Een nieuwe zet op het illustere schaakbord van de immer aangrijpende Chelsea Wolfe. Op ‘Hiss Spun’ flirtte ze nog met spooky doommetal, op ‘Birth Of Violence’ trok ze een akoestische kerker in, op het verschroeiende ‘Bloodmoon:I’ sneerde ze samen met de geweldenaars van Converge doorheen een met zwart zwavelzuur gevuld metal-bad.
Elk nieuw album zorgt bij deze donkere muze steevast voor nieuwe openbaringen, invalshoeken en ontdekkingen. Haar platen zijn stuk voor stuk adembenemende parels die op het eerste zich ver uit elkaar liggen maar die wel één constante hebben, ze verdragen geen daglicht.
Op ‘She Reaches Out To She Reaches Out To She’ zet de nachtgodin alweer een nieuwe stap in haar zonderlinge evolutie. In haar alom onheilspellende sound zijn er deze keer ijle synths en beklemmende elektronica naar binnen geslopen. Met de nieuwe insteek vertoeft ze nog steeds grotendeels in haar favoriete biotoop, de duisternis. De songs zijn deze keer gespaard gebleven van snerende metalriffs, maar de teneur is nog steeds angstaanjagend en Chelsea’s dromerige vocals bevinden zich in immer geheimzinnige en mistige oorden.
De tracks drijven op hypnotiserende beats, beklijvende drones, sluimerende gitaren en benevelde synths. Zo zoeken ze ongekende horizonten op. “Whispers In The Echo Chamber” zet de lijnen uit en grijpt middels spookachtige elektronica en een ultieme uitbarsting onmiddellijk naar de strot, “House Of Self-Undoing” mokert hardvochtig op een bed van jungle drums, “Tunnel Lights” is de hemel onder de grond, “Salt” dwaalt rond in Portisheadland en afsluiter “Dusk” trekt met een stevige apotheose meedogenloos de nacht in.
‘She Reaches Out To She Reaches Out To She’ is een zwarte parel die zijn geheimen niet meteen prijsgeeft, het vergt wat moeite van de luisteraar. Dit is een boeiende ontdekkingstocht doorheen de donkere spelonken van Chelsea Wolfe’s ziel. Neem dus uw zaklamp mee.
De hardcore-metal van Converge is doorgaans een lawaaierige en schreeuwerige pot herrie waarmee je een heel leger kan op stang jagen. Hun platen zijn stuk voor stuk bikkelharde noten om te kraken, maar wie volhoudt ontdekt dat er toch regelmatig wel enige nuance tussen de striemende heibel sluipt, al is die soms wel ver te zoeken.
Na al die jaren lijkt Converge op ‘Bloodmoon: I’ het perfecte evenwicht te hebben gevonden tussen meedogenloos geraas en een soort donkere en meeslepende schoonheid, en dat is niet in het minst te danken aan de duistere deerne Chelsea Wolfe. Ook Cave In zanger Steve Brodsky zorgt voor extra animo en diversiteit op dit album. Hier hebben we dus te maken met een bijzondere en uiterst geslaagde samenwerking die even heftig en beklijvend als verrassend is. Dat zoiets kan werken werd recent nog aangetoond door die andere godin van de nacht, Emma Ruth Rundle, die met de sinistere black-metal creeps van Thou het bloedstollende album ‘May Our Chambers Be Full’ inblikte.
De mysterieuze Chelsea Wolfe houdt wel van zulke uitdagingen, op haar platen waart er trouwens altijd gestaag een flinke hap doom-metal of een walm van onheilspellende noise rond, en ook met haar zijprojectje Mrs Piss briest en knalt ze dat geen naam heeft.
Chelsea Wolfe weet het lawaai van Converge in de juiste banen te lijden. Ze slaagt erin om Converge intenser dan ooit te doen klinken, ook al is de razernij soms een flink stuk ingetoomd. Converge komt op terreinen waar ze nog nooit geweest zijn maar waar er wel chemie in de lucht hangt.
