Fred Angst (Gerry Vergult) was samen met Elvis Peeters de drijvende kracht achter cultband Aroma Di Amore die eind 2022 ophield te bestaan. De inspiratie van de gitarist was evenwel nog lang niet opgedroogd en zijn gedrevenheid is nog onaangetast. Onder eigen naam zet hij nu de eigenzinnige traditie van zijn vroegere postwaveband verder.
Het is niet de eerste solo-worp van Vergult. In de jaren ’80 had hij al een paar eigen releases onder de naam Fred A en daar zong hij zelf op. Dat laatste besteedt hij uit voor de nieuwe release.
In het voorjaar van 2025 verschijnt van Fred Angst het debuutalbum ‘Stockholmsyndroom’ en er werd een eerste single gedropt. “15 Dagen In De Zon” is een bruisbal waarvoor Angst de jonge rockgod Sietse Willems aantrok, die met de onstuimigheid van een ongetemde hond zijn bevreemdende lyrics over een zomervakantietrauma de opnamestudio heeft ingeslingerd. De lyrics passen in een lange Belgisch-surrealistische traditie van Aroma di Amore, De Brassers, Arbeid Adelt! en – recenter – Nel & J.P..
Sietse kennen we vooral van Meltheads. Met die band nam hij al de puike Nederlandstalige newwavesingle ‘Naïef’ op. En die bracht hij ook op het afscheidsconcert van De Brassers in de AB, zodat dat nummer ook op het Brassers-album ‘Tormorrow Never Ends’ staat. Drummer Bootsie Butsenzeller (ZOOL, Ford’s Fuzz Inferno, Scroundels, …) zorgde voor de drumpartijen. Fred Angst speelde zelf alle andere instrumenten in (gitaar, bas, synths).
Als deze single ons iets leert is het in de eerste plaats dat de combinatie van Fred Angst en Sietse Willems voor 200% werkt. Met de passie en de sense of urgency die de jonge rockgod in zijn vocalen legt, is dit een perfecte match. Fred Angst weeft er een pakkend muziektapijt onder: catchy, dansbaar en toch stevig rockend, …
Het volgende nummer van ‘Stockholmsyndroom’ werd ingezongen door Marcel Vantilt van Arbeid Adelt!. Op papier moet die combinatie net zo hard scoren als de eerste single, maar met Marcel blijft het altijd spannend.
FRED ANGST - 15 Dagen In De Zon (Official Video) (youtube.com)
Freddie And The Vangrails + Röt Stewart - Aflossing van de wacht in de Kortrijkse punk/hardcore-scene
Freddie And The Vangrails
Freddie And The Vangrails en Röt Stewart speelden op de vooravond van de verkiezingen in (de) Aap in Gent. Omdat er over beide Kortrijkse bands wel iets te vertellen valt, waren wij daar natuurlijk bij.
Beide bands hebben hetzelfde motto: play short songs fast. Het gaat dus over punk en hardcore. Bij Röt Stewart zijn de songs dan nog net iets korter dan bij Freddie And The Vangrails. De Stewarts spuwden net geen 20 songs uit in een set van minder minuten, de Freddies hadden genoeg aan (afgerond) een half uurtje voor een dwarsdoorsnede van 24 uit hun hele oeuvre.
(De) Aap is alvast niet de grootste venue van Gent. In compactheid en vloeroppervlakte steekt het café de bekendere overburen van de Kinky Star naar de kroon, maar ze hebben wel een verdieping voor wij het liever wat rustiger heeft. Het was voor de twee bands ook niet super comfortabel om te spelen, want er is geen podium en de bands stonden opgesteld op zowat anderhalve m² tussen de inkomdeur en het publiek naast de toog. Voor dergelijk geïmproviseer krijg je in punkmiddens alleen maar bonuspunten. Maar dus telkens er nog wat mensen naar binnen of buiten wilden, moesten die zich langs de bandleden en hun instrumenten en versterkers murwen.
