Doherty is en blijft één van de kleurrijkste karakters die de Britse rockgeschiedenis voorbracht . De avonturen met Libertines , onlangs nog een reünie, en Babyshambles waren spraakmakend in de positieve en negatieve zin . Maar ok afgekickt of niet , de banden met vroeger zijn gelijmd en hij is toe aan een tweede solplaat , die ‘Grace/wastelands’ opvolgt . Aangenaam luisterplezier krijgen we , speels , spontaan en los uit de pols ; in z’n sing/songwriting worden diverse stijlen verwerkt en voelen we een lofi inslag . We hebben sfeervol ingetogen , breekbare en luchtige, extraverte nummers .
“I don’t love anyone (but you’ve not just anyone)” is er eentje om te koesteren . De muzikale vondsten en kunsten heeft hij in zich , het is genieten van Doherty’s brille van “Down for the outing” , “Flags from the old regime” en “Birdcage”, met een knipoog naar Amy Winehouse. Tja, Doherty zorgt voor een recept talentvol musiceren en vakmanschap, punk in hart en nieren, zeker?! …
Peter Doherty - Verslag van een bewogen avond
Peter Doherty
Théâtre Sébastopol
Lille
23-03-2017
Emile Dekeyser
Een last-minute beslissing leidde ons vanavond naar Peter Doherty in Théâtre Sébastopol. Dat je met Pete nooit weet wat er zal gebeuren, bespraken we al uitvoerig in de recensie van het Koninklijk Circus veertien dagen terug (http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/review-concerts/peter-doherty/peter-doherty-van-circus-naar-solo-artiest/ ). Toen kwamen zijn ouders mee op het podium, of Peter Sr. en Jackie deze vertoning van zoonlief Peter hadden willen aanschouwen is nog maar de vraag.
Veelbelovend begon de avond alvast niet. Toen we alvorens binnen te gaan nog een sigaret rookten en het ouderwetse theater van buitenaf wat verkenden, passeerden er om de haverklap roadies die een opdracht hadden meegekregen. “I need some paracetamol, Pete’s got a headache”, hoorden we een James Hetfield look-a-like zeggen. Toen Pete een vijftal minuten later de bus uitstapte, leek het ons sterk dat hij überhaupt niet wist waar hij was.
Eénmaal op het podium was daar echter bitter weinig van te merken. Opener “I Don’t Love Anyone” klonk verrassend scherp en toonvast. Het publiek in de all seater venue kreeg hij echter niet op de been, de Fransozen bleven braafjes in hun stoel zitten. In “Last Of The English Roses” ging hij een volledige outro op de grond liggen. “I’ve got a blinding headache” zei hij na afloop van het nummer. Wat volgde leek een gevecht met zichzelf, en zich aan het publiek optrekken lukte ook al niet. Was het een makke vertoning omdat het publiek bleef zitten, of bleef het publiek zitten door de makke vertoning?
“Down For The Outing”, “Weed Smokers Dream”, “You’re My Waterloo”, het klonk allemaal wel goed, maar echt op gang kwam het nooit, het mistte scherpte, des couilles. Met “Hell To Pay at The Gates of Heaven” leek dat wel eventjes te lukken, en “Albion” stuurde het optreden de goede weg in… maar dat was buiten Pete gerekend. Nog een laatste maal zwaaide hij achteloos en strompelde hij richting coulissen.
Eventjes op adem komen, denk je dan. Een emmer water in zijn gezicht gooien. Een flinke dosis paracetamol of wat hij ook maar verlangt, toedienen. Maar Pete kwam niet meer terug. Links werd zijn naam gescandeerd, rechts was er boegeroep. Of hoe hij uiteindelijk toch nog het publiek op de been kreeg.
