De Californische Emily Jane White is al toe aan haar vierde plaat . De sing/songwritster put voor haar meeslepend, bezwerend materiaal uit de americana/folk – bluestraditie en breit er een trippoppende, gotische kleur aan. Invloedrijk waren Chan Marshall (Cat Power), Nico (VU), Cowboy Junkies (Margo Timmins), Nick Drake en Leonard Cohen. Ze plaatst zich moeiteloos naast Lonely Drifter Karen en Iron & Wine.
Een intens broeierige spanning creëert ze en de schoonheid die in de nummers schuilt wint aan zeggingskracht per beluistering door het donkere gitaargetokkel , de -akkoorden, de dramatische piano/keys en de geheimzinnige cello, violen, strijkers arrangementen, gedragen door haar zachte , indringende , lage, mysterieuze stem , die heel wat varianten toelaat. Het zijn weemoedige , droefgeestige nummers , die kunnen breder aangedikt zijn en aanzwellen. Toegegeven het laagje bombast op z’n Florence vind je zeer zeker terug , maar het is mooi verstopt in haar materiaal . Ze zijn een verwerking van haar persoonlijke ervaringen .
Een overtuigend album opnieuw die haar talent onderstreept!