Met de wagen naar Antwerpen rijden is volkomen kut. Enkele weken geleden bijna twee uur gebold naar Nick Cave, maar die was het meer dan waard. Vorige week een slordige twee uur versleten naar Anathema en die verkwanselden dan ook nog de rest van de avond. Vanavond ons record gebroken, maar liefst drie uur onderweg geweest en zo het pittige support bandje The Vacant Lots moeten missen. Jammer, heel jammer. Fuck Antwerpen.
- Een concertzaal mag men nooit onderschatten. Een zaal als de Roma doet het altijd goed voor intieme concerten, maar bij de zinderende shoegaze en stevige rock van BRMC hing er toch, zeker in het begin, een serieuze galm in de zaal. Op zich was dat dan ook weer niet zo erg, want galm en echo zijn enkele van de handelsmerken van dit scheurende trio.
- Het nieuwe stuff is veelbelovend. Het viel echter wel op dat er in de kersverse songs niet meer zo fel te keer werd gegaan maar dat sfeerschepping een doel op zich was. Met name "Haunt", "Question Of Faith" en "Carried From The Start" hielden zich wat in maar zorgden wel voor een constant sluipende dreiging. We mogen dus vol verlangen uitkijken naar dat nieuwe album dat de naam 'Wrong Creatures" zal dragen.
- BRMC is vooralsnog geen folkband. Het trio is immers op zijn best als de stekker stevig in het stopcontact zit, maar naar goede gewoonte lassen ze steeds een verstild momentje in. Het akoestische intermezzo van Robert Levon Been die in zijn eentje "Sympathetic Noose" bracht kon je inderdaad sympathiek noemen, te meer omdat hij het publiek aanspoorde om tot ongenoegen van de security wat dichter tegen het podium te komen, maar de song op zich viel wat te licht uit om ons echt bij het nekvel te pakken. Dan liever het solomomentje van Peter Hayes, die met het pareltje "Faultline" wel de gevoelige snaar wist te raken.
- BRMC heeft de blues in het bloed. Ooit zal daar misschien eens een doorleefde bluesplaat van komen. In de Roma waren "Ain't No Easy Way", "Faultline" en "Shuffle Your Feet" sterke tekenen dat de black in de groepsnaam wel eens naar de blues zou kunnen verwijzen. Ze zijn dat fantastisch ingetogen album 'Howl' kennelijk nog niet vergeten. Wij ook niet.
- Die eerste plaat uit 2000 is en blijft toch verdomd een mijlpaal met straf spul dat nog steeds zwaar aan de ribben kleeft. Halverwege de set passeerde al een snijdend "White Palms" en de echte prijsbeesten werden bewaard tot helemaal op het einde. Een fenomenaal "Awake" was even meeslepend als indrukwekkend en stoommachines als "Spread Your Love", "Red Eyes and Tears" en natuurlijk een denderend "Whatever Happened To My Rock'n' Roll" waren de bommetjes die de zaal helemaal overstag deden gaan.
- BRMC kan op tijd en stond het Crazy Horse beest in zich loslaten. "666 Conducer" scheurde en botste dat het een lust was. Eén van de heetste kanjers van de avond.
- 'Specter At The Feast' is blijkbaar niet het favoriete album van de heren. De plaat werd volledig genegeerd, wat ze nu ook weer niet verdiende.
- Er schuilt een kwade punkband in BRMC. BRMC kwam scherp, punky en hondsdol uit de hoek met de wilde kopstoten "Conscience Killer" en vooral "Six Barrel Shotgun", keer op keer flitsende hoogtepunten in hun live sets. Het is natuurlijk ook niet zomaar dat hun meest gloeiende visitekaartje "Whatever Happened to My Rock'n'Roll" de bijtitel punk song heeft meegekregen.
- Afstanden zijn relatief. De terugweg duurde nog geen derde van de heenreis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-rebel-motorcycle-club-21-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-vacant-lots-21-11-2017/
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Rock ’n roll is zoals u allen weet dood, of doodverklaard, wie zal het zeggen, maar dat zeiden ze van God ook ooit. Om het tegendeel toch voor de avond te bewijzen was de Kreun afgeladen vol met lang niet allemaal oude en lelijke mannen, het doelpubliek van rock ’n roll, nee, die oude en lelijke mannen hebben tegenwoordig koters die enigszins volgroeid beginnen te zijn en dat betekende dat het drummen en wringen was om nog maar gewoon aan je pintje te raken, laat staan om headbangendgewijs de eerste rijen te vervoegen zonder het risico op handgemeen, wat natuurlijk altijd heel rock ’n roll is.
