Derek & The Dirt maakte in 2018 het album ‘All Today’s Words’ bij. Daarna was er nog de digitale single “Massa” in 2019, maar nadien bleef het opnieuw stil rond deze Gentse gitaarband. Maar net voor het jaareinde van 2021 was er de nieuwe single “Listen To Me Baby”. Of dat nu de voorbode is van een nieuw album, is nog niet duidelijk, maar deze single smaakt wel naar meer: sterke lyrics, mooie songopbouw, catchy rock-vibe, … Alles zit goed tot perfect. Alleen misschien dat Wolf’s solo ons deze keer niet meteen van onze sokken blaast. Nog steeds één van de betere gitaarsolo’s die we in lange tijden gehoord hebben, maar net niet met de magie die we voelden bij albums als het debuut van deze band of ‘Love’s Exaltation’, toen we de gitarist met de eeuwige zonnebril de Slash van de Lage Landen noemden.
Deze single betekent ook de terugkeer van Peter De Bosschere (MyDonna, Needle And The Pain Reaction, Biezebaaze, …) die al in 1992 en 1993 bij Derek & The Dirt op de drumkit zat.

https://www.youtube.com/watch?v=vJwWFP13XFk&t=2s

Derek & The Dirt vieren dit jaar hun 30 jarig bestaan. Maar kijk in 2019 zijn ze springlevend en wel. Vorig jaar brachten ze een goed onthaalde plaat uit genaamd ‘All Today’s Words’ en nu doen ze een tourneetje langs Vlaamse wegen. Live zijn ze al altijd goed geweest en met deze ritmesectie staan ze zeker vast in hun schoenen. In De Harmonie kon je ze vanavond zowaar gratis aan het werk zien. Een buitenkansje. De heel mooie zaal (in retrostijl) was aardig volgelopen op deze donderdagavond.

Derek & The Dirt - Van de band moet je niet veel showbizz verwachten. Het gaat hem vooral rond de rock‘n’roll. Dat was ook Derek zei bij de aftrap van het concert: “Let’s Rock’n’Roll”. We kregen een mooie set voorgeschoteld waarin oude nummers zoals “Simenon Girl” (met een verwijzing naar schrijver Simonet), “Sally Mitchum” en “Rosie”. “Blijkbaar schreef ik vroeger vooral over meisjes” grapte Derek.
Daarnaast heel veel nummers uit hun laatste album. Die misstonden zeker niet naast het oudere werk. “Butterfly”, “My Mistakes”, “We Still Feel” en “Stop The News” waren sterk live. Ook hun nieuwste single “Massa” kwam voorbij. Deze single werd geproduceerd door de zanger zijn zoon. Opvolging verzekerd… “Massa” is een nummer dat ietwat anders opgebouwd is dan de meeste van hun tracks. Vooreerst is er de fijne percussie, het treinthema en de langzame opbouw van de song. Een heel sterk nummer toch.
Als apotheose kregen we “Love’s Exaltation”. Een nummer waarbij je de adrenaline voelt opkomen en heerlijk kan meezingen met het refrein. Ze kwamen nog éénmaal om hun ‘hit’ te spelen. Met name “Oh By The Way”. In een elektrische versie waardoor die iets steviger klonk dan het origineel (en daar had ik nu eens geen problemen mee). Eerst vertelden ze een anekdote over het feit dat ze ooit met dit nummer in Tien om te Zien zijn geweest.
Daarna was het gedaan waarop ze zelf hun boeltje moesten afbreken (ook dat is rock’n’roll) en achteraf gewoon in de zaal ene kwamen drinken…

Organisatie: De Harmonie, Oudenaarde

Derek And The Dirt is terug. Vorig jaar voelde de band in een nieuwe bezetting reeds de temperatuur van het water en die was comfortabel genoeg om het bad in te duiken met een nieuw album. Want enkel het opwarmen van de oude hits, daar konden Dirk Dhaenens en zijn band zich niet voor motiveren.

