De nu metal kreeg alvast een verfrissende wind van deze heren uit Sacramento, CA . Deftones hadden met ‘Around the fur’ en ‘White pony’ al een kleine vijftien terug twee memorabele platen uit , een broeierig , donkere sound gekenmerkt van slepende ritmes en verbeten hard-zacht nuances in de zangpartijen . Een niet direct vrolijk geluid maar dreigend, onheilspellend en huiverend zoals we dat ook horen bij een Tool.
Een consistente band , dat is overduidelijk gebleken met een rits afwisselende slepende , broeierige , aanstekelijke nummers die brute metalriffs en dromerige gelaagde rock in een perfecte mix aan elkaar vervlechten, een ingehouden spanning , dreiging hebben en durven te exploderen .
De plaat steekt erg goed in elkaar en heeft met “Doomed user” , “Geometric headdress”, “Xenon” en de titelsong een handvol songs die er het best aan beantwoorden . Het intens meeslepende “Prayers/triangles”, die de plaat opent , is de eerste single. Verder overtuigt de variatie van force en intensiteit en beluistert de plaat als één boeiende filmische trip . De keys geven subtiliteit en een symfonische inslag. Sterk opnieuw wat Deftones bij elkaar heeft gebracht en verwezenlijkt …
De nu metal kreeg alvast een verfrissende wind van deze heren uit Sacramento, CA . Deftones van Chino Moreno, hadden met ‘Around the fur’ en ‘White pony’ ruim tien jaar terug twee memorabele platen uit , een broeierig ,donkere sound gekenmerkt van slepende ritmes en verbeten hard-zacht nuances in de zangpartijen . Een niet direct vrolijk geluid maar dreigend, onheilspellend en huiverend zoals we dat ook wel te horen krijgen bij een Tool.
Daarna kwam de band minder in de spotlights, ondanks de paar consistente platen, maar ze hadden net niet die singles, die de punch hadden om in het geheugen gegrift te staan .
En toen bassist Chi Cheng na een autocrash in een maandenlange coma belandde, moesten ze noodgedwongen de opnames staken van hun vorig album . Maar Deftones gaven niet op en werkten met voormalig Quicksand bassist Sergio Vega en doopten de plaat tot een nieuwe werktitel ‘Diamond eyes’ .
Op de opvolger wordt er nog steeds met Vega gewerkt en zijn ze goed op elkaar ingespeeld. Een sterke plaat trouwens , met een reeks broeierige , meeslepende songs die durven te exploderen, “ Swerve city”, “Romantic dreams” en “Leathers”; andere zijn sfeervoller , intenser van aard, als “ Entombed” en “ What happened to you” .
Steevast zijn ze op zoek naar een evenwicht tussen bruutheid , dromerigheid en gelaagdheid. Hier telt de force en intensiteit en overtuigen ze verder met een “Poltergeist”, “Graphic nature” en “Goon squad”.
Eind 2008 was Chi Cheng, bassist bij Deftones, betrokken in een auto-ongeval, en sindsdien bevindt hij zich een comateuze toestand. Het gevolg was dat ‘Eros’, het album dat de band toen aan het opnemen was, nooit uitgebracht is. Deftones beslisten echter om door te gaan, en vervingen Chi door Sergio Vega, die je misschien nog kent van bij de hard-core band Quicksand. In de zomer van 2009 zagen we Deftones nog aan het werk op Pukkelpop, en dit voorjaar brachten ze hun zesde album uit, ‘Diamond Eyes’, dat wel niet aan ‘White Poney’ of ‘Around the fur’ kan tippen, maar toch zijn goeie momenten heeft, vooral dan in de meer rustige nummers zoals “Beauty School” en “Sextape”. De steviger nummers op deze zesde, klinken allemaal een beetje hetzelfde, zodat het album als een lange uitgesponnen jam klinkt, met hier en daar een rustig intermezzo.
Hoewel we Deftones al een keer of vijf op hun vijftienjarige carriere aan het werk zagen, moet het de eerste keer in zaal geweest zijn, en daar keken we toch naar uit: het straaljagergeluid dat de geluidsmuren op Pukkelpop en Werchter genereren, doet eigenlijk geen recht aan het al bij al subtiele geluid van deze band. Plaats van mijn eerste Deftones zaalconcert, was vanavond in de Splendid, Lille, een ouderwetse cinemazaal die tot concertzaal omgeturnd is. Buiten vroor het dat het kraakte, dus was de verwarming binnen op het maximum gezet, en met een zaal volgepakt met 500 a 600 Noord-Fransen, resulteerde dat in een zweetgeurtje om u tegen te zeggen.
