Emmylou Harris ‘Wrecking Ball’- Tour – Gerijpte perfectie
Emmylou Harris
En of we er naar uitkeken! Eindelijk nog eens samen op het podium met Daniel Lanois, de man die iedereen een extra boost geeft op een podium. Getuige daarvan zijn memorabele passage in de AB met onze eigenste Trixie Whitley bijvoorbeeld. En ja, bovendien mocht hij nog eens zelf een uitgebreid voorprogramma verzorgen. Na een wat aarzelende steel intro kwamen de twee andere muzikanten erbij, de uitstekende Steven Nistor op drums en de wat excentrieke maar geweldige Jim Wilson op bas. Een opeenvolging van oude Lanois klassiekers zoals “Jolie Louise” en “O Marie” passeerden de revue maar gelukkig ook het mooie “Here Is What Is” uit het gelijknamige, wat minder bekende album. Jim Wilson bleek ook perfect als tweede stem, iets wat hij later met Emmylou nog zou herhalen. Lanois kwam stilaan op dreef en met zijn eigen organische stijl van gitaar spelen creëerde hij een geweldige sfeer met een improvisatie als apotheose. Klasse. Goedkeurende commentaar tijdens de pauze maar her en der begon men zich af te vragen of het samen met Emmylou wel even goed zou werken.
Emmylou Harris - We wisten wel wat ons te wachten stond natuurlijk. De hele tour staat in het teken van het ‘Wrecking Ball’ album dat net geen 20 jaar geleden werd uitgebracht. Alle nummers werden dan ook in de juiste volgorde gebracht en het was vooral uitkijken naar de magie tussen haar en Lanois. Die kwam pas echt tot uiting tijdens de nummers waar ook hij voluit kon gaan zoals “All My Tears” en wat later zeker ook “May This Be Love” met zijn indrukwekkende aanloop op gitaar en drums. De klank zat al van het begin zeer goed en de volle zaal kon alleen maar genieten tot ‘het einde van de naald’.
Het publiek was nu helemaal klaar voor een paar classics zoals “The Maker” en “Still Water” van Lanois. Dit laatste werd echter door Harris gezongen en verloor daardoor wat van zijn ingetogen kracht. Er volgden nog twee bisrondes met daarin een sterke a capella en ook een nummer, opgedragen aan de gekidnapte Nigeriaanse meisjes.
Een uitstekend concert, maar eigenlijk hadden we niets anders verwacht van zoveel klasse op één podium. Toch was het iets meer een Daniel Lanois show met Emmylou Harris als gast terwijl het toch omgekeerd was bedoeld.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/emmilou-harris-daniel-20-05-2014/
Organisatie: Greenhouse Talent
Emmylou Harris & Rodney Crowell
Koninklijk Circus
Brussel
“Here’s some more misery. Hope you enjoy it.” zei Emmylou Harris toen ze “Love Hurts” aankondigde. Beter dan dat kan je wellicht niet formuleren waar het in country over gaat.
Harris was maandag samen met Rodney Crowell op bezoek in het Koninklijk Circus in Brussel.
Toen Emmylou Harris in 1975 haar album ‘Elite Hotel’ maakte, kreeg ze van haar producer een muziekcassette overhandigd met daarop een liedje van een onbekende songwriter. De song (‘Bluebird Wine’) bleek goed genoeg om opgenomen te worden en de schrijver bleek ene Rodney Crowell te zijn. Ze ontmoetten elkaar en Rodney kwam enkele jaren bij haar begeleidingsband The Hot Band spelen. Gedurende vele jaren bleven ze in contact en werkten ze geregeld ook samen, maar het duurde tot 2013 tot ze als duo een album maakten: ‘Old Yellow Moon’.
Daarmee neemt Crowell plaats in een ronduit indrukwekkende rij van artiesten waarmee La Harris ooit samen werkte. Nu mag Rodney Crowell bij velen onder ons (niet country kenners) niet veel belletjes doen rinkelen, in de Verenigde Staten heeft hij wel degelijk naam gemaakt in de country scene. Begin jaren negentig scoorde hij daar onder zijn eigen naam enkele hits, maar vooral de lijst van grootheden die nummers van hem opnamen oogt bepaald indrukwekkend. Hij schopte het daarbij ook nog even tot schoonzoon van Johnny Cash.
