot het einde. Het ontbreken van zang is hier geen gemis.
Het artwork onderstreept nog eens hun zin voor humor en gekte. Laten dat nu juist dingen zijn dat we ook graag waarderen.
Met deze catchy, in een jaren 70 gegoten sausje, muziek maken ze ons natuurlijk benieuwd naar wat volgen zal. Laat maar komen die EP.
SEKUSHI (@sekushi.band) • Instagram-foto's en -video's
Fons records presenteert ‘Beef’, de nieuwe single van Sekushi (musiczine.net)
Beef - YouTube
Psychedelisch rock/post-rock
Beef -single-
Sekushi
Suntapes oftewel Thomas Vanderplaetse volg ik al een tijdje. Velen zullen het waarschijnlijk in Keulen horen donderen bij het horen van zijn naam maar wie van filmische muziek houdt moet dit wel eens checken. Hij maakt veelal rustige, ambient-achtige muziek en hij maakt soms ook gebruik van o.a. omgevingsgeluiden zoals bv op zijn albums ‘Hunting For Hills’ of ‘Shadows of Nagi’. Hij stak daar dan veld opnames in die opgenomen werden tijdens zijn rondreizen.
Intussen is hij al aan zijn achtste album toe. Hij componeert ook muziek voor films en docu’s. Hij treedt ook soms op met zijn muziek. Je hoort het, hij is een bezige bij en hij is een beetje van vele markten thuis.
Voor ‘Laguna’ heeft hij zich gefocust op repetitieve stukjes muziek met een ambient vibe in. Hij geeft de muziek wel de nodige warmte door o.m. gebruik te maken van ongewone, akoestische instrumenten zoals een kalimba, een chinese harp etc… Ik kan daarom bij de muziek zeker het etiket organisch opplakken.
Bij de opener “Seldom” hoor je een rustige opbouw dat haast wat folks aandoet. Het is een beetje zoals de zee: hij komt op en ebt terug weg. Hier maakt hij gebruik van een Glockenspiel en de Thaise pin.
“Contrails” klinkt iets etherischer en dat komt waarschijnlijk door de onderliggende synthsounds waarop de piano en de andere geluiden zich ontplooien. “Golden Patterns” omschrijft hij als een dagdroom. Ik hou enorm van de sfeer en de klank in dit heerlijk stukje muziek. De titeltrack werd al live gebruikt om het publiek mee te trekken in actief luisteren.
Dat is dan ook wat de muziek van Suntapes is: luister- en sfeermuziek. Op “Grasslands” en “Woodlands” hoor je de Oosterse invloed van de Guzheng (Chinese harp). Een heel herkenbaar geluid. Afsluiter “Waterfall” doet mij aan een wellness sessie denken. Het past er qua sfeer helemaal bij.
Op ‘Laguna’ vinden we negen mooie en sfeervolle tracks terug die blijven boeien in hun eenvoud. De meerwaarde en diepte zit in de nuances en details, in de opbouw en de klankkleur.
Het artwork is zoals steeds heel mooi uitgewerkt en de foto op de cover dekt perfect de lading. Andermaal een mooie release.
Soundscapes/ambient/filmisch
Laguna
Suntapes
Belgica Erotica was één van de smaakmakers op het eerder dit jaar verschenen verzamelalbum ‘Walhalla New Beat’ waarop oude en nieuwe vertegenwoordigers van de new beat de degens kruisten. Belgica Erotica zit in het team van de nieuwe vertegenwoordigers, al is dat dan ook al sinds 2019.
Het is mooi om de evolutie te zien in zijn oeuvre. Deze nieuwe digitale single heeft zelfs zonder de schaarse lyrics een onmiskenbare erotische lading. Het is mooi dat voor dit project met de uitdagende songtitel en lyrics een zekere traditie in ere wordt gehouden, maar het werkt dus ook zonder.
De track is iets minder voluit dansbaar dan we indertijd gewoon waren in de hoogdagen van de new beat, maar heeft wel dat heerlijke retro gevoel van begin jaren ’90.
Dance/Elektro
Sex Symbol -single-
Belgica Erotica
Opnieuw een fijne release, dit ‘Sex Symbol’. Voer voor remixers ook. https://belgicaerotica.bandcamp.com/track/sex-symbol
‘Bleed Out’ is alweer het achtste studio-album van de Nederlandse metalband Within Temptation. Aan de bandbezetting is niets veranderd sinds het vorige album en de Zweed Daniel Gibson zat opnieuw achter de knoppen in de studio. Het is dan ook een heel herkenbaar album geworden.
Het was voor de band blijkbaar even zoeken hoe ze dit zouden aanpakken. ‘Bleed Out’ is het eerste album zonder steun van een klassiek platenlabel. Ze kozen voor Music on CD en Music on Vinyl, dat eerder al heruitgaves op vinyl van de oudste albums van Within Temptation uitbracht. Liefst zeven singles gingen vooraf aan de release van het album, waarvan de eerste al in mei 2020 uitgebracht werd. Dat betekent dat de album-kopers slechts vier ‘nieuwe’ tracks voorgeschoteld krijgen. Niet elk van de zeven singles in de aanloop naar deze albumrelease was overigens memorabel.
‘Bleed Out’ sluit naadloos aan op de vorige albums, ‘Resist’ en ‘Hydra’. Er wordt muzikaal weinig nieuw terrein verkend, al klinkt dit nieuwe album misschien net iets steviger of harder. Het is voorts het intussen klassieke concept van moderne symfonische gothic metal, met een beetje bombast en met meer aandacht voor de groove dan voor agressieve gitaren. Op “Cyanide Love” zit een gitaarsound die misschien wat aanleunt bij djent en op “Shed My Skin” voegt de Duitse metalcoreband Annisokay een stevige hardcore-vibe toe. Zangeres Sharon den Adel blijft het middelpunt van elke track en zij is dan ook de sterkste speelster in de ploeg. Het maakt wel dat elke muzikant in deze band niet uit haar schaduw komt.
In de lyrics zit wel wat meer evolutie dan in de muziek. Deze keer gaan die over vrouwenrechten, pesten, oorlog, vrijheid en onderdrukking, religie en over worstelen met jezelf. Allemaal heel relevante onderwerpen en wie de moeite neemt om het tekstvel erbij te halen, krijgt best wel een paar mooie inzichten en boodschappen mee.
Er zit een bescheiden Belgische link in ‘Bleed Out’: de foto’s voor het artwork werden gemaakt door Tim Tronckoe.
De beste tracks op ‘Bleed Out’ zijn “We Go To War”, “Worth Dying For” en “Shed My Skin”.
Itv , lees hier .
Nederlands 
Français 
