Gary Numan was ooit toonaangevend en vernieuwend in de wereld van de electro-rock. Helemaal op het einde van de jaren 70 kwam hij, toen nog onder de groepsnaam Tubeway Army, aanzetten met de vooruitstrevende platen ‘Tubeway Army’ en ‘Replicas’. Kort daarna kwam onder zijn eigen naam het al even knappe ‘The Pleasure Principle’ uit. Het waren drie essentiële albums die mee bepalend waren voor de evolutie van het elektrogenre.
Helaas was al snel het vet van de soep en kwam Numan in de drie decennia daarna niet verder dan het brouwen van slappe plaatjes met daarop verwaarloosbare synthpop die gemaakt leek als achtergrondmuziek voor de supermarkt. Tot hij in 2011 met ‘Dead Son Rising’ zijn eigen muziek plots nieuw leven inblies. Het leek alsof hij plots Nine Inch Nails had ontdekt en tot de constatatie kwam dat elektro-rock ook gevaarlijk, krachtig, urgent en dreigend kon zijn. Daarna volgden ‘Splinter’ (2013) en ‘Savage’ (2017), twee albums die hem weer volledig op de wereldkaart zetten met een frontale en diep kervende elektrorock-sound die het bloed terug Nine-Inch-Nails-gewijs door de aderen joeg.
Het nieuwe ‘Intruder’ is misschien niet zo fel als ‘Savage’ en niet zo donker als ‘Splinter’, maar het album mag zonder blozen dat aardige rijtje vervoegen. De nieuwe inspiratiebron lijkt nog steeds niet te zijn leeggelopen. Numan vindt een evenwicht tussen de nieuwe sound en het iconische geluid van de eerste drie platen van meer dan dertig jaar geleden. Had de ijzersterke titelsong op pakweg ‘The Pleasure Principle’ gestaan, het was een hit. Maar omdat Numan nu niet meer zo hip is als toen, zal het gewoon bij een goede song blijven. Ook “I Am Screaming” flirt met de prille jaren tachtig en met de betere platen van Peter Gabriel uit die tijd. De Arabische toetsen die ook al floreerden op ‘Savage’ mogen nog eens terugkomen op het vervaarlijke “The Gift”. De onvermijdelijke Trent Reznor invloed heerst onder meer op “The Chosen” en “Now and Forever”, bezielde songs die een sluimerende filmische ondertoon hebben.
Gary Numan is helemaal terug onder de levenden met muziek die niet langer gedoemd is om de lokale Carrefour op te fleuren, maar wel om een verduisterde concertzaal in beroering te brengen.
Gary Numan – Groots en Vernieuwend door gewoon zichzelf te zijn
Gary Numan
Depot
Leuven
2017-10-19
Didier Becu
Nostalgie verkoopt, al is het maar de gedachte aan wat vroeger kon en wat tegenwoordig niet, ook al moet je daar niet te veel van geloven.
Het optreden van Gary Numan was dan ook al weken lang hopeloos uitverkocht. Het publiek van Het Depot bestond vooral uit oudere muziekfans die waarschijnlijk voor de spiegel hun best doen om de opkomende grijze lokken alsnog te kunnen verbergen. Gelukkig voor ons (niet die grijze lokken), hebben we bij de passage van het new wave-icoon geen enkele keer het woord gedateerd gepreveld.
Integendeel, ook al is zijn muziek zoiets als cultureel erfgoed geworden, bleek gisteren in Leuven hoe verfrissend zijn stijl nog wel is.
Wel prevelden we de woorden ‘volslagen irrelevant’ toen daar Jayce Lewis op de scène stond. Een popster uit Wales die ooit in één adem met de Backstreet Boys werd genoemd, maar sinds hij de steun van Numan zelve kreeg, tegenwoordig denkt dat hij de nieuwe Trent Reznor is. Je mag Nine Inch Nails best kopiëren, doe het op zijn minst wel goed. Dit maar om te zeggen dat slechte songs slechte songs blijven, ook al probeer je er cool uit te zien. Al geeuwend (en dat vond wellicht ook het overgrote deel van Het Depot) werd het uitkijken naar de neerdaling van het opperhoofd van de ‘Numan-oids’.
