Pete Doherty is op zijn zachtst gezegd een veelbesproken figuur omwille van zijn overmatig druggebruik, zijn afwezigheid op de helft van de aangekondigde Baby Shambles optredens, zijn talrijke verblijfjes in de Britse gevangenissen en, last but not least, zijn aan en af relatie met professionele pannenlat Kate Moss. Een mens zou haast vergeten dat diezelfde Doherty  toch vooral een talentvol kereltje is die met The Libertines en met toenmalige copain Carl Barat twee fantastische platen heeft gemaakt. Ook ‘Down in Albion’, het debuut van Baby Shambles, was in al zijn slordigheid een fijne kopstoot van een album. Pete Doherty is in de eerste plaats een geweldig songschrijver, ook al komt ie om geheel andere redenen om de haverklap in de media opduiken, en op deze ‘Shotters Nation’ heeft hij terug een handvol puike songs bijeengeschreven.
Pete is deze keer niet in zee gegaan met Clash goeroe Mick Jones wiens werk er eigenlijk gewoon uit bestond om Doherty volledig zijn gang te laten gaan, wat resulteerde in de sympathieke slordigheid van het Baby Shambles en eerder al het Libertines geluid. De songs op dit nieuwe album klinken iets voller en afgewerkter, maar het blijven natuurlijk typische Doherty kindjes , wat wil zeggen dat de ze alweer even rechtuit als spontaan klinken. Doherty speelt en zingt uit de losse pols een hoop knappe songs alsof hij ze ter plekke heeft uitgevonden, of het nu de gedreven single “Delivery” is of een ingetogen pareltje als “Last art of murder”, het heeft schijnbaar allemaal weinig moeite gekost om het uit zijn mouw te schudden. De onvolmaaktheid is nu net weer de beste troef van dit plaatje. Perfectie is niet aan Doherty besteed, gelukkig maar. Perfectie, dat is iets voor Pink Floyd, dat is verveling en heeft niks met rock’n’roll te maken.
Je mag denken van Doherty wat je wil, voor ons maakt hij welgemeende rock’n’roll plaatjes met een ziel. Zijn turbulente leven en de affaire met visgraat Kate Moss fungeerden alleen maar als de juiste voedingsbodem voor deze verzameling bruisende songs. Laat hem gerust zo verder doen.

Beirut is de beloftevolle band rondom de talentvolle singer/songwriter Zach Condon, uit Albuquerque, New Mexico. Hij plaatst zich meteen naast een Bright Eyes van Conor Oberst qua songschrijven. Onder z’n even melancholisch  dwarrelende stem, brengt hij verschillende culturen samen van zigeunermuziek uit de Balkan, wereldse ritmes en melodieën, indiefolk, americana en pop.
‘Gulag Orkestar’ was het debuut van eind vorig jaar. Hij heeft dus al snel een opvolgerklaar, ‘The flying club cup’ - de titel verwijst naar een tijdens de opnamesessies opgehangen foto uit 1910 met daarop een naast de Eifeltoren opstijgende luchtballon – die mooi uitgebalanceerd klinkt en iets minder speels, doch behoudt door het divers, minder alledaags instrumentarium als draaiorgel, accordeon, piano, toetsen, viool en blazersectie, een smaakvolle, frisse aanpak. De foto was alvast de muzikale inspiratiebron, want Condon haalde een pak elementen van Franse chansonniers als Aznavour, Hardy en zelfs een Jacques Brel: “Nantes”, “Cliquot”, “Forks & Knives (la fête)”, “Un dernier verre pour la route” en “Cherbourg”.
Elke song van de plaat staat er duidelijk en onderstreept een schitterende carrière voor deze jonge Amerikaan! Intrigerende plaat.
 Concerten op 14.11 Bota en 16.11 GrandMix

De nieuwe cd ‘Oblivion with bells’ van het Britse Underworld maakt de cirkel rond met hun opzienbarend doorbraakalbum ‘DubNoBassWithMyHeadMan’ uit (’94). Dit is niet geheel onverwacht, want de vorige cd ‘A hundred days off’’ ( ook al vijf jaar terug), greep al ten dele terug naar deze plaat.
Karl Hyde en Rick Smith hebben elf songs klaar, waaronder vier instrumentals als aangename ambient soundscapes: “To heal”, “Glam bucket”, “Cuddle bunny” en “Good morning cockerel”.
De acht songs intrigeren door de opbouwende trancegerichte beats, die af en toe forser klinken, een vleugje psychedelica, Indiase invloeden en dubby basses. Boeiend. Per beluistering winnen deze songs aan zeggingskracht: “Crocodile”, “Ring road” en “Boy, boy, boy”.
‘Oblivion with bells’ is een loungy plaat, heeft een sfeervol, dromerig karakter en leunt  weinig aan de huidige ontwikkelingen binnen de dance, pop en retro acid, en wordt ondersteund door de uiterst beheerste vocoder vocals van Karl Hyde.
De cd wordt door verschillende mensen als flauw aanzien; toegegeven, door het uitblijven van verrassingen,  zal ‘Oblivion with bells’ geen nieuwe zielen winnen, toch is en blijft hun sound zalvend uniek!

Handsome Furs is het Canadese duo/koppel Dan Boeckner (maakt ook deel uit van Wolf Parade) en Alexie Perry. ‘Plague Park’, vernoemd naar de slachtoffers van de pestplaag in 1710 die begraven liggen in het Plague Park te Helsinki, is een weemoedige, gevoelige plaat, die rammelende lofi, vervlogen gitaargetokkel en een vleugje wave door rudimentaire, repetitieve beats van keyboards en een drumcomputer bevat. De zweverige zang van Boeckner heeft iets mee van een ‘downe’ Beck.
De sound klinkt broeierig, dromerig, maar evenzeer door de rauwe aanpak grillig. Op die manier is er sprake van een voldoende afwisselend geluid: van de sfeervolle  “Buidings with jaws, clammy..”, The singer will be called outside” naar de grillige opbouw van “I sit outside with the radar” en “Spitting golden seeds: the iron brothers”, of van de ‘80’s wave van “…Swung our arms like satellites” en “…He hates his babies most of  alll” naar de dosis experiment op “ Fresh from the city drifts through the parking lot…” .
Handsome Furs mag zich door z’n muzikale stijl plaatsen naast ‘underground’ duo’s als The Kills, The Fiery Furnaces en Joe Gideon & The Shark.