Alhoewel er twee voorprogramma’s waren, stond Deftones al om negen uur op het podium. In het midden was er een soort verhoogje neergezet, waar Chino Moreno veelvuldig op en af zou springen, en daarachter lag een Perzisch tapijt, zodat je de indruk kreeg dat Deftones in je woonkamer stonden te spelen. Links op het podium stond gitarist Stephen Carpenter, gezicht volledig verborgen door zijn lange haardos, daarachter versierde DJ en keyboard speler Frank Delgado de nummers, terwijl rechtsachteraan drummer Abe Cunningham er stevig op lost mepte. Daarnet voor week nieuwe bassist Sergio Vega nauwelijks van zijn vierkante meter, in groot contrast met Chino Moreno, die van links naar rechts over het podium zou schieten tijdens het concert.
Deftones vlogen er met een hard triootje stevig in, met “Rocket skates”, het beste harde nummer van de nieuwe “Diamond Eyes”, “Around the fur” en “My own summer”, waarbij de hele zaal “shove it, shove it, shove it “ meebrulde. Deftones bewezen vanavond dat metal niet altijd op een oerend hardgeluidsniveau gespeeld moet worden, we zouden onze oordopjes niet nodig hebben vandaag, wat eigenlijk toch wel een verademing is, en nog meer het gevoel gaf dat Deftones vanavond gewoon in hun repetitiehok stonden voor een kleine groep diehard-fans.
Moreno schreewde zijn ziel uit zijn lijf bij “Diamond Eyes”, “Royal” en “Prince” omdan wat gas terug te nemen, en zelf de gitaar omte gespen bij “Sextape”, waarbij opviel hoe goed de zangstem van Moreno eigenlijk wel is.
De set groeide naar een hoogtepunt toe met de eerste de gitaarakkoorden van “Minerva”, “Passenger” (het nummer van ‘White Pony’ waarop Maynard James Keenan van Tool zong) en het Noord-Franse publiek werd compleet zot bij “Change (in the house of flies)”en het door hiphop geinspireerde ”Back to school” waarmee de reguliere set afgesloten werd. Gitarist Carpenter nam niet de moeite om voor de bis het podium te verlaten, en zette heel rustig “Birthmark’ in, als opener van de bisronde, waarna het dolenthousiaste publiek nog getracteerd werd op de oudjes “Engine №9” en “7 words”.
Deftones zijn na vijftien jaar nog altijd relevant, en hoewel we ze de laatste jaren niet meer de grote vernieuwing brengen, bewees dit intiem concert dat Deftones nog altijd een van de toppers in de alternatieve metal/hardcore zijn.
Setlist
Rocket skates, Around the fur, My own summer, Lhabia, Fiet, Korea, Digital, Diamond, Royal, Prince, Butcher, Sextape, Risk, Dai, Lotion, Minerva, Passenger, Change (in the house of flies) , Back to school
Birthmark, Root, Engine no-9, 7 words
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Beste muziekliefhebber, welke verschrikkelijke trauma’s heeft U mogelijks over gehouden aan de term ‘nu-metal’? De kans is groot dat het ego van Limp Bizkit frontman Fred Durst, de ontspoorde doedelzak van Korn opperhoofd Jonathan Davis of de hapklare raprock van Linkin Park in dit verband een belletje doen rinkelen. Ook de uit Sacramento, CA afkomstige Deftones leken heel even op weg om de zoveelste nu-metal act in rij te worden, maar sinds het verschijnen van hun mijlpaal en voorlopige magnum opus ‘White Pony’ in 2000 denken we daar heel anders over. Frontman Chino Moreno liet zich op dit album naar eigen zeggen inspireren door de zangstijl van PJ Harvey en evolueerde hierdoor van indrukwekkende brulboei tot meester in hard-zacht nuances. Deftones verheffen lawaai tot kunst, en draperen hun gitaarmuren bij gelegenheid met etherische soundscapes.
Moreno & co zijn nooit echt vrolijke jongens geweest, en daar kwam zeker geen verandering in toen twee jaar terug bassist Chi Cheng na een autocrash in een maandenlange coma belandde. Het album dat op dat moment bijna een feit was, met als werktitel ‘Eros’, werd prompt verbannen naar de kluizen. Deftones werkten met voormalig Quicksand bassist Sergio Vega hun tourverplichtingen af, wat hen vorige zomer o.a. op Pukkelpop bracht, en doken met Vega vervolgens de studio in voor de opnames van het vorige maand verschenen ‘Diamond Eyes’. Met dit nieuw werkstuk keren Deftones overtuigend terug van nooit echt weggeweest, en lijkt de groep nog steeds heel erg populair getuige de druk bezochte ruilkassa die de AB vlak voor de aftrap van dit uitverkochte optreden opende.
