De tijd van “Crystal frontier”, doorbraak naar het grote publiek, mag dan al een tijdje achter de rug liggen , wat Calexico , het collectief uit Tuczon , Arizona, rond Joey Burns en John Convertoin , presteert is en blijft nog even aangenaam , heerlijk , aanstekelijk, vrolijk en ontspannen . En er is steeds ruimte voor mijmering en melancholie . Het zijn die trompetten, de keys, de steelpedal en de zalvende zang die de stemming en broeierigheid optimaliseren .
Ze spelen kleurrijke, warme rootsamericana, , die folk , country , tex-mex , mariachi en blues laten doorsijpelen , wat zorgt voor een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tintje; een soort exoticapop door twinkelende ritmes op ongedwongen wijze. Een link naar het Los Lobos latino getinte ‘La pistola y el corazon’ (88) is zeker op z’n plaats.
Een rits prominente gastmusici zijn van de partij (o.m. Ben Bridwell – Amparo Sanchez – Neko Case en Gaby Moreno) . “Falling from the sky”, “Cumbia de donde” en “Beneath the city of dreams” zijn maar een paar songs , die het plezier en het vakmanshap showen en net die subtiele swing kenmerken .
Kortom , een stofferige sound , soms in de beste sferen van de spaghetti westerns van Sergio Leone, in een mooi, overtuigend dromerig , broeierig , zwierig , groovy concept gegoten.
Johan Meurisse
Musiczine.net
Wat in 1997 begonnen is als een bescheiden nevenproject van Giant Sand leden Joey Burns en John Convertino is uitgegroeid tot een schitterende band die al lang de underground overstegen is (in tegenstelling tot Howe Gelb’s Giant Sand) en de ene klasrijke plaat na de andere heeft uitgebracht.
De nieuwste van Calexico heet ‘Algiers’ en die klinkt vertrouwd in de oren, wat gewoon wil zeggen dat de band trouw gebleven is aan hun gekende sound en zo alweer een fantastisch album heeft gemaakt.
Dit vertaalt zich ook op het podium, Calexico staat meer dan ooit voor klasse, warmte en sfeer, gebracht door een bende ervaren en fantastische muzikanten. De heren brengen prachtige verstilde songs die ons emotioneel pakken, afgewisseld met feestelijke zuiderse muziek waarin de blazers en lekker rollende keyboards het mooie weer maken. Het valt ons op hoe zeer de klasbakken op elkaar zijn ingespeeld zonder hierbij hun enthousiasme en spontaniteit te verliezen. Joey Burns, wiens stem hemels klinkt, neemt zijn makkers op sleeptouw om samen voor een onvergetelijk concert te zorgen waarin de hoogtepunten te talrijk zijn om op te noemen. Het is feest bij “Minas de Cobre”, “The Chrystal Frontier” en vooral bij “Guero Canelo” die hier in een schitterende lange superenthousiaste versie wordt vertolkt. Maar het is evenzeer genieten van de verstilde pracht van o.a. “Furtune Teller” en “Vanishing Mind.
Calexico pakt ook weer uit met een paar rake covers, zo is de song van Love “Alone Again Or” hen echt op het lijf geschreven, alsof Arthur Lee in 1967 al wist dat Calexico enkele decennia later de perfecte band zou zijn om zijn song te vertolken.
Calexico schittert vanavond op alle gebied en wordt daarvoor uitbundig bedankt door het Franse publiek dat helemaal overstag gaat als de band fijntjes nog een stukje Manu Chao in hun muziek verwerkt, altijd een goede zet. Ze zouden die Franse feestneus eigenlijk eens moeten bellen, uit zo een samenwerking zou zeker iets boeiend kunnen voortkomen.
Feest, klasse en uitmuntende muziek, daarvoor staat de band al jaren garant, zaal Aeronef krijgt er vanavond weer een knap staaltje van. Een vijfsterren optreden. Check Couleur Café Brussel en Cactusfestival in Brugge deze zomer maar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/calexico-24-02-2013/
Organisatie: Aéronef, Lille
‘Four seasons in one gig’ … Heerlijk wat Calexico , het collectief uit Tuczon , Arizona, presteert , een twee uur durende set van maar liefst 22 nummers, ‘vier seizoenen’ in een stemmige tune gebundeld in de sferen van de spaghetti westerns van Sergio Leone – de sounds van Morricone en de kenmerkende beelden van Tarentino; beelden van stoffige kleding, pistolen in de holsters , stoppelbaarden , zweetparels op het aangezicht, spek en bonen , een saloon bar, dampende lijven, mooie Claudia Cardinale vrouwen , whisky’s, tequila’s, mosquito’s, ruige taal, goudkoorts en met een zwerversbestaan aan de grens Mexico – VS, flitsen voorbij …
Calexico , rond Joey Burns (zang, gitaar, bas) en John Convertino, is ‘back’ en heeft na vier jaar een nieuwe plaat uit , ‘Algiers’ , die verwijst naar een wijk in New Orleans. Het duo deed beroep op de Spaanse gastzang van Jairo Zavala en de Mexicaans klinkende trompet van Jacob Valenzuela, en dat zorgt ervoor dat hun kleurrijke, warme rootsamericana een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tintje krijgt; een soort exoticapop, gezien hun broeierige sound doorspekt wordt met streepjes mariachi/latino, tex-mez , jazz en folk.
Latijns-Amerikaanse tunes die een sfeer en cultuur van dans, feest en vriendschap bieden, of van hoop , verlangen , maar ook eentje van wantrouwen , indringende, starende blikken, nostalgie en weemoed. Een uniek beleven voor hun muziek die nog een extraatje kreeg door de kermissfeer op het pleintje aan het Depot.
En de heren van Calexico hadden wel 5 muzikanten mee, waarvan een Zuiderse blazerssectie , keys, toetsen, xylofoon , accordeon , steelpedal , naast de traditionele gitaar, bas en drumpartijen; de dromerige zang van Burns en de typische Spaanse zang borrelden en tintelden.
We hoorden een klasseband die de verschillende stemmingen op ongedwongen wijze samenbracht in een reeks sfeervolle, dromerige, broeierige en aanstekelijke songs . In de eerste songs “Epic”, “Across the wire” en de huidige single “Splitter” viel er al meteen, door de grooves, dynamiek en opwinding te noteren. De eerste danspasjes werden gezet . Maar Calexico is ook groots door hun doorleefde americana, gebed in een melancholiek sausje als op “Roka” en “Para” .
De goed op elkaar ingespeelde band creëerde een intense spanning en deed de temperatuur in het Depot stijgen . Het materiaal werd op bezielde wijze gebracht, soms ingehouden en was subtiel uitgekiend . We voelden de vibes door de ruimte die het instrumentarium kreeg. We werden heen en weer gewiegd door de kenmerkende lichte ‘waves’ van “Dead moon” , “Minas de cobre”, Ballad of Cable Hogue en “No te vaya”, naast de aanstekelijke ritmes van een “Fortune teller” en “Algiers”. In één van hun instrumentale nummers sijpelt bluegrass door. Op de groove van “Alone Again or” en het afsluitende “Puerto” kon je niet omheen een Mexicaans dansje en drankje.
Ze maakten hun set compleet door deels een feestje met The Dodos (support act) op te bouwen , “Little black egg” en “Guero canelo” ; beeldend klonken ook een “Sunken waltz” en “Crystal frontier”, de doorbraak single naar het grote publiek, en met een knipoog naar onze Buscemi . En dan kon je met een reikende hand besluiten met het innemende, breekbare “Vanishing mind”, ideaal in het decor van de laatste sneeuwvlokjes in februari!
Een uitermate genietbare avond hadden we met de exoticapop van Calexico, die intimiteit, weemoed bundelde en uitnodigde tot een swing en danspas . Tot op Couleur Café & Cactusfestival o.m.!
Het uit San Francisco afkomstige duo The Dodos, Meric Long (zang/gitaar)) en Logan Kroeber (drums/zang) hadden een vijftal jaar terug iedereen mee met hun debuut ‘Visiter’ , een zompig, freakende oase van bluesrock, americana, folktronica en psychedelica onder de onvaste, licht doordrammende zang van Long. Het creatieve, intens aanstekelijke gitaargetokkel, het slagwerk en de subtiele synths en geluidjes maakten die sound uniek.
Momenteel klinkt het allemaal minder rauw , scherp , aanstekelijk en beklijvend . De twinkelende, broeierige catchy ritmes zijn er wel deels , maar hebben niet meer ‘die fond’ van vroeger . Fijn setje van een goed half uur , maar écht ook niet meer …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-dodos-23-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/calexico-23-02-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
Het combo rond Joey Burns (zang, gitaar, bas) en John Convertino (drums) is ‘back’ . Calexico heeft een nieuwe plaat uit , een kleine vier jaar na ‘Carried to dust’ . ‘Algiers’ verwijst niet naar de hoofdstad in Algerije , maar naar een wijk in New Orleans , waar de songs werden geschreven en opgenomen .
Het duo deed terug beroep op Spaanse gastzang van Jairo Zavala en de Mexicaans klinkende trompet van Jacob Valenzuela, en dat zorgt ervoor dat hun kleurrijke warme americana een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tune krijgt . De gemene deler: exoticapop, gezien hun broeierige sound doorspekt wordt met streepjes mariachi/latino, jazz, folk en spaghetti western.
De single “Splitter” is alvast de barometer van het sfeervolle, dromerige en aanstekelijke materiaal. De songs zitten ingenieus in elkaar en getuigen van bezield vakwerk . Calexico blijft een band in topconditie.
Nadat ik in 2000 het fantastische optreden van Calexico, in het gezelschap van het Mexicaanse Mariachi-orkest Luz de Luna, op Pukkelpop had gezien en ik er vervolgens in 2009 bij was tijdens hun – even opmerkelijke – optreden op het Cactusfestival in Brugge, kon ik nu onmogelijk hun optreden in de AB, gepland op 19 september 2012, missen. Zeker nu de groep een paar dagen geleden nog een nieuw album heeft uitgebracht: getiteld ‘Algiers’ en opgenomen in New Orleans. Dat belooft alvast een originele mix van stijlen te zijn.
Vanavond is de Ancienne Belgique stampvol. Laura Gibson mocht alweer de avond openen. Afkomstig uit Portland, heeft deze artieste zelden veel inspiratie om zichzelf op te doffen. Niet zo verwend door moeder natuur, eerder verlegen van aard en met een juffenbrilletje op de neus, is deze jonge dame (NVDR: de titel van haar laatste album is ‘La Grande’: de naam van een dorpje gelegen in de staat Oregon) toch gezegend met een prachtige stem. Hemels en verkwikkend. Getalenteerd begeleidt ze zichzelf op gitaar (vaak ook op keyboard) en geniet van het gezelschap van een pianist/trompettist, een drummer (die uiterst rechts op het podium staat), een gitarist (vaak aangesteld om de steelgitaar te bespelen) en een contrabassist. En de muziek weekt in een soort buitengewoon elegante folk/jazz. Een half uur performance dat nog wat verlenging zou verdienen …
Om 21 uur komt de band van John Convertino en Joey Burns het podium op . Joey neemt de (meestal akoestische) gitaar en zang voor zijn rekening. John het drumstel. Paul Niehaus - pralend met prachtige bakkebaarden – de gitaarsolo en de steelgitaar. Jacob Valenzuela de trompet, de vibrafoon en het keyboard. Martin Wenk, de andere trompet. Volker Zander de bas en contrabas. En Sergio Mendoza de accordeon, de synthesizer en vooral de piano. Zijn Caraïbische interventies op piano zijn overigens ronduit wonderbaarlijk. Ik verwachtte me dus aan een concert dat minstens even geschift zou zijn als de andere die ik had gezien.
Maar bij de aanvang van het optreden neemt de muziek een meer conventionele vorm aan, op het randje van pop, maar wel in een melancholische en luchtige stijl. Niet zozeer een opwindend begin. Vooral omdat hun oudere stukken allemaal even rustig zijn. Gelukkig neemt de intensiteit toe naarmate het optreden vordert. Vanaf de ‘Sergioleoneske’ “Roka”, gezongen in een afwisseling van Spaans en Engels, brengen de maraca’s en vibrafoon meer leven in de brouwerij. “Para” gebruikt meer koperblazers en evolueert in crescendo. Ten slotte bundelt « Dead Moon » drie gitaren – waarvan één in vibrato – terwijl het een ritme van wals aanhoudt. Zo baadt de muziek uiteindelijk in een Latinosfeer, tot grote vreugde van de fans. Koperblazers in Tijuanastijl zorgen voor meer en meer kleur in de muzikale expressie, zonder die ooit te overstemmen. Jacob Venezuela zingt en betovert met zijn extatische trompet de paso doble “No te vayas”, een stuk uit hun nieuwe LP. Om de cover van “Alone again or” van Love te beginnen heeft Chris besloten om zijn contrabas definitief in te ruilen voor een bas. Voor dit stuk zijn er niet minder dan 4 muzikanten die meedoen met de zang. Het is ongeveer vanaf dit moment dat het publiek steeds actiever opgaat in de show, meer bepaald door in de handen te klappen. Eerder tex mex van aard krijgt “Corona” er ook een accordeon en countrygitaar bij. Het epische “Puerto” roept Mexico helemaal tot leven. Dat is het slotnummer van de show.
Gedurende het optreden zullen we ook recht hebben op een andere instrumental (“Close behind”), waarbij de slide een beeld oproept van een spoorlijn die vliegensvlug het Westen induikt. Tijdens het zachte “Hush” tokkelt John Convertino op een twaalfsnarige gitaar, terwijl Joey Burns zachtjes de zijne streelt. Een lied waarbij de vijf andere muzikanten strijden om de beste verbeeldingskracht tijdens hun creatie van de verschillende geluidseffecten. Het publiek is opgetogen. De groep ook. En een bisnummer is onvermijdelijk. Drie titels worden voorgesteld, waarvan twee eerder rustig van aard ; en tot slot het pittige “Guëro Canelo”, die het enthousiasme van het publiek opwerpt. Gejuich verzekerd!
Kortom, een zeer goed concert, maar niet zo voortreffelijk als de andere twee die ik heb kunnen zien. Net als de oude goudzoekers zou Calexico er misschien baat bij hebben nieuwe inspiratiebronnen te zoeken. Een goede goudmijn die ze kunnen verkennen, kwestie van een doortocht door de woestijn te vermijden…
Setlist
Epic, Across The Wire, Splitter, Roka, Para, Fortune Teller, Dead Moon, El Picador, Sinner In The Sea , No To Vayas, Maybe On Monday, Alone Again Or, Corona, Hush, Close Behind, Puerto
Bisnummers The Vanishing Mind, Two Silver Trees, Güero Canelo
Bernard Dagnies – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique
Het combo rond Joey Burns (zang, gitaar, bas) en John Convertino (drums) heeft een nieuwe frisse plaat uit; ‘Carried to dust’ doet het middelmatige ‘Garden ruin’, de vorige cd, wat vergeten en concurreert met platen als ‘The black light’, ‘Hot rail’ (hun doorbraak cd) en ‘Feast of wire’. Ze bieden een ruime kijk op americana door het toevoegen van warme, exotische, zuiderse klanken, waarbij het combo creatief en broeierig klinkt; accordeon, de Spaanse gastzang van Jairo Zavala en de Mexicaans klinkende trompet van Jacob Valenzuela zijn daar verantwoordelijk voor.
Een swing en groove horen we in songs als “Victor Jara’s hands”, “Writer’s Minor Holiday”, “Inspiracion”, “House of Valparaiso” en “El Gatillo”, wat een amalgaan aan stijlen samenbrengt binnen hun kleurrijke americanapop: mariachi/latino, jazz, folk en spaghetti western. Ze wisselen dit moeiteloos af met sfeervol, ingetogen songs: “Two silver trees”, “Slowness”, “Hole in your head” en “Fractured air”.
Een klasse album en een band in topconditie. Da’s Calexico in een notendop momenteel!
Nederlands 
Français 
