Deerhoof - Vrolijke weirdness
Deerhoof
VK
Sint-Jans Molenbeek
2014-03-08
Simon Van Extergem

Het is niet de eerste keer en het zal ook niet de laatste keer zijn dat we Deerhoof met open armen opwachten om het beste van zichzelf te geven. En opnieuw brengen ze wat we verwachten.

Deerhoof is dus niet aan zijn proefstuk toe. Maar wat had je ook verwacht van een band die reeds in 1994 voor het eerst samen kwam. 20 jaar dus al dat ze de wereld verblijden met hun muziek. Dus van een zeker routine kan er al eens sprake zijn. Dat het niet altijd even doorzichtig en voorspelbaar moet zijn, lijkt hun motto. Want Deerhoof springt alle kanten uit. De hoofdmoot blijft natuurlijk stevige noiserock, die schut en davert langs alle kanten. Dan weer vrolijk, soms ongeremd gemeen, een beetje pop, een vleugje mathrock. De lijst lijkt wel eindeloos. En dat maakt deze band zo interessant. Het hoge stemmetje van de zangeres/bassiste maakt het geheel af en voegt nog wat extra weirdness en vrolijkheid toe.
De ware ster van de band is evenwel de drummer. Wat hij allemaal uit zijn drumstelletje tovert, het is onvoorstelbaar. Hij brengt het vuur in de nummers en in de band zelf en tilt het geheel naar een hoger niveau.

Kort maar krachtig, zoals gewoonlijk. Want na nog geen uur is alles alweer achter de rug en worden we opnieuw de Brusselse nacht ingesmeten. Deerhoof blijft verrassend en speels. En zo hebben we onze muziek graag.

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Kreun, Kortrijk , 1 dag later
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/vin-blanc-white-wine-09-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/deerhoof-09-03-2014/
Organisatie: VK, Sint-Jans Molenbeek

Deerhoof is een groep die het reeds 17 jaar weet vol te houden en ook al is er reeds van een personeelswisseling sprake geweest, is het ook steeds een band geweest die kon terugvallen op een vrij ruime fanbasis.
Op zich is dat wel vrij opmerkelijk want er zal geen mens hier op aarde rondlopen die ooit zal durven beweren dat Deerhoof als een makkelijk groepje klinkt want vaak moet je als luisteraar de releases ettelijke keren beluisteren vooraleer je de combinatie van de vele klanken kan ontrafelen en het weet om te vormen tot een luisterbaar geheel.
Beweren dat de nieuwe Deerhoof een poppy album geworden is, zou van het goede teveel zijn maar toch klinkt deze nieuweling een heel stuk toegankelijker ook al blijven we de Japanse kreetjes van Satomi Matsuzaki nog even bizar vinden als al die jaren terug. O ja, is de nieuwe Deerhoof nu goed? Laten we het houden op een leuk tussendoortje!