Het was een tijdje geleden dat we nog van Fleet Foxes hadden gehoord , de band rond oppervos en sing/singwriter Robin Pecknold . Zes na jaar na de tweede ‘Helplessness blues’ is het sextet er terug met ‘Crack-up’, op plaat een gedurfde , veelomvattende onderneming. Live weten ze twee maal hun sound in de AB om te zetten in een intens beleven. De vorige keer stonden ze in Vorst , wat voor hun materiaal net iets te hoog gegrepen was om op te gaan in de klankkleur en de emotionaliteit.
Het werkte in de AB goed , erg goed . Goed gemutst en uitgerust ging de band er tegenaan . Het ijs brak al gauw door de warme respons , het meezinggehalte, de refreinen en de interacties. Vanavond zat band als publiek op dezelfde golflengte .
Hun combinatie van dromerige indie , americana , folk , 60s pop en psychedelica wordt hier nog steeds sterk ontvangen . Vóór onze zomerfestivals waren ze nog te zien in de buurt, in Nederland en in Lille.
Op het optreden hebben we het gevoel ergens tussen pop , americana en een soundtrack te laveren . Een natuur van water, bossen , onstuimige wolkenluchten en zonovergoten pracht; meeslepende harmonieën en melodieën in een sobere omlijsting of breed , een stemmenpracht en gedragen door de indringende zang van Pecknold; finesse , subtiliteit , vakmanschap heerst. Ze zijn niet vies van enkele uitgesponnen nummers , die verrassende, spannende, onverwachtse wendingen ondergaan .
Een podium vol instrumenten , een rits gitaren, drums , keys, blazers , klavecimbel, sambaballen zorgen voor de veelkleurigheid. De puzzelstukjes van de nummers vallen op hun plaats door de charismatische gastheer Pecknold , die zich jarenlang uit de muziekwereld trok om te studeren , en nu zelfverzekerd op het podium staat.
Natuurlijk kwam de nieuwe plaat in de spotlight. Efkes moesten we nog in de mood komen. Daar lag de aparte , sfeervolle benadering van de nieuwe songs in tussen, als “I am all that I need/Arroyo soco/Thumbprint scar”, “Cassius” en “Naiadas/cassadies” die de set openden . Een ietwat aarzelende, maar doordachte , uitgebalanceerde aanpak. Door de herkenbare, gevoelige “Grown oceans” en de broeierige “Battery kinze”, “Your protector” klonk het vertrouwder en kwam de sfeer goed, lekker ontspannend, aangenaam . Hier raakten publiek en band elkaar optimaal . Solo pakte hij het publiek ook moeiteloos in. Verderop in de set hadden we “Mykonos” en “White winter hymnal” die de band aardig op weg helpen naar Festival Dranouter .
Een groots , gevoelige , innemende , extraverte retrofolkstijl, die zichzelf niet verliest in symfo, progrock of bombast . Ze houden het in een kleinere zaal uiterst boeiend. We werden meegevoerd op “Mr Shrine/An argument”, “Third of may” en “Crack-up” die de AB beeldrijk maakten. Hartverwarmend klonk het opnieuw als hij solo na anderhalf uur “Oliver James” komt spelen .
Ze zetten een reeks meeslepende songs neer , “In blue ridge mountains” en “Helplessness blues” in de bis , mag je inlijsten, wat ons voldoende energie geeft in de komende donkere maanden …
Easy listening pop met een rockend hart, mooie landschappen , een knetterend haardvuur , een blokhut en samenhorigheid. Licht en donker zijn sfeerbepalend bij Fleet Foxes , zeker in deze tijd van het jaar of genietend van een rustige, nazomerse avond.
Gezelligheid (ten top) ervaarden we door de mooie sound, de stemmenpracht en de kwalitatieve sing/songwriting van frontman Pecknold en z’n uiterst getalenteerde band.
Btw net vóór het concert werden we ontroerd door “Here’s to you” , ook al zo’n samenhorigheidssong die ze telkens laten horen , van Joan Baez uit ‘71 met Ennio Morricone van de film ‘Sacco e Vanzetti’ ; trouwens, haar afscheid werd net aangekondigd en ze plant nog een concert in de Bozar, Brussel op 21 mei 2018 …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fleet-foxes-17-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ultimate-painting-17-11-2017/
Organisatie: Live Nation
Voor een zaalshow in ons Belgenland is het jammergenoeg nog wachten tot 17 en 18 november. Dan speelt Fleet Foxes niet één maar twee keer in de Ancienne Belgique om hun terugkeer te vieren. Wie niet zo lang kan wachten, kon ook een bezoekje aan de nabije buurlanden brengen. Zo staan de vossen vandaag op Down The Rabbit Hole in Nijmegen, en trokken wij vrijdagavond naar de L' Aeronef in Lille om al eens te proeven van de herboren Fleet Foxes.
