De Dum Dum Girls , onder ‘Dee Dee’ Kristen Gundred, zijn afkomstig uit California. De indiegirlgroup debuteerde met aanstekelijke rammelpop en rock’n’roll/shoegaze in een ophitsend tempo en in een catchy verpakking. Ze houdt op die manier het midden tussen Blondie, The GoGo’s, L7, Vivian Girls, Jesus & Mary Chain en The Raveonettes; met een knipoog naar de Yeah Yeah Yeahs (Karen O) en Chrissie Hynde (Pretenders) .
Op de tweede cd ‘Only in dreams’, die ‘I will be’ opvolgt, zitten er heel wat verlieservaringen, wat resulteert in ideale treursongs, “Coming down” en “Hold your hand” , die het nauwst leunen aan The Mazzy Star van Hope Sandoval .
En ze balanceren tussen catchy en rauwe rock’n’roll . Algemeen horen we dromerige kauwgomballen rock; een vettige gitaarlick en een verloren gelopen gitaarfuzz klinkt door op “Always looking”, “Just a creep” en “Teardrop on my pillow”. Songs met een charmante ruis! “Bedroom eyes”, “In my head” en “Heartbeat” zijn verradelijk zeemzoetig, lichtvoetig , meezingbaar en laten soms bittere tranen na. Tja, Dum Dum Girls houdt het bij de leest van meidengroepen als de Supremes, The Shangri-La’s en The Ronettes.
‘Only in dreams’ is al bij al een goede plaat, lekkere popdeuntjes, gimmicks , maar voorspelbaar en niet verrassend …
Behalve een paar schuchtere “merci’s” van zangeres/gitariste Dee Dee (eerbetoon aan The Ramones) was de interactie met het publiek een klein uur lang zo goed als onbestaande, des te meer aangezien ook de whisky slurpende roodharige bassiste Bambi die avond vooral in haar eigen universum leek rond te zweven. Maar de donkere sensuele uitstraling (perfect gestyleerde froufrou’s, lome danspasjes met bekoorlijke in netkousen gehulde kortgerokte benen) van de Californische Dum Dum Girls compenseerde veel, zoniet alles.
En muzikaal hadden de Dum Dum Girls heel wat meer om het lijf. Bijzonder origineel klonken ze nochtans niet tijdens de voorstelling van hun nieuwe op het Subpop label verschenen plaat ‘Only In Dreams’. Bands als The Jesus and Mary Chain en The Raveonettes (frontman Sune Rose Wagner nam duidelijk hoorbaar de productie van hun nieuwe album voor zijn rekening) waren eerder in het recycleren van Phil Spector sixties pop met donker Velvet Underground jasje. Maar qua melodieuze overrompeling en catchy vernuft moeten deze dames niet veel onderdoen, getuige songs als “Bedroom Eyes” en “In my Head” die een welgekomen afwisseling zijn voor de overvloed aan melige folkdeuntjes die dezer dagen de hitparades bestormen. Ook thematisch borduurde dit vrouwelijk viertal vrolijk (?) verder op de onderwerpen die meidengroepen vijftig jaar geleden al met veel overgave en succes bezongen: onvervuld verlangen en onbereikbare liefde en allerlei emoties die hiermee gepaard gaan, getuige het enge refreintje “I Rather Waste Away Then See You Only In Dreams” op “Wasted Away”, “He Gets me High” of het erg treurige maar mooie, naar Mazzy Star neigende “Coming Down”.
“Jail La La” en “It Only Takes One Night”uit voorganger ‘I Will Be’ waren al een tijdje de revue gepasseerd op het moment dat de dames mentaal afscheid begonnen te nemen met het refreintje “Taking Away” tijdens het laatste nummer “Heartbeat”. Om gelukkig daarna nog één keer terug te keren in de bisronde met de gedurfde én geslaagde Smiths cover “There Is A Light That Never Goes out”.
Moeilijk te voorspellen op basis van dit optreden of deze hedendaagse ‘girlgroup’ nog een lang leven beschoren is. Wellicht sluiten ze zichzelf daarom iets te nadrukkelijk op in een nostalgisch gimmick vakje. Maar laat dat vooral geen beletsel zijn om de donkere popdeuntjes van deze coole dames volop te consumeren, of beter nog, ga hun eens live bewonderen.
