‘Resuwrecked’ is het tweede album van de in Roeselare residerende band. Intussen is er heel wat gebeurd. Eerst moesten ze hun bassist vervangen en recenter hun drummer. Intussen zijn ze op elkaar ingespeeld en zijn ze de wisselingen goed te boven gekomen.
De titel is trouwens een samenvoeging van ‘resurection (herrijzenis)’ en ‘wrecked (afbraak)’; een gevoel dat ze overgehouden hebben na de interne wissels. De opnames van dit album dateren van 2023 en werd opgenomen in Gent. Lukas Grymonprez (Parts of Culture) nam de productie en de mix voor zijn rekening.
Het album opent met “Fool”, een catchy nummer dat qua stijl wat in het verlengde ligt van “What Goes Around”. Dat laatste was de tweede single uit het album en staat hier na “Fool”. Twee catchy en snedige songs om te openen. We zijn goed vertrokken.
“Air” begint met een gitaarintro en een synth. Het is een traditionele ballad met de mooie, zachte zang van Sharon Braye. Het moet gezegd worden dat ze verder is ontwikkeld als zangeres sedert hun debuut. Luister maar naar “S.O.S.” (met een mooi kontrast tussen de man- en vrouwenstem) of “The Edge”. “Final Fantasy” is een korte en, naar hun normen, een nijdige song. Echt een leuk nummer dat goed opgebouwd is. “Alive” is een song dat live ook wel kan rocken vermoed ik. Op “Ashes of the Past” horen we een band en zangeres in vorm. Een fijn nummertje.
Afsluiter “The Edge” is een nummer dat wat aanleunt tegen de progressieve rock. Het is een nummer dat veel variatie bevat. De bridge vind ik geweldig en heeft wat Oosterse invloeden. Voor mij blijft dit een toptrack.
Het album klinkt heel goed. De songs zitten goed in elkaar. Sharon zingt bij momenten de pannen van het dak. De synths en keys zorgen meestal voor de catchy elementen. De drums, bas en drums zijn de solide fundering van de songs. Een heel geslaagd album.
Rock/Wave/Indie
Resuwrecked
Subatomic Strangers
We waren al ferm onder de indruk van hun eerste single “The Edge” uit hun te verschijnen nieuwe album. Over hun tweede single “What Goes Around” zijn we minstens even enthousiast. Ook dit nummer zit muzikaal heel goed in elkaar en heeft de nodige elementen om het boeiend te houden na enkele beluisteringen. Bovendien zingt Sharon Braye bij momenten de pannen van het dak.
De intro begint met opvallende synths. Daarna komt de rest erbij en heeft de song een consistente sound meegekregen.
Elk instrument staat op zijn plaats. Het nummer is catchy en klinkt volwassen. Meer kan ik er niet over zeggen dan dat je hem zeker eens moet checken. Super liedje!
What Goes Around
Gender Reveal Atomic Bomb is een jong Vlaams punkbandje. Het is afwachten of ze zo ver zullen geraken als een Funeral Dress, the Kids of Belgian Asociality. Afgaand op hun andere songs op hun vi.be-pagina leg ik terzake de lat nog niet te hoog. Maar met hun nieuwe single “Girls To The Front” ben ik wel helemaal mee.
Deze rommelig ingespeelde ode aan de Riot Grrrls-beweging heeft alles in zich om uit te groeien tot een anthem: cathcy, direct meebrulbaar en puntig. Pers dit op 7” vinyl en het verkoopt gegarandeerd als zot bij de concerten. Voor fans van Clamm, We Hate You Please Die, the Mono Kids en Sprints.
Check deze jonge band zeker ook eens live. Ze zijn overal
https://www.youtube.com/watch?v=W5DTHV-lUmQ
Het is een hele tijd stil geweest rond de band toen hun drummer Arne ermee stopte. Na ruim zeven maanden vonden ze met Mathijs Vrielynck een nieuwe gedreven drummer. Daarna is men begonnen met te werken aan nieuw materiaal die moet dienen voor de opvolger van hun debuut ‘Special Satellite’.