Opwarmen deed voorprogramma November Polaroid allerminst. Integendeel, hun muziek deed het spontaan winteren en zou veel beter tot zijn recht komen in, welja, november. Twee jonge vrouwen uit Lille met enkel hun stem, mistroostige gitaren en een kickdrum pakten ons van bij het begin bij ons nekvel. Hun slaapkamermuziek werd duidelijk beïnvloed door Daughter, The xx en andere London Grammars. Met de ogen dicht leken hun stemmen zelfs verdacht veel op die van Romy Madley Croft van The XX. Toch kon je kon je bij ieder nummer duidelijk de referentie horen. Nu eens Keaton Henson, dan weer Eddie Vedder of zelfs Kansas (u weet wel, die van "Dust in The Wind"). Ze speelden slechts vijf nummers, maar het publiek wou duidelijk nog meer. Bakken talent en potentieel hebben ze al, nu nog een eigen stem en sound vinden.
Een kleine zaal, niet volledig uitverkocht en een publiek dat uit veel verschillende nationaliteiten bestond: dat was wat Fleet Foxes te wachten stond in Lille. Het verhaal is ondertussen ook al bekend. Na ‘Helplessness Blues’ en de daaropvolgende tour vond frontman Robin Pecknold het welletjes en besloot hij zijn vossen in de vriezer te steken. Hij ging naar college, reisde de wereld rond en deed eigenlijk toen al inspiratie op voor wat de nieuwe plaat van Fleet Foxes zou worden. ‘Crack-Up’ is een sterke comebackplaat en het zou een hele uitdaging worden om die even sterk live te brengen. Maar de laatste twijfelaars kunnen we gerust stellen. De vossen zijn nog steeds zo fluks en vinnig als ooit te voren.
Terwijl de band het podium opkwam en de gitaren nog eens stemde, hoorden we de intro van "I Am All That I Need/Arroyo Seco/Thumbprint Scar" op tape. Zacht klotsend water en de brommende stem van frontman Robin Pecknold begroetten ons bij het fijne weerzien, tot daarna de kletterende akoestische gitaren het concert echt op gang trappen. Het eerste nummer van de nieuwe plaat ‘Crack-Up’ was dan ook een perfecte opener om terug aan te knopen met de band. Eigenlijk is het, zoals de titel doet vermoeden, drie nummers in één en live plakten Pecknold en de zijnen er nog eens "Cassius, -" en "- Naiads, Cassadies" achteraan. Zo kregen we een openingskwartier waar nummers schipperden tussen hard en zacht, tussen furie en kalmte, en met Pecknold als gids. Met de ogen dicht leidde hij ons van rustige riviertjes naar weidse oceanen.
Het nieuwe ‘Crack-Up’ mag dan wel zijn voet naast het ouder werk zetten, live moest het toch nog wat los komen. De reactie van het publiek tijdens het trio "White Winter Hymnal", "Ragged Wood" en "Your Protector" sprak boekdelen. Een tripje down memory lane, want ondertussen is het ook al negen jaar geleden sinds hun debuut furore maakte. Maar hun gouden harmonieën en herkenbare melodieën staan nog steeds in ons geheugen gegrift. Fleet Foxes nam haast geen pauze tussen de nummers. Elk einde betekende een nieuw begin van een ander nummer. Veel meer dan wat bedankingen en de vaststelling dat dit hun eerste (Europese) show was sinds het verschijnen van hun nieuwe plaat, kreeg het Franse publiek. Meer hoefde dat ook niet te zijn.
Fleet Foxes is een band van eenvoud. Hoewel hun nummers soms complex in elkaar zitten en barsten van de tempo- en kleurwisselingen, worden ze nooit academisch of ontoegankelijk. Ook de abstracte maar eenvoudige visuals versterkten dat alleen maar. Gemaakt door Sean Pecknold, broer van, zagen we afwisselend bewegende geometrische figuren, spiralen, verfvlekken, een sterrenhemel of een brandend vlammetje. Het leidde nooit af en bracht telkens de juiste mood bij het juiste nummer. "The Cascades" fungeerde dan weer mooi als instrumentaal tussendoortje en opstapje naar meer nieuwe nummers. "Mearcstapa" toonde duidelijk dat de band tijdens hun winterslaap wat spierballen gekweekt had en veel venijniger voor de dag kon komen. De schattige vossen konden ook flink van zich af bijten.