Vervolgens werd het hallucinant. Bassist Drew McConnell kwam het podium op en legde in perfect Frans uit dat we Pete niet meer zouden terugzien. “Il a de la fièvre”, klonk het. Ze stelden voor om toch nog een laatste nummer te spelen: “Nous on va jouer, et vous pouvez chanter”. Binnen de 10 seconden werd de micro overgenomen, en ging er van de zanger-ad-interim meer energie uit dan van Pete gedurende heel het optreden. Toen plots quasi heel het publiek op het podium stond, was het feest compleet. Of toch quasi compleet, zo zonder Pete. Veel beterschap. En bedankt voor mijn 15 minutes of fame, daar op dat podium.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/peter-doherty-23-03-2017/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Het was van april 2012 geleden dat Peter Doherty nog eens solo in een Belgische zaal stond. Dat was toen in De Vooruit, waar hij een dik halfuur te laat het podium betrad, onherkenbare versies van zijn nummers speelde en een poging waagde om het wereldrecord bisrondes te verbreken. Vooral die met ‘Albion’ na een onstage handtekeningensessie van een goed kwartier en met de lichten in de zaal al aan, is bijgebleven …
Nu, 5 jaar later, was het tijd voor het Koninklijk Circus. Eigenlijk kan je Pete wel een beetje een circusartiest noemen. Het entertainment is bij zijn optredens minstens even belangrijk als zijn nummers. Het is en blijft een genot om naar te kijken. Ook de band die hij rond hem verzameld heeft, The Puta Madres (ja, u leest het goed), heeft iets circusachtig. Een samenraapsel van 5 nationaliteiten: gitarist Jack Jones een Brit, bassist Drew McConnell (Babyshambles!) een Ier, violiste Miki Beavis een Amerikaanse (met Aziatische roots), pianiste Katia De Vidas (de vriendin van Pete) een Française en drummer Rafael een Spanjaard. Het zijn niet allemaal de meest verfijnde muzikanten dan wel verschijningen, wel hebben ze een soort nomadenvibe rond hen, een verschijnsel dat je ook vindt bij rondreizende circussen. The Puta Madres zijn troubadours die overal en nergens thuishoren en samen de wereld afschuimen om hun publiek te entertainen. En of hen dat gelukt is.
Dat een concert van Peter Doherty nooit helemaal is wat je ervan verwacht, werd al snel duidelijk. Rond kwart na 7 wandelt Pete plots het podium op. Hij zet in z’n eentje “She is Far” in, waarna de begeleidingsband hem vervoegt voor “Arcady”, “A Fool There Was” en “Bollywood to Battersea”. In het publiek overheerste vooral verwarring, het was namelijk niet echt duidelijk of hij er nu al aan begonnen was of niet. Dat de helft van het publiek er nog niet was , speelde ook mee. Op aanvraag van de roadies werd de set echter stopgezet, de soundcheck was immers nog niet afgerond. Ergens had je wel het gevoel dat hij gewoon aan een marathonset van 3 uur wou beginnen, maar zo’n vaart liep het jammer genoeg niet. Peter Doherty in het voorprogramma van Peter Doherty dus. Alvorens het podium te verlaten had hij nog een mededeling: hij droeg de avond op aan Hendrik Van Dale, de jonge Libertines fan die eind januari het leven verloor. Pakkend.
Het ‘tweede’ voorprogramma werd verzorgd door Amy-Jo Doherty & The Spangles, de zus van Pete. Ook zij droeg een nummer op aan Hendrik, in een slideshow passeerden er foto’s van de fan, alsook quotes van Oscar Wilde over de vluchtigheid van het leven. De set zelf was behoorlijk chaotisch en bij momenten vooral, door Amy-Jo’s toedoen, vrij kinderachtig.
Het derde voorprogramma was eigenlijk het enigste dat op voorhand aangekondigd was: Jack Jones, Pete’s gitarist. Hij beperkte zich echter tot 1 gedicht, “To Be a Libertine”, dat ook hij opdroeg aan Hendrik. Something truthful, something raw, something worth living for, I know what it means to be a Libertine. Ik kan alleen maar hopen dat Hendrik van ergens bovenaan meekeek en gezien heeft wat voor een onwaarschijnlijk mooie tributes hij kreeg van zijn grote helden. Het siert hen, en verstrekt enkel maar de gedachte dat het oude Libertines-credo waarbij fans deel uitmaakten van de groep, nog steeds van toepassing is.