Röt Stewart mocht openen voor Freddie And The Vangrails. Deze band werd zowat twee jaar geleden op de rails gezet door vier vrienden die al een tijdje in andere bands speelden, maar die nog een uitlaatklep zochten voor hun gezamenlijke liefde voor oldschool hardcorepunk. Na twee demo-releases op cassette en een split-album met Freddie And The Vangrails zijn ze inmiddels toe aan hun eerste officiële release. Debuutalbum ‘3 Tattoos & A Road Tax Bill’ verschijnt volgende maand bij het Belgische label Pang Pang Records. En zoals het hoort voor elke hardcore-band: ze treden heel vaak op, tot ver in het buitenland (zowat elke bestemming waar je in één weekend over en weer kan rijden). Hun aanhang groeit trager dan hun reputatie, maar succes is absoluut geen doelstelling, in tegenstelling tot fun. Over de setlist voor deze avond werd net voor de start van het concert nog kort overlegd en dan snel op de achterkant van een van de muur gescheurde affiche neergeschreven.
In de set van de Stewarts herkenden we onder meer klassiekers als “Verk”, “Shitty City” en “Fucking Shoe” (van hun allereerste cassette-demo). “Rather See You Dead” van Legionaires Disease zit niet langer in de zet, wel nog die andere cover: “Bad Attitude” van The Testors. Tracks die nieuw zijn op het debuutalbum kwamen in de Aap uiteraard ook langs: “Play Faster” (een sneer naar een andere band), “Mumble Punk”, “No Rice” en – voor ons de song die de hele avond samenvat – “Fuck That Weak Shit”. Van het split-album hoorden we onder meer “Generation Loose”, “Nazi Truck” en “Contractor” voorbijkomen.
De set van Röt Stewart in Gent was een adrenalineshot van jewelste waarbij elke track de vorige probeert te overtreffen in intensiteit en tempo. Deze band staat overal met veel goesting aan de startlijn om een strak sprintje te trekken. De militante lyrics van Pieter worden geruggesteund door een spervuur van riffs van Yannick, de pompende bas van Maxime (die ook tekende voor de coolste podium-attitude) en de ratelende drums van Clint. We zagen dit viertal kort na hun formatie aan het werk in een café in de Frans badstad Boulogne-sur-Mer, en twee jaar verder is deze band uitgegroeid tot een goed geoliede furie.
Freddie And The Vangrails is bezig aan een afscheidstournee. Ze liepen als band een mooi parcours, met mooie concerten in het buitenland en enkele mooie releases op hun eigen label Hopvil Records. Op dat label brachten ze op vinyl ook albums en singles uit van bevriende bands als Speedözer (dat er intussen ook al mee opgehouden is) en Chiff Chaffs. Ze zullen jammerlijk gemist worden. Op zaterdag 23 november is er het allerlaatste concert, als support van The Kids, in Ertvelde.
De doodsstrijd van Freddie And The Vangrails duurt dus nog enkele maanden en ondertussen wordt er nog gespeeld alsof de duivel hen op de hielen zit: hard, snel en smerig. Zanger Dries is in Gent helemaal in zijn element en om de andere song duikt hij met gebalde vuisten en microstatief het publiek in. De set is een mooie round up van alle songs die ze ooit gespeeld of uitgebracht hebben, met memorabele versies van “No Black Flag”, “Can’t Keep ‘Em Cool”, “Glued To The Bar” en “A Wish Called Flipper”. Tijdens “CRS” (Can’t Remember Shit) komt Pieter van Röt Stewart nog wat meebrullen om het feestje compleet te maken.
Voor een band die ten dode staat opgeschreven zat er in Gent Godverdomme nog veel leven in Freddie And The Vangrails. Maar niet getreurd: Röt Stewart staat klaar om de scepter over te nemen.
Organisatie: Aap, Gent
Fred Hersch – Kunst - Improvisatie 'on’ Piano
Als lid van het pianopantheon van de jazz is de Amerikaanse pianist Fred Hersch (*****) al meer dan drie decennia een invloedrijke creatieve kracht; dit als improvisator, componist, docent, bandleider, medewerker en opnameartiest. Bovendien ontving hij al meerdere grammy nominaties zowel als solo artiest als bij o.a. Fred Hersch Trio.
Met zijn nieuwe plaat 'Silent, Listening' stond hij in een nagenoeg uitverkochte Flagey in Brussel. Hij bood ons, helemaal alleen gezeten achter zijn piano op dat grote podium, een bijna twee uur lange trip doorheen improvisatie met piano aan, ie we nooit meer zullen vergeten. Kunst - Improvisatie 'on’ Piano dus …
Fred Hersch spreekt emoties aan die gaan van een schaterlach naar een tranendal, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is met zijn bijzonder tot de verbeelding sprekend piano spel. En net die aanpak maakt van deze Amerikaanse piano virtuoos een parel om te koesteren.