Ze openden de set met “Return of the Grievous Angel”, een nummer van Gram Parsons, de countrylegende die Emmylou Harris vlak voor zijn dood op de kaart zette. En de toon was meteen gezet. De vijfkoppige band achter de twee hoofdrolspelers klonk als het beste dat we mochten verwachten en ook de geluidsmix in het Circus was in orde. Als een countryband met topmuzikanten hun ding doen, kan er al eens iets magisch gebeuren en dat was maandag bij momenten zeker het geval. Vooral de manier waarop gitaar, steel gitaar en piano of accordeon elkaar hun korte momenten gunnen zodat het geheel naar omhoog wordt gestuwd, is een lust voor het oor.
Heel af en toe, bij de hoogste noten, beginnen we wat barsten te horen in de stem van de nu 65-jarige Harris. Maar het lijkt alsof ze het gekraak in haar voordeel gebruikt door nog wat extra breekbaarheid aan haar stem toe te voegen.
Onder de sterkste nummers tijdens dat eerste gedeelte horen zeker “I’ll be your San Antone Rose”, ”Luxury Liner” en “Pancho & Lefty” (van Townes Van Zandt). Ook van de hand van Van Zandt is “If I needed you”, bij ons vooral gekend via de film The Broken Circle Breakdown. De versie die Emmylou Harris ons maandag gaf was heel mooi. Als afsluiter van het eerste gedeelte mocht de jonge talentvolle gitarist zich uitleven tijdens het nummer “Luxury Liner”.
Na de obligate pauze kwam Harris alleen terug en kreeg de zaal muisstil met haar ode aan de drie jaar geleden overleden Kate McGarrigle, “Darlin’ Kate”. Na nog enkele ingetogen nummers, werd de rest van het tweede gedeelte grotendeels opgehangen aan het album dat de twee countrysterren dit jaar uitbrachten. En misschien daardoor was het net allemaal wat minder. Opmerkelijk was, dat toen de band op een bepaald ogenblik de weg van de country even verliet, de meligheid de kop opstak. Gelukkig was die weer snel weg.
Er waren ook nog mooie momenten zoals “Still Learning How to Fly” en “Bluebird Wine”. En voor wie nog twijfelde of Rodney Crowell zijn plaats wel verdient naast een icoon als Emmylou Harris, nam hij alle twijfel weg met “I know Love is all I need” met kippenvel als gevolg. Eindigen deden ze met enkele uptempo nummers waardoor de grijze kopjes in het publiek echt wel begonnen te knikkebollen.
De periode waarin Daniel Lanois de muziek van Emmylou Harris boven haar eigen roots liet uitstijgen lijkt definitief voorbij, maar met haar cowboyboots opnieuw stevig in de traditionele countrygrond geplant, kan ze nog hele mooie concerten spelen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/emmylou-harris-rodney-crowell-20-05-2013/
Organisatie: Greenhouse Talent
Emmylou Harris and her Red Dirt Boys
Een onvoorwaardelijk respect hebben we voor Emmylou Harris, de 64 voorbij en nog niks ingeboet van haar heldere, indringende, gouden fluwelen stem. Ze heeft de status van een levende legende, want in haar veertigjarige carrière heeft ze een eigen weg gebaand binnen de country, folk, pop en rock. Haar slepende americana/country klinkt hartverwarmend, broeierig, pakkend en beklijvend! Een paar jaar terug werd ze opgenomen in ‘The Country Music Hall Of Fame’.