De meningen over zijn nieuwste ‘Savage, Songs From A Broken World’ zijn verdeeld. Zijn opus die handelt over de opwarming van de aarde is voor de ene fan één van zijn beste van de afgelopen jaren, anderen vinden dan weer dat ‘Splinter (From A Broken Mind)’ een betere opvolger verdiende. Smaken weet je wel… Feit is wel dat de nieuwe plaat van Numan er één is die je moet absorberen, één luisterbeurt volstaat niet. Een luisterbeurt volstaat nooit bij goede platen…
Numan kwam op het podium zoals hij er ook op de hoes van zijn nieuwe uitziet: in een zandbruin plunje, bijna lijkend op Mad Max-strijder. “Ghost Nation” was de eerste song. Meteen een teken dat alles goed zat, en het was heerlijk om te zien dat deze 59-jarige niet de zoveelste ‘has been’ was. Numan heeft nog iets te vertellen, maakt anno 2017 nog platen en brengt die ook op een podium. Iets waar heel wat andere 80’s-sterren iets van kunnen opsteken…
Niet teren op het verleden, je mag er wel van houden zoals “Metal” die als tweede song volgde. Gezichten straalden, al was het maar het idee dat ze hiermee wisten dat het geen set zou worden die volledig uit het nieuwe album zou komen.
De helft van de nieuwe plaat werd gespeeld inclusief indrukwekkende visuals en een onweerstaanbaar charisma. Net zoals op de cd mocht ook zijn 11-jarige dochter Persia wat komen meezingen op “My Name Is Ruin”, de sterkste song onder de nieuwe nummers.
Numan, vriendelijk, maar ijskoud als een ‘Numan-oid’ dient te zijn, was prachtig om naar te kijken. De vlees geworden robot die sinds hij in 1978 Tubeway Army oprichtte een immens leger van fans achter zich kreeg, verveelde geen minuut.
Het is en blijft moeilijk om te kiezen uit de indrukwekkende catalogus. Zelf hadden we liever pakweg “Berserker” gehoord dan de meebruller “Are Friends Electric?”, maar zo’n opmerking zal Het Depot worst wezen, want het dak ging er af tijdens de “woo-how-wows”. Of wat dacht je?
Onze persoonlijke hoogtepunten waren “My Name Is Ruin”, “When The World Comes Apart”, “Down In The Park” en het moment waarop de hele Leuvense zaal een krop in de keel kreeg: “A Prayer For The Unborn”.
Gary Numan was groots in Leuven. Een bewijs dat je nog vernieuwend kan zijn door gewoon jezelf te zijn…
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gary-numan-19-10-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jayce-lewis-19-10-2017/
Organisatie: Depot, Leuven
Als we Gary Numan op het podium van het Depot in Leuven zagen optreden, dachten we dat hij echt iets van de eeuwig jonge Dorian Gray van Oscar Wilde had. Op 55 jarige leeftijd is hij nog steeds die onstuimige (jonge) man! Na een donkere periode en depressies, is hij terug, en hoe, met een overtuigende ‘electric ‘ prestatie on stage!
Laten we niet vergeten dat Numan tussen 1979 en 1985 een pionier van de elektronische 'new-wave' was. Hij liet zich inspireren door Kraftwerk (« Man Machine »), David Bowie (« Low ») en vooral het Ultravox van John Foxx (« Systems of Romance »). Hij creëerde een nieuwe muzikale stijl, gebaseerd op het gebruik van synths, postpunk energie en dystopische concepten, belichaamd door zijn humanoïde persona. Het nummer "Are Friends Electric ?" en de elpee ‘Replicas’, onder Tubeway Army, waren in 1979 een onmiddellijk succes en werden gevolgd door twee solo-albums , pure meesterwerken: ‘The Pleasure Principle’ en ‘Telekon’.
Zijn carrière werd er één van ups en downs, vooral downs, tot een aantal ‘masters’, zoals Dave Grohl, Trent Reznor, Prince of Jack White, hem in de vroege jaren 2000 terug op het voorplan brachten , om zijn unieke invloed op de moderne muziek te benadrukken. Numan was op zijn beurt beïnvloed door zijn ‘studenten’, vooral Trent Reznor (Nine Inch Nails), die nu zijn vriend en buurman in Los Angeles is, en evolueerde meer in de richting van ‘power pop’ met meer industrial/ metal-achtige accenten.
De dualiteit van deze twee periodes vormt de basis van de recente shows van Numan. In Het Depot, zijn negende concert in België, wisselde hij tussen de onvermijdelijke hits uit zijn eerste periode : "Cars", "Films" of "I Die: You Die" en nummers van zijn laatste album, ‘Splinter’ (waarvan hij maar liefst negen nummers speelde), plus een paar tracks uit ‘Pure’ en ‘Dead Son Rising’. Op het podium was hij begeleid door een volledige band, met een drummer, een gitarist, een bassist en een toetsenist. De oude nummers zoals "Cars" en "Metal" werden op een meer 'punchy' manier gespeeld, iets sneller en met meer stekelige gitaren, een beetje à la Nine Inch Nails.