Bij de eerste concerten vorig jaar werden de nieuwe nummers al goed onthaald door het publiek van vroeger. Ook bij de live-voorstelling van het album ‘All Today’s Words’ in theaterzaal NTGent wezen de kalende hoofden en een gemiddelde leeftijd van boven de veertig erop dat Derek And The Dirt nog heel wat trouwe fans heeft in Vlaanderen, ondanks een hiaat van 25 jaar.
Het optreden werd in gang getrokken met vier stevig rockende nummers uit het nieuwe album: “We Still Feel”, “Come On”, “Butterfly” en “Out Of Your Town”. Zanger Dirk Dhaenens maakte weinig tijd voor bindteksten, maar het enthousiasme waarmee deze band op het podium staat, spreekt boekdelen. Vooral de chemie tussen Dhaenens en gitarist De Wolf heeft nog niets van zijn kracht verloren. Ze dollen met elkaar dat het een lieve lust is en vinden elkaar met één oogopslag. Ook de nieuwkomers in de band zijn elk een kei in hun vak. Ze spelen retestrak als het moet, maar kunnen ook prima improviseren als een intro onverwacht wat moet gerokken worden of als De Wolf een solo aanlengt met een ingeving van het moment.
Na de rock volgen drie nummers van vroeger die allemaal gaan over meisjes die volgens Dhaenens ondertussen ‘gerespecteerde dames’ geworden zijn, ‘met misschien hier of daar een buitenechtelijk kind’. Van “Sally Mitchum” gaat het naar “Rosie” en “Simenon Girl”. De muze van Dhaenens op het nieuwe album heet dan weer “Sugar” en zij wordt bedacht met hitsige, stomende rock in de traditie van Aerosmith. Daarna volgt een eerste rustpunt. De titel van “Yes I Can” werd gepikt van Barack Obama en behandelt ‘alles wat een man kan en mag doen voor zijn vrouw’.
Over de nieuwe single “My Mistakes” zegt Dhaenens ironisch dat ‘de radio hem zot draait’. Nochtans heeft Derek And The Dirt zelden zo een radiovriendelijk nummer geschreven en opgenomen. Geen vuilbekkerij, maar een prachtig introspectief nummer op een deuntje dat zou passen in de set van Tom Petty & The Heartbreakers. Maar ja, die hoor je ook niet meer op de radio.
Van daar gaat het op een drafje van het stuiterende “Closing The Gap”, waar drummer Frederik Van den Berghe en bassist Philippe De Vuyst de debatten leiden, naar het rechtdoor-rockende “Stop The News” (met heerlijke accenten van toetsenist Yves Meerschaert) en naar de blues van “Mirror”.
De vuisten gaan in de lucht als “Mirror” overloopt in “Stealin’ From Rock ’n Roll” van het debuutalbum uit 1989. Ook “Run” wordt door het publiek onthaald als een verloren zoon en dan is het tijd voor een lang uitgesponnen versie van “Oh By The Way”, het nummer waar het voor deze band allemaal mee begon. ‘We hoorden ons nummer op Radio 1, op Radio 2, op Donna en op Stubru en we dachten dat dat normaal was’ weet Dhaenens zich te herinneren.  Het laatste salvo is “Love’s Exaltation”.
De korte bisronde bestaat uit “The Letter”, de cover die vroeger ook al steevast op de setlist stond, en uit “On You Live”, een ode aan de vorig jaar overleden Marc Hoflack, één van de bezielers van De Vieze Gasten.

Het ziet er naar uit dat de trein opnieuw vertrokken is voor Derek And The Dirt. We zien deze band ongetwijfeld terug op de zomerfestivals.

Organisatie: Democrazy, Gent

Meer dan 20 jaar na de split is Derek And The Dirt terug met een nieuw album. De Gentse band maakte de podia onveilig in het begin van de jaren ’90 met zijn vuile gitaarrock. Na het vierde album gooiden ze de handdoek in de ring. Drie overblijvers (Dirk Dhaenens, Yves Meersschaert en Pim De Wolf) vonden elkaar opnieuw en krijgen bijstand van twee nieuwkomers: Frederik Van den Berghe (Admiral Freebee en The Whodads) en Philippe De Vuyst (Les Truttes, Waldorf).
Bij de try-outconcerten vorig jaar was reeds duidelijk dat de reünie niet beperkt zou blijven tot het opwarmen van de oude hits. Behalve enkele klassieke Dirt-nummers stond toen vooral nieuw werk op de setlist. De meeste van die nieuwe nummers hebben het album gehaald.
Het nieuwe album ‘All Today’s Words’ opent met “Butterfly”, dat vorig jaar goed ontvangen werd door de oude en nieuwe fans. De ruige gitaren scheuren je meteen om de oren en je waant je opnieuw in het begin van de jaren ‘90. Het speelplezier druipt van dat eerste nummer en het tempo blijft hoog op “We Still Feel”, ook al zit er parlando in de strofe. Nog meer vintage The Dirt-tracks zijn het stomende “Stop The News”, “Come On” en het stuiterende “Sugar”.
Derek And The Dirt 2.0 beperkt zich niet tot stevige rockers. “My Mistakes” en “Out Of Your Town” zijn schatplichtig aan Tom Petty en het vroege werk van Bruce Springsteen. Op twee andere, het tegendraadse “Closing The Gap” en de rauwe blues van “Mirror”, kruipt Derek in de huid van kameleon Arno en voegt hij er nog wat van zijn typische Dhaenens-drama aan toe.
Dit album heeft een paar knappe ballads, maar misschien niet van het kaliber van een “Rosie” of “Oh By The Way”. “On You Live” en “Out Of Your Town” zijn heel sterke en heel verschillende ballads. De eerste is een tranentrekkende ode aan een overleden collega-muzikant terwijl de tweede (over een gebroken hart) mooi opbouwt naar een zinderende finale. Misschien is “Yes I Can” wel de sleutelsong van ‘All Today’s Words’. Een trage liefdessong waarbij de hoop en de verwachting belangrijker zijn dan de kans op mislukking. Een beetje een metafoor voor de reünie en dit comebackalbum: als je wil dat het lukt, moet je er ook vol voor gaan.
En Derek And The Dirt is er op ‘All Today’s Words’ vol voor gegaan. We hadden het ook niet anders verwacht.

