The Whereabouts of J. Albert is het project rond Joeri Dobbeleir die ook bij Krautrock formatie MOTOR!K zit en van vele markten thuis is. Elk van de bandleden heeft trouwens al wat watertjes doorzwommen. Het zorgt voor perfect afgewerkte parels als het debuut in 2017. In De Casino, Sint-Niklaas kwam The Whereabouts of J. Albert zijn nieuwste plaat 'Methodology' live voorstellen. Hun zwevende mooie muziek, en die bijzonder warme vocale aankleding voelt aan als een warm deken tegen ijskoude dagen.
De nieuwe schijf werd onder de loep genomen. Eentje van intense warmte en duisternis , om van te genieten en die je hart sneller doet slaan van innerlijk genot.
Neem nu opener “The Black Hour” waarop de gitaarlijnen en drumpartijen je in donkere gedachte doen wegzweven naar verre oorden.
De stem van Joeri is iets speciaals en zorgt voor innerlijk genot. De luisteraar wordt ingepakt en verdoofd door hun sombere sound . “Methodology” en “We don't have forever” dompelen je er meteen onder , en we worden tot tranen toe bewogen. Het tempo durft de hoogte in te gaan , klinkt aanstekelijk en je zweeft over de dansvloer. “All My Trials” is een fijn voorbeeld. Zonder dat er geluidsmuren worden afgebroken, worden het hart en de gevoelige snaar diep geraakt. Nergens wordt het te treurig of te somber. Songs als “Tantalus”, “Common Ground” en “The Truth of the matter” brengen je in een donker sfeertje , maar geven de kracht er tegenaan te gaan.
De plaat 'Methodology' past dus perfect in de tijdsgeest, om die donkere gedachte te relativeren en een plaatsje teg even
De band heft een eigen gezicht! Artiesten als Mark Lanegan , Leonard Cohen, Nick Cave passeren de revue. The Whereabouts of J. Albert bidet diezelfde warme uitstraling van hen, die je bij het nekvel grijpt , de donkere gedachte een plaats geeft en de demonen verdrijft; wat ons steeds opnieuw weet te overtuigen!
Tracklist: The Black Hour - Methology - We don't have forever - All My Trials - Blow By Blow - Tantalus - Common Ground - The Truth of the matter - The Inconsolable Longing
De uit Seattle afkomstige Walkabouts van het songschrijversduo Chris Eckman en Carla Torgerson zorgden ervoor dat americana en folkrock in de jaren ’90 samen pasten en gaven het een muzikaal gezicht. Al zo’n vijfentwintig jaar zijn ze actief, waarbij in de laatste tien jaar meer tijd werd uitgerokken voor solo-uitstapjes en talrijke samenwerkingen. De cd ‘Acetylene’ , zes jaar terug, bracht hen dan nog eens samen. ‘Travels in the dustland’ is er nu ook zo’n eentje, een ‘bijoutje’ in het genre, alsof de klok terug stil stond in de nineties met grootse platen ‘Scavenger’ , ‘New West Motel’ en ‘Devil’s road’.
En in de liveset plaatsten ze nu net de spotlights op dit werk, naast de nieuwe cd . Een kleine twee uur lang namen ze ons mee op hun ‘on the road’ songs die de Triffids, Dream Syndicate, Steve Wynn , Cowboy Junkies en Gutterball samenbrachten . Ze trakteerden hun publiek op broeierige, spannende nummers en lieten ruimte voor verdieping en het gitaarwerk. Naast Eckman was ook Paul Austin van The Willard Grant Conspiracy van de partij, ook al een icoon in het genre! Verder zorgden Hammond toetsen, een intrigerende bas en een bezwerende drumpartij voor de klankkleur en emotionaliteit. De vocale capaciteit, de afwisselende en aanvullende vocals van de twee sing/songwriters Chris & Carla gaven zeggingskracht. Ouderwets goed, doorleefd, opwindend, ingetogen en gevoelig . Carla verhoogde de intensiteit door handgebaren en Chris door het variërende, subtiele gitaarspel . We voelden vanavond aan dat ze een soort ‘Route 66’ ingeslagen waren …
Wat een happy weerzien op een Belgisch podium , met een muzikale triomftocht als gevolg…
Openers “Every river will burn” en “The dustlands” van de nieuwe plaat brachten ons meteen in de juiste sfeer . Wat gas werd teruggenomen op de sfeervolle “There are not like us” en “Follow me an angel” die ingehouden, sober en elegant werden gespeeld en die soms onderhuids een ‘Twin Peaks’ sfeertje en melodramatiek ademden . Het vakmanschap van het ganse collectief werd ondersteund. Op die manier werden we meegenomen op een rit met een reeks knappe songs . Op het broeierige “Thin of the air” pruttelde ‘the van’ even tegen, maar het technische probleem werd met flair en met enkele steken onder water tussen Chris & Carla opgelost.
