Als u al barstende hoofdpijn zou gekregen hebben door naar de cover van deze cd te kijken, gelieve deze groep dan links te laten liggen. Want Deerhunter is een raar groepje. Echte dwarsliggers die niets ontziend hun eigen ding doen. Mooie melodie, herkenbaar refrein of uitgewerkte teksten? Je moet het niet verwachten van dit Amerikaans vijftal.
Verwacht een rauw geluid dat werkelijk alle kanten op kan. Het feit dat de groep wegens financiële en persoonlijke problemen (o.a. het overlijden van de oorspronkelijke bassist) hun tweede album in slechts twee dagen moest opnemen, is daar zeker niet vreemd aan.
“Intro” en titelnummer “Cryptograms” zijn omgeven door een ondoordringbaar muziekgordijn waar je maar niet lijkt door te geraken. Tijdens “White Ink” gebeurt evenveel als je met witte inkt schrijft: niks. En toch is het niet allemaal kommer en kwel. “Octet” is een geluid dat zich sluipend in je hersenpan boort en “Strange lights” is een leuk indierock-uitstapje. Afsluiter “Heatherwood” begint met een stoomtrein die vertrekt en spelenderwijs op voort gewerkt wordt.
Conclusie? ‘Cryptograms’ is geen toegankelijke plaat. Maar als je de tijd en de moeite neemt om het geluid van Deerhunter te ontdekken, kan je soms op pareltjes stoten.
Het Amerikaanse Deerhunter van Bradford Cox fascineert en ontpopt zich als een erg veelzijdige band in de indiescene. Het is hun muzikale speeltuin , bij elke plaat intrigeren en verrassen ze. Inderdaad , was de vorige ‘Monomania’ schurend en trashy , dan klinkt deze sfeervol , dromerig , broeierig , luchtig, en krijgt de elektronica meer ademruimte. Een toegankelijke plaat dus, waarbij de weerbarstige, ontregelde sounds op het achterplan zijn geduwd . Niet wanhopen , zo commercieel klinken ze ook weer niet . De complexe zieleroerselen van Cox zijn mooi verpakt hier. “All the same”, “Living my life” en “Snakeskin” zijn er alvast al drie om in te lijsten binnen het uitgebreide oeuvre van de band . Deze songs wisselen ze af met dromerig werk , die weet te raken .
Goede plaat opnieuw van dit onderschatte combo!
Het Amerikaanse Deerhunter van zanger/gitarist Bradford Cox zorgt voor een muzikale speeltuin binnen de indierock . Je hebt een reeks intens broeierige aanstekelijke songs ( “The missing”, “Dream captain” , “Sleepwalking” en “Back to the middle”), melancholieke schoonheid (“Nitebike”), kenmerkend voor hen, maar op de nieuwe plaat kunnen sommige gieren, overstuurd zijn zoals op “Neon junkyard”, “Leather jacket II” en de titelsong; ze schuwen lofi en enig experiment niet, check de weerbarstige “Pensacola” en “Punk” maar .
Deerhunter is hier een spannende schurende indieband geworden , wat we al deels live te horen kregen bij hun laatste tour .
Deerhunter verbaast , fascineert en ontpopt zich als een erg veelzijdige band in het genre . Tja niet voor niks is indie hun speeltuin geworden.
Als indie band is Deerhunter al sedert 2004 gestaag bezig wat naambekendheid te verwerven maar de grote doorbraak is er nog niet van gekomen, hoewel hun vierde langspeler ‘Halcyon Digest’ geregeld opdook in de eindejaarslijstjes van 2010. In ieder geval heeft die fijne plaat ons warm gemaakt om de groep live te gaan bewonderen. Het bleek niet helemaal te zijn wat we verwachtten, wat hoegenaamd niet wil zeggen dat we ontgoocheld waren.
Live tapt Deerhunter namelijk uit een ander vaatje dan op het gevarieerde ‘Halcyon Digest’. Wie gekomen is voor de subtiliteit van die plaat is er een beetje aan voor de moeite, maar krijgt er wel een interessant alternatief voor in de plaats. De band kiest resoluut voor een vol elektrische sound gekenmerkt door soms lange nummers met bezwerende en scherpe gitaren. Niet eens een slechte keuze blijkt, de set komst alsmaar beter op dreef en mondt uit in een verslavende trip die doet denken aan Yo La Tengo, The Black Angels of The Velvet Underground. Frontman Bradford Cox drapeert zijn vocals koeltjes bovenop de songs en geeft die een eighties naklank mee die samengaat met een vorm van sixties psychedelica. Hoe dieper in de set, hoe meer ze ons overtuigen en hoe meer we worden meegesleept in die intrigerende sound. Op het eind kunnen we dus best terugkijken op een meer dan geslaagd en vooral verrassend concert.
