Chic Feat. Nile Rodgers – Goud, glitter en eenvoud
Chic
Ancienne Belgique
Brussel

Nile Rodgers krijgt wel meermaals de royale bijnaam ‘the King of Disco’ toegedicht en gelet op zijn staat van verdienste is dit totaal niet overdreven te noemen. De inmiddels 61-jarige liedjesschrijver, gitarist, componist en producer leek namelijk vanaf eind de jaren ‘70 alles wat hij aanraakte, in goud te kunnen veranderen.
Samen met zijn kompaan en steunpilaar Bernard Edwards rijfde Rodgers onder de eigen groepsnaam ‘Chic’ de ene na de andere top 10 hit binnen. Nummers als « Le Freak », « I Want Your Love » of « Good Times » (om er maar enkele te noemen) behoren tot ieders collectief geheugen en leiden tot op vandaag nog steeds tot overvolle dansvloeren. Daarnaast bezorgde hij Sister Sledge (met o.a. «He’s The Greatest Dancer », «Lost In Music » en « We Are Family ») en Sheila And B. Devotion (« Spacer ») eeuwige bekendheid.
Begin de jaren ’80 stortte hij zich nog meer op het produceren van andermans platen en dat de carrière van Madonna via « Like A Virgin » definitief gelanceerd werd, David Bowie met « Let’s Dance » behalve één van zijn allergrootste hits ook een nieuw publiek aangereikt kreeg,  INXS  met « Original Sin » als groep op de internationale kaart geplaatst werd en Duran Duran met « The Wild Boys » en « Notorious » onder de publieke aandacht konden blijven, komt volledig op het conto van de heer Rodgers. Om nog maar te zwijgen over de talloze samples die ondertussen in diverse repertoria zijn opgedoken. 

De laatste jaren leek hij wat meer op het achterplan te zijn beland maar daar is een gegronde reden toe. Eind 2011 werd bij Rodgers prostaatkanker vastgesteld en begon een strijd tegen deze verschrikkelijke ziekte. Maar dat hij niet enkel op muzikaal vlak zijn mannetje kan staan en van doorzettingsvermogen getuigt, bleek toen Rodgers afgelopen zomer aankondigde kankervrij te zijn verklaard. Dit gaf hem duidelijk een boost en met volle wilskracht en energie ging hij ogenschijnlijk nog heviger als ooit aan de slag. Zo blijkt hij nog steeds een vinger aan de pols van de hedendaagse muziek te houden door met onder meer David Guetta, Disclosure, Avicii en Chase And Status de studio in te duiken. Het meest opmerkelijke feit viel echter te noteren door zijn medewerking aan enkele nummers op het nieuwe album van Daft Punk. De concurrentie was meteen gewaarschuwd en hoe! Met « Get Lucky » zorgde Rodgers niet enkel mee voor dé (zomer)hit van 2013 maar scoorde hij vier decennia na het begin van zijn carrière misschien wel zijn allergrootste commerciële succes.

Behalve dat er ook een compilatiealbum onder de titel ‘Up All Night’ op de markt werd gebracht, bleek zijn gezondheidsrapport een voldoende drijfveer te zijn om nogmaals te gaan  toeren. En ook hierin laat Rodgers zich niet onbetuigd want na passages op Genk On Stage en in het openluchttheater Rivierenhof te Deurne stond hij afgelopen donderdag in de Brusselse AB samen met Chic voor de derde maal dit jaar op een Belgisch podium. En opnieuw – het succes van « Get Lucky » zal daar zeker niet vreemd aan zijn – was het concert sinds maanden volledig uitverkocht.

