De zomer is voorbij, de herfst is in het land. Dat zorgt voor frissere temperaturen, en al eens een spatje regen links en rechts. Op zo een herfstige dinsdag zakten we af naar Trix in Antwerpen voor een avond boordevol intensieve mokerslagen, die je doorheen schudden en compleet murw slaan. Elk van de drie bands op het podium - Deafheaven, Inter Arma en Sons Of A Wanted Man - doen dat op hun eigen wijze, het resultaat is echter hetzelfde. Trix was trouwens aardig vol gelopen op deze dinsdagavond. Wij waren er ook bij, en lieten ons gewillig tot moes slaan door de verwoestende wervelstormen die op ons af kwamen. Een overzicht

Mokerslag 1: Het opbouwen van een ondoordringbare geluidsmuur
Een Belgische band die aan een steile opmars naar boven toe bezig is, dat is Sons Of A Wanted Man (****1/2) zeker en vast. Zowel het debuut ‘Black Days Black Dust’ als het recente ‘Awaking’ lieten al een diepe indruk op ons achter. Ook live wist Sons of A Wanted Man ons ondertussen eveneens al compleet te bekoren. Hun gedenkwaardig optreden op Rock Herk deze zomer zit nog vers in het geheugen.
Sons of A Wanted Man wist me trouwens te vertellen dat ze het eigenlijk niet gewoon zijn om in zo een grote zaal voor zoveel publiek te spelen. Optreden in een zaal als Trix is dus een mijlpaal voor de band. Vanaf die eerste noot raast Sons Of A Wanted Man over de hoofden van de fans heen, en haalt in de volledige set telkens opnieuw even verschroeiend uit zodat je geen tijd hebt om op adem te komen. Bovendien straalt Sons Of A Wanted Man, naast de perfectie overschrijden, enorm veel spontane professionaliteit uit, waardoor een geluidsmuur op jou afkomt die niet alleen de trommelvliezen doet barsten. De muren in Trix beginnen te barsten van zoveel oerkracht die de heren uit hun instrumenten toveren, gerugsteund door een beweeglijke frontman, die met zijn stembereik demonische wezens uit de Hel letterlijk oproept, is het hek vrij snel van de dam. Zowel instrumentaal als vocaal worden vanaf de eerste tot de laatste noot dan ook alle registers compleet open getrokken. Er is totaal geen speld tussen te krijgen. Zenuwen? Niets van gemerkt trouwens, en ook dat getuigt van pure klasse.
Besluit: Sons Of A Wanted Man is klaar om de wereld van Blackned/post/sludge of welke metal je het ook kunt noemen, compleet te veroveren. Wij wisten dat eigenlijk al een tijdje, in Trix zet Sons of A Wanted Man dat nog wat meer in de verf. Missie geslaagd mijne heren!

Mokerslag 2: Het opentrekken van een doos van Pandora doet vreemde wezens ontsnappen uit de Hel
De muziek van Inter Arma (****) in één woord omschrijven is bijzonder moeilijk. De band combineert Sludge met Blackned/death metal ingrediënten en voegt daar streepjes post-metal aan toe die aanvoelen alsof de vier ruiters van de Apocalyps de Trix gaan overnemen. De heren delen voortdurend oorverdovende mokerslagen uit, maar net door daar telkens opnieuw verrassende wendingen aan toe te voegen zet de band je eigenlijk voortdurend op het verkeerde been.
Inter Arma , die trouwens al sinds 2006 eigenzinnig aan de weg timmert, trekt dus eigenlijk een soort doos van Pandora open, waaruit heel vreemde wezens uit de Hel ontsnappen, die je enerzijds koude rillingen bezorgen en anderzijds eerder stevig doorheen schudden. Net door de wat vreemde chaotische aanpak die Inter Arma naar voor brengt, dient de aanhoorder dus toch een inspanning te doen om het echt te begrijpen. Enerzijds dompelt de band je bewust onder in een logge en trage doom sfeer, om daarna zodanig verschroeiend hard uit te halen waardoor je tegen een muur van geluid wordt gekwakt. Om, eens terug op positieven gekomen, door diezelfde eerder trage en dreigend soundscape ervoor te zorgen dat er koude rillingen over je rug lopen, van pure angst.
Besluit: De logge riffs die Inter Arma drie kwartier door de boxen doet loeien, vormen telkens een wat vreemd, maar boeiend contrast met het rammelende drumwerk. Waardoor je als aanhoorder letterlijk van het kastje naar de muur wordt gestuurd, en niet goed weet wat er juist is gebeurd. Net die eigenzinnige aanpak, en het niet binnen die lijntjes willen kleuren tot voortdurend improviseren en experimenteren, is de grote sterkte van een band als Inter Arma. Eens je door de psychedelische, donker aanvoelende walmen bent bevangen is geen weg terug meer mogelijk. Net als die doos van Pandora, verrast de band je dan ook voortdurend, tot je totaal van de kaart en verweesd achterblijft, in een donker hoekje van de kamer.