Het publiek kon zich geen betere opener wensen dan “Diamond Eyes”, titelnummer en tevens nieuwe single uit de jongste Deftones worp. Een aanzwellende synth intro van Frank Delgado, een kurkdroge riff van Stephen Carpenter, het akelig strakke ritme van tandem Sergio Vega en Abe Cunningham, en de melancholische zang links en rechts onderbroken door een manische oerschreeuw van Moreno: de nummers op het jongste album mogen dan al wat minder experimenteel dan vroeger klinken, aan het beproefde recept lijkt de groep weinig te hebben gesleuteld. De groep liet van meet af aan een heel ontspannen doch gretige indruk, en zoals steeds moest Moreno maar weinig moeite doen om alle aandacht naar zich toe te trekken. De ooit zo imposante frontman heeft intussen de nodige kilootjes verloren, en leek hierdoor -in alle betekenissen van het woord- scherper dan ooit te staan. Tussen zijn monitors staat gewoontegetrouw een voetbankje verscholen opgesteld van waarop Moreno het legioen Deftones aanhangers begroet, observeert en ophitst. Alsof dat laatste nog nodig was wanneer reeds vroeg in de set met “Feiticeira”, “Knife Party” en “Elite” drie klassiekers op rij uit het meesterlijke ‘White Pony’ gloeiend heet werden opgediend. De songs kregen bovendien nog wat extra dimensie door sobere spooky visuals.
Na een vlammende start namen Moreno & co wat gas terug met het epische “You’ve Seen The Butcher” en vooral met “Sextape”, een luchtig doch bloedmooi popnummer waar ook Faith No More vroeger meer dan eens mee weggekomen is. Wat er ons meteen ook deed aan herinneren dat, net als Mike Patton, ook Chino Moreno over een indrukwekkend breed stembereik beschikt dat zowel fluisterend, croonend als schreeuwend onder je vel kruipt. Geen wonder dus dat Moreno’s strot nu en dan wel een slokje kruidenthee kon gebruiken, zeker als je er vervolgens ook nog een heerlijk oudje als “Minerva” moet uitpersen. Zelfverzekerd en zichtbaar genietend van de publieksrespons wisselde de groep dergelijke oudjes af met het nieuwe werk waarvan wij vooral het heerlijk dreigende “Prince” en een alweer opvallend melodieus “Beauty School” onthouden.
De finale werd ingezet met een trits nummers uit het doorbraakalbum ‘Around The Fur’ (1997); voor zover dat nog niet gebeurt was veerden nu ook de oudere fans recht op de tonen van “Be Quiet And Drive (Far Away)”, “Around The Fur” en het onvermijdelijke “My Own Summer (Shove It)”. De kers op de taart kwam er met alweer twee prijsbeesten uit ‘White Pony’. Ook zonder het gigantische strot van Tool’s James Maynard Keenan blijft “Passenger” moeiteloos overeind, en met “Change (In The House Of Flies)” hebben ook de Deftones na twee decennia zwoegen hun eigen “Stairway To Heaven” te pakken.
Na een zowel voor groep als publiek uitputtende set kwamen de Californiërs nog één keer de neus aan het venster steken met twee nummers die vooral de fans van het eerste uur moesten plezieren. “Root” is een korte en felle crossover eruptie daterend uit de tijd dat Deftones nog druk op zoek waren naar een eigen muzikale identiteit, en pronkt op het debuut ‘Adrenaline’ uit ’95. Uit datzelfde debuut werd “7 Words” als slotakkoord en als broederlijke steunbetuiging aan de inmiddels langzaam revaliderende bassist Cheng geserveerd.
“Was dit dan een perfect optreden?” hoor ik U dan denken. Wel, we moeten hard ons best doen om daar iets tegen in te brengen. Geen nummers uit het ferm onderschatte vorige album ‘Saturday Night Wrist’, en dus ook geen “Hole In The Earth” of “Cherry Waves”? Teveel pauzes tussen de nummers? Nee, onbelangrijke zaken laten we liever aan de politiek over. We zijn al dik tevreden dat Deftones met verve hun derde decennium als alt.metal pioniers lijken in te gaan.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