Deerhunter is duidelijk een band met twee gezichten. Op plaat klinken ze eigenzinnig, subtiel en houden ze het bij korte originele songs. Op een podium zweren ze bij aanzwellende rock gedrenkt in een waas van elektrische gitaren die bij momenten gretig en uitgebreid aan het scheuren gaan. Dit kan zowel zorgen voor ontgoochelde als voor aangenaam verraste fans. Reken onszelf maar bij die laatste categorie.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Het Amerikaanse Deerhunter werd vorig jaar ruimschoots beloond met de cd ‘Microcastle’. De snedige, meeslepende en dromerige indierock leverde de band onder de graatmagere zanger/gitarist Bradford Cox de definitieve doorbraak op. De sound omschrijven ze zelf als ‘ambient punk’, een aanstekelijke, broeierige en intense sound, mooi gedoseerd in ritme, structuur en instrumentatie. Bezwerende, dromerige, licht zwevende rocksongs die een brede waaier aan invloeden en sferen hebben.
En ze kozen voor een duidelijke variatie op de opvolger, die gemoedelijk klinkt en écht intrigeert door de spannende opbouw en repeterende ritmes. Er staan een pak aardige en fijne songs op, die per beluistering je weten in te palmen, waaronder “Earthquake”, “Memory boy”; “Desire lines”, “Helicopter” en de reeks afsluitende songs, gedragen door een bedwelmende licht neuriënde zangpartij. Emotievolle indiepop pur sang, die raakt en overtuigt!
Het Amerikaanse kwintet Deerhunter (voor deze tournee tot een kwartet gereduceerd!) moest noodgedwongen de voorjaarstournee cancellen door ziekte van één van de leden, maar knokten bikkelhard terug met een indrukwekkend noiserockend drone concert, waarbij de kaart van het experiment, pedaaleffects en van lange solo’s werd getrokken; hun melodieus dromerige toegankelijkheid was ondergeschikt. …Een totaal ander concert dan vorig jaar in de Buda in Kortrijk …
Deerhunter, afkomstig uit Georgia, Atlanta wordt met hun nieuwe cd ‘Microcastle’ fel bejubeld; de kers op de taart voor hun intense werk van de voorbije jaren. Hun snedige en meeslepende indierock (met in de repetitieve ritmes een knipoog naar The Feelies van de jaren ‘80!) omschrijft zanger/gitarist Bradford Cox als ‘ambient’ punk, wat staat voor een aanstekelijke, intens broeierige sound, mooi gedoseerd in ritme, structuur en instrumentatie op plaat, maar live wordt omgezet in een noise ‘ drone’ poplandschap, wat een allegaartje biedt van grunge, alternatieve psychedelica rock van de jaren ’90 (Feelies – 11th Dream Day – Yo La Tengo), de trips van Stereolab, de scherpe noisepop en feedbacks van My Bloody Valentine en de religieus apocalyptisch hallucinante, tranceachtige dreunende sound en loodzware ritmes van Sunn O))). En ze slaan de brug met een dromerige melodie onder een zweverige soms onverstaanbare zang … van toegankelijkheid naar experiment …. Op het podium onderging het kwartet dus duidelijk een metamorfose: opener “Crypotograms” en het lang uitgesponnen “Nothing ever happened” kon het concert eigenlijk wel samenvatten van de eerder vernoemde elementen en invloeden. Af en toe konden de droomtrips van songs als “Never stops” en “Microcastle” doorsijpelen. De groep liet bijna telkens de nummers in elkaar overgaan.
Bradford vroeg nog vriendelijk na of we de opwinding konden vinden van hun muzikale brouwsels. Het nieuwe “Ranwater Cass. Exchange” lag in het verlengde van de muzikale formule op plaat en het sferische “Circulation” mocht na een klein uur het eerste deel van de set besluiten.