Fred Hersch balanceert bovendien voortdurend op dat kruispunt tussen jazz, klassiek en improvisatie muziek. Hij verkent de hoogste en laagste octaven op zodanig uitgekiende wijze, waardoor je , net bekomen van de ene adembenemende trip al op een andere zijweg bent aanbeland. Het blijft boeiend hoedanook. Dat merkten we reeds toen we hem vroeger aan het werk zagen in 2021 - https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/81164-leuven-jazz-2021-opening-night-een-onaardse-virtuositeit-vanuit-een-divers-oogpunt-bekeken-gevoeld-en-beluisterd.html - ''De man balanceert bewust tussen lichtvoetig- en zwaarmoedigheid in het (jazz) genre. Het klinkt filmisch, sprookjesachtig en er is ruimte voor improvisatie “, schreven we. In de Flagey, Brussel kwam dit evernzeer tot uiting.
Vaak resulteerde zijn integrerend pianospel tot vrij ingewikkelde soundscapes, om dan plots eerder toegankelijke parels uit de mouw te schudden die aanleunen bij blues of zelfs een lichte vorm van pop muziek.
Na een eerder intimistische start verliet hij dat pad even onverwachts als voorheen en deed de oorschelpen meermaals trillen van innerlijk genot, en dit allemaal zonder in een chaotische brij te verzanden.
Fred Hersch sprak zijn publiek trouwens voortdurend aan, wat de speelsheid in zijn piano spel onderlijnde. Het is dus zeker en vast niet zo dat de man hier routineus zit te improviseren tot het oneindige zonder met zijn fans rekening te houden, integendeel. Het maakte alvast deze avond extra bijzonder.
De voortdurende zoektocht naar prikkeling, stopt bij Fred Hersh nooit. Hij zou zelfs nog uren op dit veelkleurig elan kunnen doorgaan, zonder maar te vervelen. De honger naar 'meer van dat ' is niet alleen bij hem maar ook bij zijn publiek heel groot.
Na zijn set van circa anderhalf uur, waarbij hij staande ovaties in ontvangt mocht nemen, kwam hij dan nog enkele keren terug op het podium om zijn oneindige virtuositeit tentoon te spreiden.
Zichtbaar genietend van die aandacht, bedankte hij zijn publiek uitvoerig. We kregen zelfs bijna twee uur lang een intense piano improvisatie en kunst te horen. Indrukwekkend!
We zagen rondom ons, bij het verlaten van de zaal, enkel lachende gezichten en een oneindige rij mensen aan de merchandise. Iedereen heeft er evenveel van genoten als wijzelf van deze bijzonder zinnenprikkelende piano recital die nog lang zal nazinderen in onze gedachten …
Organisatie: Flagey, Brussel
De uit New Orleans afkomstige alternatieve folkrock artiest Fred Abong brengt 'Fear Pageant' uit via het label Disc Drive uit Seattle. Dit is Abongs zevende langspeler reeds. Fred Abong startte in de jaren 80 in de hardcore punk scene van Rhode Island. Begin jaren 90 speelde hij basgitaar bij Throwing Muses en daarna bij Belly.
Hij zette de muziek opzij voor academische doeleinden, behaalde een doctoraat in Geesteswetenschappen en doceerde acht jaar lang aan verschillende universiteiten.
Maar de muziek borrelde altijd wel ... Abong is nu terug als soloartiest en speelt ook basgitaar bij Kristin Hersh (Electric Trio).
‘Fear Pageant’ is een gevoelig plaatje , met dat ietsje meer … door het zachtmoedig getokkel op gitaar en de warme sound, die je lekker doen wegdromen. Op het weemoedig mooie “Father” hoor je het emotievolle karakter. Regelmatig ontluikt er een opzwepende bries die de dansspieren prikkelt, evenwel geen harde of snelle toonaarden.
Hij wee tons hoedanook te raken op doorleefde wijze. We ervarezn iets sprookjesachtig zoals op “Hungy Ghost” en “Bats”.