Dat de Dum Dum Girls achteraf na het optreden niet zelf opdaagden achter de verkoopstand naast de Rotonde om hun platen te signeren was eigenlijk onze enige teleurstelling van de avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Botanique, Brussel
Toen bleek dat Mon-O-Phone werd toegevoegd aan een avondje Dum Dum Girls was het even de wenkbrauwen fronsen. Wat had lo-fi rock nu te maken met vier Amerikaanse rockmeiden die boven hun bed een poster van The Ramones hebben hangen? Nochtans bleek de combinatie achteraf meer dan gerechtvaardigd te zijn. Dat is voornamelijk te danken aan de kracht die deze twee Limburgers live bezitten.
Eerder werden de klanken van Ciska Vanhoyland en Koen Brouwers (om begrijpelijke redenen omgedoopt tot Mr. & Mrs Phono al de hemel ingeprezen. Hun donkere debuut is misschien niet bepaald de ideale lenteplaat, toch is het er eentje dat op een podium en ook daarbuiten indruk maakt. Daar zal de vitale energie van Mrs. Phono wel voor veel tussen zitten. Het is natuurlijk reeds eerder gezegd, maar het blijft een waarheid als een koe dat dit Limburgse duo het best omschreven kan worden als een kruising tussen het vettige van The Kills en de schizofrenie van PJ Harvey. O ja, het is waar ook: ze houden niet echt van die PJ Harvey-vergelijking. Met wat geluk zal er in de toekomst geen kat nog naar teruggrijpen want wat we al een tijdje vermoeden, werd gisteren met de dikke fluopen nog maar eens onderstreept: Mon-O-Phone is één van de fijnste nieuwe Belgische groepjes van dit moment en dat hebben ze vooral aan durf en talent te danken.
Van Limburg naar het mooie Californië bleek maar een kleine stap te zijn in de (jammer genoeg) matig gevulde Balzaal.
Terwijl manlief Brandon Welchez net met Crocodiles een intense wereldtoer beëindigde, is moeder de vrouw Kristin Gundred, buiten de keuken bekend als Dee Dee, alweer weg met haar Dum Dum Girls. Leuk hoe een groep kan evolueren. Stonden we er verleden jaar nog wat verbouwereerd bij toen deze vier rockmeiden ons na een halfuurtje wat verweesd achter lieten, twaalf maanden zijn ze omgetoverd in een stomende rockmachine waarbij ze heel hoe goed weten wat de trucjes van het podium zijn. Al zijn er natuurlijk ook de verdiensten van het sexy ondergoed.
De set werd meteen geopend met “He Gets Me High”, één van de nummers die hun meest recente EP sieren. Naast betoverende versies van “Wrong Feels Right” en “Taking Care of My Baby” was er uiteraard nog een mooie bloemlezing voorzien uit 'I Will Be', de cd waarop Dee Dee’s mama prijkt. Doet dit rock ’n rollkwartet iets nieuws ? Zeker en vast niet, alles is gegapt uit de platen van The Shangri La’s, Girlschool of zelfs The Jesus & Mary Chain. Alleen is het op de juiste manier gejat, waarbij het wel lijkt alsof je in een set van een Tarantino-film beland bent, waar ook nog eens een mysterieus Lynch-sfeertje hangt. De meiden zorgden voor een uur rockplezier van de bovenste plank waarbij we op het einde zelfs aan hun zijde wilden sterven in een dubbeldekkerbus, want die versie van “There is a Light That Never Goes Out” was ronduit adembenemend.
De hype rondom Dum Dum Girls is misschien iets te vroeg gekomen. Wat ze nu tentoonspreiden, maakt van al die lovende woorden van weleer een waarheid die kan tellen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Democrazy, Gent
Girlpower krijgen we op het debuut ‘I will be’ van de band rond spil Kristin Gunchred. We horen aanstekelijke rammelpop en rock’n’roll shoegaze in een ophitsend tempo en in een catchy verpakking. Ze houdt op die manier het midden tussen Blondie, The GoGo’s, L7, Vivian Girls en The Raveonettes.
Op de eerste songs “It only takes one night”, “Bhang Bhang, I’m a burnout”, “Oh mein m” en “Jail lala” trekt Kristin met haar band al meteen de aandacht. Af en toe nemen ze wat gas terug en spelen ze meeslepend broeierig materiaal als “Rest of our lives”, “Blank girl”, “Lines her eyes” en het afsluitende “Baby don’t go”, niet voor niks het langste nummer op de plaat (nog geen vier minuten) én een Bono song btw!
Eigelijk maakte ze de plaat grotendeels alleen, maar kreeg de hulp van Nick Zinner van Yeah Yeah Yeahs en Brandon Welchez van Crocodiles.
’I will be’ is een kort, krachtig, rammelend, leuk en tof debuut!
Nederlands 
Français 