Opener “Blood Moon” is een loodzware sluipmoordenaar die baadt in een giftig wijnvat, de duistere stem van Chelsea Wolfe duelleert met de oerschreeuw van Converge zanger Jacob Bennan, een vocale tweestrijd die vonken veroorzaakt. “Viscera Of Men” is epische metal die naar de sterren reikt en “Coil” is gothic-rock, maar dan aan de goede kant van de balans (aan de andere kant zitten hemeltergende gedrochten als Within Temtation of Nightwish). “Flower Moon” is zowaar een grunge-song die op de betere platen van Alice In Chains had kunnen staan. “Scorpion’s Sting” is een welkom melancholisch rustpunt die gedragen wordt door de zweverige stem van Chelsea Wolfe. Ook het fraaie “Crimson Stone” bevindt zich in die schemerzone tussen pracht en geweld en afsluiter “Blood Dawn” laat zich beluisteren als de ultieme offerdienst die de demonen terug tot rust moet brengen.
Fenomenale plaat!
Chelsea Wolfe – de pracht van de duisternis …
Chelsea Wolfe – Moon Duo
Trix
Antwerpen
2017-06-19
Didier Becu
Maandagavond, het kwik raakt maar niet onder de dertig en iedereen vult zijn eigen dagen op zijn eigen manier op. Gelukvogels die snel genoeg waren voor tickets stonden in de Lotto Arena om ene Eddie Vedder te zien, driehonderd meter verder kozen anderen ervoor om hun lijf door elkaar te laten schudden op de Sinksenfoor en wie deze afstand nog eens aflegde stond in de Trix Club voor een uitverkocht concert van Moon Duo en Chelsea Wolfe. Puffen, net niet stikken, en dan hebben we het nog niet eens over de verkeersellende die zich de laatste maanden meester over Antwerpen maakt. Kortweg, gisteren kreeg zweten een iets andere dimensie. Wie bereid was voor zo veel foltering, moest daar natuurlijk muzikaal voor beloond worden. Je doet immers niet voor niets in het leven!
Een double bill werd het. Niet omdat dit beter klinkt, gewoon omdat beide acts een volwaardige set zouden brengen waardoor het aanvangsuur stipt op acht uur werd gehouden. Nobel, maar ook op de sociale media heel wat vloekende concertgangers die muurvast op de Ring zaten. Het leven van een concertfreak is niet altijd bezaaid met rozen…
Voor het Amerikaanse Moon Duo is de Trix inmiddels al lang een bekende plek. Als onze calculator niet door de hitte is gesmolten, was dit hun derde passage in de Antwerpse undergroundtempel. Het begon in 2009 als een projectje (zien wat we kunnen) van Ripley Johnson en diens vriendin Sanae Yamada, maar is ondertussen uitgegroeid tot een psychedelisch rockmonster dat zonder haperen het beste uit zichzelf haalt. De muziek van Moon Duo is natuurlijk wel retro, het lijkt wel alsof je met een tijdsmachine ergens in 1969 bent beland, maar het is wel goede retro. Wat we hebben gehoord op de nieuwe ‘Occult architecture vol. 1’ vertaalde zich eveneens op het podium, psychrock van een zeer hoog niveau, de tonnen zweetparels kreeg je er gratis en voor niets bij. Als je goedlopende treinen niet bij onze spoorwegen vindt, boek dan de volgende keer een plaatsje bij Moon Duo.
Het dakterras van de Trix werd meteen overmeesterd door mensen die nood hadden aan frisse lucht, nou ja, gewoon lucht. Veel tijd was daar niet voor, want in een snel tempo werd het podium klaargestoomd voor Chelsea Wolfe. Eerder werd bekend gemaakt dat deze priesteres van de duisternis op 22 september een gloednieuwe plaat zou uitbrengen op Sargent House, het label waarop je tegenwoordig ook onze nationale trots Brutus aantreft. De nieuwe songs werden voor het einde gespaard, eerst bewees de Californische muzikante waarom ze de laatste jaren alsmaar meer muziekharten wist te winnen. Juist, door goed te zijn …
Het werd meteen duidelijk waarom Chelsea Wolfe de gedroomde partner van Moon Duo voor een dubbelconcert was. Net zoals bij de openingsact, kun je de songs van deze band meer als een trip zien. Wat ooit begon als doomfolk of gothic, is uitgegroeid tot een heerlijke mengelmoes van alle mogelijke donkere stijlen. Dat eerste zit er trouwens nog altijd in, want de stem van Chelsea Joy Wolfe (haar echte naam) zweeft tussen die van Zola Jesus en Julianne Regan van All About Eve), maar het reikt verder dan dat.
De Amerikaanse die tien jaar geleden haar eerste songs opnam was karig met woorden, het kon ook de warmte zijn, toch zag je haar glunderen toen ze pijlsnel de tevreden gezichten van de zaal in haar vizier kreeg. Een artieste die enorm is gegroeid en meespeelt op het allerhoogste niveau, wellicht nooit een radiohit zal scoren, maar door haar kwaliteit voldoende in huis heeft om jarenlang in de harten van muziekfans een plaats te krijgen.
Twee trips voor de prijs van één. De ene voortgestuwd door de spirit van de psychedelische sixties, de andere door de pracht van de duisternis. Het zou ons verwonderen dat ze dat op de foor, of zelfs in die Lotto Arena ook gekregen hebben.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Trix, Antwerpen
‘The Abyss’ is aardedonker en laat de ijle doch heldere zanglijnen van de zwarte engel Chelsea Wolfe soms glijden op een palet van benevelde doom-metal ondertonen. Dat sterkt het duistere en zwaarmoedige karakter van songs als “Carrion Flowers”, “Iron Moon” en “Dragged Out” nog wat aan.
Stel u iets voor als Beth Gibbons die haar kompanen van Portishead even op non actief zet en Earth inhuurt als begeleidingsgroep. Elders komen er bevreemdende elektronica (“After The Fall”), zalvende akoestische gitaren (“Crazy Love”), schimmige strijkers (“Grey Days”) of een onderkoelde piano (“The Abyss”) aan de oppervlakte. Het album is gehuld in een duistere, bedwelmende en atmosferische sound waarover de muze haar bovenaardse stemklanken sierlijk drapeert, met steeds een wondermooi resultaat.
The Abyss is Chelsea Wolfe’s meest intrigerende, innemende en bijgevolg ook beste plaat tot op heden. Een zwarte parel.
Een donkere sfeer wordt steevast gecreëerd als we de muziek van Chelsea Wolfe horen . Haar begeesterende neogothiek is donker en mistig, soms dreigend , maar intens beklijvend . Ze brengt op die manier een reeks overtuigende sfeervolle , slepende , broeierige, spannende huiverende (klaag)songs . Muzikaal hangt ze ergens tussen Cave – Siouxsie , Anna Calvi en Dead can dance in en overstijgt ze bands als Nightwish, Evanescence, The Gathering en Within Temptation , die zo graag die gothic integreren .
Haar mysterieuze en innemende songs worden door de sluimerende elektronica , orkestratie, donkere gitaarpartijen en haar bitterzoete vocals ingekleed en zorgen dus voor een aangrijpende ,etherische wave sound die prachtig kan aanzwellen zonder daarbij in bombast te verliezen. Het levert een uitermate afwisselende plaat op in het genre.
We worden al meteen in die aparte sfeer ondergedompeld met “Feral love” , “House of cello” en iets verderop met “Sick” en “Reins” . “The warden” heeft meer industriële beats en de extravertie klinkt door op het rockende “We hit a wall” .
Het gevoelige “Ancestors, the ancients” , het indringende ” Lone” en het pakkende “They’ll clap when you’re gone” , door de pianoloops en cello, tonen de prachtige donkerte en grillige schoonheid aan en kijken om naar een Dead can dance en het beloftevolle Zola Jesus en London Grammar.
Aangehaalde thema’s : eenzaamheid , boosheid , pijn en ellende.
Chelsea Wolfe spreekt een breed publiek en verenigt indie – folk – (black)metal – rock en gothic .
Chelsea Wolfe – Russian Circles – Spannende dubbelaffiche
Chelsea Wolfe – Russian Circles
Vooruit
Gent
Een aardig volgelopen Vooruit voor deze interessante doch niet voor de hand liggende dubbelaffiche met de etherische doomfolk van Chelsea Wolfe en de viriele post-metal van Russian Circles.
De spookachtige verschijning Chelsea Wolfe zorgde als een volleerde ijskoningin voor een donkere atmosfeer in de Vooruit. Haar voorkomen liet misschien een gothic aanpak vermoeden, maar muzikaal was dit in niets te vergelijken met de plastieken gothic rock van beschamende bands als Nightwish, The Gathering of -godbetert- Within Temptation.
Chelsea Wolfe deed ons gelukkig meer denken aan de begeesterende aanpak van Anna Calvi of zelfs Dead Can Dance, donker en mistig, soms dreigend en altijd beklijvend. Haar songs ontpopten zich als sluipende adders die soms tergend traag ons bewustzijn binnendrongen, als bedwelmende diertjes die langzaam hun gif in onze aderen spoten. Chelsea Wolfe putte rijkelijk uit het nieuwe album ‘Pain is beauty’, een gracieuze plaat met een sinister kantje en een veelzeggende titel. Haar band wist de mysterieuze en innemende songs met sluimerende elektronica in te kleden en creëerde een aangrijpende wave sound die soms prachtig kon aanzwellen zonder daarbij in bombast te verzuipen. Het resulteerde in zwarte parels als “Feral Love”, “Reins” en “Sick”, stuk voor stuk songs die broeiden door de spannende atmosfeer.
Het gros van het volk, dat toch gekomen was voor het forse gitaargeweld van Russian Circles, stond vol bewondering te genieten van de macabere klanken van deze illustere muze en haar gevolg. Zelfs de meest hartstochtelijke metalfans stonden gewillig mee te knikken (of te headbangen in slowmotion, ook altijd een leuk zicht).
Chelsea Wolfe zorgde met klasse voor een innig mooi einde met het prachtig akoestisch ingezette “Lone” dat uiteindelijk uitmondde in een verdovende geluidsgalm.
De wazige mist die Chelsea Wolfe had opgetrokken moest dan plaatsmaken voor een hevig losbarstend post-metal onweer met Russian Circles, een instrumentaal trio van het zelfde slag als Pelican, And So I watch You From Afar en Isis. Ook zij hadden een nagelnieuw album ‘Memorial’ voor te stellen, een verdomd stevig en ijzersterk werkje die even gretig en verbeten uit zijn spelonk komt gekropen als zijn machtige voorganger ‘Empros’.
Russian Circles ging voluit voor power en volume, zonder echter de melodie uit het oog te verliezen.
Hun vernuftige songs boden zich aan als solide composities met oog voor harmonieuze ademruimtes en kwamen in hun live versie een stuk harder en forser voor de dag. Een brok ferme power als “Deficit” bediende zich van gespierde staccato-metal gitaren die we ook al eens bij Isis aantreffen, een mijmerend “Schiphol” zocht dan weer dromerige vergezichten op en een stevig imponerend “Mladek” deed de Gentse Vooruit openscheuren.
Chelsea Wolfe mocht in de bisronde bij het ingetogen “Memorial” de ijle vocals komen inzingen, maar de song sprak helaas niet zo erg tot de verbeelding als de bijzonder fraaie versie op het album. Zand erover (of beton), het stormachtige combo spoelde die kleine misser door met een moordend “Youngblood” als ultieme krachtstoot en zette daarmee een beestig eindpunt achter een oppermachtig concert.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Russian Circles - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4247
Chelsea Wolfe - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4246
Organisatie: Heartbreaktunes ism Democrazy Gent
Chelsea Wolfe is een singer-songwritster, een groot talent, die muzikale stijlen overstijgt , en donkere, diepe, erg persoonlijke nummers componeert . Ze is niet Gothic, ze is niet Witch-House of zo iets, maar Als je haar stijl echt wilt beschrijven, dan is het een soort van drone-folk-blues-goth-elektronische crossover ... Hopelijk helpt dit je vooruit!
Ik had haar al gezien in de Magasin 4 in Brussel in april 2012 en was onder de indruk van haar show. Maar deze keer was haar show nog veelbelovender, want Chelsea gaat een dubbele set spelen met een akoestisch deel, gebaseerd op haar alom geprezen akoestisch album ‘Unknown Rooms’ en een elektrisch deel, met oudere nummers, aangevuld met twee niet eerder uitgebrachte nummers van haar te verwachten nieuw album in september .
Support was Heirs, vier jongens uit Australië die een soort instrumentale, drone post-metal / post-rock muziek spelen. Ze hebben al twee albums en een EP uit op Denovali Records en later dit jaar verschijnt er een derde album. Hun concert was krachtig, donker en hypnotiserend. Het is niet echt mijn favoriete soort muziek door de repetitieve ritmes en door de afwezige zang. Ze speelden "Hunter", het titelnummer van hun laatste EP en ook twee nieuwe, nog niet eerder uitgebrachte nummers: "Evol" en "Two". Hoe dan ook, een leuke ontdekking, en bovendien ze zijn echt aardige jongens als je ze leert kennen! Bekijk een fragment uit hun show: https://www.youtube.com/watch?v=EXpWXiVA5Zg
Setlist: Strobe, Evol, Hunter, Fowl, Two. More info at www.heirs.com.au
Vóór Chelsea Wolfe het podium opkwam, was er een tape met donkere en lyrische muziek van de Poolse componist Henryk Górecki. Dan verscheen Chelsea Wolfe, gekleed in een lange zwarte, witchy dress. Ze nam haar akoestische gitaar en speelde de eerste akkoorden van "Appalachia", uit ‘Unknown Rooms’. Een complete stilte in het publiek noteerden we. Een quasi religieuze sfeer. De mooie Andrea Calderon op viool en backing vocaliste , vergezelde Chelsea en Ben Chisholm, de partner van Chelsea, hanteerde synth bass, aangevuld met geluidseffecten. Een mooi moment. Op "Spinning Centers" en "I Die For You" was de samenzang tussen Chelsea en Andrea echt geweldig en was er de sfeer van een donkere ceremonie, met zeer weinig verlichting en witte kaarsen op het podium. "Flatlands " volgde, waarschijnlijk haar meest klassieke folk song. De laatste song van de akoestische set was "Boyfriend", gecomponeerd door een oude vriend van haar, Karlos Rene Ayala, een song met een langzame ceremoniële zang, laag gitaargetokkel (Chelsea's gitaren zijn altijd een toon lager, in D) ondersteund van mooie synth arpeggio's aan het eind. We werden in een droomwereld gedompeld . Een perfecte akoestische set! Bekijk "Flatlands": https://www.youtube.com/watch?v=eUAVoE77VaI
Als overgang naar de elektrische set, speelde Andrea Calderon een zeer mooie instrumental op haar viool. De octaver effects gaf de indruk dat er twee violen speelden. Andrea, die in een prog band (Corima) speelt, is een grote fan van Magma, maar ook van de Belgische band Univers Zero en backstage vertelde ze me dat de instrumental door het nummer "Straight Edge" van deze prog band werd geïnspireerd. Een mooi moment.
Dan kwam Chelsea terug voor de elektrische set, samen met Ben, de drummer, Dylan Fujioka en de lead gitarist, Kevin Dockter. Ze begonnen de set met een gloednieuw lied, "Kings", die op het nieuwe album zal verschijnen. Het is meer elektronisch, bijna trip-hop(ish). Denk aan hypno-gotiek, en een zeer donker Portishead, met mineur akkoorden die je heel ver meenemen. Je kon zien dat Chelsea graag dit nieuwe nummer speelt , want haar ogen , haar hoofd en haar lichaam gingen mee in trance. Ben verlaat zijn keyboards en grijpt zijn Rickenbacker bas voor een lawaaierige, bijna prog-metal instrumentaal einde. Een meesterwerk! Ik wil zeker dit lied voor mijn volgende DJ set hebben ...
Hierna speelde de band een paar 'klassiekers' zoals het angstaanjagende “Demons”, de bluesy "Moses" en de betoverende "Tracks (Tall Bodies)". "Movie Screen" was weer een echte 'tour de force' op zang. Door voetpedalen versierde Chelsea een verbazingwekkend vocaal effect op dit nummer. De synth bass en de trage, gesofisticeerde drum-play versterkten het trip-hop(ish) aspect ...
Daarna speelden ze een ander, nog unreleased nummer, "Feral Love", dat begon met mooie synthklanken en geweldige log slepende drums van Dylan Fujioka. Het laatste nummer was een zeer krachtige versie van "Pale On Pale". Na de orgel intro, speelde Chelsea een bluesy riff die nu een soort klassieker is geworden, en zong deze prachtige , klaaglijke melodie met hoge Arabische tonen die deden denken aan Lisa Gerrard. Het einde van de song was een luidruchtige,'wall of sound' die meer dan twee minuten duurde, totdat Ben de hand hief een einde te maken aan de show.
Als ‘encore’ speelden ze "Echo", een cover van de band Rudimentary Peni. De gitaar intro klonk weer als Dead Can Dance, check de intro van "Cantara" maar, en hier ook gaf de betoverende stem van Chelsea ons rillingen.
Persoonlijk was dit één van de beste concerten die ik ooit heb gezien en het zal zeker behoren tot de 5 beste concerten van 2013. Chelsea Wolfe en haar band hebben hun vak nog verder naar perfectie geduwd, in diepte, kracht, inspiratie en soul .
Hun muziek is een kaleidoscoop van blues, folk, metal, drone, trip-hop, donkere folk, klassiek en rock, dat evenwichtig , coherent en authentiek klinkt. Ik wacht vol ongeduld hun nieuwe album af , dat belooft dus ! Een nieuw meesterwerk is in de maak!
Setlist: Acoustic set: Appalachia, Spinning Centers, I Died With You, Our Work Was Good, Flatlands, Boyfriend
Instrumental bridge
Electric set: Kings, Demons, Tracks (Tall Bodies), Moses, Movie Screen, Feral Love, Pale on Pale
Encore: Echo
Info www.chelseawolfe.net/
Philippe Blackmarquis Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Pics homepag: Xavier Marquis
Organisatie: Trix, Antwerpen
Chelsea Wolfe! Geef toe, een mooiere artiestennaam heb je in lange tijd niet meer gehoord. Deze dame komt uit het Amerikaanse Los Angeles en bracht in 2010 en 2011 haar eerste albums uit. Naar verluidt betroffen het donkere, allesbehalve radiovriendelijke platen vol postpunkgitaren met de nodige gothic-invloeden.
Haar derde album kan niet anders dan een ommeslag betekenen want op ‘Unknown Rooms’ horen we negen akoestische tracks. Chelsea Wolfe brengt absoluut geen muziek waar je vrolijk van wordt, maar dat wil geenszins zeggen dat dit een slechte plaat is, integendeel. De negen songs zijn stuk voor stuk zeer sober opgebouwd, meestal bestaan ze slechts uit een paar gitaarakkoorden die worden bijgestaan door zachte violen en een lichte bassdrum.
De sfeer die Wolfe met haar donkere folkmuziek weet te bereiken is donker, onheilspellend en zelfs wat creepy... Op ingetogen tracks als “Spinning Centers”, “Apalache” en “I Died With You” komen je haren gegarandeerd recht te staan.... Voeg daarbij nog de lijzige vocalen van deze singer songwriter (denk aan PJ Harvey in haar meest duistere dagen) en je hebt een opmerkelijk album dat perfect kan dienst doen als de soundtrack van een donkere horrorprent. Een veelbelovende dame!
Nederlands 
Français 