Fred Abong heeft een persoonlijk verhaal, herkenbaar voor iedereen. Mooi, met een knipoog naar een Leonard Cohen … Je voelt de schoonheid achter de pijn en de smart. Err leren mee omgaan is belangrijk … Achter de pijnlijke intimiteit in het material als o.m. “My Way” en het wondermooie “Shadows”, afsluiter van het album, verbergt zich een zin voor humor en relativering.
Fred Abong heeft met deze 'Fear Pageant' een fijnzinnige, subtiele plaat vol smart en vreugde.
Tracklist 1. Father 2. Half Wit 3. Fear Pageant 4. Hungry Ghost 5. Bats 6. America 808 7. My Way 8. Shadows 9. Reservoirs 10. Sailor
Alternatieve Folk Rock
Fear Pageant
Fred Abong
Pianist/componist Fred Hersch en vocalist/bassist/songwriter esperanza spalding (allemaal kleine letters) kunnen beiden gerekend worden tot de meest geprezen en inventieve artiesten in de moderne jazz. De Village Vanguard is de meest gerespecteerde zaal van de muziek, waar talloze legendarische musici en geliefden live-opnamen hebben gemaakt. Het duo en de club zijn één voor een magisch optreden op ‘Alive at the Village Vanguard’, een zeldzame kans voor luisteraars om te genieten van de unieke en opwindende samenwerking tussen twee top jazz artiesten.
Met de plaat 'ALIVE at the Village Vanguard' brengt het duo een schijf uit die de luisteraar het gevoel geeft op die concerten daadwerkelijk aanwezig te zijn,
Monk is zoals altijd bij Hersch nadrukkelijk aanwezig, zoals ook in zijn eigen compositie Dream of Monk. En dat blijkt ook uit zijn uitzonderlijke piano spel op deze plaat, de man ademt Monk uit, hij vindt de muziek van Monk opnieuw uit.
De aanvulling van de sprankelende, soulvolle stem van spalding zorgt echter voor een unieke wisselwerking, die jazz met funk en soul verbindt. Het duo vult elkaar aan, dat het haast niet te geloven is dat het hier om een live plaat gaat. Enkel het applaus van het publiek en de interactie van spalding bewijzen het.
Het duo etaleert een filmisch meesterwerk, waar ze hun talent als vocalist en pianist improviseren. Een erg mooi klankentapijt, lekker groovy jazz en die bijzondere stem van spalding zorgen voor een unieke sfeer die je hier bij de live uitvoering en in de huiskamer kunt voelen. Elke song op deze knappe schijf heft zijn waarde! Het totaalplaatje is dus belangrijk.
Als je weet dat Hersch fysiek (hij kreeg de volgende dag een nieuwe heup) en spalding mentaal door een erg moeilijke periode gingen op de dag van de opnames van dit optreden, dan voelt deze plaat toch memorabel aan.
Het duo zorgt voor een sprankelende, magische, mooie avond, die ze, ondanks die pijn, delen met het publiek. Sterk
https://www.youtube.com/watch?v=diqzvy2o9aQ
Fred Hersch is een begenadigd piano virtuoos. Op de nieuwste plaat 'Breath by Breath' werkt hij samen met het strijkerskwartet Crosby Street String Quartet. Resulaat: meditatief overtuigend!
Ingetogenheid … “Begin Again” is er meteen eentje die het onderstreept en experiment toelaat. De viool werkt bedwelmend , hypnotiserend. “Awakened Heart” , “Breath by Breath” en “Monkey mind” zijn intiem , dromerig. Een mooi klankentapijt. Een gevoel van stilte overheerst. “Rising, Falling” en “Know that you are” zitten verder in deze richting.
De plaat in z’n geheel beluisteren, is nog het best . Elke song biedt net dat meditatieve aspect, verwezenlijkt door Fred Hersch en zijn muzikanten; dit zijn Drew Gress -contrabas, Jochen Rueckert - drums, en Rogerio Boccato - percussie (op “Mara”) alsook de strijkers van Joyce Hammann - viool , Laura Seaton - viool, Lois Martin - altviool en Jody Redhage Ferber – cello.
Hierin is Fred Hersch een sterk componist , die z’n virtuositeit onderstreept en deze ingetogenheid kadert met z’n gezelschap in nieuwe elementen.