De songs bouwden op , konden krachtiger klinken en durfden te exploderen, o.m. middenin de set met “Lazarus heart” en “Long drive in a slow machine”. Ze vormden de aanzet voor een Walkabouts rockende americana krachttoer, “The lights will stay on” , “Soul thief”, “Acetylene” en “My diviner” … Energie en Ontroering … Hoogtepunt vormde een lang uitgesponnen versie van “Jack Candy” uit ‘New West Motel (‘93) die ons letterlijk in een David Lynch ‘Lost Highway’ of ‘Blue Velvet’ dropte. “The stopping off place” was de eerste halte na anderhalf uur . Het warme onthaal deed de band smelten en ze kwamen nog een half uurtje terug met ingetogen “Horizon fade” en “Wild sky revelry”; twee meer obscure tracks vulden aan, “Grand theft auto” (van de Sub Pop grunge reeks), een ouwe rocker die een fan verschillende keren riep toen ze nog voor drie man en een paardenkop speelden begin nineties, en een niet-Walkabout song, die wel binnen hun outfit paste …
The Walkabouts - Bijna dertig jaar in de running, muzikale ervaring zat en klasse etaleren … Ze staan op scherp … Oude chemie roest niet …
Support was Terry Lee Hale, die ook al regelmatig samenwerkte met The Walkabouts . Ze nemen de charismatische sing/sonschrijver graag mee op tour ; hij droeg één van z’n nummers op aan hen . Mooie, ingetogen americana/countryfolk , maar die spijtig genoeg onvoldoende bleef hangen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-walkabouts-21-01-2012/
Organisatie: Handelsbeurs Gent
The Walkabouts zijn al een goede vijfentwintig jaar bezig, maar nu was het toch zes jaar geleden vóór het nieuwe werk ‘Travels in the dustland’ verscheen na ‘Acetylene’. De uit Seattle afkomstige band , van het songschrijversduo Chris Eckman en Carla Torgerson als spil, zorgden ervoor dat americana en folkrock in de jaren ’90 samen pasten en gaven het een muzikaal gezicht. Ze probeerden voldoende varianten te creëren met orkestratie, donkere, onheilspellende uitstapjes of een mate van melodramatiek.
Wat intrigeert is het vakmanschap en de subtiliteit door een broeierige, spannende opbouw van ingetogenheid en dynamiek, en de emotionele variatie. De ruimte en de uitwerking van het traditionele instrumentarium , de klankkleur door een Hammond toets en de afwisselende en aanvullende vocals van beiden, tekenden voor een ouderwets goed, toegankelijk album. Ze trakteren ons op een rits knappe songs als “My diviner”, “Soul thief”, “Every river will burn” en “Long drive in a slow machine”. The Walkabouts zijn misschien nu toe aan een volgende route in hun muzikaal leven.
Er komen heel wat toffe bands overwaaien vanuit Canada…In het kielzog van Arcade Fire, Danko Jones, The Sadies, The Dears, Black Mountain, Silver Mt Zion, Godspeed YBE, Feist en Broken Social Scene konden we leuke groepen ontdekken binnen de noemer van de indierockende scene als Wolf Parade, Handsome Furs, We are wolves, Apostle of hustle, Born Ruffians, Ladyhawk, The Stills, Great lake swimmers en Holy Fuck. Kijk, het rijtje mag worden aangevuld met deze twee beloftevolle bands uit Montréal Land Of Talk en Think About Life.
De twee bands stonden onlangs geprogrammeerd in het kader van Les Etoiles Polaires Montréal in de Vooruit te Gent. Samen stonden ze voor een handvol nieuwsgierigen in de Bota Rotonde, waar ze hartverwarmend werden onthaald.
Think About Life, ‘a black guy, a hipster and a polar bear’, zoals ze zichzelf omschrijven, legde er meteen de pees op met hun energieke pop en ophitsende, pompende en hoekige synthi beats en drums. ‘Dancing is sexy’ was de lijfspreuk van de weirde zanger, lookalike Kele Okereke, die er in de Rotonde een leuke house party wou van maken. En hij slaagde ten dele wel in die opzet; de zanger hotste heen en weer, maakte bokkensprongen en begaf zich onder het publiek, sloeg met hen een praatje en porde de aanwezigen aan om armbewegingen en danspassen te maken. Hun ‘think about life’ filosofie was er eentje om van te genieten …
… en had ons warm gemaakt voor de broeierige, frisse en intense melancholische gitaarpoprock van Land Of Talk, die zich al in de schijnwerpers plaatsten met hun EP ‘Applause cheers boo hiss’ en ‘Some are lakes’ (btw geproduceerd door Bon Iver’s Justin Vernon!). De zangeres/gitariste Elisabeth Powell heeft twee goed op elkaar ingespeelde bandleden (Wheaton/McCarron); samen maakten ze er een meeslepende soms rauwe set van, gedragen door haar onvaste, zweverige en dromerige stem, te situeren ergens tussen Sleater-Kinney, Feist en Polly Harvey. Ze schuifelde over het podium met haar gitaar. De groep bracht snedige rock, waaronder “All my friends”, “Speak to me bones”, titelsong “Some are lakes” en een uiterst sfeervol ingetogen “It’s OK”. Hun twee overtuigende concerten in ons landje waren alvast een hart onder de riem. Te onthouden.
Beide bands hadden er duidelijk zin in, speelden een spannend, potig, opwindend gedreven setje en konden rekenen op een sterke respons. Twee toffe ontdekkingen, waarvan we volgend jaar benieuwd zijn of ze op een indoorfestival of op Pukkelpop zullen geprogrammeerd worden.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
