Al bijna drie jaar tourt Italiaans meest gerenommeerde orkestleider Europa rond met zijn ‘60 years of Music tour’. Ennio Morricone weet van geen ophouden. Alleen de grootste helden in de muziekwereld komen maar liefst vier keer naar België met bijna exact dezelfde tournee. Twee maal het Sportpaleis, één maal Paleis 12 en ook nog het openlucht concert op het Sint- Pietersplein in Gent niet te vergeten. Het Sint-Pietersplein, dat mocht toch niet ontbreken voor deze grote ster uit Rome. Straks nog een aantal concerten in zijn geliefde Italië en dan zou het voorbij moeten zijn voor de inmiddels 90-jarig Ennio Morricone. Al weet je natuurlijk nooit.
Hier en daar al wat klachten horen erbij voor een man van zijn leeftijd maar het moet gezegd zijn, weinigen hebben het hem voor gedaan. Bijna twee uur vol passie samen op het podium met het Tsjechies Symfonisch orkest samen met het 72 koppig koor Fine Fleur Choir. Van “The Battle of Algiers” tot “The Hateful Eight” een verschil van 55 jaar. In die periode zijn de meesterwerken van Ennio niet meer bij te houden en bijgevolg barst de prijzenkast inmiddels uit zijn voegen.
Om dan een setlsit samen te stellen voor bijna twee uur is al een kunstwerk op zich. Begin met “The Dream Go On” was voor de hand liggend. Natuurlijk mogen de samenwerkingen met zijn boezemvriend Sergio Leone niet ontbreken. “The Good, the Bad and the Ugly” en “Once upon a time in the West” zijn klassiekers, net zozeer als “The Ecstacy of Gold” met de Zweeds Italiaanse sopraan Sussana Rigacci. Maar het is meer dan die ‘spaghetti westerns’ alleen, daarom kan hij zich daar wel eens druk om maken. En gelijk heeft hij misschien wel. Het is de kunst als toeschouwer om te achterhalen welk geluid van welk instrument afkomstig is. Bij “The Working Class Go To Heaven” is het onwaarschijnlijk welke diversiteit van geluiden je kan creëren. “La luz Prodigiosa” werd vocaal kracht bijgezet door Dulce Pontes. Net zoals later bij “Abolisson” zorgde ze voor meer drama en kracht bij de nummers. Terwijl we bij “Gabriels Oboe” moesten denken aan een kabbelend beekje.
Om maar te zeggen dat we diversiteit gehad hebben van rust naar opbouwende hoogtepunten, hedendaagse invloeden met gitaar en drum, drama en vooral veel passie. Heel veel passie. Net zoals bij zijn goede vriend Quentin Tarantino, die zou stoppen na “The Hateful Eight” maar ondertussen bezig is aan de afwerking van “Once upon a time in Hollywood”. Met filmmuziek van… de Maestro!!
Organisatie: Greenhouse Talent
Als je een ruim twee uur durend concert kan geven met het beste uit een carrière van 60 jaar, dan wil dat zeggen dat je al niet meer van de jongste bent maar dat betekent vooral dat je een groot muzikant bent. Wel Mr. Ennio Morricone is zo iemand. Hij komt met zijn lengte in de buurt van 1.60m maar zijn palmares is op z’n minst ‘groots’ te noemen. Hoewel hij het er liever niet over heeft kunnen we er niet over heen.
Het begon halfweg de jaren ’60 met de eerste van een reeks ‘spaghettiwesterns’. Een term die hij liever niet hoort. Het blijft hét hoogtepunt van zijn optredens. ‘The good, the bad and the ugly’ uit 1966 met het daaraan verbonden nummer “ Estacy of Gold, een meesterwerk waarbij elk haar op je lichaam rechtkomt. Een combinatie van piano, klarinet, viool, trombone, slagwerk, … kortom alles wat dit ‘Tsjechisch nationaal harmonisch orkest’ te bieden heeft. Plus de imposante verschijning van een sopraan in de figuur van Susanna Rigacci. Twee jaar later, in 1988 was er al een vervolg. “Once upon a time in the west” met de daaraan verbonden mondharmonica. Een geluid die door merg en been gaat. Dat is het unieke aan deze optredens. Het Sportpaleis, duizenden aanwezigen, muisstil en dan het geluid van de mondharmonica die door de zaal zweeft. Hoogst indrukwekkend!
