Luc Waegeman - Wagonmaniac Music - Niettegenstaande iedereen in de cultuur ligt te bloeden, is het toch weer van daaruit dat erwat blijft bewegen, dat er nieuwe ideeën ontstaan rondom nieuwe sociaal samenlevingsmodellen


Luc Wageman is van vele markten thuis. Label baas van Wagonmaniac Music, oprichter van Kinky Star. Muzikant bij o.a. Needle & the Pain Reaction, en zoveel meer. Hij is in 1989 van Antwerpen naar Gent verhuisd en heeft in en rondom het Gentse ondertussen een zeer sterke reputatie opgebouwd. Zonder meer is deze man dus uitgegroeid tot een begrip binnen de muziekwereld, en dan ook de geschikte man om enkele vragen te stellen over deze crisis en hoe daar mee om te gaan. Maar ook uiteraard stond hij ons te woord over zijn talloze projecten in het verleden, heden en toekomst.

Je zit al een tijdje in de muziekwereld, ook als muzikant. Als je terugkijkt op je verleden wat waar de diepte en hoogtepunten?
Sinds mijn 15de speel ik in verschillende bandjes, eerst als drummer (Possible Noize, Shakin' Zorro & the Bandoleros, SeXmachines), erna als bassist (The Mansons, Starfighter, Needle & the Pain Reaction, enz...) en ondertussen ook als solo artiestproducer Wagonman.
"No downs, no ups" but "music saved my life". Als ik terugkijk op het verleden zijn de hoogtepunten voor mij vandaag o.a.:
-De eerste kennismaking als tiener met punk op een concert van The Kids.
-Mijn verhuis van Antwerpen naar Gent in 1989. Toen al begon het in Gent te bruisen op muziekgebied. Elke betrekking had eigenlijk z'n hoogtepunten voor me. Van concert afficheplakker, productieassistent voor concertpromotors, platenwinkelassistent, promo boy voor Bang! Records met o.a. dEUS, roadie-roadmanager Gorky/Gorki, als muzikant bij Starfighter concerten op Dour en Pukkelpop, de oprichting van Kinky Star als club en als label met het succes van 't Hof Van Commerce.
- Nog mooie herinneringen heb ik aan de Zuid-Afrika reizen met 't Hof Van Commerce alsook naar Senegal met Gorky maar zeker ook de Amerikaanse avonturen op SXSW in Austin Texas en CMJ in New York met enkele bands (Dr. Pepper Family, Hitch, Barbie Bangkok) en alle avonturen met mijn eigen band Needle in Canada, Malta, Ibiza en de rest van Europa.
- Alle ATP festivals in Engeland met een toffe bende goede vrienden/muziekfreaks beschouw ik ook zeker als hoogtepunten. Eén van mijn persoonlijke hoogtepunten is de ontmoeting en gesprek met Iggy Pop.
- Uiteraard waren er periodes met hindernissen (dieptepunten) gedurende mijn 40 jarige bestaan als muzikant alsook tijdens mijn 17 jarige carrière als oprichter & bezieler van Kinky Star (rechtszaak rond geluidsoverlast, rechtszaak met belastingsdiensten,) maar die hebben we steeds met veel geduld en koppigheid overwonnen.
- Een moment dat ook diepe indruk naliet, was het noodweer op Pukkelpop 2011 die ik samen meemaakte met goede vriend en labelcollega Pieter Jan De Coen en het vernemen van Luc De Vos' overlijden toen ik op tournee was met the Drip Dry Man & The Beat Revolver in Spanje.

Zijn er dingen die je, weten wat je nu weet, anders zou aanpakken?
Ja, maar als je stappen wil zetten in het leven, maak je soms al wel eens een foute inschatting en betaal je daar dan soms al eens "leergeld" voor. Move on zou ik zeggen.

Luc, vertel eens hoe is alles begonnen bij jou wat Wagonmaniac Music betreft? En - wel  licht rare vraag - waar staat het label voor?
Het platenlabel Wagonmaniac is ontstaan uit de behoefte om in eigen beheer m'n eigen solo project Wagonman uit te brengen. De roodgekleurde 10" EP "Desire" was m'n eerste release zo'n 5 jaar geleden. Net zoals dit met Kinky Star records in 1997 gebeurd is ifv een eigen release met mijn toenmalige band SeXmachines. 
Zoals ook toen vonden er nu ook al snel een aantal andere, vooral gitaar bands (MOAR, Roda Lits, O'Grady, Youff, Dead High Wire, enz...) hun plek bij Wagonmaniac. Samen met Pieter-Jan De Coen die ook nu nog steeds programmator is in de Kinky Star en nog wekelijks een fantastische 2u durende radio show heeft op Urgent.fm, zijn we beiden de bezielers ervan.. Het label staat voor een cross-over van eigenzinnige, alternatieve Belgische muziek "met een zalig goeie hoek af" (dixit PJ) en met ook meestal een sterke live reputatie.
Naast de nieuwe jonge bands (Hugs Of The Sky, Vrovl, Rook, Down The Lees, K@, Ponykamp, enz...) die we de voorbije maanden hebben uitgebracht, is nu ook de hele Kinky Star catalogus bij ons ondergebracht en brengen we alle 'oudere' releases terug onder de aandacht met voor sommige een heuse vinyl re-issue op 10", mijn favoriete vinyl formaat. (SeXmachines, Vive La Fête, The Whodads & The Mudgang
https://wagonmaniac.bandcamp.com/merch

