Moeilijk definieerbaar wat er allemaal muzikaal gebeurt als het Californische Death Grips het podium opstormt . Jawel ‘MC Ride’ Stefaan Burnett in ontbloot gespierd bovenlijf vol tattoes , hitst als een losgeslagen dolgekke stier in woord (ongeëvenaarde felle, diepe raps) en gebaar (allerhande armbewegingen ) zijn publiek op. Hij wordt geruggensteund door elektronicatechneut/toetsenist/effectmoduleur Andy Morin , kap over het hoofd, die soms wat olie op het vuur gooit. Twee donkere silhouetten op een podium in een mistig rookgordijn.
Grote afwezige was kompaan Zach Hill , drummer, die bezig in de studio’s is voor een soundtrack van Death Grips materiaal. En hem misten we vanavond , want hij zorgt nét dat de sound harder en loodzwaarder kan klinken . Hij bracht het nodige gekletter tijdens die verpletterende gig in Magasin 4 vorig jaar.

Ohja, Death Grips biedt de hiphopscene alternatieve en boeiende wendingen . Death Grips ademt de friste van een Public Enemy, Dälek, Bad Brains en 24-7 Spyz . Mee met de tand des tijd wordt dit aangevuld met punk, noise, hardcore, industrial, electro , dancehall, breakcore en dubstep . Een potpourri van donkere, lugubere , loeiharde , stampende songs . Het draait ‘em om een ‘weird’ veelheid aan ideeën , die onrustig , gejaagd, dreigend, agressief  klinken en een ‘fuck you’ uitstralen . Te gek en prettig gestoord dus .
Met ‘The money store’ vielen ze met de deur in huis . Talrijke platenlabels vlogen erop , maar bij de redelijk snel verschenen opvolger ‘No love deep web’ kwamen ze in stokken met het management en sloegen een dubbelslag door ‘em zomaar op het internet los te laten .
‘Loslaten’ dat is de ‘right word on the right place’, gezien zij intens hard, strak, compromisloos kunnen zijn . Maar door de afwezigheid van hun rechterhand Hill klonk het iets minder opwindend vet en geniaal ; wel kwam de klemtoon op een dansbaar , groovy geluid en kwam het oude Meat Beat Manifesto en de digital hardcore van Atari Tenage Riot om de hoek piepen in hun helse rit .
“Lost boys” en “Guillotine” waren al meteen twee knallers , opgezweept door een rits onnavolgbare raps , in een wek van stroboscoops en in een mistig decor. Stoorzender elektronica, stuiterende beats en knettergekke ritmes waren op zijn  plaats op songs als “The fever (aye aye)” en “I’ve seen footage” . Tja, het neigde naar een soort gabberhouse door de diverse tempowisselingen om dan loos te gaan in scheurend en schurend materiaal “Takyon”, “The hacker” en “Lock yr doors” . Het ongenoegen  en de frustraties werden letterlijk uitgezweet en -gefreakt op zo’n closing final .
En dan oeps, na 40 minuten, de stekker uit, de lichten aan, en weg was het duo …, een dreunende neurotische beat achterlatend op het publiek …

Death Grips zou nog meer hebben overdonderd met de drummer , die een belangrijke rol inneemt in de dynamiek en explosiviteit. Nu zaten we verweven in een ietwat bezwerende trance van hun  meedogenloos geluid, maar kijk, wat ze brengen blijft toch wel een uniek verhaal en ‘een must see’

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/death-grips-13-05-2013/

Organisatie: de Kreun , Kortrijk