Verder leek het alsof het een greep was die met de ogen toe werd gekozen. Als je alleen meesterwerken maakt kan je jou dat eenmaal permitteren. ‘The legend of 1900’, ‘The best Offer’, ‘Chi Mai’, … Een speciale vermelding voor het nummer “Abollison” omdat daar de interactie met het koor het duidelijkst hoorbaar is. “ Abollison”, een nummer uit de film ‘Queimada’ dat zoveel betekent als “bosbrand”. U merkt het wel, keuze genoeg voor een ‘best of’ concert. Ennio Morricone, de Maestro zoals hij zelf zo graag hoort, en gelijk heeft hij. Zo wordt de dirigent van een orkest nu eenmaal ook genoemd.
Niemand is succesvoller als filmcomponist dan Ennio Morricone. Het aantal films waarvoor hij muziek componeerde komt nu al in de buurt van een 500 films. De prijzen die hij daarvoor won zijn ontelbaar geworden. Met als recentste, The Golden Globe voor zijn bijdrage aan de laatste prent van Quentin Tarantino, ‘The Hateful 8’. En ja hoor, daar komt de volgende film al aan: ‘The Correspondence’ in samenwerking met zijn misschien wel meest geliefde regisseur: Guiseppe Tornatore.
Een niet te doorgronden persoonlijkheid, die niet is weg te slaan uit zijn vertrouwde omgeving in Rome maar toch de verleiding van het podium niet kan weerstaan. Zo kan je het wel omschrijven.
Dit was nu het derde concert van deze kleine Italiaan op vrij korte periode dat we konden bijwonen. Misschien is ons volgende afspraak wel een verjaardagsconcert ter ere van zijn 90ste verjaardag. Alla prossima volta Maestro!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ennio-morricone-20-02-2016/
Organisatie: Greenhouse Talent
2014 zal niet ingaan als het meest succesvolle jaar van muzikant Ennio Morricone. Een jaar vol rug-kwellingen en ongetwijfeld veel te lange herstelperiodes. Tot overmaat van ramp moest de maestro tot twee maal toe zijn Europese tournee annuleren. Een nieuw jaar, een nieuwe moed en … een rug die een volledige concertreeks kan dragen.
Van een afscheidstournee wil Ennio zelf niet spreken, hij houdt het liever bij een comeback. Nu ja, met een gezegende leeftijd van 86 jaar weet je natuurlijk nooit. Het kan iedere keer de laatste keer zijn, dat zullen degene die er eind 2012 bij waren in het Antwerps Sportpaleis misschien ook wel gedacht hebben.
Zoals het een Romeinse keizer toebehoort, zoekt hij zijn concertlocaties nauwkeurig uit; na ‘het Sportpaleis’ twee jaar terug werd het nu Paleis 12. Een concertzaal waarbij je de lagen verf aan de muur nog kan ruiken en met een ‘groot’ podium nauwelijks groot genoeg voor ruim 160 muzikanten, zangers en zangeressen.
‘My life in music Tour 2015’ is een greep uit meer dan 60 jaar topmuziek van één van ’s werelds meest productieve en bijgevolg meest succesvolle componisten en dirigenten. Laat ons duidelijk zijn, er is geen grotere Meneer dan hij in wat hij doet.
Al kort na de Tweede Wereldoorlog legde hij de basis van zijn succes. Natuurlijk heb je soms een duwtje in de rug nodig om het volledig waar te maken. En dan komen we terug bij één van zijn beste vrienden, Sergio Leone. Het is ondertussen al een oud verhaal, Ennio is het duidelijk al lang beu om altijd maar herinnerd te worden aan de stukken, die hij componeerde voor de westernfilms van Sergio Leone. Maar geef toe, wij als liefhebbers denken er maar al te graag aan terug. ‘The good, the bad and the ugly’, het is een film die velen leerden kennen door de muziek. Natuurlijk geen slecht woord over de film want die is meer dan voortreffelijk. Ook ‘Ecstasy of gold’ is zo’n prachstuk uit vorig genoemde film. Italië en Zweden, in het verleden hebben deze landen ongetwijfeld al voor hoogstaande voetbalwedstrijden gezorgd maar deze combinatie is ongetwijfeld uniek.
Susanna Rigacci, een 55jarige sopraan afkomstig uit Stockholm , zorgt telkens voor een kippenvelmoment. Nog zo’n gevoel hadden we bij “Abolisson”. Een hoogstaande interactie tussen het zangkoor en het orkest. Hoewel Ennio Morricone maar één grammy-nominatie wist te verzilveren, die voor ‘The Untouchables’, een film uit 1987 van regisseur Brian Da Palma, verdient hij voor ons de prijs van de meest tijdloze muziek aller tijden. De prijs voor meest spraakzame artiest zal hij nooit krijgen maar hij maakte wel uitgebreid tijd om afscheid te nemen en daar hoorden wel drie bisnummers bij.
