Een heel apart , uniek sfeertje hing er in de AB .met de gig van Death Grips in het verschiet . We waanden ons in de undergroundclub  van de Magasin 4, waar donkerte heerst, heen en weer gehotst wordt met pinten en het rookverbod in een ver verleden behoort. De AB werd anderhalf uur omgedoopt tot een sauna , dampende, zwetende lichamen, voor het (eerder onverwachte) uitverkochte concert van deze cultband . Deze status hebben ze nu wel bereikt; het Californische trio rond MC Ride ‘Stefaan Burnett’.

Een potpourri van hiphop, punk, metal, noise, hardcore en een gabber van industrial, electro, dancehall, drones, breakcore en dubstep, wordt geserveerd . Tja , de hiphopscene werd alvast nieuw leven ingeblazen . Het draait ‘em om een ‘weird’ veelheid aan ideeën , die onrustig , gejaagd, dreigend, agressief  klinken en een ‘fuck you’ uitstralen. Een reeks obscure platen hebben ze, die via het internet werden verspreid of verschenen op welk label ook .
Ze zijn een belangvolle ontbrekende schakel  als we ’t hebben over Bad Brains , Public Enemy , Dälek, 24-7 Spyz, Helmet en het industriële van Meat Beat Manifesto, Atari Teenage Riot en die 90s ‘Just another victim’ -heksenketel . We hebben het over een soort noiseterreur die hard, intens, compromisloos klinkt , en nu zeker dat ze opnieuw met drie op het podium zijn . In de definitieve doorbraak in de Magasin 4 , een paar jaar terug, was het ook zo . Toen ze in de Kreun kwamen , was er ook die maniakale gekte, maar nét niet geniaal genoeg door het gemis van hun drummer.
We ervaarden die kenmerkende ondraaglijke spanning, scherpe , snerpende , snijdende elektronica, onnavolgbare gortdroge mokerslagen van drums op een simpel drumstel op z’n Dead Moon’s/ Shellac’s en tot slot MC Ride die als een losgeslagen stier z’n felle , diepe raps, grunts, oergeluiden op ons spuwt en afvuurt . Trefwoorden als salvo’s . De geknipte formule , te gek en te prettig gestoord .
Het publiek wordt opgehitst , de voorste rijen gaan volledig loos op die felle , ongeëvenaarde beats‘n’sounds . Rommelig , hectisch, boeiend , intrigerend. Een sobere violette lightshow maakt het concept écht underground .
Death Grips biedt net als een Swans of Sunn O))) een soort katharsis, een beleven , dat we moeten ondergaan. In snelvaart worden de nummers gepresenteerd . Nummers? Die worden door een mallemolen gehaald, bewerkt en zijn energieker , heftiger dan  op plaat . Letterlijk word je plat gewalst door de tempowissels en knallende , bonkende ritmes met een hoek af . Als opgefokte konijnen en buffels wordt heen en weer gehotst . De voor mij onverstaanbare raps worden meegezongen door de die-hards .
Een nieuwe plaat , ‘The bottomless pit’ is uit . Vanavond kregen we een backcatalogue “Whatever I want (fuck who’s ..)”, “Get got” , “Lord of the game”, “I break mirrors with my face in the United States” en het afsluitende “The fever (aye)(aye)” .
De sound denderde, dreunde, donderde , scheurend en schurend . Ook al was de interactie arm op het podium , het publiek ging ervoor  . Ontblote bovenlichamen , bezwete t-shirts, een plakkende vloer door de vele pintjes en een indringend rookgeurtje , die net de detectors niet deed overslaan. Maak het maar eens mee, we bevonden ons in terug in die punkrebellie eind70s van ‘fuckoffs ‘.

En dan oeps de stekker eruit , het publiek was  murw geslagen door de dynamiek en de explosiviteit. Een potje geniale rotzooi kregen we . Helloween kon niet beter ingezet worden …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/death-grips-31-10-2016/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Autumn Falls

Death Grips – een apart gek gezelschap uit Californië rond Stefaan ‘MC Ride’ Burnett, die de hiphop volledig uit zijn draai brengt . Death Grips ademt de friste van een Public Enemy, Dälek, Bad Brains en 24-7 Spyz . Inderdaad , hardcore , punk , drum’n’bass , breakcore , dubstep en verknipte elektronica worden hier letterlijk door de hiphopmolen gedraaid . Dol – en doorgedraaid dus . Net als het vorig materiaal voelt men een hier een constante dreiging en spanning door de harde, felle , donkere beats of wordt er openheid , zalving naar een geestes verruimende trip geboden …
Hier hebben we eigenlijk twee platen samen, die de afzonderlijke titels ‘Jenny death’ en ‘Niggas on the moon’ meekregen. Tachtig minuten klinkt het hectisch, neurotisch, hyperkinetisch , slepend door de tempowisselingen, de verrassende wendingen en de   ontregelde sounds . Het vergt een duidelijke inspanning om de plaat te beluisteren; er worden dan ook maar liefst achttien songs op ons afgevuurd .
Kortom, een bezwerend , explosief, meedogenloos geluid , uniek en apart …