Tracklist: 1 Begin Again 2 Awakened Heart 3 Breath By Breath 4 Monkey Mind 5 Rising, Falling 6 Mara 7 Know That You Are 8 Worldly Winds 9 Pastorale (homage à Robert Schumann)
Piano/Jazz
Fred Hersch
Breath by Breath
Toen we dit project 'Interviews in tijden van Corona' opstarten wilden we ons licht werpen op hoe bands, promotors, en dergelijke omgaan met de radiostilte. Geen geplande concerten, en releases die worden uitgesteld , zijn maar enkele van de gevolgen voor iedereen die begaan is met de muziek en alles daarom heen. Een label dat de vinger op de pols houdt van het hardere genre in de 'underground' mocht in deze lijst niet ontbreken. We hadden een gesprek met Frederik Vanhee, bezieler van Dust & Bones Records die een hele rits artiesten onder zijn vleugels heeft zoals: UGLY & PROUD / GROTTO / CROSSFACE / MOA / TEPHROSIS / LEFT EYE PERSPECTIVE / SPLENDIDULA / BATTLEFIELD / THE CURSE OF MILLHAVEN / MARK MY WAY.
Hoe ga je als label om met deze tijden was de grondvraag. Maar ook hadden we het over de recente release van Mark My Way, hoe je als label omgaat met digitalisering, en de toekomst na deze crisis.
Frederik, om even terug te keren in de tijd. Voor de mensen die het label niet kennen. Waar staat Dust & Bones voor? Hoe en wanneer is alles begonnen?
Ik ben begonnen met Dust & Bones in 2015 als ik het me goed herinner. Ik speelde toen drums in Ugly & Proud en we hadden onze eerste cd opgenomen. Ik had een beetje rond geshopt maar er was nergens interesse om ons uit te brengen. Daar ik eigenlijk al heel mijn leven zelf de muziek van mijn bands uitbreng, heb ik dan ook weer beslist om het zelf te doen. Maar daar ging het dan eigenlijk ook wel bij blijven. Niet dus..
Sinds het ontstaan in 2015 is er veel veranderd. Wat is, naast de digitalisering, de grootste verandering voor jou?
Eerlijk gezegd vind ik niet dat er zoveel veranderd is behalve de digitalisering. Laat ons eerlijk zijn, dat is de grootste verandering ooit geweest he. De markt van de fysieke producten is veel kleiner geworden maar geloof me, der zijn nog altijd heel veel collectors ‘out there’!
Om daarop voort te borduren. Wat waren tot nu toe de diepte en hoogtepunten voor uw project?
Iedere release is voor mij een hoogtepunt. Soms heb ik het er een beetje moeilijk mee als er niet veel respons op komt. Ik ben heel passioneel als het op muziek aankomt en als ik een half jaar alles gegeven heb voor een nieuwe release en er komt nul respons dan komt het heel hard aan bij mij.
Je hebt naast dit project ook een fulltime job? Hoe blijf je dat combineren?
Ja, zoals je weet ben ik ook postbode. En idd na een nieuwe release kan het soms heel druk zijn. Sinds een jaar werk ik nu 4/5, deels voor meer tijd te spenderen met mijn jongste dochter maar ook deels voor het maken van pakketjes. Maar soms is het wel zwaar om een fulltime job te combineren met een gezin en het label. Om dan nog maar te zwijgen over die 1001 andere hobby’s die ik nog heb!
Is het in tijden van digitalisering tot streaming eigenlijk nog interessant om platen uit te brengen?
Ik vind van wel. Alles is natuurlijk wel veel kleiner geworden en meer niche gericht, maar ik vind het nog altijd essentieel dat er fysieke formaten zijn. Als ik laaiend enthousiast ben over een nieuwe band die ik ontdekt heb , ga ik altijd direct iets aanschaffen. De vinyl, cd of zelf cassette! Het is mijn hobby, mijn liefde, de rode draad in mijn leven.
Hoe sta je tegenover Spotify en dergelijke meer? De voor en nadelen?
Voor mij is dat de grootste verandering geweest. Ik gebruik het nog niet zo lang maar eens ik ermee weg was… Nu is het al dagelijkse kost voor mij. Ik vind het een prachtig systeem om bands te ontdekken en te checken. Het is toch niet te geloven dat je gewoonweg alle muziek die er bestaat 24/7 ter beschikking hebt?! Ik ga wel moeten toegeven dat de eerste weken mijn kop op springen stond door de ‘option paralysis’!