Een levende legende die we hopelijk nog mogen bewonderen. Ciao Ennio!
Organisatie: Greenhouse Talent
Ennio Morricone is in het geheugen gegrift; hij is de grootste filmcomponist aller tijden en één van de belangrijkste hedendaagse componisten . De man die in een tijdspanne van een halve eeuw ruim 400 filmscores creëerde en samenwerkte met de allergrootste regisseurs, dirigeert in het Sportpaleis een uitgebreide bloemlezing uit zijn onverwoestbare werk. De soundtracks en de cinematografie van Sergio Leone is me in mijn jeugd enorm bijgebleven. De inmiddels 84 jarige Italiaanse componist , geboren in Rome , voelt zich, houdt zich jong en ziet er daadwerkelijk jonger uit.
We kregen op de laatste ‘Night Of The Proms’ al een voorsmaakje maar nu was het
de grootmeester zelf die naar het Sportpaleis afzakte; het grootse Sportpaleis was nu niet eens het decor voor animatie, rock- of danspektakel , maar was de unieke gelegenheid voor een groots symfonie orkest en klassieke kunst. Tot de laatste stoel bezet voor het bezoek van de ‘Maestro’ en net genoeg om de stapel prijzen van Morricone binnen te krijgen. We plaatsen er enkele in de spotlights: De Gouden Leeuw in Venetië, 5 Oscarnominaties, 3 Golden Globes, 1 Grammy Award en 1 European Film Award. Hij werd zelfs bekroond tot Ridder in de Orde van het Erelegioen. Zijn muziek werd bekroond met 27 gouden- en 7 platinaplaten. En vanavond hadden we de kans , ruim twee uur lang, te genieten van mans muziek .
Hij was hier met ‘Het Orkest Der Lage Landen’, samen met het koor ‘Fine Fleur’; Morricone, een koele kikker - dat bedoelen we echt niet pejoratief – wat hem typeert, één en al concentratie en weinig emotie tonend.
Het ganse concert was een ode aan bevriende en bekende filmregisseurs. Het begon met de muziek voor de film ‘The Untouchables’ uit 1987. Een gangsterfilm met grote acteurs als Kevin Costner, Sean Connery en Robert De Niro. Verder een aantal thema’s van het epos ‘Once Upon a time in America’ en een hulde aan regisseur Bolognini. Inderdaad, Ennio Morricone en de link met bepaalde films en acteurs is onmiskenbaar met elkaar verbonden. De strakke verwevenheid met Sergio Leone is hij inmiddels grondig beu , maar hier werd geschiedenis geschreven , en daar kun je niet omheen . “Ik maakte muziek voor een
handvol films van Sergio Leone en in totaal stond ik wel in voor 500 films, dus er is meer dan Leone”.
Iedereen genoot van die soundtracks van ‘The Good, The Bad and The Ugly’ en ‘Once Upon A Time In The West’. De sopraan van Sussana Rigacci is een monument en is te bewonderen. “The Ecstasy Of Gold” was één brok emotie; zoveel passie en overgave, uniek!
De grootmeester dirigeert op eigenbereide en eigenwijze manier. De composities zijn subtiel uitgewerkt, uitgepuurd en minimalistisch. Het spreekt tot de verbeelding, van “Abollison” tot “Chi Mai” en “Nuovo Cinema Paradisio” , om te eindigen met 3 delen uit ‘The Mission’ uit 1986 .
Een staande ovatie hadden we bij het hernemen van “The Ecstasy Of Gold” en “On earth as it is in heaven”.
Een subliem concert zonder meer , van de ene extase naar de andere. Om kippenvel van te krijgen . Top. Zoals Morricione zegt “Filmmuziek is pas echt goed als je ook van de muziek kan genieten zonder de film” . En ook al laat hij een strenge , koele blik na, diep vanbinnen ervaar, voel, zie je de tevredenheid , warmte en gelukzaligheid. Geen twijfel mogelijk, de Italiaanse componist Morricone is een ‘Maestro’ meer dan waardig ; een voorbeeld voor wie ook .
Organisatie: Sportpaleis, Antwerpen
Nederlands 
Français 