Live werd het verschil tussen oud en nieuw nog duidelijker. Waar het debuut en ‘Helplessness Blues’ nog heel hoopvol en kleurrijk klinken, moet ‘Crack-Up’ het hebben van zijn onderhuidse spanning en melancholie. Ironisch genoeg maakte Robin Pecknold's tijd op de schoolbanken hem volwassener, mysterieuzer en donkerder.
Meestal gaat een eerste touroptreden nog gepaard met kinderziektes of kleine mankementjes, maar niets van dat bij Fleet Foxes. De band speelde strak, hield het tempo hoog en voegde op tijd en stond wat subtiele details toe. Een stukje dwarsfluit, mandoline of contrabas gaven de nummers nog meer kleur en de heerlijke samenzang waar de band zo bekend mee werd, klonk zuiver en toonvast als altijd.
De vossen kwamen fris en uitgeslapen uit hun winterslaap en bleven niet bij de pakken zitten. Met "He Doesn't Know Why" en vooral "Mykonos" dat eindigde in een prachtige driestemmige samenzang, bleek dat het ouder werk nog steeds op de meest uitzinnige reacties kan rekenen.
Toch waren wij het meest onder de indruk van het duo "Third of May/Ōdaigahara" en 'The Shrine/An Argument". Beide nummers hebben een wat gelijkaardige structuur, maar blonken vooral uit in de vele tempowissels. Pecknold begon "The Shrine" op een akoestische gitaar met twee capo's en eindigde "An Argument" op een elektrische gitaar. Elke overgang was soms abrupt, soms vloeiend maar altijd logisch. Het laatste woord was echter voor de blazers. Op "Crack-Up" kregen we een hoekige saxofoonsolo en "Blue Ridge Mountains" werd uitgewuifd door een impromptu blazerssectie met de pianist op dwarsfluit, drummer op trompet en de extra percussionist/multi-instumentalist op hoorn.
Solo op een akoestische gitaar opende Pecknold de bissen met het aangrijpend en emotionele "Tiger Mountain Peasant Song". Moeiteloos creëerde hij een intieme sfeer en kreeg hij het publiek muisstil. Daarna schoof de pianist aan voor "If You Need To, Keep Time On Me" dat al even breekbaar klonk. Ook "Drops In The River" startte klein en groeide gestaag sterker. Een perfect opstapje naar afsluiter "Helplessness Blues", nog steeds hun meest melodieuze, hoopgevende en beste nummer. Zo sloten Fleet Foxes een met hoogtepunten bezaaide set af met nog maar een hoogtepunt.
Op 17 en 18 november speelt Fleet Foxes in de Ancienne Belgique, tickets zijn wonder boven wonder nog beschikbaar.
Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Setlist:
I Am All That I Need/Arroyo Seco/Thumbprint Scar
Cassius, - Naiads, Cassidies
Grown Ocean
White Winter Hymnal
Ragged Wood
Your Protector
The Cascades
Mearcstapa
On Another Ocean (January/June)
Fool’s Errand
He Doesn't Know Why
Mykonos
Third of May/Odagaihara
The Shrine/An Argument
Crack-Up
Blue Ridge Mountains
Bis:
Tiger Mountain Peasant Song
If You Need To, Keep Time On Me
Drops In The River
Helplessness Blues
Organisatie: Aéronef, Lille
We fronsten even de wenkbrauwen toen we kort na de gig van Fleet Foxes op de screens van Rock Werchter zagen dat ze naar Vorst Nationaal zouden komen … Tja, het gaat snel voor het uit Seattle afkomstige sextet van songschrijver Robin Pecknold. Ze zijn nog maar aan de tweede plaat toe, ‘Fleet Foxes’ en ‘Helplessness Blues’. België houdt wel van die combinatie dromerige indiepop, americana, folk, ‘60s pop en psychedelica, onder een meerstemmige zang, die vooral bepaald wordt door de warme, hemelse stem van Pecknold.