Dankzij Daniel Lanois gaf ze in ’95 haar geluid een nieuwe dimensie, door een spannende dreiging, met de plaat ‘Wrecking Ball’. Deze ‘grande’ dame liet op de daaropvolgende platen een traditioneler geluid horen. Na ‘Stumble into grace’ en ‘All I intended to be’ heeft ze de opvolger klaar ‘Hard Bargain’, die welhaast een reünie is van een virtuoze groep oudgedienden, waarmee ze nu al jaren op tournee trekt. De zangeres pakt uit met haar akoestische gitaar en zorgt met de band voor een gestileerde geluid binnen de rootsrock. De sound raakt minder dan de periode van haar comeback.
Ze speelde met haar band een bijna twee uur durende set, stelde nieuw werk voor, groef met een paar songs diep in haar muzikaal verleden en plukte af en toe een song van haar rijkelijk gevulde oeuvre. Ten tijde van ‘Wrecking Ball’ bezorgde ze ons kippenvel, maar ook haar traditionelere aanpak bood intens pakkende momenten.
Ze slaagde erin de covers op de platen een eigen toets te geven, nauwelijks herkenbaar van het originele! En ze eert haar dierbare vrienden/artiesten o.m. Townes Van Zandt, Bob Dylan, Gram Parsons en Kate McGarrigle; live speelde ze met een breder instrumentarium “If I needed you” en “Pancho & lefty” (in de bis), verder een emotievolle “Every grain of sand” (Dylan) en ze voegde er nog een indringende en aangrijpende “The road” en “Darlin’ Kate” aan toe.
Een uitgebreid, afwisselend instrumentarium werd door haar geoliede begeleidingsband gehanteerd: naast drums en akoestische gitaren hoorden we mandoline, dobro, steelpedal, contrabas, viool en toetsen en de typische Nashville/Tennessee - slides ontbraken niet.
Ze was onder de indruk van het prachtige Concertgebouw en ook de Meifoor in Brugge bracht haar soms naar San Francisco.
Gevoeligheid in de luistersongs is en blijft het centrale gegeven in het songmateriaal of het nu innemend, breder of krachtiger klinkt. “Six white Cadillacs” opende de set en samen met “Get up, John”, “Luxury liner” en “Born to run” waren dit de meest snedige uptempo countryrockers. Verhaaltjes en indrukken vertelde ze met veel elan; de ‘on the road’ songs als “Big black dog”, “Home sweet home” sierden en intens pakkende momenten hadden we met “Orphan girl”, “Red dirt girl”, “Making believe”, “My name is Emmett Till”, ”The pearl” en “Going back to Harlam … Beklemmend materiaal en een beetje huiveren … Een Low Anthem profile schemerde soms door als ze met haar Red Dirt Boys netjes op een rij of dicht bij elkaar stond.
Eenvoudigweg een prachtprestatie en muzikale levenswijsheid dus, gebundeld in een tijdloos, melancholisch americanageluid!
Organisatie: Brugge Pluw & Concertgebouw (ism Greenhouse Talent)
Een onvoorwaardelijk respect hebben we voor Emmylou Harris, de 61 voorbij en nog niks ingeboet van haar heldere, indringende, gouden fluwelen stem. Ze heeft de status van een levende legende, want in haar bijna veertigjarige carrière heeft ze een eigen weg gebaand binnen de country, folk, pop en rock..Haar slepende americana/country klinkt hartverwarmend, broeierig, pakkend en beklijvend! Dankzij Daniel Lanois gaf ze in ’95 haar geluid een nieuwe dimensie, door een spannende dreiging, met de plaat ‘Wrecking Ball’.
Deze grande dame liet op de daaropvolgende platen een traditioneler geluid horen. Daar zal de samenwerking met Mark Knopfler van op ‘All the roadrunning’ wel voor iets hebben tussen gezeten. En de covers die we horen, slaagt ze erin een eigen toets te geven, die nauwelijks herkenbaar zijn met het originele!
’All I intended to be’ is een logisch vervolg op haar plaat van vijf jaar terug ‘Stumble into grace’. Ze beleeft nog steeds het nodige spelplezier en weet na al die jaren nog even vriendelijk en charmant voor de dag te komen. Niet voor niks staat ze in de ‘Country Music Hall Of Fame’.
