DIIV - Contrastrijk: tussen boeiend en afleidend
DIIV + Disorientations
DIIV heeft zijn sporen verdiend in de indie rock scene van het afgelopen decennium. Hoewel de band uit New York niet bekendstaat als de meest productieve, waagde hij zich toch aan een tournee nog vóór de release van hun vijfde langspeler ‘Frog in Boiling Water’ (mei 2024). De vraag die op ieders lippen brandde: kon het nieuwe materiaal live al overtuigen?
Om de spanning op te bouwen en de zaal in duisternis te onderdompelen, was daar Disorientations. De Antwerpse band is met een debuutplaat en een aankomende opvolger alvast geen groentje meer. Post-punk zoals Fountaines DC of Whispering Sons maar met eigen punch en sterke vocals. Een half uur van hun tijd volstond om ons te overtuigen. De diepte donkere stem van frontman Niels Elsermans was strak uitgespannen in “Don’t”. In “Watching You Go” viel niet alleen op hoe sterk het viertal wel klonk maar ook hoe gezwind ze met de tempowisselingen omgingen. Of nog uitschieter en afsluiter “Close to Disappearing” waar alles uit de kast werd gehaald. Zoals zo vaak stellen support-acts in de AB zelden teleur, wat nu ook zo was.
Aan de setup te merken, ging het een bijzonder DIIV optreden worden. Een introfilmpje schepte hoge verwachtingen: een monoloog over hoe onvergetelijk het concert wel zou worden. “Like Before You Were Born” kon niet meteen die belofte waarmaken maar de iconische vocals waren meteen on point en de lekkere verzwelgende noise zorgden voor een goed begin. Na een schuchtere ‘Hello’ was “Under The Sun”, uit tweede plaat ‘Is The Is Are’, al een uitschieter voor de fans maar uiteindelijk werd die braafjes zonder meer afgehaspeld. Helaas braken technische problemen wat zuur op voor het begin van de set waardoor de gloednieuwe single “Brown Paper Bag” aan pit ontbrak. De lyrics geprojecteerd op het scherm waren meer een afleiding dan een ondersteuning voor het golvend nummer.
“Take Your Time” groef opnieuw eens terug in het repertoire waar de outro zeer raak was. Het publiek sloeg enkele enthousiaste kreten uit voor de contrasterende ronkende grunge en de zachte vocals uit “Taker”. Halfweg de set en het projectiescherm diende alweer om een soort van promofilmpje te laten zien waar er weer met een sarcastische ondertoon werd verwezen naar persoonlijke transformatie aan de hand van een soul pet. Bevreemdend, maar dit diende als brugje voor het nieuwe “Soul-Net”. De gekke visuals bleken een aanvulling te zijn op de maatschappijkritische lyrics. Misschien een creatieve wending in het repertoire van DIIV, maar het wennen maakte helaas geen plaats voor genot. “In Amber” gaven opnieuw de getoonde lyrics ons te veel een karaoke-gevoel. Iets dat voor DIIV niet echt nodig is.
Hoewel het nieuwe materiaal als een rode draad door het concert liep, nam het viertal de vrijheid om oude songs boven te halen. “Air Conditioning” kon als quasi instrumenteel nummer, het bevreemdende wat doorbreken. “Between Tides” deed dan sterk denken aan Cocteau Twins hoewel de frontman er iets te statisch bij stond. “Blankenship” bracht de schwung er terug in en kreeg het publiek deze keer goed los. De crowdsurfers maakten het des te spannender op dat moment.
De langdurige break en de ietwat onnodige geprojecteerde dystopische advertentie, zorgden ervoor dat de bisronde wat stroef begon. “Horsehead” begon dan ook traag maar verzwolg ons helemaal naar het einde toe. “Incarnate Devil” en vooral “Doused” waren aanstekers voor moshpits waar de zaal van opveerde. De outrofilmpje ten spijt, waren de toegiften in de bis welgekomen om ons alsnog een fijne ervaring te bezorgen.
Al met al bood DIIV een boeiende mix van oud en nieuw materiaal, maar de afleidende projecties op het scherm en enkele technische problemen weerhielden de band soms van een overtuigende live-uitvoering.
Setlist: Like Before You Were Born - Under the Sun - Brown Paper Bag - Take Your Time - Taker - Soul-net - Air Conditioning - Frog in Boiling Water - Between Tides - In Amber - Blankenship - Acheron — Horsehead - Raining on Your Pillow - Incarnate Devil – Doused
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5784-diiv-6-03-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Gentse Autumn Falls slaagde er ook dit jaar in om top bands naar België te halen. Eén van die bands was het New Yorkse DIIV , dat na 4 jaar eindelijk met een nieuwe plaat kwam. Ze stonden eerder dit jaar al op podia van de Botanique en Best Kept Secret en nu werd het tijd om het publiek in de Kreun te overtuigen.
Kent u dirk.? Neen, dat is niet de naam van de zanger. Wie dat wel is, is de groep die de eer had vóór DIIV te mogen openen. Dit 4-tal is je misschien wel bekend van Humo’s Rock Rally of Westtalent, waar ze telkens derde werden. dirk. speelt alternative/indie met een toch wel vrij ruw kantje. De vocals nemen live verschillende vormen aan en zorgen ervoor dat de band niet eentonig wordt. DIIV mag blij zijn met een support act als deze.
