Bettie Serveert - De fans worden ouder, de muziek is tijdloos
Bettie Serveert + Lip Service
De programmatoren van De Casino in Sint-Niklaas hebben onder de noemer ‘Terug naar 90’ vier bands naar de stad gehaald. Ozric Tentacles moest zijn concert afzeggen en Prong en Senser zijn bands die op tournee zijn en nog wel veel meer steden aandoen. Daarom kozen wij uit dat rijtje van vier voor Bettie Serveert. Ook een legendarische band uit de jaren ’90 en bovendien eentje die je niet meer zo vaak op een podium ziet.
Het duurde lang voor de support voor deze avond werd aangekondigd. Wij hoopten dat er als contrast of als een soort van generatiewissel een ander female fronted gitaarbandje zou opgetrommeld worden. Wijf, Rosie Stuart, Gender Reveal Atomic Bomb, Eosine, Nimbus Cart, Reena Riot, High Hi, … keuze te over in Vlaanderen. Het werd Lip Service. Niet echt een gitaarbandje, meer arty rock met synths, maar het publiek reageerde toch enthousiast op de eerste rijen. Dit is eerder een brave kopie van Talking Heads, maar dan zonder de direct meezingbare refreinen. Bijna alle leden van Lip Service spelen ook nog in andere bands als Ciska Ciska en Lézard. Met Lézard zijn er wel wat overeenkomsten, maar net zo goed veel verschillen.
De set van Lip Service in De Casino bestond vooral uit tracks van hun nieuwe album ‘Swalman’. “Room For Me”, met dan wel een meezingbaar refrein, was voor ons het leukste nummer en ook het nummer dat voor het meeste interactie voor het podium zorgde.
Setlist: Living Alone / The Other Dancers / Sadman / Trying To Explain / The Water / Slowly / Room For Me / Can’t Have It All
Dan naar de hoofdact van de avond, Bettie Serveert. Het bleef lang stil rond deze Nederlandse band. Maar recent waren er toch twee interessante digitale singles. Met “Ta!” vorig jaar en “Evil Side” dit jaar gaven de Betties weer een teken van leven, na de ook al bij de fans fel gesmaakte heruitgave van het ‘Palomine’-album. Met dat album is het in 1992 allemaal begonnen voor de indierockband uit Arnhem. ‘Palomine’ zette de Nederlandse band op de kaart in de UK en de Verenigde Staten met singles als “Kid’s Allright” en “Tom Boy”. Ook in Nederland en België waren ‘Palomine’ en ‘Lamprey’, het volgende album, een groot succes. De band mocht aantreden op Lowlands, Pinkpop en de Lokerse Feesten en ging op tournee in de Verenigde Staten en Canada.
Met elk volgend album verslapte de aandacht bij het publiek wat, zeker internationaal, maar in België en Nederland heeft deze band nog steeds een ruime fanbase. De Casino was dan misschien niet uitverkocht, de zaal stond goed volgepakt met vooral veertigers en vijftigers (die de hoogdagen van Bettie Serveert nog zelf meegemaakt hebben).
De band komt nog steeds heel graag in Vlaanderen spelen en het Vlaamse publiek werd verwend met veel oud materiaal: “Leg”, “Balentine”, “Kid’s Allright”, “Tom Boy” en “Brain-Tag” uit ‘Palomine’ en “Crutches” uit ‘Lamprey’. Voorts waren er nog onder meer “Private Suit” uit het gelijknamige album uit 2000 en “The Pharmacy” uit ‘Pharmacy of Love’ (2010).
Het meest recente studio-album, ‘Damaged Good’ uit 2016, was opvallend goed vertegenwoordigd, met “Brickwall”, “Damaged Good”, “Brother” en “Love Sick”. Niet echt een dwarsdoorsnede, want van heel wat albums werd niets gebracht. “Dust Bunny” uit ‘Dust Bunnies’ uit 1997 was de toegift. En de nieuwe singles zaten netjes in de set. Voor “Evil Side” vormde De Casino zelfs de live-première. Persoonlijk miste ik nog “Smack” uit ‘Log 22’, maar je kan als fan ook niet op al je wenken bediend worden.
Met zowat 30 jaren van albums en concerten spelen is Bettie Serveert toch wel een instituut geworden. En we mogen met z’n allen best fier zijn op deze band van bij onze Noorderburen.
Live staat deze band nog als een huis en de nieuwe singles zijn heel fijn. Een nieuw album mag er zeker nog komen. De jaren en de kilometers zijn zichtbaar aanwezig, maar de snedigheid, het enthousiasme en de liefde voor de indierock branden bij Bettie Serveert nog als een hoog oplaaiend vuur.
Setlist: Brain-tag / Damaged Good / Brickwall / Brother / The Pharmacy / Balentine / Crutches / Tom Boy-White Dogs / Private Suit / Evil Side / Ta! / Kid’s Allright / Love Sick / Palomine / Leg / Dust Bunny
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Bettie Serveert
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9049-bettie-serveert-04-03-2026?Itemid=0
Lip service
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9050-lip-service-04-03-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
De Nederlandse band Bettie Serveert kende een steile opgang in de jaren ’90. Hun recentste studio-album is ‘Damaged Good’ uit 2016. Vorig jaar was er uit het niets de single “Ta!” en dit jaar wordt daar een vervolg op gemaakt met “Evil Inside”.
