Nog geen anderhalf jaar na hun debuut zijn deze uit Londen opererende Cheatahs al terug met een nieuwe , ‘Mythologies’ . Ze komen uit alle landstreken, en vinden elkaar onder de noemer van shoegazepop . Hun tweede gaat lekker verder op het debuut , met prikkelende , stuwende en zweverig, dromerige songs , die de 90s Ride/My Bloody Valentine/Swervedriver en Pale saints doet opborrelen .
De extraverte nummers zijn diegenen die het sterkst bijblijven als “Channel view”, “Colorado” en “Su-pra” met heel wat effects , maar ook de dromerige songs raken waaronder opener “Red lakes” en “Signs to Lorelei” .
Je hebt ook nog een rits broeierige spannende nummers (btw er staan er dertien op deze plaat), wat doet besluiten dat we hier met een gevarieerde, boeiende plaat te maken hebben. Ze werden als ‘veelbelovend’ onthaald vorig jaar , nu bevestigen ze.
Terwijl de Orangerie bomvol zat voor Kaiser Chiefs, was de opkomst maar matig voor een ander Engels bandje in de Witloof Bar. Nu ja, Engels, Cheatahs opereert vanuit London, maar dit viertal bestaat uit vier nationaliteiten en kan je ook geen jonkies meer noemen omdat ze de dertig al gepasseerd zijn.
Cheatahs hebben een aantal EPs en een zelfgetiteld debuut uit, en zou je nu-gaze kunnen noemen, in ieder geval mixen ze shoegaze en fuzzrock a la Dinosaur Jr en hadden ze zeker veertig effectpedalen ter beschikking te delen tussen de twee gitaristen James Wignall en Nathan Hewitt. We ontwaarden heel veel verschillende bands waar Cheatahs de mosterd haalt, allemaal uit de periode 1991 tot 1994: de zang en de popmelodie waren op en top Brits, en deed ons aan Ride en het meesterwerk van The Boo Radleys ‘Giant Steps’ denken. “Kenworth”, één van de singles die Cheatahs uitbracht, pikte het onaardse geluid van My Bloody Valentine en had een interessante brug in het midden.
Zanger Nathan Hewitt vervormde zijn stem met een van de effectpedaaltjes, en in een ander nummer draaiden beide gitaristen hun tremolo arm synchroon in het rond zodat de gitaren als keyboards klonken. De drummer vond ik uitstekend, zijn speelstijl leek veel op die van The Stone Roses.
Het eerste deel van het concert was nogal braaf, vooral dan door de typische Britse zangstem van de Canadees Hewitt. In het tweede deel werd het geluid vuiler, ergens tussen Swervedriver en Dinosaur Jr ten tijde van ‘Bug’, en dit was meer ons kopje thee. The Drop Nineteens zongen in 1992, “There’s a gap in the twentieth century”, en het voelde of Cheatahs daar recht in gesprongen was: mooie nostalgie naar de shoegaze bands, geen enkele vervelende song, maar anderzijds ook geen klassiekers van het niveau van een ‘Loveless’ of ‘Giant Steps’. Slowdive staat dit jaar op Pukkelpop, denk dat ik deze zomer toch eens het origineel ga beluisteren …
Organisatie: Botanique, Brussel
Na eerst hun 3 Ep’s te hebben samengebracht in hun extended plays is er eindelijk een debuutalbum. Hun druilige shoegaze lijkt op deze van My Bloody Valentine maar is toch de moeite om te beluisteren. Het begint al bij het eerste nummer, een gitaar die enkel wat noise maakt leidt het album als het ware in. Daarna komt “Geographic” en dit nummer zet meteen de toon van het album. Een dromerige plaat die toch poppy genoeg is om een hele dag mee in je hoofd te zitten. Het zijn zeer aantrekkelijke gitaren die worden gespeeld. Hierna valt het album even stil en in een dal.
Maar “Get Tight” zorgt ervoor dat je weer wakker wordt geschud. En die aandacht is ook nodig want “Get Tight” is een topnummer. “The Swan” volgt hierna, dit is een van hun bekendste nummers en stond ook op de ‘Sans EP’ (hun debuut). De gitaar zorgt voor een echt melodisch nummer, het is hun beste nummer van het album. De volgende nummers zijn dan ook een stuk heviger en aangenamer om naar te luisteren. “Cut The Grass” zorgt voor nog wat afwisseling in de nummers want hoe je het ook draait en keert, alle nummers lijken eenheidsworst. Afsluiter “Loon Calls” vat het volledige album eigenlijk samen, shoegaze met een druilige gitaar die toch aanstekelijk is.
Cheatahs zal dit jaar wel terug te vinden zijn op verschillende festivals, een mooie toekomst staat hen te wachten. Maar hun hoge verwachtingen voor het debuut zijn niet ingelast, het kon beter en er kon meer variatie in gebracht worden. Toch blijven er sommige nummers hangen en is het zeker de moeite waard om te kopen.
Geen idee van waar ze komen, maar de shoegaze bands blijven als paddestoelen uit de grond rijzen.
Jaren geleden waren bands als Ride, Swervedriver en My Bloody Valentine cultgroepen die zich wentelden in een interessant nieuw genre die weliswaar niet voor de mainstream bestemd was. Nu, een paar decennia later, blijken deze bands meer dan ooit pioniers te zijn en zijn ze verantwoordelijk voor een hele generatie nieuwe bands als Toy, Splashh, The History of Apple Pie, No Joy en een resem andere.
Het Engelse Cheatahs is de volgende in de rij en hun debuutplaat is een schot in de shoegaze roos. De groep bouwt verder op de fundamenten die door Ride en My Bloody Valentine zijn aangelegd en ze gieten er een gutsende Dinosaur Jr saus. Een aanpak die meermaals zijn vruchten afwerpt, want Cheatahs deelt hier een paar werkelijke mokerslagen uit met “Get Tight”, “The Swan”, “Cut the grass” en “Kenworth”, gloeiende songs die zich messcherp een weg banen doorheen een snijdende gitaarmuur. Achter die muur zitten echter ook vaak melancholische, dromerige en mooie songs verscholen, “Mission Creep” en “Fall” dragen een mistige schoonheid in zich.
Met dit debuut heeft Cheatahs al een klassieker in het genre beet, en ze zijn nog maar begonnen.
Het Nederlandse Best Kept Secret Festival (20 tot 22/06) heeft alvast deze beloftevolle band geboekt, en in combinatie met een hoop andere kleppers (Mogwai!, Babyshambles!, Pixies!, Interpol!, …) ziet het er daar nu al veelbelovend uit.
Nederlands 
Français 
