logo_musiczine_nl

Democrazy Gent - events

Democrazy Gent - events Concerten Big next: Leather.Head, Rimov Rimov, Trefpunt, Gent op…

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Search results (6 Items)

Cowboys & Aliens

Burn!

Geschreven door

“Horses of Rebellion” was een mooie herstart na hun korte hiatus. Live bewezen ze ook dat ze er nog steeds staan. Na bijna vier jaar later hebben ze een opvolger klaar. Ze zijn daarbij de PolderRecords-stal trouw gebleven. ‘Burn!’ bestaat uit acht nummers. Ze is verkrijgbaar in verschillende soorten vinyl en cd digipack.

“Find You Soon” is een sterk begin van de plaat. Het klinkt strak, koortsig en met een melodieuze zanglijn in het refrein. Ook de intro bestaande uit drumwerk is geslaagd. “Little Wings” bestaat uit een strakke ritmesectie, bassist Tom Neirynck en drummer Peter Gaelens, en met enkele strakke gitaarriffs van John Pollentier. “Boy in the Middle” is typisch Cowboys & Aliens. Een zang die over de dystopisch muziek gaat en aangevuld met een leuke bridge en solo. De momenten waarop Henk Vanhee haast preekt slaan goed aan. Kortom een heerlijk nummer.
“Sackcloth” is iets trager en donkerder. Het wordt mooi opgebouwd. Er zit onderhuids veel melancholie en gevoel in de track. Een nummer dat ook groeit na elke beluistering. Je hoort ook veel afwisselend gitaarwerk in deze boeiende song. Met het titelnummer “Burn!” gaat de snelheid weer verschroeiend de hoogte in. “Cards Upon the Table” klinkt catchy in de oren. “Same But Different” neemt je meteen bij het nekvel en rockt een heel eind weg. Afsluiter “Morbid Orchid” is een bijna negen minuten durende epische track met een sfeervolle en lang uitgestrekte intro en outro. Ze klinkt ook mooi harmonieus. Een perfecte afsluiter van een album met geen enkel zwak moment.

‘Burn!’ klinkt strak, melodieus en donker. Ze zit goed in elkaar en klinkt ook goed. Een echte aanrader. Ik kan alvast niet wachten om ze met dit materiaal aan het werk te zien.

Video van “Find You Soon”: https://youtu.be/9SgldGa0Yaw

Cowboys & Aliens

Morbid Orbit -single-

Geschreven door

De Belgische stoner-trots Cowboys & Aliens bracht zopas de volledig nieuwe digitale single “Morbid Orbit” uit. Die werd in volle covid-periode door de band opgenomen als cadeau voor de fans die Cowboys & Aliens al 25 jaar op de voet volgen. Het nummer staat op de verzamelplaat ‘Polderriffs II’, onlangs uitgebracht door hun label Polderrecords. Het nummer zal daarnaast ook verschijnen op het nieuwe album van de band zelf, maar daarop is het nog wachten tot 2022. Om hun jubileum dit jaar waardig te vieren, mag Cowboys & Aliens aantreden op Alcatraz in Kortrijk en nadien als headliner spelen op het nieuwe Belgian Blast Festival in Desselgem.

“Morbid Orbit” is een oorveeg die liefst 9 minuten blijft nazinderen. Een pompende stoner-bulldozer die alles op zijn pad vermorzelt. Inzake stoner heeft Cowboys & Aliens in ons land het pad geëffend en het ziet er naar uit dat ze nog even op hun troon willen blijven zitten.

https://www.youtube.com/watch?v=4bJd_DdXLh0

Two Russian Cowboys

Pacmadam + Two Russian Cowboys - Alsan in the mood

Geschreven door

Pacmadam + Two Russian Cowboys - Alsan in the mood
Two Russian Cowboys
4AD (De Blankaart)
Diksmuide
2020-08-14

4AD doet hun reputatie van concertorganisator alle eer aan door coronaprove sessies te organiseren in het prachtig decor van het natuurdomein De Blankaart. 1,5AD floreert …