Laten we even naar de recente releases kijken. Welke releases liggen er op de planken? Geef gerust enkele tips en zo
Wel terwijl ik dit schrijf is de nieuwe cd van Mark My Way juist uit. Ik ben er super trots op. De cd’s zien er fantastisch uit. De verkoop is ook enorm goed! Als je die band nog niet kent moet je daar zeker verandering in brengen. Een van de beloftes van onze Vlaamse streek! Prachtige mengeling van Hardcore, Metal en groove! https://www.facebook.com/markmyway/
Door de corona crisis zijn veel plannen in het water gevallen. Vooral wat live concerten betreft. Waren er planningen die nu niet kunnen doorgaan?
Ik had me dit jaar voorgenomen om meer op shows te staan met de distro, dus dat is compleet in het water gevallen. Sowieso ging ik proberen meer shows te doen, ik vind het nog altijd super belangrijk dat die kunnen blijven doorgaan ondanks alle besparingen van de overheid. Ja en dan de cd release show van Mark My Way. D’r was daar veel tijd in gegaan en d’r werd enorm naar uitgekeken. Het doet pijn maar het is wat het is. Niks aan te doen.
Hoe ga je als label en ook als mens eigenlijk om met deze moeilijke tijden?
Als mens probeer ik me sterk te houden voor mijn gezin. Het is heel moeilijk vooral voor mijn kleinste dochter. Ze kan geen vriendjes zien. Dus proberen we het voor haar zo goed mogelijk op te vangen en aangenaam te maken thuis. Als label valt alles nog mee, Ik werk vooral online.
Zijn er, wat cd voorstelling doen, geen mogelijkheden om dit bijvoorbeeld 'live' te doen via sociale media?
Ja inderdaad en veel bands doen dat al. Toch fantastisch he , al die creativiteit die we nu zien. De underground is niet klein te krijgen!
Denk je ook niet dat de impact van diezelfde sociale media maar ook Spotify nog groter zal worden na deze crisis? En hoe zou de muziekwereld daar het best mee omgaan volgens jouw mening
Eerlijk gezegd ervaar ik het tegenovergestelde. Meer en meer mensen herontdekken de geneugten van een platen collectie of cd collectie. Nu ze meer tijd hebben en thuis zitten, herontdekken ze hun collectie. Ik heb al de helft meer bestellingen gehad de laatste weken dan het laatste kwartaal vorig jaar!
Dust & Bones is vooral een zeer mooi label dat de underground levendig houdt, wat zijn echter de eigenlijke ambities? Is er een soort 'einddoel' dat je wil bereiken?
Goh, het enigste dat ik wil bereiken is een soort van evenwicht. Ik moet er niks aan verdienen, maar als ik er niks meer aan zou moeten toesteken , zou ik al heel content zijn. Mijn vrouw zei onlangs dat ik geen zaak heb maar gewoon een hele dure hobby. En zo is het ook eigenlijk. Ik ben geen professional. Ik kom uit de HC/ Punk scene en heb een sterke DIY spirit. Dus ik heb misschien een aparte manier van werken die niet voor iedereen is. Maar ik ga wel door het vuur voor al mijn bands!
Live optredens is een beetje de grootste bron van inkomen voor een band, maar ook voor een label. In deze tijden is dat even onmogelijk. Op welke wijze kunnen de lezers jullie nu steunen? Zet hier gerust enkele links
Ik heb mijn online shop die 24/7 open is en twee keer in de week maak ik alle bestellingen en die gaan direct op de post. - https://dustbonesrecords.bigcartel.com https://dustbonesrecords.bandcamp.com
Hiermee steun je mij het meest. Alles van geld die binnenkomt word gepompt in een nieuwe release van een lokale band.
Om af te sluiten, zijn er nog opmerkingen naar onze lezers toe. Dingen die je absoluut wil meedelen? Zet ze gerust hieronder
Zeker het nieuwe album van Mark My Way checken! Knalharde plaat! De cd heb ik uitgebracht, De vinyl is op Genet records en de tape komt uit via mijn goeie vrienden in Kick Out The Jams! En dan wil ik vooral nog iedereen bedanken die ooit een bestelling gedaan heeft bij mij! Het wordt enorm geapprecieerd door zowel ik als de bands! En bedankt aan jij natuurlijk ook Erik voor dit interview! Mensen zoals jij houden de scene levend!