Solo-optredens van Peter Doherty zijn traditioneel gezien opgebouwd uit een mix van Babyshambles, Libertines en solomateriaal. Dit was in het Koninklijk Circus wel wat anders. Op een handvol nummers na teerde set vooral op zijn nieuwe plaat, ‘Hamburg Demonstrations’, en nog nieuwer werk, alsof Pete wou tonen dat hij vandaag de dag een volwaardig solo-artiest geworden is. Automatisch gevolg van deze setlist is dat het er allemaal wat rustiger aan toe ging. Bij momenten werd het zelf een tikkeltje… saai. Saai voor zijn doen, dan welteverstaan, want een ‘saaie’ Peter Doherty is nog steeds spannender dan eender welke kamerplantband. Opkomen deed hij gedrapeerd in de Belgische driekleur, waarna de begeleidingsband “I Don’t Love Anyone” inzette. Vervolgens passeerden “Kolly Kibber” en “Last Of The English Roses”. Het viel vooral op hoe weinig fouten er gespeeld werden, The Puta Madres waren op afspraak. Van het nieuw werk bleven vooral “The Steam”, onbegrijpelijk dat dit nummer de plaat niet haalde, en “Who’s Been Having You Over” hangen, dat laatste had een intro à la “Children of The Revolution” van T-Rex en veranderde erna in een typische Dohertysong die dan weer veel weghad van Babyshambles’ “8 Dead Boys”.
Uit ‘Hamburg Demonstrations’ noteerde ik vooral de antiterreursong “Hell To Pay At The Gates of Heaven” dat het publiek aan het dansen kreeg en “Oily Boker” waarin Pete nog eens ouderwets in het rond schopte en met zijn microfoon bijna een cymbaal vakkundig in tweeën spleet. Van The Libertines speelde hij het bloedmooie “You’re My Waterloo” en de demo “All at Sea”, van Babyshambles “Albion”, dat nog steeds een beter Engels volkslied is dan “God Save The Queen”, “Rule Britannia” en “Jerusalem” samen.
Beklijvend was het voorlaatste nummer “Travelling Thinker”, nog zo’n nieuw, dat nogmaals opgedragen werd aan Hendrik. Doherty noemde hem one of us en het sneed door merg en been.
Na een lange pauze kwam Pete alweer het podium opgestapt, gewapend met een akoestische gitaar. Hij deelde mee dat zijn vader aanwezig was, iets wat zichtbaar deugd deed. Jarenlang hield Peter Doherty Senior de boot af, zijn zoon was niet meer welkom vanwege diens overmatig druggebruik. Peter zette de eerste single van The Libertines, “What a Waster”, in en tot zijn grote verbazing vervoegde zijn vader hem op het podium. Doherty Senior stal de show en Pete genoot van deze onwaarschijnlijke hereniging. Vervolgens kwam zijn moeder, Jackie Doherty, het podium op met een grote verjaardagstaart. Pete werd zondag 38 (38!) en dat moest gevierd worden. Het Koninklijk Circus was getuige van een heus verjaardagsfeestje. Het leek het signaal voor Doherty om met “Killamangiro” eindelijk eens een tandje hoger te schakelen. De bisronde werd vintage Pete. De Velvet Underground cover “Ride Into The Sun” rammelde langs alle kanten en had flarden van “Don’t Look Back In Anger”, “Fuck Forever” was wederom de gedroomde afsluiter. Het publiek ging eventjes uit z’n dak, de imposane moshpit die gevormd werd toonde aan dat velen een steviger optreden verwacht hadden.
Alles samengevat kregen we meer ‘Pete De Solo-Artiest’ dan ‘Pete De Circusartiest’ te zien. Het werd een ingetogen avond in herdenking van Hendrik, met de focus op het solowerk, toch waren er net voldoende Doherty uitspattingen die bewezen dat hij nog steeds veruit het meest interessante buitenbeentje is in de Britse gitaarrock.
Gelukkige verjaardag, Peter, op naar tram 4!
Organisatie: Live Nation.
Peter Doherty mocht de ’30 jaar Democrazy’ concertreeks aftrappen in de Gentse Vooruit. Het was het 2de optreden op zijn minitour waarin hij de Benelux doorkruiste. Links en rechts had ik al opgevangen dat Peter’s optreden daags voordien in Luxemburg een complete ramp was geweest: drie kwartier te laat en slechts een handvol nummers op 2 uur. Zal hij het dan nooit leren?
