De hardcore-metal van Converge is doorgaans een lawaaierige en schreeuwerige pot herrie waarmee je een heel leger kan op stang jagen. Hun platen zijn stuk voor stuk bikkelharde noten om te kraken, maar wie volhoudt ontdekt dat er toch regelmatig wel enige nuance tussen de striemende heibel sluipt, al is die soms wel ver te zoeken.
Na al die jaren lijkt Converge op ‘Bloodmoon: I’ het perfecte evenwicht te hebben gevonden tussen meedogenloos geraas en een soort donkere en meeslepende schoonheid, en dat is niet in het minst te danken aan de duistere deerne Chelsea Wolfe. Ook Cave In zanger Steve Brodsky zorgt voor extra animo en diversiteit op dit album. Hier hebben we dus te maken met een bijzondere en uiterst geslaagde samenwerking die even heftig en beklijvend als verrassend is. Dat zoiets kan werken werd recent nog aangetoond door die andere godin van de nacht, Emma Ruth Rundle, die met de sinistere black-metal creeps van Thou het bloedstollende album ‘May Our Chambers Be Full’ inblikte.
De mysterieuze Chelsea Wolfe houdt wel van zulke uitdagingen, op haar platen waart er trouwens altijd gestaag een flinke hap doom-metal of een walm van onheilspellende noise rond, en ook met haar zijprojectje Mrs Piss briest en knalt ze dat geen naam heeft.
Chelsea Wolfe weet het lawaai van Converge in de juiste banen te lijden. Ze slaagt erin om Converge intenser dan ooit te doen klinken, ook al is de razernij soms een flink stuk ingetoomd. Converge komt op terreinen waar ze nog nooit geweest zijn maar waar er wel chemie in de lucht hangt.
Opener “Blood Moon” is een loodzware sluipmoordenaar die baadt in een giftig wijnvat, de duistere stem van Chelsea Wolfe duelleert met de oerschreeuw van Converge zanger Jacob Bennan, een vocale tweestrijd die vonken veroorzaakt. “Viscera Of Men” is epische metal die naar de sterren reikt en “Coil” is gothic-rock, maar dan aan de goede kant van de balans (aan de andere kant zitten hemeltergende gedrochten als Within Temtation of Nightwish). “Flower Moon” is zowaar een grunge-song die op de betere platen van Alice In Chains had kunnen staan. “Scorpion’s Sting” is een welkom melancholisch rustpunt die gedragen wordt door de zweverige stem van Chelsea Wolfe. Ook het fraaie “Crimson Stone” bevindt zich in die schemerzone tussen pracht en geweld en afsluiter “Blood Dawn” laat zich beluisteren als de ultieme offerdienst die de demonen terug tot rust moet brengen.
Fenomenale plaat!

Het harde seizoen bij muziekodroom is nog steeds niet voorbij. Daarom kwam Converge met nog enkele hardvochtige collega’s afgelopen dinsdag een bezoekje brengen aan de Grote Zaal van de Muziekodroom. Stevige gitaren zijn we nu ondertussen wel gewoon maar deze mannen heisten de term ‘hard’ naar een nog hoger niveau waar we toch nog geen pap van gegeten hebben.

Converge is een hardcore / metalband die in de vroege jaren 90 uit de Amerikaanse grond werd gestampt. Ze mogen zichzelf zonder enige twijfel pioniers noemen in de wondere wereld van de mathcore, metal in zijn meest extreme vorm.
Hun gedruis is absoluut niet voor gevoelige oren bestemd. Deze duivelse muzikanten hebben al een mooi repertoire aan albums verwezenlijkt en in 2017 kwam hun laatste album ‘The Dusk In Us’ uit. Ze brengen een mix van razend snel obscuur geluid dat meteen kan omzwaaien naar loodzware gitaren die dan weer zeer traag aanhouden. We vonden weinig tot geen structuur terug in hun nummers. Onverbiddelijk snel en hard werd constant afgewisseld met slepende noisy gitaren die op dat gelijke moment voorzien werden van het geschreeuw van frontman Jacob Bannon.
Het extreem geweldige “Repitilian”, wat als laatste op hun nieuwe plaat staat, beet meteen met veel lawaai de spits af. De intro deed ons flashbacken naar de fantastische Amenra show waar we twee weken geleden bij aanwezig waren. We werden vanaf nummer één al volledig klaargestoomd voor een onbeheerste explosie.

We waren soms wild van hun passief geluid maar moesten wel elke keer opnieuw wennen wanneer zij hun sluizen openenden en hun snijdende sound bovenhaalden.
We werden door hun vele verschillende wendingen telkens uit onze trance gehaald en daar hadden we het toch een beetje moeilijk mee.
De pannen werden stevig van het dak geramd en het publiek bleef van begin tot einde blinken van enthousiasme, maar wij zijn toch meer fan van collega’s als Amenra en consoorten.

Organisatie: Muziekodroom, Hasselt