Precies : de link met NIN was nog duidelijker in het recentere repertoire van Numan. De intro van "I Am Dust" bevat de typische industrial sounds van de Amerikaanse band. "We Are The Unforgiven" doet vooral in de gitaarlijnen denken aan "Help me, I'm In Hell". De rustige nummers, zoals "The Calling" doen denken aan de « ambient » kant van Trent Reznor, en ze zijn gekenmerkt door eenvoudige melodieën op piano en fluisterstem. Soms is de illusie nog opvallender en stelt men doodleuk vast dat Numan geïnspireerd wordt door Reznor, die zelf oorspronkelijk door... Numan werd geïnspireerd. De cirkel is rond hiermee!
De houding van Numan op het podium is allesbehalve van een koude humanoïde. Hij geeft alles en zijn vocale prestaties zijn onnoemelijk sterk. Op sommige tracks, vooral uit de laatste elpee, gebruikt hij een soort soundtrack. Vind je deze methode keurig of niet, het is onvermijdelijk om de zeer complexe arrangementen, geluidseffecten en ook vrouwenstemmen te kunnen reproduceren.
De oude songs worden daarentegen 100 % 'live' gespeeld. In sommige meer recente nummers, gaat de muzikale stijl te veel naar metal, in mijn mening. "Here In The Black" roept zelfs de symfonische zwaarte van Within Temptation op en "When The Sky Bleeds, he Will Come" doet te veel aan Rammstein denken. Maar dit is natuurlijk een kwestie van smaak.
"Lost", uit "Splinter", werd met heel veel gevoel gespeeld en was zelfs ontroerend. Numan zei ooit dat dit nummer zijn huwelijk had gered, toen hij en zijn vrouw Gemma depressief waren. Na een fel toegejuicht "Love Hurt Bleed", sloot Numan zijn set af met het prachtige "Prayer for the Unborn", ook een lied over zijn huwelijk, en de moeilijkheid om kinderen te hebben.
Tijdens de encore, speelde de band een zeer energieke versie van « I Die: You Die » en dan kwam het langverwacht moment: "Are Friends Electric". Numan speelde een flink herwerkte versie, vol contrasten en nuances. Super! Bekijk de video hier: http://www.youtube.com/watch?v=3DphQfjs_nY . Ten slotte nam hij afscheid met een laatste rustige "My Last Day"...
Het was een concert van twee snelheden. Mooie momenten op de oude en minder enthousiasme voor de recente composities. Deze laatste zijn inderdaad veel meer geformatteerd en meer voorspelbaar , terwijl "Cars", "Down In The Park" of "Are Friends Electric ?" verblindende energie zijn en geniaal klinken. In de oudere composities overstijgt Numan de vertrouwde kaders (er zijn geen couplet-refrein structuren) en brengt hij een unieke eigenschap, die ik « hyper- melodiciteit » noem : dat betekent dat elk instrument een herkenbare melodielijn ('riff') speelt. Jammer genoeg weigert Numan om muziek uit zijn meest vruchtbare periode verder te exploreren, wat jammer is, want er is precies een heel levendige nieuwe scène (de 'minimal wave'-scène) die precies nu de muziek van de jaren '80 doet herleven.
Ik betreur deels het management van Numan, die ons geen interview toegaf, terwijl « VIP meet & greets » tegen 100 EUR voor de meer welvarende fans plaats vonden . Een ander minpunt : er was er geen support-act : dat is jammer, want deze voorprogramma's zijn unieke mogelijkheden voor lokale groepen om zichzelf een beetje bekend te maken. Zo hadden we graag, bijvoorbeeld, de uitstekende band ORGANIC vóór Numan zien spelen!
Maar laten we positief zijn: het was een groot plezier Gary Numan in zo'n 'olympic' vorm te zien. Het concert was enorm kwaliteitsvol : het geluid was perfect, de lichten toepasselijk en de algemene ervaring, 'electric' !
Setlist : Resurrection - I Am Dust – Metal - Everything Comes Down to This – Films - Here in the Black - The Fall - The Calling - Down in the Park – Lost – Cars – Pure – Splinter - When the Sky Bleeds, He Will Come - We're the Unforgiven (NIN help me I'm in hell) - Love Hurt Bleed - A Prayer for the Unborn
Encore: I Die: You Die - Are 'Friends' Electric? - My Last Day
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis + Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gay-numan-14-02-2014/
Organisatie: Depot , Leuven
Nederlands 
Français 