“The Edge” is het eerste steentje, sedert een hele tijd, dat ze naar ons toe werpen. En wat voor eentje. Zoals in al vorige songs horen we een mengeling en invloeden van rock, prog, pop etc. De productie en de opbouw van de song is een heel sterk punt van dit nummer. Een stap vooruit.
Er zit heel veel lekkers in om naar te luisteren: het Oosters klinkend gitaarspel van Nicolas Vermeersch in de bridge met daarbij dan het Ophra Haza-achtig gezang van Sharon Braye. Voor die bridge klinkt het nummer sfeervol en haast dromerig. Na die bridge wordt er opgebouwd naar een climax toe. Er zit in de zang ook een samenspel tussen de lichtjes naar rock en metal neigende gastzanger Maestro (Brent Maes) en de zachtere zang van Sharon. Dat zorgt een mooi contrast. De song wordt opengetrokken na die bridge en voert ons naar het einde toe. De song wordt een beetje zoals een ‘prog’- nummer opgebouwd zonder dat het zwaar op de hand klinkt. Een heel mooie en sterke song. Hun sterkste tot nu toe.
De video is van de hand van bassist Jonas Vanelstlande en werd in eigen beheer gemaakt. Ook dit is heel professioneel gemaakt. “The Edge” kan je ontdekken op de hieronder volgende links:
The Edge (Official Music Video) - Subatomic Strangers (feat. Maestro)
https://open.spotify.com/track/3KgEGeNuqI5TWRxIHN1WyP?si=a48f4e1d068c4566
We volgen het instrumentale trio Atomic Vulture al een achttal jaar. De band wist ons voldoende te overtuigen, en bracht in juni de derde plaat uit. 'Pilgrims of The Sun'. De plaat heeft enkele luisterbeurten nodig , maar neemt je mee op reis.
'The Landing' is een epische song, eentje die je meesleurt, bonkend tegen geluidsmuren, of momenten van intimiteit, die je confronteert met je eigen persoonlijkheid. Het zit allemaal verweven in dit nummer. Mooi.
Het is tevens de rode draad doorheen de hele plaat. “Alpah Wave” is net als “Ad Astra”, “Dust Fall” en het sublieme “Black Blizard” het ontdekken waard en heeft verschillende lagen. Er is zelfs een filmisch, futuristisch aspect, wat een avontuurlijke, deels experimentele, onaardse aanpak impliceert. Het vergt enige inspanning, die echt de moeite loont.
Het indrukwekkende ''Subterranean Suffers' sluit de plaat met een verbluffende knal af. Die afwisseling maakt het net boeiend.
Atomic Vulture nestelt zich met deze plaat tussen de betere instrumentale bands in. We hopen nu op de verdiende erkenning.
Instrumentaal
Pilgrims of The Sun
Atomic Vulture
Tracklist
The Landing 05:25
Alpha Wave 04:51
Ad Astra 04:35
Dust Fall 05:58
Black Blizzard 08:14
Reverse Osmosis 06:00
Subterranean Surfers 06:12
Subatomic Strangers - Albumvoorstelling ‘Special satellite’ luidt een veelbelovende band in
Na vier singles was het tijd om hun full album ‘Special Satellite’ voor te stellen. Niets was aan het toeval overgelaten en alles ging door in de concertzaal Tranzit, Kortrijk. Een moderne hedendaagse zaal. Daarvoor hadden ze ook twee bands uitgenodigd om het publiek op te warmen.
De eerste band was de Brusselse electrowave band Partikul. Drie jaar geleden opgericht door het duo Aly en Stef. Stef doet zang en gitaarlijnen, Aly zang en de synths. Ze wisselen elkaar dus af in de vocals wat variatie met zich mee brengt. Met mooie harmonieuze lijnen, goed gebracht, soms wat statisch maar wel moet volle overgave. Ik herken er elementen van The Soft Moon, The Smiths of Boy Harsher in. Een heel geslaagde opener.