Maar de groep had nog een verrassende bis in petto. Ruim een half uur lang hielden ze het publiek in hun greep met enkele opmerkelijke opbouwende en gevarieerde versies van “Cover me slowly” en “Agoraphobia”. “Saved by old times” was een verademing. Apotheose vormden ze met een ‘alles erop-en-eraan “Caluary scars”. Op het eind foefelde Bradford ruim tien minuten aan z’n gitaar, pedaaleffects en versterker. Een wall of sound en distortion, zoals Bob Mould in de hoogdagen van Sugar live (cfr. hun optreden in de Vooruit Gent van ’92), wat net als toen gemengde reacties opleverde.
Deerhunter overweldigde met hun oorverdovende sound, zonder in te boeten aan dynamiek, enthousiasme en melodie!
Het breder concept dat we op hun vorige tournee hoorden door inbreng van accordeon, synths, toetsen en sfeervolle gitaarslides smolt als sneeuw in de zon voor die krachtige noisetrip, waarbij de songs verrassende en avontuurlijke wendingen ondergingen. Voor wat een gelouterde break allemaal niet zorgde … Tot op Pukkelpop!
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s
Organisatie: Botanique , Brussel
Het Amerikaanse kwintet uit Georgia, Atlanta, Deerhunter, wordt met deze nieuwe cd beloond voor het intense werk van de voorbije jaren. Hun snedige en meeslepende indierock (knipoog naar The Feelies van de jaren ’80), door de graatmagere zanger/gitarist Bradford Cox omschreven als ambient punk, klinkt aanstekelijk, broeierig, intens en door de toegevoegde synths kleurrijk en spannend. Alles is mooi gedoseerd in ritme, structuur en instrumentatie. Elf homogene, bezwerende en dromerige composities (de op soundscapes geënte korte opener “Cover me slowly”, niet meegerekend) gaan van zacht, ingetogen moeiteloos over in een steviger aanpak; in het eerste deel van de cd zijn dit “Never stops”, “Little kids” en de titelsong.
Na enkele sferische soms avontuurlijke tracks, start de band opnieuw met hun bezwerende, puike rocksongs, met het lange “Nothing ever happened” als hoogtepunt. Op de afsluiter “Twilight at Carbon Lake” durft men de pedaaleffects eens stevig indrukken. Op “Agoraphobia” komen zelfs blazers aan te pas.
Op ‘Microcastle’ is er voldoende variatie te horen; stof om te zeggen dat dit een erg consistente, overtuigende plaat is geworden. Mag de band terecht op meer belangstelling rekenen …
De Kreun te Kortrijk programmeerde een alternatief tof dubbeloptreden, Deerhunter en High Places. Twee bands het ontdekken waard.
Het Amerikaanse kwintet Deerhunter is al zo’n zeven jaar bezig en heeft drie full cd’s uit. Ze debuteerden in 2005 met ‘Turn it up faggot’.Vorig jaar verscheen ‘Cryptograms’ en binnenkort is er de opvolger ‘Microcastle’. Van deze uit Georgia, Atlanta afkomstige band zijn de graatmagere gitarist Bradford Cox en percussionist Moses Archuleta de spil. Ze zijn nauw verwant aan Electrelane, Liars en Yeah Yeah Yeahs, wat betekent dat er sprake is van langgerekte en repetitief opbouwende gitaarlagen onder een bezwerende drums. Door de snedige en slepende ritmes creëerden ze een intens spannend sfeertje, gedragen door de nasale, dromerige zang van Cox. Een wall of sound die het publiek in z’n greep hield, maar door het feit dat Cox ziek aan het optreden begon, moest hij na twee songs noodgedwongen op een stoel neerzitten om te kunnen verder spelen.
Deerhunter hield het een kleine 50 minuten vol met hun aanstekelijk materiaal, waarbij ze vooral het nieuwe werk promoten. Live klonken ze direct en ongepolijst, was er ruimte voor de instrumenten en ondergingen de songs soms frisse en verrassende wendingen. Op plaat is er eerder sprake van een breder concept, door gitaarslides, accordeon, orgel en synthesizer. Gedoseerde noiserock, met een ‘80’s gehalte, die terecht gelinkt werd aan de indie van The Feelies, iets wat ze zelf omschrijven als ‘ambient punk’.
Het uit Brooklyn, NY afkomstige duo High Places bracht een niet alledaags geluid van Caribische en exotische elektronica, zalvende, freakende grooves, trancegerichte soundscapes, dwarrelsounds en drumbeats, onder zweverige vrouwelijke vocals en stemvervorming. Het geheel klonk vrij toegankelijk, leuk, dansbaar en fijngevoelig.
Organisatie: De Kreun, Kortrijk
Nederlands 
Français 