“Het is al bijna 25 jaar geleden dat we gestopt zijn met Derek & The Dirt en toch word ik daar nog steeds op aangesproken. Het moet zijn dat we met die band toch iets betekend hebben. Regelmatig kwam de vraag of we een reünie wilden doen, o.a. van muziekcafé Manuscript in Oostende. Toen ik gitarist Pim de Wolf daarover aansprak, hadden we alle twee hetzelfde idee. Als we het nog willen doen, dan moeten we niet lang meer wachten”, vertelt Dirk Dhaenens.

Het eerste reünieconcert van Derek & The Dirt zit er inmiddels op, in het Manuscript in Oostende uiteraard. Er komen er nog twee: eentje eind deze maand in cultureel centrum Ghybe in Poperinge en een in juni in de Charlatan in Gent. Voor beide optredens zijn nog slechts een paar tickets beschikbaar. “Dat geeft ons de moed om hiermee door te gaan. Het waren natuurlijk vooral onze fans van vroeger die in Oostende opdaagden, maar als je dan hoort dat sommige mensen vanuit Antwerpen en Limburg voor dat concert naar Oostende gereisd zijn, dan geeft dat toch een warm gevoel. Er bestaat nog een publiek voor onze gitaarrock”, weet Dirk.

Voor wie jonger is dan 40 doen we nog even kort de geschiedenis van Derek & The Dirt uit de doeken. De Gentse band veroverde in 1989 Vlaanderen met zijn debuutalbum en de hit “Oh By The Way”. Daarna werden ze getekend bij EMI en brachten ze nog drie albums uit: ‘Love’s Exaltation’, het akoestische ‘Fourplay’ en ‘Insanity’. Ze speelden op de belangrijkste Vlaamse festivals en in de grotere zalen.  ‘Insanity’ betekende in 1993 de zwanezang van de band. Een deel van de band ging door als Weez!, maar daarna scheidden de wegen van de tandem Dhaenens-de Wolf. Maar ze bleven elkaar tegenkomen. Dirk ging o.m. door als duo met Yves Meersschaert, die er op het einde van Derek & The Dirt bij was gekomen met zijn Hammond. Pim ging bij Thou aan de slag, waarmee hij op de podia van Pukkelpop en Rock Werchter en af en toe in Nederland speelde, en werkte nadien vooral achter de schermen. Recent doet hij de geluidsmix voor de optredens van Arno, wat hij voordien al deed voor o.m. Das Pop.”

Nieuw materiaal
“Waar we het meteen over eens waren toen ik en Pim besloten om Derek & The Dirt nieuw leven in te blazen, was dat het meer moest zijn dan het opwarmen van de oude nummers. Uiteraard spelen we nog steeds een aantal oude nummers die we koesteren. “Run”, “Rosie”, “Simenon Girl”, “Oh By The Way” en “Love’s Exaltation” staan opnieuw op de setlist. Ook onze cover van “The Letter” van The Box Tops is er weer bij. En we sluiten net als vroeger af met “Stealin’ From Rock ’n Roll”. Maar we willen er geen nostalgietrip van maken. De uitdaging bestond er voor ons in dat we het publiek tonen dat we in die 25 jaar muzikaal gegroeid zijn. Ik schrijf nu betere teksten en Pim bedenkt nog vettere riffs en arrangementen. Daarom hebben we nieuwe nummers als “Old Fear” en “Butterfly” geschreven en ingeoefend. De ‘honger’ om weer samen te spelen is groot en we stellen vast dat we nu muzikaal verder  staan dan vroeger. Het is voor mij, na een lange periode van akoestische optredens en duetten, verfrissend om weer met een hele band te werken. Ik speel wel vaker met een eigen band, supertoffe muzikanten, maar dat zijn eerder jazzcats. Nu met Pim is het toch een tandje rock & roll bij, of zeg maar een gebit.”