De tweede band was het Nederlandse gezelschap Light By The Sea. Op het podium een zeskoppig ensemble maar de kern van de band is het koppel Eszter Baumann en Davy Knobel die de nummers componeren. Deze band blaakt van ambitie, ze willen o.a. in Paradisio spelen, en je hoort dat dit geschoolde muzikanten zijn. Hun muziek is eclectisch en bevat psychedelische passages verweven in pop en rocksongs. De opener van de set bijvoorbeeld doet qua zang aan Clannad denken maar muzikaal dan weer psychedelischer. Opvallend was hun cover van “Love Like Blood” van Killing Joke. Toch wel gedurfd moet ik zeggen. Een pluim voor zangeres en bassist maar de rest speelde ook op een hoog niveau. Het was een beetje een wervelwind met hier en daar tussenin wat luwte.
Uiteindelijk was het aan de band waar het allemaal om te doen was: Subatomic Strangers. De band uit het Roeselaarse maakt iets tussen fmrock, pop, en wave in. Voor een vijftigtal mensen klommen ze het podium op. Het mochten er gerust wat meer geweest zijn maar er was dit weekend veel concurrentie van andere evenementen.
Ze openden met de het mooie “Enough of You”. Zangeres Sharon Braye heeft een heel krachtige stem in de diepere regionen. Wanneer het register omhoog gaat moet ze er wel voor werken. Maar voor de rest een goede en mooie stem. Tevens staat ze ook aan de keys/synths. Nu en dan zong ze ook eens zonder dat ze op de synth speelde en had ze wat meer beweegruimte. Je merkt dat ze soms nog wel eens naar haar houding zoekt op het podium. Niet nodig nochtans, want haar prestatie was dik in orde.
Ze speelden een set van een dikke twintig nummers. We onthouden “Up Here Alone” gezongen door de drummer en het klonk heel spacy. Het deed mij wat aan Porcupine Tree denken. Ook in “Special Satellite” zaten wat spacy elementjes verweven. “Final Fantasies” dat wat gewaagder klinkt dan de rest kon ik zeer goed smaken. Ik zou zeggen: meer van dat. Ook “Fool” werkt goed live en de set was mooi opgebouwd.
Ook de muzikanten speelden elk op hun best. Ook zat er een fijn instrumentaal nummer tussen. “Pretty Faces” bevatte een leuk thema. De set werd afgesloten met “Troubled Mind”. Een nummer dat er echt wel staat. Daarna was het de beurt aan de bisronde.
We zagen drie jonge veelbelovende bands voor de prijs van één. Een geslaagde muzikale avond met de nodige afwisseling.
Org: Tranzit, Kortrijk ism Subatomic Strangers
Ongelooflijk hoeveel interessante bands er in Vlaanderen zijn. Zo ook met Subatomic Strangers uit Rumbeke (West-Vlaanderen). Een vierkoppige band, met een zangeres, doorspekt met synths en gitaar en begeleid door bas en drum. Het genre dat ze spelen refereert naar de wave uit de jaren 80 en wordt gedrenkt in een rocksausje. Komt daarbij dat de zangeres een ferme en goeie zang in huis heeft.
Interesse gewekt? Luister dan gerust eens naar deze single die heel degelijk in elkaar steekt. De bridge met het orgel klinkende synthje en de vocale uithaal maken het geheel af.
“Troubled Mind” begint met een bas dat vervormd is met distortion of fuzz. De zang en gitaar zijn iets ingetogener dan bij de vorige track. De gitaar tokkel staat ietsje teveel naar voren gemixt waardoor het getokkel wat te scherp klinkt in het geheel. Ze bevat wel een mooie instrumentale outro.
De andere single is iets catchier dan “Troubled Mind”. Ik zou deze niet meteen als single uitspelen maar als albumtrack. Het is meer een groeier en toont dan, met de ingetogen zang, weer een iets ander facet van de band.
Als ze verder op deze weg borduren denk ik dat er nog heel mooie dingen kunnen uit ontstaan. Ik voel dat er nog groei zit in de band en de songs.
Zang en synths: Sharon Braye
Drums: Arne Stroobant
Bas: Jonas Vanelstlande
Gitaar: Nicolas Vermeersch
Wave/Rock
Enough of You-Troubled Mind -single-
Subatomic Strangers
De instrumentele Stoner/spacerock band Atomic Vulture ontstond in 2012 en bracht toen een heel sterke EP op de markt. Op hun facebook lezen we de volgende (Engelstalige) omschrijving: ''They sound old-school, dusty and they rock like the center of the sun. Heavy, swirling grooves, thunderous driving beats and some seriously hot bass lines.'' We konden de band niet beter omschrijven.
In mei 2018 bracht Atomic Vulture een schijf uit 'Stone of the Fifth Sun' die verkrijgbaar is op Vinyl via Polderreccords en op cd via Jackalope music. De recensie kun je hier lezen.
We zijn de band blijven volgen. Nu bracht Atomic Vulture een nieuwe schijf op de markt 'Moving Through Silence'.
De plaat is gedrenkt in de stoner en in een spacy aanvoelend sfeertje; “Eclipse”, “Mashhika Deathbride” en “Coaxium” zijn al mooie voorbeelden. Atomic Vulture is een band die zich niet vastpint op een genre en verloochent zijn roots niet. Steeds grenzen aftastend, sjiek. Het resultaat is verrassend goed. Ze brengen een parel van een instrumentale plaat uit. Een beetje sciencefiction durft het te zijn, zoals op “Intergalactic Takeoff” of “Spinning the titans”. “Astral Dream” sluit af en zet het geheel mooi in de verf. .
Een intergalactische psychedelische trip dus .
Atomic Vulture staat op Alcatraz Metal fest komende zomer,
Tracklist: Eclipse 05:49 Mashika Deathride 06:22 Coaxium 04:47 Cosmic Dance 04:43 Intergalactic Takeoff 02:56 Spinning The Titans 09:01 Space Rat 05:27 Astral Dream 12:09
Stoner
Atomic Vulture
Moving Through Silence
Atomic Vulture - Virtueel, streaming, drive-in enz... zijn goede alternatieven in zo'n periodes maar wij opteren toch nog altijd om voor een live publiek ons ding te doen
We ontdekten Atomic Vulture al rond hun ontstaan in 2011, en hebben in 2018 uitgebreid aandacht besteed aan hun release ‘Stone of the Fifth Sun’ , een mijlpaal in de carrière van de band. We schreven daarover: ‘’Eén advies: 'Stone of the Fifth Sun' dien je in zijn geheel te bekijken en beluisteren, zoals het lezen van een spannend boek. Vanaf “Jaguar” word je door middel van verschroeiende, vaak traag op gang komende riffs en verdovende drum geluiden, meegesleurd naar die bijzonder kleurrijke wereld die Atomic Vulture je aanbiedt.’’
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/71489-stone-of-the-fifth-sun.html
Naar aanleiding van het project ‘Interviews in Tijden van Corona’ mocht een van onze favoriete Belgische stoner helden niet ontbreken.
Atomic Vulture heeft ondertussen al heel wat waters doorzwommen, met ups en downs. Wat waren de hoogte- en diepte punten (naast deze crisis waar we nu in leven)?
Hoogtepunten: Optredens: Pietrasonica Fest in Italië met o.a. Rotor, Spacelords, ..., Red Smoke Fest in Polen, support voor Monkey3, Fatso Jetson, Greenleaf Telkens veel volk, veel enthousiasme, veel verkoop van merchandiser en veel online activiteit nadien. Release van de EP Stone of the Fifth Sun Opname videoclip Samenwerking met Polderrecords
Dieptepunten: EP ‘Stone of the Fifth Sun’: vertraging (artwork, nieuw label zoeken, …)
Als je terugkijkt naar vroeger, zijn er dingen die je anders zou aanpakken, en welke?
Neen, geloven niet in spijt en gedane zaken nemen geen keer. Alles gebeurt met een reden en draagt bij tot persoonlijke groei en groei als band.
Er is sinds 2011 (jullie ontstaan) over het algemeen wel veel veranderd. Wat is de grootste verandering naast de digitalisering die zich doorzet?
Enerzijds digitalisering, maar terwijl ook tegenreactie met de revival van vinyl. Binnen de band ook verandering van bassist
Jullie zitten bij Polderrecords. Hoe is die samenwerking ontstaan? Heeft dat deuren geopend?
Tom was bevriende muzikant en toen hij Polderrecords opstartte, vonden we elkaar. Er is een heel goede en transparante samenwerking ontstaan. Tom weet van aanpakken, zowel qua contacten in binnen- en buitenland, organisatie van concerten, boeking van “zijn” artiesten op grote events, mensen met elkaar in contact brengen die andere interessante samenwerkingen kunnen opzetten, … Een gevolg voor ons was o.a. de EP ‘Stone of the Fifth Sun’: voorstelling in de 4AD met Komatsu (NL). Onvergetelijk.
Ik kende jullie al een tijdje, maar pas in 2018 jullie eindelijk live gezien. Ook die schijf ‘Stone of the Fifth Sun’ was zeer overtuigend. Hoe waren de algemene reacties daarop?
Heel positief. Deze release zorgde voor een echte professionele en volwassen groei op alle vlakken (qua nummers, maar ook door keuze studio en mastering, …)We zochten en vonden dan ook onze eigen weg binnen stonerrock genre/circuit
LINKS REVIEWS
https://www.facebook.com/notes/metalinside/atomic-vulture-about-stone-of-the-fifth-sun/2833245343497388/
https://desert-rock.com/dr/chrocd/atomic-vulture--stone-of-the-fifth-sun.html
http://www.hellspawn.be/index.php?module=HellSpawn&func=viewpub&tid=2&pid=4270&title=ATOMIC_VULTURE
https://stonerking1.blogspot.com/2018/06/atomic-vulture-stone-of-fifth-sun-review.html
https://mymusicpath.blogspot.com/2018/05/atomic-vulture-stone-of-fifth-sun.html
https://denpafuzz.wordpress.com/2018/05/16/atomic-vulture-stone-of-the-fifth-sun/
https://rockblogbluesspot.com/2018/05/18/atomic-vulture-stone-of-the-fifth-sun/
https://rockblogbluesspot.com/2019/04/08/monkey3-ohne-sbe-aber-mit-atomic-vulture-29-3-2019-helios37-koeln/
http://www.psychedelicbabymag.com/2018/08/atomic-vulture-stone-of-fifth-sun-2018.html
https://d00mwizardsdungeon.blogspot.com/2018/04/atomic-vulture-stone-of-fifth-sun.html?m=1
https://www.facebook.com/MetalPreacherOfficial/photos/a.1252032128266825.1073741833.903930939743614/1259472934189411/?type=3&theater
https://deongeletterdewanhoop.blogspot.com/2018/11/atomic-vulture.html
http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/atomic-vulture/stone-of-the-fifth-sun/
De hoezen zijn ware kunstwerken, ook die van ‘Stone of the fifth sun’, hoe en waar hebben jullie die kunstenaars gevonden?
Into Orbit: door een tattoo-artiest gemaakt in zwartwit en Atomic heeft zelf ingekleurd + opmaak aangepast/afgestemd op maat van CD/LP-afmetingen en dergelijke
Stone Of the Fifth Sun: door een kunstenaar ontworpen/gemaakt en Atomic opnieuw zelf kleur + opmaak
De band heeft net een ‘virtuele tour’ achter de rug, hoe is dat verlopen en hoe waren de reacties?
Iedere band probeerde toch op een of andere manier in “the picture” te blijven in deze periode. wij hebben gekozen om onze geplande tour virtueel te laten doorgaan. Dit door middel van elke dag een post + foto + video/song + roadmap die je kon volgen; vandaag de dag is het ook mogelijk om posts op Facebook vooraf te “schedulen”, dat voordeel hebben we uitgespeeld, het vergemakkelijkt ons leven ? Ook hebben we onze bandcamp/merchandise meer gepromoot i.v.m. de tour . De reacties waren zeer positief, het zorgde voor opnieuw veel online activiteit en we hadden het gevoel iets uniek te doen en hierbij ook veel mensen in binnen- en buitenland te betrekken en hen virtueel mee te nemen op reis, uit hun kot
Schept dit mogelijkheden naar de toekomst toe, ook al moet het niet het nieuwe normaal worden wat mij betreft. Wat is jullie mening?
Het heeft ons doen stilstaan bij de mogelijkheden van online aanwezigheid en hebben trucs ontdekt die we qua marketing wel zullen blijven doen . Virtueel, streaming, drive-in enz... zijn goede alternatieven in zo'n periodes maar wij opteren uiteraard nog altijd om voor een live publiek ons ding te doen
Veel plannen vielen wellicht in het water, welke waren dat specifiek bij jullie?
Cancelen Europese tour (Duitsland, Frankrijk, Spanje, Portugal)
Southern Metal Fest (Spanje) met de Antwerpse band Your Highness
Cancelen/verplaatsen Concerten o.a. Alcatraz
Cancelen van Repetities
Hoe ga je daar als muzikant , band maar ook als mens mee om met zo een crisis?
Als muzikant kan je in zo'n crisis wel nog veel doen
Online aanwezigheid (streaming, virtueel, online radio’s om airplay te verhogen...)
wij bleven afzonderlijk repeteren thuis
nieuwe nummers schrijven
Toch niets aan te doen en gezondheid blijft het belangrijkste, dus positief bekijken en zien als een stilte voor onze stonerstorm
Jullie zijn sinds 12 juni terug aan het repeteren of zo? Hoe zijn de eerste repetities verlopen (geen drank en braspartijen? ? )?
Een drankje was er uiteraard wel bij, maar we blijven verstandig é ? Eerste repetities verlopen goed, wij zijn hard aan het werken aan ons nieuw album
Staan er toekomstige releases (singles, EP of zo) op de planning?
in november 2020 gaan we terug de studio in (Number 9 studios Gentbrugge) voor een nieuw full album In April 2021 volgt dan de release + 10de verjaardag van Atomic Vulture
Jullie stonden normaal gesproken ook op Alcatraz Metal Fest dacht ik? Zeer spijtig dat het niet doorgaat, herkansing in 2021?
Tzal wel zijn! Nu, het was even bang afwachten of de organisatie de line up een jaar wou/ging opschuiven, maar gelukkig kwam de vraag of we volgend jaar van de partij kunnen/willen zijn en we hebben uiteraard terug toegezegd voor Alcatraz 2021
Staan er nog concerten in de planning voor september tot december?
klein festival in Malta in november en een concert in december in Malle met oa Fire Down Below, Beaten by Hippies...
Wat zijn de ambities van de band, is er ook een soort ‘einddoel’ , iets dat je graag zou willen bereiken?
Ambitie hebben we nog genoeg, op alle vlakken: optredens, opnames, clips, …We willen iets betekenen in de stonerscene, als gevestigde waarde, die staat voor originaliteit, kwaliteit en een kick ass live show Een echt einddoel hebben wij echter niet, wij gaan door zolang het kan en het leuk blijft ;)
Om af te sluiten, waar en hoe kunnen mensen jullie merchandiser aanschaffen? Geef gerust enkele links
Op onze shows is alle merchandise aanwezig en natuurlijk ook online:
http://atomicvulture.bandcamp.be
http://www.facebook.com/atomicvulture
http://www.polderrecords.be
Atomic is een Zweeds/Noorse jazzformatie bestaande uit de crème de la crème binnen de Scandinavische jazz. De band werd in 2000 opgericht door het Zweedse duo Magnus Broo (trompet) en Frederik Ljungkvist (saxofoon/klarinet) Later voegden zich nog drie Noorse muzikanten bij de groep: pianist Håvard Wiik, contrabassist Ingebrigt Håker Flaten en drummer Paal Nilssen-Love. Die laatste werd in 2014 vervangen door de eveneens uit Noorwegen afkomstige Hans Hulbækmo. Met meer dan twintig jaar ervaring binnen de scene waren de heren vooral op zoek naar nieuwe uitdagingen. Ondertussen is Atomic uitgegroeid tot een begrip. Werd in het verleden geopteerd voor bijna uitsluitend eigen composities, dan kiest Atomic met 'Pet Variations' voor muziekpartijen van andere componisten. Waaronder: Steve Lacy, Carla Bely, Brian Wilson en Jan Garbarek. Atomic schotelt je met 'Pet Variations' dan ook een zeer kleurrijk pallet voor. boordevol verrassende wendingen.
Oudere songs in een nieuw kleedje steken, zeker als het gaat om tijdloze klassiekers binnen hun genre, is altijd een risico. Maar wat Atomic doet met knappe songs als “Walking Woman”, “Cry Want” en “Louange A 'Léternite de Jèsus” is buitengewoon indrukwekkend. Improviseren is sowieso de rode draad in het jazzgenre, maar Atomic verlegt hier een grens waar geen grenzen zijn. Song na song wordt je met verstomming geslagen door zoveel virtuositeit gebracht door muzikanten die niet alleen weten waar ze mee bezig zijn, maar die songs uitkleden en daar een compleet eigen compositie van maken. Heruitvinden van kunstwerken en daarmee wegkomen? Daarvoor moet je verdomd sterk in je schoenen staan. Atomic gooit zijn ervaring in de strijd, vervormt de songs op een eigenzinnige wijze met respect voor het origineel. En blijft buiten alle verwachtingen er bij elke songs op deze schijf voor zorgen dat je geen enkel moment de wenkbrauwen zult fronsen. Integendeel zelfs. Atomic komt daar gewoon mee weg.
Als een artiest een schijf uitbrengt met covers van andere artiesten, resulteert dit soms in een zeer geslaagde poging. Niet meer dan dat. Of vaak tot flauwe afkooksels. Het komt echter zeer zelden voor dat klassiekers waarop de klever 'af blijven a.u.b.' staat op een zodanige wijze worden gecoverd dat het lijkt alsof die betreffende artiest of band die composities zelf heeft geschreven, of ze zelfs verbeterd.
En dat is net wat Atomic dus doet met deze parel van een schijf. 'Pet Variations' is een ode aan zoveel magistrale composities gebracht door muzikanten die letterlijk improviseren daarmee, en bovendien muziek voortdurend tot kunstvorm verheffen. En als klap op de vuurpijl de songs heruitvinden binnen een eigenzinnige omkadering. Pure klasse!
Jazz/Blues
Pet Variations
Atomic
Als muziekliefhebber kijken we vaak over de grenzen waardoor we vergeten dat ook in eigen land best getalenteerde artiesten en bands rondlopen. Neem nu het trio Atomic Vulture. Deze instrumentele Stoner/spacerock band ontstond in 2012 en bracht toen een heel sterke EP op de markt. Op hun facebook lezen we de volgende (Engelstalige) omschrijving over Atomic Vulture: '' They sound old-school, dusty and they rock like the center of the sun. Heavy, swirling grooves, thunderous driving beats and some seriously hot bass lines.'' We konden de band niet beter omschrijven.
In mei van dit jaar bracht Atomic Vulture een schijf uit 'Stone of the Fifth Sun' die verkrijgbaar is op Vinyl via Polderreccords en op cd via Jackalope music.
Eén advies: 'Stone of the Fifth Sun' dien je in zijn geheel te bekijken en beluisteren, zoals het lezen van een spannend boek. Vanaf “Jaguar” word je door middel van verschroeiende, vaak traag op gang komende riffs en verdovende drum geluiden, meegesleurd naar die bijzonder kleurrijke wereld die Atomic Vulture je aanbiedt. Let op, eens onder hypnose gebracht is geen weg terug meer mogelijk. De ene mokerslag is nog maar voorbij en daar is al een volgende al. Vergelijkbaar met een wilde tocht over woeste landschappen, waar “Wind” en “Rain” - met een aantrekkelijke vocale inbreng - je vergezellen, je komt prompt bij het “Water” terecht, waarna een hevige “Earthquake” alles om je heen wegblaast. Eens verpulverd onder de vele weerselementen blijf je, totaal van de kaart, compleet verweesd achter.
Laat dit nu ook de rode draad vormen doorheen 'Stone of The Fifth Sun'. En de grote reden zijn waarom je de schijf dus vooral in zijn geheel dient te beluisteren, om het echt te begrijpen.
Besluit: In die korte tijdspanne van amper drieëntwintig minuten gaat een bijzondere wereld voor ons open. Laat ons eerlijk zijn, door quasi puur instrumentale stoner/spacerock te brengen neemt de band eigenlijk een risico. Echter mis je geen enkel moment de inbreng van de stem - hoewel die bij “Rain” als een verademing klinkt in het geheel, dat geven we eerlijk toe.
Net doordat deze getalenteerde muzikanten grenzen verleggen waar geen grenzen zijn. Het enige minpunt misschien? Deze trip had gerust iets langer mogen duren. Want we waren bijna drieëntwintig minuten even compleet weg van deze wereld en vertoeven in een landschap dat ondanks de dreigende ondertoon, ons geen angst inboezemt maar op het puntje van onze stoel intens doet genieten. Met een kloppend hart onderga je die hallucinerende trip telkens opnieuw en opnieuw, zo verslavend zijn de riffs en drum salvo's. En dat is dan weer het grote pluspunt aan deze schijf, je krijgt er maar niet genoeg van.
We zijn echter heel benieuwd hoe dit live zal klinken. Atomic Vulture treedt op 1 september aan op het gratis festival Frietrock (https://www.facebook.com/events/2026998387515994/ ) en ook dit is, alleen al op basis van deze korte maar onbeschrijfelijk intensieve rit waarbij geluidsmuren barsten, en haren op de armen recht komen. Een dikke aanrader van formaat. De band treedt aan omstreeks 12u45, er vroeg bij zijn is een must.
Tracklist:
Het Londense Atomic Suplex kreeg plots verdacht veel aandacht met zelfs een artikeltje in Humo. Ik heb het raden naar de oorzaak maar het prikkelde wel mijn nieuwsgierigheid. Bovendien 'met leden van het door ons zeer geliefde Thee Spivs in de rangen', verzekerde de Pit's ons. Dat ging dan om de 'lange' bassist Dan May, die zich echter door omstandigheden noodgedwongen moest laten vervangen. Niet dat dit enig verschil zou kunnen uitgemaakt hebben, daarvoor was de ‘rock-'n-roll’ van Atomic Suplex te primair. Je mocht al blij zijn als je tussen het gekraak en gepiep al een bas kon onderscheiden. Wel van de partij naast frontman Stuart ‘Suplex 98’, twee dames (op bas en gitaar) en een drummer die sprekend geleek op Manuel van Fawlty Towers na een leven in de goot.
Of ze die bescheiden hype waard waren? Toch wel. Een ideale band voor de Pit's (verder zullen ze wel nooit geraken en zullen ze het waarschijnlijk ook nooit zoeken) waar zanger-gitarist Stuart, gehuld in een leren jekker waaraan hij zijn gitaarkabel vakkundig had vastgemaakt en met een helm, waarop de ultieme woorden ‘rock’en ‘roll’ prijkten, op, zich voortdurend in het volk kon gooien. Niet zonder technische problemen want het aan de helm vastgemaakte microotje werkte de helft van de tijd niet.
Maar zelfs dat kon niet deren want de ultrakorte garagepunkerupties (songs kon je dit bezwaarlijk noemen) misten nooit doel terwijl het bier als vanouds door het zwerk spetterde. Rock-'n-roll op zijn smerigst, meer attitude dan talent maar live altijd een feest. Het legendarische label Crypt had in de jaren negentig een patent op dit soort groepen en wat blijkt : ‘Bathroom party’ van Atomic Suplex, een lp die je op 45 toeren moet afspelen, is de honderdste release op Crypt. En het is verdomd geen slechte plaat, vooral doordat een sax de teringherrie komt vervoegen.
Voor die genadeloze kopstoot van Atomic Suplex zagen we nog White Fangs uit Brussel. Vergeleken met hetgeen nog komen moest akelig conventioneel maar beslist veel te goed om onvermeld te laten. In een klassieke driemanopstelling waarin vooral de bassist met een enorme souplesse excelleerde, brachten ze gedreven, glorieus voortdenderende (garage)rock. Het had wat van de Stooges maar dat brengt me meteen bij hun zwakste plek : De zanger was verre van een Iggy en kwam nooit echt overtuigend over. Maar muzikaal zat het dus wel goed, zij het steeds in een lagere versnelling.
Toen tijdens het laatste nummer de zanger-gitarist zijn wah wah pedaal wat harder indrukte, doemde zowaar de geest van Hawkwind (ten tijde van Lemmy) nog op. White Fangs : zeker te volgen!
Organisatie: Pit’s , Kortrijk
Nederlands 
Français 