Graag gedaan. Hopelijk komen we elkaar snel tegen, en kunnen we hierover eens face to face keuvelen tussen pot en pint. Stay Safe.
De Noorse multi-instrumentalist Hans Fredrik Jacobsen klinkt niet bekend? Nochtans verleende deze multi-instrumentalist, vooral als fluitist, zijn medewerking aan uiteenlopende projecten binnen pop, jazz, blues, volksmuziek en middeleeuwse en renaissance tot wereldmuziek. Bij het grote publiek is hij wellicht nog het meest bekend doordat hij in 1995 zijn 'penny whistle' bespeelde op “Nocturne” van Secret Garden. Het meeste succes vergaarde hij echter samen met zijn vrouw Tone Hulbækmo met wie hij in 1988 de prestigieuze Spellemannprisen won. Ook maakte hij deel uit van Kalenda Maya, een groep die middeleeuwse muziek speelt. Zijn soloplaten zijn kunstwerkjes, waarop improviseren tot het oneindige de rode draad vormt. Ook op zijn recente werk 'ØRE', een hommage aan het oor, is dit het geval.
Dit quasi instrumentale meesterwerk bestaat uit zeventien songs die trouwens alle kanten uitgaan. Alsof hij die klanken ter plaatse uitvindt en daar iets nieuws aan toevoegt. Telkens zet hij de luisteraar daardoor op het verkeerde been. Die folk-elementen komen wel meermaals bovendrijven, maar vaak maakt Hans Fredrik ook uitstapjes naar Oosterse muziek. Luister maar naar “Rett Fra Levra” en je voelt je wegzweven naar die verre oorden. Naast folk en Oosterse muziek horen we trouwens ook knipogen naar jazz.
Hans Fredrik heeft zich voor deze soloschijf bovendien laten omringen door klassemuzikanten als Jacobsen André Roligheten, Karl Hjalmar Nyberg, Alf Hulbækmo, Gjermund Silset en Hans Hulbækmo. Wat dan weer zorgt voor een extra meerwaarde.
De man houdt duidelijk van extremen. Daar waar je dacht dat de fluit een zeer monotoon geluid voortbrengt, lijkt Hans Fredrik Jacobsen daar zoveel ingrediënten aan toe te voegen, waardoor hij die fluit als instrument als het ware heruitvindt. Alsof hij dat instrument dus als het ware ontleedt door er klanken aan toe te voegen waarvan we het bestaan niet kenden.
De samenklank van altfluit, contrabas, harp en akoestische gitaar zorgt er bovendien voor dat dit een vrij toegankelijke schijf is geworden. En dat is toch opmerkelijk voor een instrumentale plaat die rond één instrument draait. Op het einde horen we ook nog een vocale inbreng, waarvan we stiekem toch hadden gehoopt dat daar iets meer had van ingezeten. Want die stem komt de intensiviteit ten goede. Maar voor de rest hoor je ons niet klagen.
Hans Fredrik Jacobsen brengt met ' Øre' een opvallend veelzijdig schijfje uit dat draait rond dat instrument fluit, waarbij hij - mede dankzij de medewerking van al even grote tovenaars met klanken - grenzen weet te verleggen wat dat instrument betreft, waar wij dachten dat er geen grenzen meer waren. Folk-elementen worden verbonden met stiltes, tot uitspattingen naar blues of jazz alsof ook dat de normaalste zaak van de wereld is.
Dat oneindige improviseren zorgt er dan ook voor dat je geboeid blijft luisteren en genieten tot de toppen van je tenen van zoveel virtuositeit op een klein uurtje tijd. Zonder meer legt Hans Fredrik met ‘Øre’ een zeer kleurrijk klankentapijt neer. Waardoor de muziekliefhebber die zijn oren spitst, en zijn hart ervoor open zet, verwonderd zal zijn van zoveel virtuositeit.