Voorprogramma Tiny Legs Tim leverde aardig werk af, onder het goedkeurend oog van Doherty zelf. Midden in diens set stak hij zijn hoofd namelijk door het gordijn, wat wel eens kon betekenen dat hij stond te popelen om er aan te beginnen …
Niks was minder waar, ruim een halfuur te laat kwam hij het podium opgestrompeld in een veel te dikke winterjas en sjaal. Het duurde ongeveer een halve minuut vooraleer ik doorhad dat het getokkel op zijn gitaar de intro van “Last Of The English Roses” moest voorstellen. Na het nummer verontschuldigde hij zich met het excuus dat hij nog maar pas wakker was. Vreemd voor iemand die in de begindagen van Babyshambles tot 7 dagen aan een stuk wakker bleef bij wijze van wedstrijdje met toenmalig gitarist Patrick Walden. (voor de geïnteresseerden: Pete won en verklaarde later dat het much more hardcore is dan crack en heroïne). Vervolgens kreeg hij van een fan een schilderij. En zo kreeg hij wel meerdere ‘cadeaus’ toegeworpen. Een greep: zeep (zo slecht zag hij er nu ook weer niet uit), brieven, een Russische medaille uit het communisme,… Die cadeautjes om de haverklap haalden de vaart, als die er al was, uit het optreden. En eigenlijk zou Pete op al die dingen niet mogen ingaan, maar zo is hij nu eenmaal, té goed voor z’n fans.
Na een aantal nummers hield hij het voor bekeken en verdween hij een klein kwartier. Het zag er echt naar uit dat het gedaan was. Maar hij kwam terug, deelde bekertjes uit aan iedereen op de voorste rijen en schonk rode wijn uit. Hij speelde een aantal Libertines-klassiekers als “Can’t Stand Me Now”, “Time For Heroes” en “Don’t Look Back Into The Sun” maar ook minder bekende nummers als “You’re My Waterloo”, “East Of Eden”, “Horror Show” en “At The Flophouse”. Covers “Twist And Shout” en “The Needle And The Damage Done” behoorden tot de hoogtepunten.
Vlekkeloos gespeeld waren de nummers niet, maar je kan er niet omheen dat het desalniettemin ijzersterke songs zijn. Tegen het einde toe ging het ook allemaal de betere kant op en het leek erop dat hij zijn draai gevonden had en niet meer wou stoppen. En met een anthem als “Fuck Forever” krijg je gewoon altijd de zaal wel mee. Helaas had het overgrote deel van de zaal het dan al opgegeven. Enkel de trouwe (en bijzonder uitzinnige) fans op de voorste rijen zullen echt iets gehad hebben aan dit optreden. Mensen die hem nog niet goed kenden zal hij niet overtuigd hebben en nieuwe fans zal hij bijgevolg ook niet gemaakt hebben.
Na “Fuck Forever” zette hij zich neer om zowat alles te signeren wat hij toegestopt kreeg. Het ging van een concert naar een signeersessie, terwijl het ook al een beetje de vaart genomen had van een comedyshow. (Let’s face it: grappig is hij in ieder geval!) Het was misschien wel meer ‘An Evening with Peter Doherty’ dan ‘Peter Doherty in concert’ maar z’n trouwe fans, die altijd rekening houden met een ‘worst case scenario’, aanvaarden dat ook gewoon.
Peter had duidelijk nog geen zin om te stoppen en pakte zijn gitaar op voor het hoogtepunt. Het wondermooie “Albion”, Libertines klassieker “What Katie Did” en een nieuw nummer sloten de set af. Hij verontschuldigde zich voor het optreden en vroeg of we ‘please, please, please, please, please’ geen video’s op youtube wouden plaatsen en dat hij al ergere shows gegeven had dan deze … maar niet veel.
De slotsom? Peter zoals we hem kennen, want wie een cleane Pete verwachtte kwam bedrogen uit. Maar eerlijk: ‘what else did you expect from Peter Doherty?!’
Organisatie: Democrazy, Gent
Enfant terrible Pete Doherty kwam de laatste jaren met de regelmaat van de klok en om uiteenlopende redenen op de voorpagina’s van de tabloids terecht. Zijn drugsverslaving en mislukte ontwenningskuren, gevangenisstraffen voor het bezit van illegale roesmiddelen, zijn klantenkaart bij het gerecht en een jojo-relatie met model Kate Moss: allemaal extra-muzikale problemen die zorgden voor een erg ongeloofwaardige reputatie als betrouwbare performer en een hoop geannuleerde Babyshambles-concerten. Vandaag gaat het klaarblijkelijk weer de goede kant op met hem: met ‘Grace/Wastelands’ bracht hij een prachtig solo-meesterwerk uit dat nu al meer dan een maand in onze cd-speler is blijven steken en ook de gewoonte om steevast concerten te annuleren lijkt voorlopig verleden tijd. De plaat geeft de gevoeligere kant van Doherty weer met veel aandacht voor de totaalsfeer en tekstuele rijkdom waarbij zijn stem volledig tot zijn recht komt. Grace/Wastelands is een bijzonder consistente plaat geworden, een plaat die alles in zich heeft om binnen afzienbare tijd tot een klassieker te worden aanzien. Ze toont Doherty op een volwassen manier: Pete is Peter geworden.