DIIV begon hun set vrij matig. Hoewel de bandleden enorm enthousiast waren en hun liefde voor België meteen uitten, kwamen de nummers niet meteen over. Eentje daarvan was “How Long Have You Known” uit hun eerste plaat ‘Oshin’. De toon werd uiteindelijk gezet nadat DIIV een nieuw nummer “Dopamine” speelde, waarop het publiek enorm enthousiast reageerde en zelfs zin kreeg om te dansen.
Wat is er fijner dan naar een optreden gaan met een goede setlist? De setlist van het optreden zelf kunnen samenstellen! Dit was zo bij het optreden van DIIV. Frontman Zachary Cole Smith vroeg enkele keren om verzoeknummers. Eén ervan was “Earthboy”, waarover hij een kleine anekdote begon te vertellen over een meisje uit Australië. De Kreun werd omgetoverd tot een zaal van zowel goede muziek als praatjes.
DIIV was zomers en tegelijkertijd kil … We kregen al heimwee naar de zomer, die eigenlijk na dit optreden officieel voorbij is …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/diiv-26-09-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dirk-26-09-2016/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Twee jaar na het debuut , verschijnt van het uit Brooklyn, NY afkomstige DIIV rond Zachary Cole Smith , ‘Is the is are’. In hun sfeervolle indie/dreampop , die refereert aan 90s bands als Pale Saints , Slowdive , is de galm meer gedoseerd.
Resultaat van het indiepopkwartet , is fris , tintelend, hypnotiserend materiaal; gekenmerkt van twinkelende, extraverte gitaarmotiefjes , minder mysterieus, donker dan vroeger. We krijgen een pak songs geserveerd , beetje een overaanbod , gezien ze blijven rondhangen in dezelfde stijl , maar met “Under the sun”, “Valentine”, “Take your time” , “Mire” en de titelsong hebben we alvast een handvol intrigerende songs . Fijn plaatje dus!
Een knoert van een heroïneverslaving, daar gaat het album ‘Is the is are’ over. Zachary Smith, de frontman van DIIV beschrijft daarin de niet zo mooie kant van zijn verslaving, waar hij nu hopelijk van af is, ondanks een eerder in het voorjaar gecancelde show wegens gezondheidsproblemen. Heroïne past in ieder geval als een tang op een varken bij de muziek van DIIV, die sommigen verkeerdelijk als shoegaze aanduiden, maar die gewoon dromerige gitaarpop is.
De kaartjes van het voorjaar bleven geldig, dus de Orangerie was uitverkocht voor het New-Yorkse vijftal rond Smith, die vanavond een kwalitatief hoogstaand optreden brachten, waarin ze ook bewezen meer dan een ondersteunende band voor zijn frontman te zijn. De zang van Zachery Smith was misschien nog het minste van al, onopvallend en vlak.
DIIV begon in Oosterse sferen, de drie gitaristen lieten hun klanken meanderen en uitlopen. ‘Is the is are’ was Engelse eighties gitaarpop, sterk schatplichtig aan het geluid van The Cure ten tijde van ‘Kiss me, kiss me, kiss me’. Geen vleermuizengeluid dus, maar een optimistische, klaterende gitaarsound. Real Estate is de huidige band die misschien nog het meest bij DIIV aanleunt. ‘Under the sun’ ging op dat elan verder, nog meer eightiesklanken met een waterige gitaarklank.
De nieuwe nummers waren op zich weinig te onderscheiden van de nummers uit de debuutplaat ‘Oshin’, dit optreden was een lange trip met een heel eigen sfeer waar het ene nummer naadloos overging in het andere.
Naast de drie gitaristen liet ook de drummer zich opmerken met drumsalvo’s die de nummers naar een hoger plan brachten. Smith liet zich volledig gaan in “Incarnate devil”, met een oerschreeuw die al zijn innerlijke demonen de vrije loop liet. Ook Cat Power’s “Nude as the news” onderging een energieke transformatie. Frontman Zachary was goedgezind, want het publiek mocht verzoeknummers roepen, zodat we nog “Dust”, “Doused” en “Human” kregen, dat laatste in de bis.
DIIV speelde ruim vijf kwartier sprankelende, ingenieuze gitaarpop, constant op een hoog niveau en met veel dynamiek. Van Cold Turkey was er duidelijke geen sprake, laat ons hopen dat het zo blijft voor DIIV, en dan komt er nog veel moois van dit vijftal uit New-York.
Setlist
(Druun Pt. II)- Is The Is Are-Follow-Under the Sun-How Long Have You Known?-Dopamine-Sometime-Oshin (Subsume)-Incarnate Devil-Mire (Grant's Song)-Healthy Moon-Nude as the News (Cat Power cover)-Dust-Waste of Breath-Doused
Bis: Human- Bent (Roi's Song)-Wait
Organisatie: Botanique, Brussel
DIIV (vroeger Dive als groepsnaam) is afkomstig uit Brooklyn, NY en draait rond Zachary Cole Smith. We horen sfeervolle dreampop , chillwave , een combinatie van indie , wavepop en shoegaze. De songs worden gekenmerkt van rinkelend, tintelend , licht galmend en echoënd gitaargetokkel, keys , effects en ‘80s elektronica, deels instrumentaal , deels met een zwevende , vervormde zang . Bij DIIV horen we referenties naar The Sundays , Pale Saints , Slowdive , Durutti Culumn en The Sound .
We zijn sterk overtuigd van het eerste deel van de cd , met songs als “Druun”, “Past lives”, “Human” en “Wait” ; het tweede deel zakt wat ineen … ietwat teveel hetzelfde gitaarmotiefje, synths en effects . ‘Oshin’ klinkt mysterieus en hartverwarmend .
Nederlands 
Français 
