Festival les femmes s’en melent - Cults en Emily Jane White
Grand Mix
Tourcoing

Vrouwenstemmen kregen een vooraanstaand plaatsje vanavond onder de noemer ‘Les femmes s’en melent’ . Drie bands , artiesten kwamen in de Grand Mix Tourcoing, Chantal Acda, Emily Jane White en Cults.

In het begin van de avond hadden we de intrinsieke sombere schoonheid van Chantal Acda , die o.m. naast het werk met Isbells al in vele gedaantes te zien was en zich graag in  het eigen werk verdiept en profileert. Bij haar komt het ‘Duyster’ aspect het sterkst naar voor.
 
We sloten zelf aan bij de Californische Emily Jane White , al een tijdje bezig en zij debuteerde in 2008. De sing/songwritster brengt ingetogen , meeslepend en bezwerend materiaal , put uit de americana/folk en bluestraditie en breidt er moeiteloos wat pathos, bombast en dramatiek op z’n Kate Bush/Florence Welch aan . De dame was in het zwart gekleed, een rode cape overheen en bouwt muzikaal een intens broeierige spanning op in haar songs. De schoonheid schuilt vooral in de pianotunes, de cello , het tromgeroffel en haar pakkende lage maar evenzeer hoog uithalende zang, die heel wat variaties toelaat . De weemoedige , droefgeestige songs hebben een verlatingsangst in zich en worden dus gedragen door haar mystieke stem . Natuurlijk kwam het recente ‘Blood/lines’ , haar vierde plaat al , het meest aan bod met o.m. een innemende “Keeley” , het donkere, onheilzwangere “Holiday song” en “My beloved” , die aanzwol , aangedikt werd , en extravert, snedig klonk door de instrumentatie en haar directe gitaarspel. Een uitermate boeiende set , waarin duidelijk gependeld werd in dramatiek: “Reqeuim waltz” en “Wake” huiverden - “Silence/slain” en “Frozen heart”  hadden een intrigerende opbouw . Het oude “Dagger” van het debuut ‘Dark undercoat’ werd opgevist , en had een dreigende spanning  door de diepe cellotunes , het galmend gitaargetokkel en haar zachte, indringende stem.
Een zetje vooruit in haar concept waren de projecties en het gepentekende zelfportret. Er schuit alvast iets bijzonders in deze dame & haar sound …

Het uit NY afkomstige Cults rond Madeline Follin en Brian Oblivion kon ook op heel wat respons rekenen . Ze hebben totnutoe twee platen uit en hun elektronica wordt verweven met 60s getinte zeemzoeterige droompop, wavetunes en wat shoegaze effects . De bezwerende  vocals van Madeline zweven over de nummers heen; af en toe vult Brian of een ander groepslid aan. Met z’n vijf waren ze , en in een bedwelmende trip van “Blow song” zat hier ergens Beach House verstopt.
Een pak korte compacte  nummers stelden ze voor in hun uur durende set . “Abducted”, “You know what I mean”, “Bumper , “I can hearly make you mine” en “Rave” onthouden we zeker, die zwierig, opwindend klonken, en door de rock’n’roll/shoegazereffects weerbarstiger waren. Een danspasje op het podium en bij de eerste rijen werd opgemerkt .
Het kwintet had er duidelijk zin in en zocht een evenwicht tussen die ‘60s gezwinde rock’n’rollgitaar en elektronica . In de bis werden alle registers opengezet , “Heads up” , “Go outside” en “Oh my god” kregen een stevig randje , scheurden en een leuk bevlogen xylo motiefje drong goed door  .
Charmant bandje die honigzoet kon zijn door die 60s Spector sound en borrelde door  Raveonettes, Pipettes en Beach House capriolen .

Organisatie: Grand Mix , Tourcoing

De Californische Emily Jane White is al toe aan haar vierde plaat . De sing/songwritster put voor haar meeslepend, bezwerend materiaal uit de americana/folk – bluestraditie en breit er een trippoppende, gotische kleur aan. Invloedrijk waren Chan Marshall (Cat Power), Nico (VU), Cowboy Junkies (Margo Timmins), Nick Drake en Leonard Cohen. Ze plaatst zich moeiteloos naast Lonely Drifter Karen en Iron & Wine.
Een intens broeierige spanning creëert ze en de schoonheid die in de nummers schuilt wint aan zeggingskracht per beluistering door het donkere gitaargetokkel , de -akkoorden, de dramatische piano/keys en de geheimzinnige cello, violen, strijkers arrangementen, gedragen door haar zachte , indringende , lage, mysterieuze stem , die heel wat varianten toelaat. Het zijn weemoedige , droefgeestige nummers , die kunnen breder aangedikt zijn en aanzwellen. Toegegeven het laagje bombast op z’n Florence vind je zeer zeker terug , maar het is mooi verstopt in haar materiaal . Ze zijn een verwerking van haar persoonlijke ervaringen .
Een overtuigend album opnieuw die haar talent onderstreept!