De naam Fred Abong zal slechts bij weinigen een belletje doen rinkelen. De man speelde bas bij Throwing Muses en Belly. Hij brengt al een hele tijd ook solo-materiaal uit, waarbij reeds een samenwerking met Tanya Donelly, en zopas werd die solo-reeks aangevuld met de EP ‘Homeless’.
Het solo-materiaal van Fred Abong mag je ook letterlijk als solomateriaal beschouwen. Je hoort enkel Abong’s stem en zijn akoestische gitaar. Op zijn beste momenten klinkt Abong als de akoestische versie van Buffalo Tom, The Lemonheads of Vic Chesnutt. Dat is het geval op “Rattler”, “Cannery” en “Hi Avalon”. Vooral “Rattler” is een nog ongeslepen diamant. De track “Homeless” begint sterk, maar bloeit niet open en kabbelt gewoon voort.
Fred Abong valt niet door de mand als songschrijver, maar in hun akoestische versie zijn de zes tracks van ‘Homeless’ toch iets te mager om te kunnen boeien. Abong is bovendien geen geboren zanger. Met een volledige band en opgenomen in een ‘echte’ studio zal dit materiaal waarschijnlijk beter tot zijn recht komen.
De jonge Zweedse Frederika Stahl kwam in de belangstelling met de Nissan Juke reclamespot “Twinkle twinkle little star”, bepaald door een minimaal gehouden pianospel en haar hemelse stem. De song was de aanzet om haar oeuvre te leren ontdekken. De intussen bijna dertigjarige heeft al een repertoire van drie cd’s ‘A fraction of you’ (2006), ‘Tributaries’ (2008) en het recent verschenen ‘Sweep me away’, die haar in de spotlights en de hitparade bracht met de poppy single “Flying on boy”.
Ze werd geboren in Zweden maar spendeerde het merendeel van haar kindertijd in Frankrijk. Dit verklaart dan ook haar perfecte kennis van het Frans. Ze volgde op jonge leeftijd ballet- en pianolessen, maar zingen bleek al gauw een even grote passie. Het repertoire van de vastberaden singer-songwriter Frederika Stahl bestaat uit elegante, dromerige, pakkende en doorleefde jazzpop, die fris, onschuldig, speels als volwassen klinkt. Haar stijl heeft een ‘old-fashioned’ timbre , een fifties style, doet de luisteraar terugdenken aan de grote vrouwelijke jazz vocalisten van weleer en plaatst haar naast de huidige Eliza Doolittles en Caro Emeralds. Ook Charlotte Gainsbourg lijkt een interessante link.
De talentrijke dame speelt verschillende instrumenten, akoestische gitaar, toetsen en piano. Samen met haar begeleidingsband zorgde ze voor een uiterst sfeervolle avond die de Grand Mix omtoverde in een grootse theaterzaal. Er was dan ook veel volk opgedaagd om de naar Frankrijk uitgeweken dame aan het werk te zien.
Een huiskamersfeertje werd gecreëerd door het gezellige ingerichte podium met enkele lampedeires. “Sweep me away”, “Fast moving train”, “Altered lens” en “A drop in the sea” waren de ingetogen reeks in het begin van de set. Op het intieme “Song of July” hoorde je op de achtergrond de vogeltjes fluiten.
De verleidingsangst van de schattige dame met haar popband werd groter op songs als “In my head”, “Fading away” en “So high”. Onderhuids voelden we de Air spirit en lounge op “Stuck on the stranger” en het Frans gezongen “Pourquoi pas moi?”. Hier speelden piano en toetsen een voorname rol. Pop pur sang serveerde ze met “She & I”, “Rocket trip to Mars” en de afsluitende reeks “Flying on boy”, “M.S.O.W.” en de Jackson 5 cover “Never can’t say goodbye”, die door de Franse tongval een bijzonder tintje kreeg.
Twee keer kwam ze terug, waarbij we niet omheen de doorbraaksingle “Twinkle twinkle …” konden, gevolgd door het groovy “Irreplaceable” en het ingehouden “Try again”, haar eerste nummer ooit!
Frederika Stahl is een charmante, talentrijke dame, die een boeiend broeierig en gevoelig songaanbod presenteerde, gedragen door haar hemelse en even doorleefde vocals. Een dame die veel in haar mars heeft en in ons landje wat meer respons mag verkrijgen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Nederlands 
Français 