Exact een jaar geleden, op 20 april 2008, annuleerde Pete Doherty nog een concert in Lille. We waren dan ook meer dan tevreden dat we hem gisteren voor het eerst (lees: na een reeks teleurstellingen door geannuleerde optredens in het verleden) eindelijk eens aan het werk konden zien! Voor de opnames van de plaat had Doherty met Mik Whitnall, Drew McConnell en Adam Ficek van Babyshambles en Graham Coxon van Blur een mooie band rond zich verzameld. In het prachtige Théâtre Sébastopol in Lille deed hij het, op en wel heel erg indrukwekkende manier, echter solo.
Wie kwam om het solodebuut van Doherty live te aanhoren kwam, wat ‘Grace/Wastelands’ betreft, van een kale reis terug thuis. Met enkel het frisse “Arcady”, single “Last Of The English Roses” (met twee balletdanseresjes als aanvullende artistieke act) en “Salome” (een nummer over de dochter van Herodias die verantwoordelijk was voor de dood van Johannes De Doper) deed hij niet veel moeite om te putten uit ‘Grace/Wastelands’. Over dit feit waren we enigszins teleurgesteld. Bijzonder leuk was echter dat we als fan van wijlen (volgens geruchten binnenkort weer te verrijzen?) The Libertines op onze wenken werden bediend door Pete(r) met prachtig semi-akoestisch uitgewerkte versies van “Can’t Stand Me Now”; “Music When The Lights Go Out”; “The Ha Ha Wall”; “The Man Who Would Be King” en “Up The Bracket”. Ook nummers van Babyshambles passeerden de revue: “Sticks & Stones”; “Killamangiro”; “Albion” en “Back from the Dead” vanop ‘Down in Albion’ en “There She Goes” en “Delivery” vanop ‘Shotter’s Nation’. Doherty putte dus ruim uit zijn bij het brede publiek bekende oeuvre. Daarnaast echter ook een aantal nummers die, behalve bij de echte fans, minder bekend zijn: o.a. “Don’t Look Back into the Sun”; “Conversation Diva”; “East of Eden”; “Darling Clementine” en “The Ballad of Grimaldi”.
Pete(r) Doherty bracht met prachtig semi-akoestisch uitgewerkte nummers bijna anderhalf uur lang een bloemlezing van zijn oeuvre over The Libertines naar Babyshambles en zijn solowerk en terug. Hoewel het een knap concert was in een prachtige setting bleven we toch ietwat op onze honger zitten wat het repertoire van zijn solodebuut ‘Grace/Wastelands’ betreft. Voor de rest absoluut geen klagen want dit was vakmanschap van een rockicoon (in wording)! Binnenkort is Peter Doherty te gast op Polsslag in Hasselt en is hij te zien in de Bota ikv 5 jaar Pure FM.
Support van dienst was Roses Kings Castles, een zijproject van Babyshambles-drummer Adam Ficek. We hoorden breekbare songs die heel wat bijval genoten bij het opgekomen publiek. Een knappe opwarmer voor zijn frontman.
Organisaitie: Agauchedelalune, Lille (ikv Les Paradis Artificiels)
The Libertines worden vervangen door The geniale Babyshambles, Pete wordt Peter en gaat nu solo. Hij ruilt London in voor Parijs, waar hij niet gestoord door paparazzi en in alle ‘rust’ kan werken aan het meesterlijke Grace/Wastelands.
Ik ga er heel kort over zijn: met verbazend gemak en met de genialiteit van de eenvoud gaat onze voormalige junk en wandelend laboratorium zich naast de groten der aarde plaatsen: Lou Reed, Neil Young en Bob Dylan. Neen, ik overdrijf niet. Binnen veertig jaar zal met dezelfde gevleugelde woorden over Doherty worden gepraat. Punt.
Op Grace hoor je dus alleen maar uitschieters. “Sweet By and By” is zijn ‘Goodnight ladies’, “Broken Love Song” laat E van Eels een deftig poepje ruiken, “Arcady” is nu al een sixties klassieker, en ga zo maar door.. Waanzin maakt plaats voor genialiteit.
Moet je dan Grace/Wastelands kopen? Drinkt een koe water?
Nederlands 
Français 