Er moet iets in het drinkwater van Izegem zitten. Naaste de lokale Kowliers en Ertebrekers hebben we nu Pacmadam met een potentieel om u tegen te zeggen. De combinatie van eighties synths , doorgedreven en zelfs meesterlijke arrangementen, een seventies funky gitaar groove, een retestrakke percussie en de pareltjes van teksten zorgen voor een sound of een genre die niet direct in een hokje te stoppen valt.  Muzikaal heel sterk, de overgangen zeer goed en vooral de funky inslag met een gemixte spoken word komt bij mij binnen. Ik benoem het als spoken word omdat het te sterk is  om Pacmadam als de zoveelste Kowlier, Zesde Metalen, Gesmannen en  andere te benoemen en daarmee te categoriseren.
“Apke” dreigt als een op uitbarsten vulkaan te exploderen en toont de dynamiek tussen de verschillende instrumenten en genres die heerlijk in elkaar vloeien. “Ik Keuninginne”  doet me denken aan “Je suis venue te dire que je m'en vais”, in de versie van Jo Lemaire. “Kik no mi”: Okidoki De titel alleen al.... En in “Zeure Beutre” zit er zoveel funk als was het dat ze het genre zelf bedacht hebben.
De meeste nummers zijn zeer feel good gericht. Uitzondering “Krakmadam” gaat heel diep om de mokerslagen in het leven waar niemand vrij van is te helpen verwerken. Subtiel pareltje. Zangeres Isolde weet met haar humoristische en sarcastische bindteksten het publiek op handen te dragen met rond haar een stelletje muzikanten die gerust het epitheton klasbakken mogen dragen. Er komen allerlei dagelijkse, herkenbare thema’s met een knipoog aangekaart. De polarisering van de polarisering wordt besproken, narcisten worden in hun onderbroek gezet, mensen gaan vreemd en komen ermee weg. U leest goed, mooie West-Vlaamse teksten gebracht door een misthoorn van een stem. Ik ben gepakt door Madam.
Line up: Bjorn Vande Vijvere (toets), Isolde Clarys (zang), Wouter Landuyt (gitaar), Yves Debaes (bas)  Renaat Bourgeois (drum)

Two Russian Cowboys valt dus ook niet in een vakje te stoppen. Meester entertainer en opperkineet Luc is de meest gekende ongekende artiest die hier op deze zakdoek Vlaanderen rond flaneert. Acteur in Bevergem, muzikant in onder meer The Sparkling Pistols, De Willem Vermanderes, Ugly Papas, Two Russian Cowboys, Spokane 4774 en Idiots. En dan nog een columnist ook.
Deze duizendpotige j’enfoutist maakt al enkele decennia  met zijn spitante humor, absurde nummers en vaste sidekicks de podia onveilig. 2RCB, bezield door de immer coole Hugo Bourgois en Dufo himself, is terug van nooit weggeweest en moet zowat ‘the greatest band you never heard of ‘ zijn. Dit olijke duo smeedt al jaren de geestigste en absurdste nummers ooit. Ook hier is alles weer een feest en jagen ze er een set vol protopunkrockcountryjazzbluesfransechanson  door. Mel en Kim, Bettens, Bruce en andere worden door de mangel gehaald en volksmenner Dufo weet als geen ander ons te overladen met diepgaande puberale (bind)teksten.
Muzikaal is het vooral Dick Descamps die alles in goede banen leidt. Ook hij is de beste meest ongekende best gekende bassist die op deze zelfde zakdoek rond loopt. Mull van Cointreau schilderen ze bisgewijs een landschap en eten ze een boterham met gekapt. 
Setlist: We ‘r 2RCB,, On Fire, Cool Criminal, Vagina’s, Private Johnson, Smiths, The Knife I Took, Camisole De Force, Gegingegeugengie, Jackson, Whiskey, Rio, Mull van Cointreau, Schilder een landschap ,Boterham met gekapt.