Jesse Beuker, die ook al de mix deed van ‘Damaed Good’ en “Ta!”, die zat opnieuw mee in de studio. “Evil Inside” is opnieuw een catchy pop/rocknummer. Het gaat over vertrouwen en over het feit dat elke mens een mooie en een donkere kant heeft. Met nu al twee nieuwe nummers zou er wel eens een EP of een nieuw album in de maak kunnen zijn.
Op 4 maart staan de Betties in De Casino in Sint-Niklaas.
https://www.youtube.com/watch?v=_8hZXQ0Kc-U
Het Nederlandse Bettie Serveert bracht ‘Damaged Good’ reeds vorig jaar uit, maar ter gelegenheid van de Record Store Day komt dit album uit op vinyl bij het Amerikaanse Schoolkids Records. Reden genoeg om het alsnog te bespreken.
‘Damaged Good’ is een Betties-album pur sang. Misschien niet zo verrassend als debuut ‘Palomine’ in 1992, want een band kan het publiek ook maar één keer van z’n sokken blazen, maar nog altijd fris, dynamisch en lekker weerbarstig.
Dit elfde album laat de band in al zijn bekende facetten horen en bevat een paar pareltjes die alleen deze band kan inblikken. “Brother in Loins” is daar een mooi voorbeeld van: een leuke baslijn, gitarist Peter Visser die slechts tegen het einde van het nummer helemaal loos gaat en daarover zangeres Carol van Dijk met haar uit duizenden herkenbare stem.
Andere instant Bettie-klassiekers zijn de felle single “B-Cuz”, het heerlijke “Unsane” en “Digital Sin (Nr 7)”. Die laatste is een song waar je al snel hele reeks adjectieven voor nodig hebt als je die wil omschrijven, te beginnen met post-apocalyptisch, episch en psychedelisch. Dat geweld wordt afgewisseld met tragere, ingetogen nummers als “Brickwall” en “Mouth Of Age” en het tussen rocken en dromen schipperende “Whatever Happens”.
De Betties krijgen op ‘Damaged Good’ ook nog hulp van collega-oudgediende Peter te Bos van Claw Boys Claw, die meezingt op “Love Sick”, en professor Nomad die “Never Be Over” mee kleur geeft. Niet dat dat nodig was om van ‘Damaged Good’ een interessant album te maken, want Bettie Serveert speelde met hoorbaar plezier en zin deze nummers in. Na 25 jaar misschien iets bezadigder, maar het vuur van deze Nederlandse gitaarrockband brandt nog hard. We zijn nog lang niet af van Bettie Serveert.
Bettie Serveert was één van die revelerende indierockende bands begin jaren 90 onder de vaste drie-eenheid Van Dijk – Visser – Bunskoeke. Na een relatieve radiostilte sluiten ze opnieuw aan . Hun dromerige, meeslepende gitaarrock is op de return ‘Pharmay of love’ van 2010, levenslustiger dan ooit. En die energieke lijn zet zich verder op de opvolger . Een direct, broeierig rauw geluid en een dromerige tune zijn het houvast .
De eerste twee songs “Shake-her” en “Mayhem” beuken er graag in , daarna met “Dad dog” klinkt het wat subtieler en intenser. Het hitgevoelige poppy “Had2byou” volgt. En op die manier weet de plaat wel aangenaam te boeien . Sterk uit de verf komen verder het snedige “Tuf skin”, gekenmerkt van huppelende ritmes en het broeierige “Receiver” . Ook niet mis , de experimentje op “Monogamous”.
Stuwend , scherp en dromerig kenmerken het geluid van drie decennia Bettie Serveert. Tja, niet voor niks ademt hier een Dinosaur sfeertje.
Kijk, Bettie Serveert heeft een gevarieerde rockplaat uit ; het zijn indieveteranen die we maar al te graag koesteren!
Na zes jaar is de Nederlandse indierockende band bij uitstek Bettie Serveert terug van de partij onder de vaste drie-eenheid Van Dijk – Visser - Bunskoeke. Hun dromerige, meeslepende gitaarrock klinkt levenslustiger dan ooit.
Ze beuken letterlijk het nieuwe decennium in met “Deny all” en houden er een bruisend, dynamisch en fris tempo op na, met “Semaphore” en “Love Lee”. Ze bieden ruimte voor variëteit en diversiteit door een ingetogen sfeervolle “Mossie” en “Change4time”; ze overtuigen verder met subtiele, aanstekelijke rockers “Souls travel” en “The pharmacy”. Tot slot horen we nog twee avontuurlijke songs, het lang uitgesponnen, intens spannende en mooi opbouwende “Calling” (ruim negen minuten!) en het broeierige “What they call love”, die door de percussie meer draagkracht krijgt.
’Pharmacy of love’ plaatst zich als de terechte opvolger van topplaten ‘Palomine’ (’92) en ‘Lamprey‘(’95). Te koesteren na al die jaren …
Nederlands 
Français 