Oude en nieuwe Dirt
Nieuw materiaal maken betekent dus ook dat er een complete band moet staan. Het trio Dirk, Pim en Yves werd daarom aangevuld met drummer Frederik Van den Berghe (bekend van o.m. Arno, Admiral Freebee en The Whodads) en bassist Philippe De Vuyst (Les Truttes, Waldorf).  “Bij de eerste repetitie, toen Pim zijn gitaar aansloeg, voelde het meteen weer vertrouwd aan. Ook bij dat eerste reünieoptreden in Oostende voelde ik weer die energie en het volume van een echte rockband. Zo was het vroeger en zo moet het ook nu zijn”, weet Dirk.

2018
Of dat nieuwe materiaal ook zal uitgebracht worden, is een ander verhaal. “Die drie reünieoptredens zijn een succes, maar ik wil toch niet voorbarig gaan uitdragen dat we opnieuw vertrokken zijn zoals vroeger. We zien wel hoeveel aanvragen voor optredens er binnenkomen en hoeveel we er ook effectief kunnen doen. Want nog vóór er sprake was van deze reünie stond iedereens agenda al goed vol tot het einde van dit jaar, bij mij ook met tal van soloprojecten en samenwerkingen (Dylanjazz, Stevo & Derek, Derek & Maria, Place Musette, Derek & Renaud, …). En Pim is eveneens een drukbezet man, om nog niet te spreken van de rest van The Dirt. Als alles meezit, zal de Derek & The Dirt-trein waarschijnlijk pas in 2018 opnieuw op snelheid komen.”

Thé Lau
Is het niet vervelend dat je op een carrière van pakweg 30 jaar vooral op één hit aangesproken wordt? “ De “Oh By The Way” van 1989 vind ik nog altijd niet ons sterkste opname van vroeger, maar wel een goed nummer, en we spelen er nu een licht aangepaste versie van, maar het was tot onze verrassing blijkbaar het juiste nummer op het juiste moment. Die single heeft voor ons heel wat deuren geopend en het is de aanzet geweest om al die jaren een muzikantenleven te kunnen leiden.”
“Bijna betekende die single ook onze doorbraak in Engeland. Een presentatrice van Radio One van de BBC had op vakantie in België dat nummer gehoord op de radio en wou het uitbrengen in de UK. Het enige probleem was dat die single met meer dan vijf minuten wat te lang was. Dus hebben we Thé Lau, de producer van ons eerste album, terug naar Gent gehaald om een versie van drie minuten van “Oh By The Way” te maken. Die korte versie is ook effectief gemaakt, maar door een financiële kwestie met de uitgeverij is die nooit uitgebracht”, stelt Dirk.
Het contact met Thé Lau is wel gebleven tot kort voor zijn overlijden. “Toen hij de producer was van ons album, was hij nog niet doorgebroken met The Scene. Hij werkte met ons aan de opnames en omdat wij als beginnende band geen budget hadden voor een hotel, sliep hij ’s nachts bij mij thuis in Asper. Dat schept een band. De daaropvolgende jaren speelde Derek & The Dirt vaak op dezelfde festivals als The Scene en ook bij zijn latere solo-optredens heb ik hem nog regelmatig ontmoet. Een fijne man”, herinnert Dirk zich.

Buitenland
Het buitenland veroveren was indertijd niet evident voor een band als Derek & The Dirt. “Er was die gemiste kans via Radio One en “Love’s Exaltation” is op de soundtrack van een Italiaanse film geraakt, wat een toevalstreffer was. Nederland had mogelijk geweest. We speelden met Derek & The Dirt o.m. in Goes, Tilburg, Uden en Den Bosch, maar omdat de platenmaatschappij toen niet mee aan de kar trok, geraakten we niet in de grotere zalen en op de juiste festivals”, blikt hij terug.

Wie Derek & The Dirt 2.0 live aan het werk wil zien, bestelt best snel tickets voor Poperinge of Gent.
De data van de daaropvolgende concerten vind je op www.derek.be