In de AB kwam Rodgers uitgedost in een strak wit pak, vóór aanvang nog het publiek groeten, enkele foto’s nemen en wat vinylplaten signeren en onderstreepte meteen dat hij er duidelijk zin in had. Getuige ook zijn stralende glimlach die hij de gehele avond zou aanhouden.
Om 20u45 kon het feestje echt beginnen toen vanuit stilstaande pose « Everybody Dance » werd ingezet, gevolgd door « Dance, Dance, Dance ». En de symboliek miste zijn effect niet want vanaf de eerste tonen gingen de armen van het publiek al meteen de hoogte in en werd gedurende bijna twee uur uitbundig en heupwiegend feest gevierd. De set leende zich hiertoe natuurlijk uitstekend want wat onze oren binnendrong en niet meer verliet, betrof een aaneenschakeling van hits. De aankondiging dat het de laatste show van hun toer was en zij wellicht nog nooit zoveel hebben opgetreden als in België, was de vonk aan de lont opdat het dak in de AB er (figuurlijk) meteen af ging.
Al even verantwoordelijk hiervoor was de achtkoppige begeleidingsgroep die Rodgers meegebracht had. Hoewel behalve Rodgers geen enkel origineel groepslid van Chic meer vertegenwoordigd is – Bernard Edwards overleed bijvoorbeeld in 1996 tijdens een concertenreeks in Japan aan de gevolgen van een longontsteking – verdrongen de muzikanten iedere mogelijk schijn van anachronisme en blonken ze uit in vakmanschap. Alle nummers werden door hen erg strak, verzorgd en enthousiast gebracht.
Zo mocht zangeres Kimberly Davis de hoofdrol opeisen tijdens « I Want Your Love », terwijl Folami Thompson op uitstekende wijze het naadloos in elkaar overgaande « I’m Coming Out » en « Upside Down » - beiden dankzij het schrijvers- en producerstalent van Rodgers in 1980 een zoveelste megasucces voor Diana Ross - voor haar rekening nam. Thompson zou er trouwens ook voor zorgen dat « Like A Virgin » een warmere, meer soulvolle gloed kreeg dan de versie van Madonna.
Tenorsaxofonist Dan Moretti mocht de intro verzorgen van « Lost In Music » (Sister Sledge) dat gitaargewijs via Rodgers een stevige portie blues geïnjecteerd kreeg en ontdaan van alle franjes, bij momenten zelfs klonk als een demoversie. Na « Chic Cheer » (waarvan in 1998 een sample werd verwerkt in Faith Evans’ hit « Love Like This ») deed Don Harris zijn trompet dan weer fungeren als ritmeaanwijzer tijdens « My Forbidden Lover ».
In de categorie ‘zijn ook van de hand van Rodgers maar bekend(er) geworden via andere artiesten’ passeerden verder achtereenvolgens de revue:  « He’s The Greatest Dancer » en « We Are Family » (allebei Sister Sledge); « Soup For One » (inclusief een flard tekst uit « Lady (Hear Me Tonight) » van het Franse duo Modjo die met dit nummer door het gebruik van – jawel – een  fundamentele sample een wereldhit behaalden); « Notorious » (Duran Duran); « Original Sin » (INXS) (dat we sinds het overlijden van Michael Hutchence zo sterk als donderdag niet meer gehoord hadden); « Spacer » (Sheila And B. Devotion) en « Let’s Dance » (David Bowie). Laatstgenoemde nummer werd niet enkel ingezet door rake drumslagen van Ralph Rolle, maar werd ook door hem vocaal gebracht. Jammer genoeg konden zijn aanmoedigingen aan het publiek om extra luid mee te zingen en stevig uit de bol te gaan, niet verhinderen dat de vocalen niet het niveau van de rest van de set haalden. Wat ons betreft, het enige mindere moment van de avond. Maar meer dan detailkritiek is dit eigenlijk niet.
Ondertussen mocht « Thinking Of You », één van de artistieke hoogtepunten uit het oeuvre van Rodgers, wél als een climax in de set te Brussel fungeren. Dat het als ode aan Edwards werd gebracht, maakte het nog indringender.
Na « Le Freak » overbekend natuurlijk (mede door het repetitieve gitaarrifje), was het tijd om de groepsleden een voor een voor te stellen en restte er enkel een opgezweepte, door Davis en Thompson gezongen versie van « Good Times » waarbij diverse fans het podium mochten delen met hun held die in het middenstuk zelf nog een stukje zong uit The Sugarhill Gang’s « Rapper’s Delight » (check de sample van de baslijn) en gekke dansjes maakte met bassist Jerry Barnes.
Daarna schalden « Get Lucky » en « Lose Yourself To Dance », allebei terug te vinden op ‘Random Acces Memories’ van Daft Punk, uit de luidsprekers. Rodgers heeft al meermaals aangekondigd deze nummers niet live in zijn set te willen opnemen zonder de aanwezigheid van Daft Punk en in Brussel was dit niet anders. Maar nu het Franse duo zijn heeft bevestigd tijdens de komende uitreiking van de Grammy Awards live op te treden, mag er verhoopt worden dat er deze keer wél sprake is van een samensmelting op een podium. 