Mokerslag 3: De ultieme doodsteek...
Nu die poorten van de Hel dankzij voornoemde bands compleet open zijn gegaan, is de tijd gekomen om de aanhoorder die ultieme doodsteek te bezorgen. Dat moet Deafheaven (*****) moeten hebben gedacht toen ze aan hun set begonnen. Deafheaven brengt een heel melodieuze, intensieve set die je verdooft en tot waanzin drijft. Twee gewaarwordingen die refereren naar Helse tochten in griezelige bossen en donkere landschappen. De heren hebben maar acht songs nodig om ons compleet te overtuigen van wat we eigenlijk al wisten. Niet alleen gekende kleppers. Ook de songs uit hun recente album ' Ordinary Corrupt Human Love' staan als een huis, waaruit dan weer blijkt dat Deafheaven na al die jaren nog steeds even vuurkrachtig en verschroeiend uithaalt als in zijn beginjaren.
Deafheaven combineren shoegaze met black metal en overgiet die met postrock elementen. In golvende bewegingen, die aanvoelen als een rit over wilde wateren, doet de band een ware aardbeving ontstaan in Trix. Het publiek deint gewillig mee over diezelfde golvende lijnen, en lijkt onder hypnose te zijn gebracht door de krachtige riffs tot drum salvo's.
Het is echter frontman George Clarke die met zijn ijle stem en charismatische uitstraling de meeste aandacht naar zich toe trekt. De man ontpopt zich tot een ware volksmenner, van het eerder donkere soort. Als het ware grijpt hij de aanhoorder voortdurend bij de strot, knijpt de keel dicht en laat geen spaander geheel van je hersenpan. Zo een moment, typisch aan een optreden van Deafheaven, is “You Without End” in de bisronde. Een song die begint met een atmosferische piano klank, waarbij je zelfs een speld kan horen vallen in de zaal. Dreigend bouwt de band een intensieve muur van geluid op, die uitmondt in een climax waardoor de trommelvliezen barsten en die geluidsmuren prompt worden omver geblazen. Indrukwekkend!
Besluit: Deafheaven zorgt dus inderdaad voor de ultieme doodsteek. Telkens opnieuw en opnieuw, in eerder golvende beweging van zalven en slaan. Tot je compleet één geworden met die onaards aanvoelende wervelstorm, nog maar eens jouw eigen demonen strak in de ogen kijkt. Met het angstzweet op de lippen, trillende van emoties, van ontroering tot innerlijk pijn. Zoveel uiteenlopende gevoelens maakt de band los, zoveel intensiviteit in een uur en half schotelt Deafheaven ons voor, dat we op het einde van de set, nog trillend op de benen de zaal verlaten de donkere nacht tegemoet. Na een intensieve avond boordevol onaards aanvoelende mokerslagen.
Setlist: Honeycomb - Canary Yellow - Sunbather - Brought to the Water - Worthless Animal
Encore: You Without End - Glint - Dream House

Organisatie: Trix, Antwerpen

Tip : zet al uw huisgenoten tijdelijk het huis uit (de kat loopt vanzelf wel weg), zet alle ramen open (’t zal nodig zijn, ook al is ’t putje winter), schuif uw complete interieur aan de kant, schenk u zelf een Bloody Mary Extra Strong in, zet een stevige valhelm op uw kop, doe een kogelvrij vest aan en plaats de nieuwe Deafheaven in de cd lader. Op maximum volume, voor wie het aandurft. Als u een beetje vertrouwd ben met de bloeddorstige voorganger ‘Sunbather’ dan weet u wat u te wachten staat, de tijd van uw leven.
Deafheaven is een metalband die meer buiten de grenzen van het genre vertoeft dan er binnen, die met een voorhamer alle muren sloopt tot er niets meer intact is en die na de meest gewelddadige terreuraanval plots alle sirenes stil legt om over te schakelen op een sensitieve serenade. Van loeiharde metal met krijsende vocals (hier worden meerdere varkens gekeeld) gaat het naar wondermooie post-rock met heerlijk uitwaaiende gitaren.
Neem nu bijvoorbeeld het 10 minuten durende “Luna”, dat begint met de meest extreme teringherrie om dan na zes minuten te worden bevangen door glorieuze post-rock gitaren die een prachtige melodie komen neerzetten. Het echte pronkstuk is echter “Baby Blue”, waarbij een glooiende intro na drie genotvolle minuten transformeert in een brok granieten metal met excellent soleerwerk en pompende riffs.
En altijd weer is daar die duivelse George Clarke die zijn zien ziel er op een weerzinwekkende en destructieve manier uitschreeuwt. Vermoedelijk worden diens stembanden na elke take gespoeld met een kokend mengsel van kerosine, cyanide en hyenabloed. Hier houdt hij het vijf songs vol, vijf meesterlijke brokken lawaai die samen goed zijn voor vijftig minuten bloedstollend geraas geflankeerd met weelderige post-rock adempauzes.
‘New Bermuda’ is een plaat die uiterst dodelijk gif spuwt, een helse schijf om op hoog volume te draaien en de buren de gordijnen mee in te jagen, zelfs al wonen die op meer dan 100 meter afstand.