De reden voor dit spektakel waren de Amerikaanse vuile rockers Black Rebel Motorcycle Club die als ik het goed heb deel uitmaken van de al weer ter ziele gegane revival van de garagerock begin anno 2000. Dat deden ze met het nog altijd onvolprezen ‘B.M.R.C.’ uit welja, 2000. Rock was het toen, garagerock, waar hun nog altijd hun grootste hits op stonden, maar intussen zijn ze muzikaal behoorlijk sterk geëvolueerd naar eerder introspectieve lullaby’s die je al indertijd op ‘Howl’ kon horen, een sound die ze voor een deel ook meenamen naar hun laatste creatieve worp, ‘Specter at the Feast’ van vorig jaar, maar die bevat ook nog meer dan vaak genoeg de af en forse uithaal van een rechttoe-rechtaan rocker. Naast die garagesound hebben ze ook wat men dan blijkbaar tegenwoordig dreampop noemt, die heel wat invloeden heeft van jaren 90 Britse psychedelische rock als pakweg Spiritualized. Nu ja, die gasten komen niet voor niets uit de Bay Area.
Dat alles kon je ook horen in hun concert dat daardoor mij soms een beetje vaart miste. Introspectieve trage nummers van hun laatste platen, zo zagen we dacht ik ondermeer “Lullaby” en “Firewalker” passeren. Heel intimistisch en het gaf toch wel een andere kant van de band te zien dan wat ik van hen gewend ben. De leeftijd zal het vast zijn, en naar ik aanneem zal ook het overlijden van de vader van Robert Been er voor iets tussenzitten. Zoals te verwachten was er op het einde tijd voor het hardere werk, waar het publiek ook wel voor gekomen was, met een opzwepend “Spread Your Love”, en bij de bisnummers raar genoeg dan in het begin weer een paar akoestische nummers, die door het wel langzaamaan flink aangeschoten publiek werden verstoord. Beetje rommelig kwam het over en ook niet helemaal geslaagd, maar daarna mocht het dak er weer af met een stomend, u had het al geraden, “Whatever Happened to My Rock ’n Roll”.
Goed concert zonder meer, en het mag de volgende keer nog net iets vuiler.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-rebel-motorcycle-club-22-02-2014/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Woensdagavond was James Vincent McMorrow nog te bewonderen in de Botanique, vrijdag was het alweer tijd voor de rockers van Black Rebel Motorcycle Club. Het overwegend hipsterachtige jongerenpubliek werd vervangen door mannen met leren jacks en zwarte band T-shirts, aangevuld door enkele wijven met ballen. Wat het optreden betreft, het was simpelweg indrukwekkend.
BRMC trapte af met twee loeiers van platen van hun nieuwste album, “Specter at the Feast”, met “Beat the Devil’s Tattoo” als aanvuller. “Hate the Taste” en “Rival” waren zo ruig als maar kan en kunnen natuurlijk wel tellen als binnenkomers. Robert Levon Been en Peter Hayes maakten het publiek wild met hun gitaargebulder, terwijl ze zelf van een ongelimiteerde coolness getuigden.
Fans van het oudere werk konden gelukkig hun hartje ophalen, deze set was geen echte voorstelling van de nieuwe plaat. “Ain’t No Easy Way” krijgt altijd zo’n heerlijk blues en country toon terwijl de mondharmonica eroverheen dartelt, ook in andere nummers meesterlijk bespeeld door Hayes. Dat nummer werd dan weer gevolgd door “Berlin”, nog zo’n fantastische song. En kijk, waar andere artiesten dan bijna in de helft van het optreden zitten, heeft BRMC er nog een stuk of twintig klaar zitten. Wat zelfs sterker is, deze rockers gaven zich telkens volledig.
Maar eerlijk gezegd mochten er misschien een paar nummers uit. “Returning” en “River Styx” zijn natuurlijk geen slechte nummers, maar zorgden ervoor dat de aandacht af en toe verslapte. De keuze voor “Lose Yourself” als een soort rockballad na een hevig nummer zoals “Teenage Disease” is bovendien een beetje vreemd. Aan de andere kant was het misschien een mooie kans voor een welgekomen rustpauze in de set. “Teenage Disease” werd door support act Dead Combo nog straffer en pakte het publiek bij zijn nekvel, zo oerend hard was het. Daarmee was de eerste finale helemaal ingezet, met moshen en al. De fotografen vluchtten alle kanten uit met hun camera’s. “Red Eyes and Tears”, “Six Barrel Shotgun” en “Spread your Love” waren stuk voor stuk geniaal. Niemand kon ontsnappen aan de storm gitaargedonder die onze kant uitkwam. Mensen werden van het podium gehaald, er werd gebruld en deze rock ‘n’ roll vanuit de onderbuik zorgde voor een meer dan geslaagd optreden.
En dan was het tijd voor de tweede finale. Ze lieten wat op zich wachten maar uiteindelijk kregen we nog vier (!) bisnummers. Eerst kregen we een mooie akoestische cover van “Cool Water” van Hank Williams, jammer genoeg kon het opgefokte publiek zich niet stilhouden en leek er zelfs een beetje lacherig gedaan door sommigen. Heel onterecht natuurlijk, want we willen altijd nog eens aan Johnny Cash terugdenken. Daarna speelde BRMC een sterke akoestische versie van “Shuffle your Feet”. Drumster Leah Shapiro kon even in de coulissen blijven staan, want Hayes en Been bleven maar gaan. Voor “Whatever Happened To My Rock ‘n’ Roll” en “Sell It” kwam ze wel weer tevoorschijn. Een meer dan sterke bonus, dreunende bassen met jankende gitaarriffs erbij, wat wil een mens nog meer.
Daarmee sloot BRMC zijn concert in de Botanique af, we konden eindelijk uitgeput maar voldaan huiswaarts keren. Dit was nog eens zo’n optreden met echte rock ‘n’ roll, zoals hij hoort te zijn. Hopelijk zien we deze band nog vaak terug in België, want dit is een echte must see voor alle rockliefhebbers.
Neerm gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-rebel-motorcycle-club-21-02-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Het was aan het New Yorkse Dead Combo om de avond snerende rock in te zetten. Ingrediënten : een duo rockers van middelbare leeftijd, 2 gitaren en een drumcomputer bediend door een ruige frontman die een heuse dagtaak had aan het showen van zijn tattoo’s. De sound was scherp, vet en bij momenten very rock’n’roll, maar na een tijdje werd het zootje een beetje te eenzijdig om echt te blijven hangen.
Uit de Ierse hoofdstad Dublin kwam een ander duo overgewaaid, Kid Karate. Zij hadden een bijzonder interessante sound gesmeed ergens tussen White Stripes en de punkfunkers van Radio 4 en The Rapture. Frisse songs en een overtuigende zanger/gitarist wisten de zaal perfect op te hitsen. Een band om in de gaten te houden.
Twee deftige opwarmers dus, maar de hoofdschotel was van nog een ander kaliber.
We hebben de groep al meermaals aan het werk gezien, nog nooit werden we ontgoocheld, maar vanavond slaagde een zinderend BRMC erin om ons nog meer te overdonderen. Het trio stond op scherp, het ronkte en brieste, bassen en drums klonken hemels en duister tegelijkertijd, gutsende gitaren sneerden met branie en gevoel, er hing gewoon magie in de lucht. Ook de setlist was nagenoeg perfect in balans. Smerige gehaaste rockers “Rival”, “Hate the taste”, “White Palms”, “Conscience Killer” en een verpletterend “Six Barrel Shotgun” werden afgewisseld met vuile blues (“Ain’t no easy way”, een almachtig “Spread Your Love”) en zwevende kippenvelsongs (“Lose Yourself”).
Robert Levon Been ontpopte zich nogmaals tot de beste zanger van het combo, hij wist met zijn ingrijpende vocale uithalen de gretige songs nog meer diepgang en gevoel te geven.
De immer coole Peter Hayes vulde wel telkens knap aan maar wist natuurlijk het meest te overtuigen met zijn ziedend en bruisend gitaarwerk. Na nogal wat problemen bij het zoeken naar een nieuwe drummer, lijkt de groep nu toch met Leah Shapiro de ideale ruggesteun gevonden te hebben. Shapiro mepte het boeltje perfect bij elkaar en bleek het perfecte sluitstuk van een optimaal geolied trio.
Peter Hayes en Robert Levon Been zetten tot slot een bijzonder knappe akoestische bisronde in om vervolgens nog eens finaal te ontploffen met een uit al zijn voegen barstend “Whatever happened to my rock’n’roll”. Die geweldige lap onstuimige punkrock, die destijds voor BRMC de deuren opende, is uitgegroeid tot een absolute klassieker, het ultieme genadeschot bij hun uiterst opwindende live shows.
BRMC was vanavond groots en denderde als een TGV doorheen de Franse Aéronef. De band komt deze maand nog drie keer naar België (De Kreun, Trix en Botanique) maar helaas is alles uitverkocht, U zal moeten wachten tot de festivals …
Organisatie: Aéronef, Lille
Na het overlijden van Michael Been (oprichter van The Call en pa van bassist Robert Levon Been en) in 2010 heeft BRMC, het trio uit LA , rustig de tijd genomen. Ze zijn er terug bij en pasten een nummer aan van pa. We hebben te maken met een afwisselend album in hun rock’n’roll shoegazepop met een donker en bluesy randje , waarbij krachtige kopstoten kunnen worden toegediend , zoals het drieluik “Hate the taste”, “Rival” en “Teenage disease”, waarbij BRMC doen waar ze goed in zijn, zompige, broeierige rock’n’roll die intrigeert, opbouwt , ophitst, opzweept en aanstekelijk werkt!
Sommige songs duren boven de zes minuten gaan. Verder in die stijl hebben we “Let the day begin” , en de afsluitende reeks “Funny games” , “Sell it” en “Lose yourself” , die adrenalineverhogend zijn ! Een handvol schitterende songs die hun naam alle eer aandoen .
Op de laatste cd’s wordt ook gas teruggenomen hoor en noteren we met “Lullaby”, “ Some kind of ghost” en “Sometimes the light” een paar sfeervolle , rustige nummers . Een kant die het daglicht mag zien van de heren en ervoor zorgt dat BRMC een breed spectrum beheerst .
Heerlijke plaat dus!
Black Rebel Motorcycle Club - Bij momenten denderend
Black Rebel Motorcycle Club
U heeft er wellicht geen boodschap aan, maar door een uur fileleed in die Brusselse klotetunnel is het eerste half uur van dit concert zomaar aan ons voorbijgegaan. We hebben de setlist er even op nagegaan en meteen vastgesteld dat we 6 kanjers van songs hebben gemist, waaronder (even moeten slikken) “Whatever happened to my rock’n’roll”. Aan de uitbundigheid van het publiek te meten was dit een zeer spijtige zaak.
Er in gedonderd dus met een al aardig op temperatuur gedraaide motorenclub die de venijnige blues “Ain’t no easy way” inzette, gevolgd door de welgemikte wespensteken “Berlin”, “666 conducer” en “Love burns”, drie songs die ons alleen maar meer gefrustreerd maakten omdat we het ongetwijfeld geweldige openingssalvo die er aan voorafging niet hebben mogen meemaken. U moet weten dat wij hier met “Let the day begin”, “Rival” en “Hate The taste” al drie rake kopstoten uit de nieuwe plaat ‘Spector at the Feast’ (jaja, we hadden ons huiswerk al gemaakt) jammerlijk hadden gemist.
Plots ging BRMC dan op de rem staan en haalden ze zelf de angel uit hun optreden, eerst met het melige “Returning”, één van de zwakkere schakels uit de nieuwe plaat, en dan met twee akoestische mijmeringen (“Mercy” en “Devil’s waitin”) die meer kwaad dan goed deden. Het vuur was even helemaal weg, het publiek ging massaal pinten halen.
De lont werd terug aangestoken met een werkelijk splijtend “Conscience killer” gevolgd door een al even explosief “Teenage Disease”, de punk splinterbom uit ‘Spector at the feast’. Het nieuwe te verwaarlozen niemendalletje “Lullaby” hing er nog wat onwennig aan maar met een verbeten “Funny Games”, alweer zo een grofkorrelige nieuweling, werd een verschroeiend slotoffensief ingezet. BRMC ging volop in overdrive met het withete “Six Barrel Shotgun” en het open spattende bluesmonster “Spread your love”, die fenomenale klassieker uit hun debuutplaat die vanavond zelfs nog een stuk heter voor de dag kwam.
In de bisronde was het terug genieten van verduiveld knap nieuw werk. De denderende bas die het stomende en dreigende “Sell it” openscheurde zorgde voor een absoluut hoogtepunt, een moordsong als je ‘t ons vraagt, een uiterst giftige ratelslang die zich ophoudt in het onontgonnen gebied tussen The Black Angels, Crazy Horse, Kyuss en Soundgarden.
Met de sferische en wondermooie afsluiter “Lose Yourself” kwam zelfs even Sigur Ros in onze geest voorbij zweven, zowaar een goed gevoel.
BRMC was vanavond alweer gretig, sluimerend en giftig maar de rustpuntjes en de naar Oasis ruikende ballads mogen ze voor ons part de volgende keer houden voor het intieme kampvuurtje bij de after party, we bedanken vriendelijk voor de uitnodiging.
Voor de rest blijft dit één van onze favoriete bands, steeds paraat voor een portie wilde en stomende rock met gitaren die de muren openrijten.
Kutfile !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/black-rebel-motorcycle-club-01-04-2013/
Support http://www.musiczine.net/nl/fotos/transfer-01-04-2013/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Na de shoegaze sound van hun eerste twee albums namen BRMC een drastische koerswijziging met het fantastische ‘Howl’, een rootsy en naakt album met wortels in de blues en country, en met een flinke scheut Dylan. Met hun vierde ‘Baby 81’ traden ze nadien terug in de voetsporen van de eerste albums. Na de lovende recensies voor de koersverandering op ‘Howl’ werd de terugkeer naar de vertrouwde sound met ‘Baby 81’dan ook op gemengde gevoelens onthaald, wij waren alvast wel weer overtuigd dankzij sterke songs als “Weapon of choice”, “666 conducer” en “American X”.
Eind 2009 kwam BRMC nog op de proppen met een door ons fel gesmaakte live cd en dvd, waarop zij hun beste songs van de eerste vier platen op overtuigende wijze stuk voor stuk voorzien van een potige live uitvoering.
De nieuwe ‘Beat the devil’s tattoo’ is een bijzonder geslaagde best of both worlds. De diepgang en roots van ‘Howl’ gecombineerd met de noise en de donkere lagen van ‘B.RM.C’, ‘Take them on your own’ en ‘Baby 81’. De band speelt al zijn troeven uit en het resultaat mag er zijn.
Bij de opening, in de bezwerende titelsong, dwaalt duidelijk nog de geest van ‘Howl’ rond, alsook in de naakte ballads “Sweet feeling”, “The toll” en het aan de Beatles schatplichtige “Long way down”.
Verder komen BRMC verdomd smerig uit hun pijp. Zo wild en vettig als op “Conscience killer” en de gemene sleper “War machine” hebben we hen nog maar weinig gehoord. En wat te zeggen van het snerpende “River styx”, geweldige shoegazer-blues als het ware. De Velvet Underground sluimert dan weer in een gedreven en naar een bruisende climax toegroeiende “Evol”. Onheilspellende spanning huist in het scheurende “Aya”, de song breekt opent als de muil van een bloeddorstige boa constrictor. Het album eindigt met de flink uitgerokken track “Half state”, traag, dreigend en met sluipende gitaren uitmondend in een bijtende eruptie, terwijl de song en de melodie moeiteloos overeind blijven.
Het trio (met nieuwe drumster, gejat van The Raveonettes) heeft met deze ‘Beat the devil’s tattoo’ een kanjer van een plaat afgeleverd. Ze hebben het juiste evenwicht gevonden tussen noise, psychedelica, roots, melodie en ferme brokken van songs. Misschien wel hun beste tot op heden. …Op 14/05 in de Botanique. Be there !
Na drie door pers en publiek erg gesmaakte albums en een stilte van twee jaar bracht Black Rebel Music Club (aka B.R.M.C.) dit voorjaar ‘Baby 81’ uit. Deze nieuwe worp werd door musicsites als Allmusic en Pitchfork echter prompt de grond ingeboord vanwege te afgelijnd, de nieuwe nummers kregen nauwelijks radio airplay en de groep leek deze zomer wel verbannen naar kleinere festivals zoals Dour. Het Amerikaanse trio blijkt door de jaren heen echter genoeg trouwe fans te hebben verzameld om moeiteloos zalen zoals de Botanique of, zoals afgelopen donderdagavond, Le Grand Mix te vullen.
De steevast in zwart gehulde heren lieten de mindere respons op ‘Baby 81’ alvast niet aan hun hart komen en stopten stomende versies van nieuwe nummers zoals “Took Out a Loan”, “Berlin” en “666 Conducer” helemaal voorin de set. Op dat laatste album grijpt de groep terug naar haar voorliefde voor de noisy Britpop van Jesus & Mary Chain, Oasis en Ride, maar live werd even goed ruimte gelaten voor het americana geluid ten tijde van ‘Howl’; het titelnummer van dit vorig album uit 2005 werd ingeleid door een krakkemikkig monotoon orgeltje; op “Ain’t no Easy Way” en “Faultline” speelden akoestische gitaar en mondharmonica een hoofdrol terwijl “Promise” werd begeleid door de onwaarschijnlijke combinatie van piano en schuiftrompet.
Live werd een mooi evenwicht behouden tussen intimistische folk en bluesy noiserock door nummers uit ‘Howl’ in de set te integreren tussen klassieke nummers uit de eerste twee albums zoals “Stop”, “Love Burns”, “Spread Your Love” en “Red Eyes and Tears”. Hierdoor profileerde B.R.M.C. zich het ene moment als een gitaargroep met respect voor folktradities en het andere moment als een americana band met een gezonde voorliefde voor breed uitwaaierende gitaarnoise. Uniek aan elk B.R.M.C. optreden is de synergie tussen gitarist Peter Hayes en bassist Robert Turner die afwisselend de bezwerende lead vocals voor hun rekening nemen.
Een onbetwist hoogtepunt van deze wisselwerking was het ruim 10 minuten durende “American X”, een neopsychedelische song uit ‘Baby 81’ die de band oprecht opdroeg aan hun roadies en het eerste deel van het bijna twee uur (!) durende optreden afsloot.
Zowel publiek als groep hadden duidelijk zin in een zinderende bisronde die werd ingezet met twee vergeten klassiekers uit ‘Take Them On, On Your Own’ uit 2003, nl. “In Like the Rose” en “Six Barrel Shotgun”. Na een diepgravend “Salvation” kon slechts één nummer nog de kers op de taart van Sinterklaas zetten. “I fell in love with a sweet sensation, I gave my heart to a simple cause, I gave my soul to a new religion, whatever happened to you?”, een chorus dat tot driemaal toe luidkeels werd meegeschreeuwd door ondergetekende op “Whatever Happened to My Rock’n’Roll”, tot nader order nog steeds hét B.R.M.C. anthem bij uitstek!
Alhoewel minder radiovriendelijk en minder hype-gevoelig dan pakweg The Strokes, Interpol en The White Stripes verdient dit sympathieke drietal nu meer dan ooit een plaats in het rijtje van toonaangevende Amerikaanse revival gitaaracts anno de jaren 2000.
Normaal gezien zijn vooroordelen niet besteed aan ondergetekende, maar voor een voorprogramma dat luistert naar de naam Skweeze Me Pleeze Me wil ik wel graag een uitzondering maken. Getooid in oversized sunglasses en zanikend in een soort Frans Engels (ook wel Franglais genoemd) kon je dit lokaal talent moeilijk verdenken van enige podiumpresence. Een goed half uur en anderhalf beklijvend nummer verder bleek de slotconclusie dan ook: ander en beter, goed geprobeerd, close but no cigar ... kortom een zonde van onze kostbare tijd en een hemelsbreed verschil met wat nog komen zou...
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Na de ijzersterke en verrassende rootsplaat ‘Howl’ is BRMC teruggekeerd naar de sound van hun eerste twee albums. Dit betekent opnieuw donkere, meeslepende en bezwerende gitaren en een diep doordringende bas. En ook al klinkt de sound ons bekend in de oren, toch is deze ‘Baby 81’ een sterk en fris album geworden. Wij zouden zelfs durven spreken van hun beste tot nu toe. BRMC is er met name in geslaagd hun meest toegankelijke album te maken zonder aan kwaliteit en drive te moeten inboeten en dat is vooral te danken aan een hoop kanjers van songs.
De splijtende opener “Took out a loan” is zowat het enige nummer die nog enkele naweeën van ‘Howl’ bevat in de vorm van een moordende bluesriff. “Berlin” en “Weapon of choice” zijn al even heftig en tonen een BRMC in bloedvorm. Andere knallers zijn het dreigende “666 conducer”, een snedig “Need some air” en vooral “American X”, een negen minuten durende prachtsong waarin de gitaren heerlijke kronkels maken. Om niet helemaal te bezwijken misschien toch een beetje detailkritiek : “Windows” en “Not what you wanted” neigen lichtjes naar de Beatles en helaas ook een beetje naar Oasis. Maar voor de rest géén slecht woord over deze plaat.
U herinnert zich misschien dat deze heren samen met de sufgehypete Strokes hun kopje kwamen opsteken in 2001. Met deze ‘Baby 81’ hebben BRMC al hun vierde schot in de roos in 6 jaar. En The Strokes ? Yep, één klassieker en twee twijfelgevallen. Tussenstand BRMC - The Strokes 4 - 1
Nederlands 
Français 