Fleet Foxes is momenteel ‘hot’ in het genre en overstijgt hiermee bands als My Morning Jacket en Grizzly Bear qua fanshare . Waren ze in de zomer sterkhouder op RW door hun songs krachtig en stevig te spelen, in zaal wordt een ‘wintertime’ ingesteld en houdt de band het eerder op de sfeervolle, dromerige aanpak, met een melancholische inslag . De klankkleur kwam meer tot z’n recht, maar de magie ging wat verloren in zo’n grote zaal , ook al was het de Club Vorst Nationaal.
Hier wrong het schoentje … Beter was een 2x AB om de subtiliteit en de finesse van hun sound, een amalgaan van akoestische en elektrische gitaren, toetsen, flutes en bezwerende drums, overstelpt door de stemmenpracht. Vanavond hadden we niet het ‘Waaw’ gevoel van op Rock Werchter; niettemin genoten we van de gezelligheid die ze trachten te creëren met hun vernuftig in elkaar gestoken songs , waarbij sommige mooi in elkaar versmolten en boeiende wendingen hadden . Warme luistersongs met een kampvuurgehalte dus, en op het podium toonden ze projecties van natuur – sneeuwlandschappen en vielen er zelfs sneeuwvlokken om het anderhalf lang knus te maken en te houden.
De openers “Mykonos” en “English house” (uit het tussendoortje ‘Sun Giant’ EP) brachten ons meteen in deze sfeer . Een mooie sound, een prachtige stemmenpracht, de heerlijke zangstem van Pecknold en een geroutineerde band die houdt van de uitgebalanceerde melodielijn. Even verderop hadden we een forser klinkende “Battery kinze”, “Your protector” en de herkenbare “Bedouin dress”, “White winter hymnal” en “Ragged wood” . Die gekende (hemelse) popsongs zaten mooi verdeeld in de set en hielden de set broeierig en boeiend .
Toen ze verrassende, lekker ontspannend enkele songs aan elkaar regen als “Lorelei”, “Mr shrine/An argument” en “Blue spotted tail” om dan terug op “Lorelei” uit te komen, knetterde het haardvuur met een Boursin kaasje, een fles rode wijn en konden we zelfs een wollen trui aantrekken. Aangenaam spannend, sfeervol, ingetogen en intiem. De semi-akoestische gitaren zorgden ervoor dat “Grown oceans” groots en gevoelig was.
De band genoot van de respons, maar voelde zich net als het publiek wat onwennig door de afstand tussen beiden. Misschien was midden in de zaal spelen een beteer optie achterna gezien. Het solo gespeelde nieuwe “I let you” kon als beste voorbeeld dienen: Pecknold wist het pakkend en innemend te brengen, maar kon onvoldoende intens raken …
Ze zetten nog een reeks meeslepende songs neer , “In blue ridge mountains” en “Helplessness blues” om de ‘koude’ wintermaand tegemoet te gaan! Cheers.
Ook de dromerige neofolky/americana voor midzomeravonden of koude winteravonden van Vetiver, van de charismatische zanger/gitarist Andy Cabic, een jonge Tom Waits lookalike met hoed op, stelde de sfeerschepping binnen deze stijl voorop en bracht rustig voortkabbelend materiaal met een country/blues inslag . Af en toe zat er meer vaart en dynamiek in en durfden ze krachtiger te spelen. Easy listening pop met een rockend hart!
Met een fijn gebaar en een knipoog nam Vetiver afscheid. Een band te koesteren in het clubcircuit!
Organisatie: Live Nation (+ Toutpartout )
Band voor de toekomst is het vijfkoppige Fleet Foxes uit Seattle . Met de deur in huis vallen heet zoiets. De band combineert dromerige indiepop, psychedelica americana, folk en ‘60’s pop onder een meerstemmige zang: fijne gitaarakkoorden, psychedelicatoetsen en een zalvende percussie, bepaald door de warme, hemelse vocale pracht van songschrijver van Robin Pecknold.
Na de EP ‘Sun Giant’ onderscheidt de band zich met de naar hun vernoemde plaat.
”White Winter Hymnal”, “Ragged Woods”, “Tiger Mountain Peasant Song”, “Your protector” en “Blue Rige Mountains” zijn subtiel uitgewerkte songs, die tekenen voor een prachtig zorgeloos ‘laidback’ weekendgevoel. Knipoog naar bands als The Shins, My Morning Jacket, Band of Horses, Belle & Sebastian en Beach Boys.
Nederlands 
Français 