Organisatie: 4ad, Diksmuide

Cowboys & Aliens

Horses of Rebellion

Geschreven door

Cowboy & Aliens timmert reeds sinds 1996 aan de weg en bracht in die periode van circa  tien jaar vier platen op de markt. In 2006 nam de band even een pauze, om vijf jaar later terug stof te doen opwaaien op menig podia. Wij leerden Cowboys & Aliens dan ook vooral kennen als live band. Zo schreven we over het optreden van de band op Evil Or Die fest vorig jaar het volgende: ''Kortom, door het voorhouden van een spiegel, waarmee je zelf maar ziet wat je ermee doet, doet Cowboys and Aliens een bom boordevol energie en vuurkracht ontploffen, die ons totaal verweesd doet achterblijven in het hoekje van de zaal. Missie geslaagd Henk & co."
Onlangs bracht de band zijn ondertussen vijfde album op de markt via Polderrecords. Waarbij die stelling duidelijk nog wat meer in de verf wordt gezet.
Want laat ons eerlijk zijn vanaf opener “Soaking” merk je dat de muziek van Cowboys & Aliens in dat hokje 'stonerrock' duwen, hen eigenlijk wat tekort doen is. De eerder bevreemdende , bezwerende wijze waarop riffs, vocalen en opzwepende drum partijen je hersenpan binnen dringen, zorgt ervoor dat er een zekere waanzin over jou neerdaalt. Die je niet meer los zal laten tot het einde van deze knappe schijf. Ondanks de uitmuntende drum en gitaar werk, is het echter eerder de bijzonder veelzijdige en tot de verbeelding sprekende stem van Henk die ons naar andere oorden doet doorverwijzen. Vooral doordat de emoties , net zoals op het podium, ook op plaat letterlijk uit zijn strot spatten en je hart daardoor op meerdere bijzondere plaatsen wordt geraakt.
Bij voorkeur doet de band ons vertoeven in de dorre vlakten van de woestijn waar we weer eens worden geconfronteerd met onze eigen demonen, vermoedelijk door de hitte en zandstormen die we trotseren tijdens deze bijzonder hete trip. Dezelfde opzwepende, aanstekelijke en strakke manier van drummen en gitaar bespelen vinden we ook terug op daarop volgende songs als “Sheep bloody sheep”,”Take a good look around” tot het schitterende titelnummer “Horses of Rebellion”. Alle registers worden open getrokken, en de lat ligt telkens enorm hoog; door de strakke , verschroeiende aanpak voelen we ons dus op de hele plaat wegdrijven naar de eerder vernoemde oorden. Puurder dan dit kan stonerrock namelijk niet zijn bedenken we.
Het meest opvallend aan deze schijf is echter het gevarieerde aanbod. Is dat eerder meeslepend en je bij het nekvel grijpen waardoor je koude rillingen over de rug voelt lopen bij “Two Times A Man” of eerder al razendsnelle mokerslagen uitdelen bij “Morning Again”. Telkens haalt de band alles uit de kast om de aanhoorder een oorgasme van jewelste te bezorgen. Waardoor je, eens het woestijnzand uit de schoenen geschopt, toch wel even tot positieven moet komen na zoveel bommetjes energie die op jou zijn afgeschoten.
Besluit: Cowboys & Aliens zijn altijd een hard werkende band geweest, en blijven ook anno 2019 noest aan de weg timmeren. Aan routine klussen of het zichzelf gemakkelijk maken doet de band echter niet, nooit gedaan eigenlijk. De aanhoorder moet eveneens een zekere inspanning leveren bij het beluisteren van deze vijfde schijf. Net zoals een wandeling door het woestijnlandschap van het leven, is dat met vallen en opstaan. Maar eens de Oase van rust bereikt, voel je een gemoedsrust over jou neerdalen, met een zodanige verslavende inwerking op je gemoed dat je prompt die trip opnieuw wil aanvatten, en opnieuw, en opnieuw tot het oneindige. En dat is net de uitwerking die ook “Horses of Rebellion” op ons heeft. Want we krijgen maar niet genoeg van die bijzonder strakke, aanstekelijke aan de ribben klevende stoner parel van een plaat die onze favoriete cowboys ons weer eens weet aan te bieden.

Tracklist: Soaking - 04:05 - Still in the Shade - 03:37- Two Times a Man - 04:45 - Sheep Bloody Sheep - 05:01 - Take a Good Look Around - 04:22 - Horses of Rebellion - 03:59 - Morning Again - 04:14 - Hollow - 03:42 - Refuse - 03:11 - Walk a Mile in my Shoes - 04:21 - Splendid Isolation - 02:20

Cowboys & Aliens

Cowboys & Aliens - Albumrelease party - Een geslaagde stoneravond met een geslaagd album

Geschreven door

Het lag ietwat voor de hand dat de band Brugge uitkoos als plaats om hun recentste album -vijfde intussen - voor te stellen. Het is eigenlijk een thuismatch dat ze spelen. De Kelk was een uitstekende plaats met een fijn zaaltje voor zo’n gelegenheden. Ze zijn ook niet zomaar de eerste de beste band. Ze stonden bijv al twee maal in Vorst Nationaal in het voorprogramma van Deep Purple. Hoeveel kunnen er dat zeggen?

Als support stond de Antwerpse stonerband Tangled Horns geboekt. Deze hadden in het najaar van vorig jaar een uitstekend album uit met ‘Superglue For The Broken’. En ze maakten het live helemaal waar ook. Amai, wat een energie en vette grooves kwamen ze hier neerzetten. Ook de zanger was een fenomeen. Zijn uitstraling en poses maakten het plaatje compleet. Heel blij om ze eindelijk eens live aan het werk te zien.