Een uitgebreid instrumentarium van akoestische gitaren, mandoline, dobro, steelpedal, contrabas, viool, toetsen en percussie zorgen voor overtuigend sfeervol en ontroerend materiaal. “Shores of white sand” en “Broken man’s lament” zijn de uitschieters.
Kortom, muzikale levenswijsheid gebundeld in een tijdloos, melancholisch americana/rootsrock geluid!
Een onvoorwaardelijk respect hebben we voor Emmylou Harris, de 61 voorbij en nog niks ingeboet van haar heldere, indringende, gouden fluwelen stem. Ze heeft de status van een levende legende, want in haar bijna veertigjarige carrière heeft ze een eigen weg gebaand binnen de country, folk, pop en rock. Haar slepende americana/country klinkt hartverwarmend, broeierig, pakkend en beklijvend! Dankzij Daniel Lanois gaf ze in ’95 haar geluid een nieuwe dimensie, door een spannende dreiging, met de plaat ‘Wrecking Ball’. Deze grande dame liet op de daaropvolgende platen een traditioneler geluid horen. En ze slaagt erin de covers op de platen een eigen toets te geven, die nauwelijks herkenbaar zijn met het originele!
Ze heeft na vijf jaar de opvolger van ‘Stumble into grace’ klaar met ‘All I intended to be’ en is met een virtuoze groep muzikanten op tournee getrokken.
Intussentijd had ze niet stilgezeten, er was de samenwerking met Mark Knopfler (‘All the roadrunning’), was op tournee met hem, en op Folkdranouter 2006 trad ze samen met enkele vriendinnen op, en tenslotte was ze te horen in talrijke gastduetten waaronder Admiral Freebee. Dit jaar werd ze opgenomen in ‘The Country Music Hall Of Fame’. Niet niks voor een dame die na al die jaren even vriendelijk en charmant voor de dag komt, en het nodige spelplezier beleeft. Ze bedankte vooraan haar oudste fan die steevast haar optredens volgt.
Ze speelde met haar band een bijna twee uur durende set, stelde nieuw werk voor, groef met een paar songs diep in haar muzikaal verleden en plukte af en toe een song van haar rijkelijk gevulde oeuvre. Ten tijde van ‘Wrecking Ball’ bezorgde ze ons kippenvel, maar ook haar traditioneler geluid bood intens pakkende momenten. Een uitgebreid, afwisselend instrumentarium werd door haar geoliede begeleidingsband gehanteerd: naast drums en akoestische gitaren hoorden we mandoline, dobra, steelpedal, contrabas, viool en toetsen. Al meteen zette ze een gevoelige toon in met “Here I am”, “Orphan girl” en “Songbird”. In “Red Dirt Girl”, “Pancho & Lefty”, “Michelangelo” lieten ze de meer gestileerde rootsrock doorschemeren. Kimmie Rhodes stond Harris vocaal bij in de ontroerende veries van “Love & Happiness” en “Shores of white sand”. Haar muzikanten moesten vocaal niet onderdoen in “Old 5 & dimmers like” en het acapella gezongen “Bright morning star” (in de bis) . Gewoonweg schitterend.
Diep in haar verleden groef ze met de ‘70s’ old country songs “Making believe” en “If you could win your love”. Haar luistersongs zette ze kracht bij in enkele uptempo rockers als “Get Up John”. Het nieuwe – andere - ‘on the road’ werk als “How she would sing the wildwood flower”, “Take that ride” en “All that you haver is your soul” zaten netjes verdeeld binnen de set.
Kortom, muzikale levenswijsheid gebundeld in een tijdloos, melancholisch americanageluid!
Support was Kimmie Rhodes , die al in 2006 te zien was aan de zijde van Harris op Folkdranouter, en haar vocaal bijstond. Zij was samen met haar man en zoon op tournee en liet ons een goed half uur genieten van haar indringende countrypop, waarin een glansrol was weggelegd voor de gitaarslides van haar zoon. Een mooiere inleider op Emmylou Harris konden we niet dromen …
Organisatie: Greenhouse Talent, Gent
Nederlands 
Français 