Minutenlang werd afscheid genomen van het publiek en daarmee eindigde het concert zoals het begonnen was: Rodgers die zijn publiek uitvoerig dankte, handjes schudde en handtekeningen uitdeelde. We hebben het nog maar weinig wereldsterren zien doen.    
Rodgers bruiste de hele avond van de energie en levenslust en verkende meermaals alle buitenhoeken van het podium door de toeschouwers op de balkons te groeten of niet zelden met bassist Jerry Barnes in zijn kielzog, sierbewegingen te maken. Waar hij kon, vertoefde hij zoveel als mogelijk op het achterplan om zijn groep het middelpunt van de belangstelling te gunnen. Nobel maar een onbegonnen situatie natuurlijk als men weet dat het gros van de nummers berust op die uit de duizend herkenbare gitaarklanken en -rifjes afkomstig uit zijn onafscheidelijke vintage ‘59 Fender Stratocaster die niet voor niets ‘The Hitmaker’ genaamd wordt. Want precies daar schuilt één van de troeven die geleid hebben tot het internationale succes. Rodgers is heer en meester in het omsmeden van een op het eerste gehoor erg eenvoudig klinkende gitaarriedel tot een gouden, pronkend juweel dat als gegoten past bij heel wat glitter.
Is Nile Rodgers aldus een kunstenaar, tovenaar of koning? Feit is dat hij nog steeds regeert en dirigeert en gelukkig onder de levenden is.   
‘We Are Lost In Music’ is het motto en ‘Dancing, Singing, Partying And Having A Good Time’ de missie op elk concert. En inderdaad, een grote glitterbal buiten beschouwing gelaten, bedienden Rodgers en zijn kompanen zich niet van franjes in de vorm van projecties of confettikanonnen maar brachten ze gewoon muziek uit het hart. Ook al is de setlijst nagenoeg nooit onderhevig aan wijzigingen, het ontbrak de groep niet aan spontaniteit.

Chic en Nile Rodgers bezorgden via een goedgevulde jukebox het uitzinnige publiek een euforische avond. Waarlijk een fel gesmaakt vervroegd kerstgeschenk!

Setlist: Everybody Dance - Dance, Dance, Dance  - I Want Your Love - I’m Coming Out - Upside Down - He’s The Greatest Dancer - We Are Family - Soup For One - Lady (Hear Me Tonight) - Like A Virgin - Thinking Of You - Lost In Music – Notorious - Original Sin - He’s A Spacer - Chic Cheer - My Forbidden Lover - Let’s Dance - Le Freak - Good Times - (Get Lucky) - (Lose Yourself To Dance)

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Psychic Ills , Carlton Melton
Kreun
Kortrijk

Psychic Ills – uit NY zijn ze afkomstig en al jaren fungeren zij in de marge van de retropsychedelica . De groep nodigt op gezapige wijze uit mee te stappen in hun bedwelmende sound en dampend wierooksfeertje. Een donker sfeervol decor hadden we van gebroken licht en vloeistof dia’s.
Muzikaal situeert het kwintet zich ergens tussen die psychedelische drones van Spacemen 3 en Spiritualized en de retro van bands als Warlocks, Black Angels, White Hills en het oude Black Mountain . En natuurlijk kan je niet omheen de sixties van de VU , de indie van de Feelies en de slepende droompop van Galaxie 500 , die het plaatje maar compleet konden maken . Genoeg fijne referenties dus voor deze band.
Hun songs hadden een repetitief bezwerende opbouw, rustig voortkabbelend, soms iets meer crescendo, maar al bij al gematigd binnen het muzikaal raamwerk. Een goed uur werden we meegevoerd in dit muzikaal avontuur. Het kwintet heeft een nieuwe cd, ‘One track mind’, waar in het begin gretig uit geput werd , met “Depot”, “CU here” , “One more time” en “Might take awhile” , dat probleemloos aansloot bij het vroegere werk.
Contact met het publiek bleef grotendeels uit , en ondanks hun muziek niet echt iets nieuws onder de zon is, genoten we van een uiterst genietbare set , die aangevuld werd met meeslepende pareltjes “Mind daze”, “Electric life” en “January rain”.

Eerder werden we in de stemming gebracht van de instrumentaal stuwende retropsychedelische jams van Carlton Melton . In de eerste songs bleef het beperkt tot traag slepende , opbouwende lagen van gitaren , bas en drones van voorgeprogrammeerde keys; een hypnotiserende werking door lang aanhoudende repetitieve ritmes . Meer vaart kwam erin met de drumpartijen , bezwerende riffs en de zalvende , licht exploderende ritmes . De drie heren waren gefocust op hun instrument . Met een referentie aan Earth werden de handvol nummers op z’n minst tot op het bot uitgediept . Op het eind viel de spanning even weg en konden ze lekker venijnig loos gaan door een snedig felle aanpak .
Carlton Melton stond garant voor een filmisch intrigerend geluid, maar er kon iets meer pit en gedrevenheid vanaf om het een vol uurtje boeiend te houden!

