Afgelopen donderdag konden we op een van de mooiste concertplekken van ons land genieten van 3 bands die ons één voor één op hun manier kwamen entertainen.

Beginnen deden we met Flying Horseman. Voor een nog niet zo goed gevuld OLT begon de band er aan. Geen makkelijke opgave als je het ons vraagt, maar Bert Dockx en de zijnen sloegen er met glans in de aandacht van het publiek te wekken. Het was nog klare hemel, maar toch creëerde de band al een donker gevoel. Perfect aanvullend naar wat bij hun muziek past. De hoogtepunten van de set waren ongetwijfeld “Deep Earth” en “Bright Light”, waar de Portishead vibes bij ons weer gewekt worden. Smaakt naar meer!

Julia Holter kon minder overtuigen. Na het einde van deze show hadden we zelfs het gevoel dat dit optreden overbodig was en zorgde voor een ‘down’ moment van de avond. Het was rommelig, te rommelig. Wat er voor zorgde dat we er maar moeilijk onze aandacht bij konden houden. Het deed ons denken aan de barok stijl van vroeger, en misschien lag het aan onze muzikale smaak, maar het kon ons gewoon niet bekoren. Holter bracht zowel nieuw als oud werk. Beginnen deed ze met een nummer van haar toekomstige plaat ‘Aviary’ dat binnenkort uitkomt. Laat ons hopen dat deze plaat ons trouwens beter kan overtuigen, dan wat Holter deed in het OLT!

Hoofdact van de avond was Ariel Marcus Rosenberg, aka Ariel Pink. Ook dit was niet het beste optreden wat we van hem al gezien hebben, maar laten we duidelijk zijn dat het wel heel erg ‘plezant’ en ‘entertainent’ was.
Openen deed Pink met “Dedicated to Bobby Jameson”, en zo startte hij zijn show met een shot in de roos. Publiek werd enthousiaster en enthousiaster, zeker wanneer Ariel Pink de tonen van onder andere “Feels Like Heaven”, “Another Weekend” en “Bubblegum Dreams” inzette.
Daarna ging het optreden weer een beetje berg af en werd het weer wat moeilijker het publiek te bekoren. Het einde van het optreden was wel weer uitstekend met nummers als “Baby” en “Ode to the Goat”.
Van bissen was er precies geen sprake, want de lichten gingen na het laatste nummer weer aan. En daar was hij dan plots toch terug. Pink klom het podium voor een laatste maal op en knalde ‘Hardcore Pops Are Fun’ en ‘Ghosts’ nog door de boksen.

Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne

Ariel Pink– Het roze-spectrum volledig doorgrond

Ariel Marcus Rosenberg beter bekend als Ariel Pink is bezig aan een tournee doorheen Europa om zijn nieuwste album ‘Pom Pom’ voor te stellen. Zijn derde halte was in Tourcoing waar hij voor de gelegenheid Harry Merry als voorprogramma had meegenomen. Deze Nederlander is even gek als Ariel Pink. Ariel Pink maakt muziek die aan ieder genre kan worden toegespitst. Een algemenere term is seventies Lo-Fi gespeeld door een gekke band. Want ook de band is deel van het concept Ariel Pink.

Harry Merry bleek de perfecte opener voor Ariel Pink. Met een soort Nederlands-Engels taaltje brengt hij muziek alsof hij net een act als clown aan het uitvoeren is in een circus. Zingen kan hij amper, performen kan hij des te beter. Het klinkt allemaal zeer experimenteel en soms zelfs vals maar dat laat Harry niet aan zijn hart komen. Door soms te zingen als een baby die zijn eerste geluidjes maakt wordt het alsnog hilarisch. Stevie Storm is een goed nummer en een perfecte samenvatting van zijn concert. Het best live te bekijken want dit kan thuis geen vijf minuten volgehouden worden.

Ariel Pink besluit om zich niet te extravagant te kleden, de drummer daarentegen doet een bikini aan. Wat nogal vreemd is voor een man in de vijftig met een baard. Ariel Pink begint met “Plastic Raincoats In The Pig Parade”. Een knotsgek psychedelisch nummer waarvan er nog veel zullen volgen. De band bestaat uit zeven muzikanten met elk een microfoon. Dit zorgt ervoor dat elke muzikant apart zijn stempel kan drukken op een nummer door ertussen te gaan zingen. Dit gebeurt bij “Black Ballerina”, een single uit zijn recentste album. Dit nummer klinkt volgens hen cabaret, maar laten we het vooral op funky houden. Bij Four Shadows, een ander nummer uit Pom Pom, lijkt het alsof Iron Maiden op het podium staat. Het klinkt zo stevig met fantastische gitaarsolo’s dat het enkele minuten op een metal-concert lijkt.
De irritante reclamespotjes op de radio klinken net zoals Jello. Alleen worden die niet met echte gitaren gespeeld en eindigen deze niet in een gitaarsolo. Het heeft dus wel het irritante Jello dat constant wordt herhaald. Daarna wordt het donkerder op het podium, nu speelt Ariel Pink zelf wat ambient. Het klinkt zoals Depeche Mode en eindigt als een solo in een U2 liedje. De zeer simpele kinderlijke deuntjes blijven zich herhalen waarna het weer overgaat tot iets poppy. Net wanneer er gedacht wordt dat er niet nog meer genres kunnen gespeeld worden bewijst Ariel Pink het tegenovergestelde. Er wordt een saxofoon bovengehaald, we kunnen jazz ook van het lijstje schrappen. Het zou zelfs zo kunnen zijn dat er ook flarden wereldmuziek te horen waren.
New Wave kunnen we na “Fright Night” ook van het lijstje schrappen. Het lijkt zelf heel erg op The Cure in hun beginperiode. Daarna worden nog drie nummers van ‘Pom Pom’ gespeeld. “Put Your Number In My Phone” is een rustige ballad waarmee Ariel bewijst dat hij wel degelijk ook kan zingen. De andere muzikanten zorgen hierbij voor mooie samenzang. Het lijkt zelfs alsof we samen aan het kampvuur zitten te zingen. “Dayzed Inn Daydreams” breit een mooi vervolg aan dit nummer. Geëindigd wordt er met “Picture Me Gone”, toepasselijk want na het nummer is de band effectief verdwenen zonder enig bissnummer te spelen.

Ariel Pink bewijst dat hij live een fenomeen is. Desondanks dit een rustig concert was volgens viel dit niet meteen op, dat belooft dus voor de rest van zijn tour. Want zelfs al zegt hij dat het rustig was, het is en blijft heviger dan op cd. Het klinkt ook beter en het visuele spektakel waar de band voor zorgt is een grote meerwaarde live.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing