Mayorga - Een vat vol emoties

Mayorga (*****) was één van de winnaars van De Nieuwe Lichting. We zagen hen deze zomer twee keer, op Crammerock en Lokerse Feesten. Op beide festivals wist de formatie rond de spring-in-‘t-veld Helena Mayorga Paredes, ons sterk te overtuigen. Een gretige, smaakvolle, kleurrijke indierockende set speelden ze, integer, emotievol, gedreven in een overvolle AB Club, in het kader van de Coca-Cola Sessions.

Uiteraard bestond de set voornamelijk uit songs van de EP, die voldoende gevarieerd, boeiend, aanstekelijk van aard waren in songopbouw. Steeds werd het publiek betrokken, wat het enthousiasme en de respons deed stijgen. Al vrij vroeg is ze zelfs de fans gaan opzoeken, met de gitaar in aanslag. Wat een ontwapende spontaniteit en emotionaliteit.
De songs zijn gedrenkt in een badje van liefde en zorgen ervoor dat de handen een klein uur lang op elkaar gaan en het publiek moeiteloos meegaat in dit elan. Extravertie (de dansspieren aanspreken in het gedreven materiaal) en intimiteit (gevoelig, breekbaar materiaal) vinden elkaar.
De Liefde en het Leven staan centraal. De songs volgen elkaar gemoedelijk op. In de integere nummers waait Helena haar zuiderse, zachte stem over ons heen. Haar charismatische uitstraling siert. Het snedige materiaal wordt gedragen door de aanstekelijke riffs van Trui Amerlinck en Charline D'Hoore, aangepord door de drumsalvo's van Sam Enthoven. Het zorgt voor pit van deze enthousiasmerende band.
Het wondermooie “Weekend Lover” en de The Cure’s “Lovesong” intrigeren. Mayorga durft het tempo op te drijven. Mooi overtuigend allemaal.
De set is er één van een vat vol emoties. In de bisronde verschijnt Helena gewoon op de merchandiser met microfoon en gitaar, met een Nickelback T-shirt tot hilariteit van de aanwezigen … Blijkbaar hing er daar een weddenschap aan vast. Op hun “How You Remind me” kreeg ze de handen opnieuw op elkaar. Tot slot werden alle registers open getrokken op de logische afsluiter “Girlcrush”, doorbraak bij uitstek.
Mayorga is uitgegroeid tot een erg leuke band door hun wervelend emotioneel beladen show.
Dit is een bandje van jonge super enthousiaste vrouwen en ‘een lucky guy’.

Setlist: Garden//All I Wanna Do//I'll Be Here//Lovesong (The Cure-cover)//Weekend Lover//Piece of Art//High High Low Low//It Is Until It Isn't//How You Remind Me (Nickelback-cover)//Girlcrush

Rosie Stuart (****) was de support en ook zij wist zich te onderscheiden als een uitzonderlijke talent, performer en zangeres. We konden spijtig genoeg enkel de laatste song meepikken, te weinig om een volledig beeld te kunnen vormen van het optreden, maar net genoeg om vast te stellen dat ze een breed stembereik heeft en enkel met haar gitaar iedereen wist te ontroeren. Ook zij was een vat vol emoties en is interessant genoeg om in het oog te houden.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Bayonne, ook bekend als Roger Sellers, is een Amerikaanse muzikant afkomstig uit Texas. Hij is begonnen in 2011 in het genre folk, americana en is geëvolueerd naar elektronica, ambient. Hij staat vanavond in de Witloof Bar en weet toch enkele nieuwsgierige te lokken, waaronder mezelf.

Bayonne is een solo artiest en dat is ook zijn trademark. Aan de hand van een ‘loopstation’, effectpedalen, twee trommels, een cimbaal en zijn stem doet hij alles. Ondanks het feit dat hij achter een tafel staat en daar van allerlei knopjes bedient,  mag je hem geen DJ noemen. Hij maakt de muziek, op enkele sounds na, live.
Zijn nummers klinken als eindeloze refreinen die zichzelf continu heruitvinden. De ‘downside’ hiervan is dat zijn formule vrij voorspelbaar is. Je hebt een deuntje, dan wat geluidjes, zijn stem, dan meer geluidjes, vervolgens de drum en dan al het voorgaande samen.
Live klinkt Bayonne echt goed! Zijn stem en de sounds zijn perfect afgesteld. Aan het begin gaat zijn drum door je lijf en smul je van de ritmes die hij tovert, maar aangezien deze formule ieder nummer terugkomt, neemt de kracht hiervan af. Desondanks het patroon weet Bayonne boeiend te blijven en een honger naar meer na te laten.
Bayonne staat op het podium te trippen in zijn eigen wereld. Hij staat geen seconde stil, beweegt zenuwachtig heen en weer, aait de muren, staart opvallend veel naar het plafond, … Ik herhaal, te trippen in zijn eigen wereld. Helaas geen tastbare wereld voor het publiek dat vooral stil staat en zelfs zit. Langs de ene kant spijtig, maar langs de andere kant is het leuk om naar hem te kijken en te zien hoe hij opgaat in zijn muziek. Ook na iedere drumsolo gooit hij zijn stokken op de grond om ze vervolgens terug te zoeken.

Samengevat: Bayonne is een leuke ontdekking, brengt zijn muziek op een geloofwaardige manier, klinkt perfect, maar neemt je helaas niet mee in zijn ‘trip’. Dat is je eigen verantwoordelijkheid.
Ik heb er van genoten en raad hem zeker aan als je van chille elektronische muziek houdt met een ambient sfeertje errond.

Setlist: Intro, Appeals, Waves, Hammond, Living Room, Falls, Sincere, Omar

Organisatie: Botanique, Brussel