Organisatie: Kreun , Kortrijk

U moet het zich voorstellen, een aangenaam warme juni avond na een verlengd weekend, een afgeladen Ancienne Belgique en waarschijnlijk wel de helft van het meest briljante songschrijversduo uit de discoperiode die in het nieuwe millennium weer lustig aan het toeren is geslagen met een nieuwe generatie eersteklasmuzikanten.
Nile Rodgers met name dus, die nog altijd beter bekend is als het creatieve brein achter Chic. Niet de eerste keer dat hij de afgelopen jaren in België passeerde, dus wist je ergens ook wel wat te verwachten. Amerikaans entertainment op topniveau, erg professioneel maar met misschien niet genoeg soul om iedereen te overtuigen. De niet-overtuigden waren evenwel thuis gebleven en wie wel aanwezig was wou een feestje bouwen.

Geopend werd er met een uitgesponnen “Everybody Dance”, dan moet je met de handen klappen en zo. Niet de meest subtiele song, maar vreselijk effectief zoals de hele Chic-sound eigenlijk gebaseerd is op vreselijk simpele maar net daardoor zo briljante baslijnen. Meteen daarna al “Dance Dance Dance”, nog zo’n discostomper. Goed maar je kreeg zo’n klein beetje te veel het idee naar een vooraf perfect bij elkaar gedachte show te kijken. Ook al omdat meteen overgegaan werd op een medley van hits voor Diana Ross en Sister Sledge. Nu heb ik het zo al niet echt voor medleys, maar het was vervelend om schitterende songs als “I’m Coming Out” en “Upside Down” niet volledig tot hun recht te zien komen. Beter was een erg mooie versie van “I Want Your Love”. Rodgers en Bernards hebben in de jaren tachtig heel wat hits voor anderen geschreven, en daar put hij nu ook – terecht – rijkelijk uit, met onder meer een versie van “Like a Virgin” voor een volgens Rodgers niet zo bekende artieste en een door de drummer met verbazingwekkend op Bowie lijkende stem gezongen “Let’s Dance”.
Het ging maar door, hit na hit. De mooiste momenten vond ik “Thinking of You” wat ik sowieso al een van Chics sterkste nummers vind en een überfunky Chic “Cheer”.
Leuk maar een beetje melig was de contest waarbij 5 would-be sterren hun versie van “le Freak” mochten spelen met achteraf een applausmeting.
Dan toch liever de echte Chic die afsloten met het voor de hand liggende “Good Times”, met bassolo’s toe, die ze heel vlotjes lieten overgaan in een versie van “Rapper’s Delight”. De vent zal het gezien de royalty’s die het hem opgeleverd heeft, vast niet over malen dat Sugarhill wat al te graag leentjebuur was gaan spelen.

Het publiek had gekregen waarvoor het gekomen was en ging tevree naar huis. Een goed, maar geen onvergetelijk concert. En de volgende keer moet hij “Lost in Music” spelen.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Help! een supergroep. En dan nog eentje bestaande uit vergane hard-rock iconen als Sammy Hagar en Michael Anthony (Van Halen), RHCP drummer Chad Smith en gitaarneuker Joe Satriani. Dat kan niet goed komen. En inderdaad, dit album is nog maar net uit en het klinkt al hopeloos verouderd. Hier staat haar op, veel haar. Het bulkt van de typisch Amerikaanse hard-rock clichés, neigt niet zelden naar de belachelijke jaren tachtig poedelrock en heeft op de koop toe nog een paar drakerige ballads te koop (zo is“Learning to fly” echt pijnlijk, geloof ons).
En ja, die gasten kunnen spelen, het zou er nog aan mankeren. Maar met een beetje inspiratie en creativiteit voor de dag komen ? Ho maar. Satriani mag dan al een meer dan bedreven gitarist zijn (hij zwiert hier met de solo’s dat het niet mooi meer is), Mark Knopfler is dat ook, wat nog niet wil zeggen dat hij goede platen maakt (bij deze laatste toch een paar uitzonderingen buiten beschouwing gelaten). De heren kleuren hier volledig binnen de lijntjes van het op zich al belachelijke genre en weten dat ze daarmee, in hun thuisland althans, hun nu al uitpuilende bankrekeningen nog royaal zullen aanscherpen.
In de States is er een markt voor, wij krijgen er diarree van.