Bayonne, ook bekend als Roger Sellers, is een Amerikaanse muzikant afkomstig uit Texas. Hij is begonnen in 2011 in het genre folk, americana en is geëvolueerd naar elektronica, ambient. Hij staat vanavond in de Witloof Bar en weet toch enkele nieuwsgierige te lokken, waaronder mezelf.
Bayonne is een solo artiest en dat is ook zijn trademark. Aan de hand van een ‘loopstation’, effectpedalen, twee trommels, een cimbaal en zijn stem doet hij alles. Ondanks het feit dat hij achter een tafel staat en daar van allerlei knopjes bedient, mag je hem geen DJ noemen. Hij maakt de muziek, op enkele sounds na, live.
Zijn nummers klinken als eindeloze refreinen die zichzelf continu heruitvinden. De ‘downside’ hiervan is dat zijn formule vrij voorspelbaar is. Je hebt een deuntje, dan wat geluidjes, zijn stem, dan meer geluidjes, vervolgens de drum en dan al het voorgaande samen.
Live klinkt Bayonne echt goed! Zijn stem en de sounds zijn perfect afgesteld. Aan het begin gaat zijn drum door je lijf en smul je van de ritmes die hij tovert, maar aangezien deze formule ieder nummer terugkomt, neemt de kracht hiervan af. Desondanks het patroon weet Bayonne boeiend te blijven en een honger naar meer na te laten.
Bayonne staat op het podium te trippen in zijn eigen wereld. Hij staat geen seconde stil, beweegt zenuwachtig heen en weer, aait de muren, staart opvallend veel naar het plafond, … Ik herhaal, te trippen in zijn eigen wereld. Helaas geen tastbare wereld voor het publiek dat vooral stil staat en zelfs zit. Langs de ene kant spijtig, maar langs de andere kant is het leuk om naar hem te kijken en te zien hoe hij opgaat in zijn muziek. Ook na iedere drumsolo gooit hij zijn stokken op de grond om ze vervolgens terug te zoeken.
Samengevat: Bayonne is een leuke ontdekking, brengt zijn muziek op een geloofwaardige manier, klinkt perfect, maar neemt je helaas niet mee in zijn ‘trip’. Dat is je eigen verantwoordelijkheid.
Ik heb er van genoten en raad hem zeker aan als je van chille elektronische muziek houdt met een ambient sfeertje errond.
Setlist: Intro, Appeals, Waves, Hammond, Living Room, Falls, Sincere, Omar
Organisatie: Botanique, Brussel
James Bay is een beloftevol Brits sing/songwriter die een warm , sfeervol, aanstekelijk debuut uit heeft . We krijgen hier een reeks songs , die een sobere , sierlijke, elegante ritmiek en opbouw hebben, ondersteund van z’n indringende , lichthese, emotievolle vocals . Een speels, ongedwongen aanpak ervaren we, pop die z’n finesse, subtiliteit , ingetogenheid en puike melodielijn toont. “Hold back the river” betekende de doorbraak en bracht hem meteen naast andere songwriters Ed Sheeran , Passenger, Tom Odell en George Ezra .
In de aanvang beluister je die uiterst genietbare warme gloed van een “Craving” , “If you ever want to be in love” of een “Let it go” . Die lijn trekt hij door op de ganse plaat , met “Best fake smile” en “Scars” als de meest extraverte songs .
We krijgen een folky troubadour op z’n akoestische gitaar in de bijhorende nummers , die een mooie aanvulling vormen .
Deze jonge Brit stelt zijn talent tentoon , vol overgave en vakmanschap om z’n muzikale carrière zo goed mogelijk uit te bouwen . Tja , niet voor niks heeft hij de critics’ choice 2015 award weggekaapt!
Met het nieuwe jaar heeft de Bota al meteen een beloftevol sing/songwriter kunnen strikken. De jonge Britse James Bay brengt pas in maart z’n debuut ‘ Chaos & the Calm‘ uit; de paar EPs en vooral de single “Hold back the river” brachten hem terecht in de spotlights . Inderdaad, een nummer met een sober sierlijke, elegante ritmiek en opbouw , ondersteund door z’n indringende , lichthese, emotievolle vocals .
Een sympathieke gast , een folky troubadour op z’n akoestische gitaar , net als een Angus Stone, met de lange haren en hoed op . Nog geen baard , daarvoor is z’n sing/songwritersgehalte iets te groot tav de folky/psychedelica tunes .