Natuurlijk stond de avond in het teken van Cowboys & Aliens en hun nieuwe plaat. Na een hiatus tussen 2006 en 2011 brachten ze al enkele goeie EP’s uit. Hun laatste nieuwe album dat via Polderrecords uitkomt en naar de naam ‘Horses of Rebellion’ luistert is terug een pareltje geworden.
Als intro kregen we een tape met ruis en zeegeluiden te horen gedurende enkele minuten. Daarna begon men met “Soaking” dat tevens de opener van hun nieuwe album is. Meteen de beuk erin met deze vinnige track. Er volgden nog twee tracks uit hun nieuwste en toen was het de beurt aan wat ouder werk zoals “Share The Goods” en “Another Fine Display”. Ook “Show Your Past” en “It’s Not The Booze” passeerden de revue.
De rest bestond uit nieuw werk. “Horse of Rebellion” en “Sheep Bloody Sheep” kregen we een sterke performance mee. Zanger Henk Vanhee heeft een indrukwekkende stem en een vrij breed bereik. Hij kan zijn ogen wijd open sperren alsof hij krankzinnig aan het worden is. Maar al de bandleden spelen goed hoor. Elk op zijn domein. Dat en de songs maken het af.
Na een vrij indrukwekkend optreden mochten ze nog eens terugkomen voor een toegift. Een heel geslaagde stoneravond. En dat voor 10 euro. Je kreeg meer dan waar voor je geld in return.

Organisatie: Cowboys & Aliens

Honeymoon cowboys

Still

Geschreven door

Bij diegenen onder ons die al een dagje ouder zijn en de muzikale jaren tachtig in levende lijve hebben meegemaakt moet Siglo XX ergens wel een lichtje doen branden (zij het maar een heel kleintje, ze hielden het graag donker in die tijd). Dit cold wave gezelschap ging door het leven als de Vlaamse Joy Division en was populair bij al wie zwarte tipschoenen droeg, het kapsel volledig op Robert Smith afstemde, de depri-look tot kunst verhief en de potten zwarte verf per lopende meter kocht in den Brico.
Siglo XX vormde de Belgische soundtrack bij die tijdsgeest, ze zijn er nooit mee vanuit de undergound naar boven geklommen maar verwierven met de jaren wel een heuse cultstatus die tot buiten de landsgrenzen reikte. Eind jaren tachtig verdwenen ze dan voorgoed in de diepe kerkers van de vergane new wave groepen, om er nu pas terug uit te klauteren onder een nieuwe naam Honeymoon Cowboys.
Wat hebben ze al die jaren zitten uitvreten ? Zal ik het u zeggen, ze hebben er het ganse oeuvre van Nick Cave (inclusief Birthday Party en Grinderman) tot in de puntjes bestudeerd, geanalyseerd en drie keer binnenstebuiten gedraaid.
‘Still’ is eigenlijk wel een sterk album waar een permanente dreiging van uit gaat, maar het geraakt niet echt van onder dat Cave juk vandaan. Er wordt iets te gretig gejat uit de grote Cave catalogus, als daar maar geen proces van komt. Opener “Time Is Not Our Friend” ruikt zodanig naar “Tupelo” dat het geen toeval meer kan zijn en “Still (A Song For V.) is een schaamteloos verkapte versie van “Nature Boy”. “Sea Without Mercy” heeft een hap flinke gebeten uit “The Mercy Seat” en ook “Closed Souls” en “No One Is Innocent” wandelen zonder te blozen door het donkere Caveland.
Geen idee of het de bedoeling was, maar elders neigt de band dan weer naar Editors (“Broken Men” en “When The Sky Paints Blue”). Eén en ander heeft natuurlijk te maken met zanger Tom Van Troyen die in zijn eigenste Ian Curtis-persiflage ook sterk tegen de bariton van Tom Smith aanleunt. Met dit verschil dat Honeymoon Cowboys hun Joy Division toch liever binnen vertrouwde kring houden (check “Up On The Hill”), terwijl Editors er eerder mee naar Plopsaland zijn getrokken.
Hoewel de invloeden er wel heel sterk op liggen heeft deze nieuwe plaat recht op pakken krediet en respect. Er staan immers een stel verdomd solide en uitstekende songs op. Honeymoon Cowboys verdienen hiermee zonder enige twijfel hun stekje tussen het inmiddels sterk aangedikte legertje van fijne eighties revival bands.