Hij werd bijgestaan door een tweede man op piano; die verder aanvult met footticks en allerhande subtiele geluidjes om de songs wat meer elan en draagkracht te bezorgen.
Vooral jong vrouwvolk was present vanavond, in een volle Rotonde, om hun idool te horen, die de Brit award critics’ choice 2015 wegkaapte , in navolging van o.m. Adele – Florence Welch – Tom Odell en Sam Smith .
Het leven kan hard zijn als je naar Brussel rijdt , er 45 minuten over doet en de set in dezelfde tijdspanne is gedaan . Tja , het 24 jarig jong talent heeft nog niet meer materiaal dan dat! In de spaarzame , beperkte bezetting kregen we 10 songs , die een dromerig karakter en een zekere gevoeligheid hadden .
Hij was onder de indruk van de pittoreske Rotonde en hoopt dat hij zeerzeker nog mag terugkomen , hier of in de grotere zaal. Zoals de muzikale carrière nu loopt, kan het net als bij Odell of Ezra een ‘rising push’ krijgen , wat hem naar de AB kan brengen .
De eerste twee songs “Craving” en “Fire” toonden al de finesse, subtiliteit , ingetogenheid en puike melodielijn aan , een sobere , intieme start , een crecendo opbouw en de lichte explosies. Een speels, ongedwongen , spontane aanpak . De vrouwenhartjes sloegen al iets sneller op die liefdes -/verlatingssongs, “If you ever (be in love)” of “Running, die zijn stemcapriolen benadrukt.
Ook solo kwam hij meer dan goed weg . Het was muisstil op “Scars” en “Let it go” , één van de doorbraak singles; iedereen liet zich meedrijven op de essentie en puurheid van zijn gitaarspel – getokkel en de ingenomen vocals .
De persoonlijke indrukken , de liefdesperikelen en gevoelens dragen bij tot zijn songschrijven. Breder ging het opnieuw met de afsluitende reeks “Move together”, “Hear your heart” en “Need the sun”, één van de eerste nummers die hij schreef.
Natuurlijk hield hij het meer extraverte “Hold back the river” tot het eind . De uptempo’s door de foottics en het slepende, snedige gitaarspel zorgden voor de nodige smileys en brachten de Rotonde in beweging.
Net als veel debuterende sing/songwriters spreidt deze jonge Brit zijn talent tentoon , vol overgave en vakmanschap om z’n muzikale carrière zo goed mogelijk uit te bouwen . Die Award is alvast mooi meegenomen.
Hier zagen we hem aan het werk in een klein zaaltje , waar hij de meisjesharten moeiteloos veroverde …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/james-bay-21-01-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Britse B(ombay) B(icycle) C(lub) van spil Jack Steadman debuteerde in 2009 met ‘I had the blues but I shook them loose’ . Ze waren nog geen twintig , deze vier gasten . Ze zijn na de akoestische voorganger ‘Flaws’ al toe aan de derde plaat . We horen een fris, spannend geheel van dromerige, broeierige poprock , met aanstekelijke, tintelende ritmes en melodieën, die het subtiele gitaarspel in de spotlights plaatst. Het kwartet heeft de kunst van popsongs schrijven onder de knie ; “Bad timing”, “Shuffle” en “Favourite day” zijn alvast drie grootse songs op de plaat . Ook het intieme “Still” , geleest op piano en vocals, moet niet in sterkte onderdoen . BBC komt opnieuw sterk voor de dag …
Bombay Bicycle Club: jong tienerbandje scoort hoge ogen in Engeland met hun fris en aanstekelijk debuut. De vier gasten uit Londen boeien met magistrale poprockers die een ‘teen spirit’ gevoel uitstralen en ze kunnen zo op een nieuwe ‘London Calling’ compilatie staan. Zanger Jack Steadman en gitarist Jamie MacCoil (jawel, neefje van wijlen Kirsty) toveren sfeervolle, aanstekelijke, zwierige en rauwe opbouwende popsongs om ons heen. Hard en zacht, uitbundigheid vs donker melancholiek en lichte kost sieren de twaalf nummers.
De band is hoedanook een leuke ontdekking en ze lieten niks aan het toeval over. Ze deden beroep op producer Jim Abbiss, die eerder al instond voor werk van kleppers als Editors, Arctic Monkeys en Kasabian en opperen dus voor een grootse toekomst.
Geniet van hun lekker in het gehoor liggende songs als “Evening/morning” en “Ghost” die het uitgangsbord vormen van hun overtuigende tintelende plaat.
Nederlands 
Français 