Het is allemaal zeer klein begonnen, maar de laatste tijd zie ik toch een gestadige groei. ook meer releases. Over releases gesproken, welke toekomstige releases dienen we in het oog te houden. Enkele tips mag
In de komende weken en maanden verwachten we nieuwe releases van Honey Hachimitsu met de onwaarschijnlijk productieve jonge nieuwe artiest Ivolve in de cockpit. Daarnaast brengen we vanaf juni elke maand een 4-track EP uit van Kregel (Nederlandstalige electro noise wave van Bart Vandal X & co) en dit gedurende 4 maanden lang. Ook van Slow Man (Roel Sardonis) komt er een tweede zweverige EP uit.
In de verdere toekomst zal de special 10" vinyl edition nog worden uitgebreid met een nieuwe Wagonman & Blaastaal maar ook een 7" vinyl van SeXmachines "Rare Tracks" staat nog gepland.

Eigenlijk wordt ik altijd verwonderd als het om artiesten uit 'uw stal' gaat, maar er is toch eentje die me recent compleet heeft omver geblazen door zijn veelzijdige aanpak. Involve. Hoe is deze uitzonderlijke kunstenaar bij jou terecht gekomen?
Ivolve is opgemerkt door PJ .Ziehier wat hij me daarover vertelde:
"zoals zovele stootte ik op Ivolve tijdens mijn zoektocht naar muziek voor de radioshow, het eerste contact was de vraag of hij me een digitale promo van Verloren Woorden wou toesturen. Ivo was enthousiast rond het feit dat ik tracks wou draaien en er volgende daarrond al snel enkele mailconversaties. uiteindelijk was het Ivo zelf die vroeg naar tips om een gepast label te vinden voor zijn release, gaf ik hem dan ook en zo kwamen we uit bij Wagonmaniac Music. na eerst te peinzen en te bedenken dat er eigenlijk weinig labels zo'n soort muziek uitbrengen. daarna veel conversatie. uiteindelijk voorstel naar Wagonmaniac toe. en bijna elke week iets van hem in de Kinky Star Radio playlist. Ivo is en blijft gewoon enorm enthousiast en productief"

Je zit ook zelf in enkele projecten. Hoe staat het daarmee? Welke projecten maak je zelf deel vanuit?
Momenteel ben ik actief met mijn soloproject Wagonman ism kunstenaar Bert Lezy (aka Blaastaal), bassist bij mijn oerband Needle & the Pain Reaction waarmee ik dit jaar 20 jaar speel en bezig ben een nieuw (6de) album op te nemen, bassist bij K@ & the Sexy MF's waarmee er een toertje gepland stond deze lente, producer en bassist bij Mydonna, the official Madonna Tribute Show waarmee we normaal gezien dit jaar de zomer zouden doen tot zelfs in Ibiza. Helaas heeft corona er anders over beslist en zijn alle concerten afgelast tot nader order.

Je hebt ook gewerkt (of werk je nog steeds) als coördinator bij Kinky Star. Hoe is dat in zijn werk gegaan? En hoe staat het met Kinky Star in deze tijden?
Ben idd van 1997 tot 2014 coördinator van Muziekcentrum Kinky Star geweest maar 6 jaar geleden heb ik beslist om het stuur over te laten aan de ‘jonge generatie’ en om me full time op m'n eigen creatieve passies te kunnen focussen.
Kinky Star is nog,steeds de plek voor live muziek, jonge bands uit de alternatieve scene en heeft nog steeds een zelfde spirit met Pieter-Jan De Coen als programmator en Sanne Werkers & de crew die nu de club nu runt.
Ook in deze tijden blijft men er actief en creatief met online DJ sets, live streaming concertjes op Twitch TV. Je kan Kinky Star ook steunen door hun wereldbekende Irish Coffee te bestellen en - in de regio Gent - aan huis te laten leveren door de Kinky Koffie Kar. ;-) Ook het boek "20 jaar Kinky Star" is nog altijd te verkrijgen en nu aan speciale promoprijs.
Mailtje naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
De gevolgen van de huidige corona crisis en het aflasten van de Gentse Feesten, gaan zowiezo desastreus zijn. Positief is wel dat er nog net een ondersteuning vanuit de stad Gent en eerder vanuit Jeugdwerk Vlaanderen toegekend geweest is. In de gazet gelezen.

Er bloeit trouwens iets in Gent wat muziek betreft. Ofwel zit er iets in het water, ofwel zijn er veel mogelijkheden om je muziek aan de man te brengen. Hoe verklaar je de wildgroei aan band en artiesten in Gent (in andere grote steden is dat niet altijd het geval)
Het spijt me, 'k heb ook geen volledig duidelijke verklaring voor het feit dat in Gent er een bruisendere muziekscene is dan elders in België. Dat is bij mijn weten altijd al zo geweest en heeft mogelijk te maken met de vele studenten, een redelijk progressief stadsbeleid (zeker in vergelijking met Antwerpen) alhoewel er ook in Gent vandaag nog live muziek café's extreem hoge boetes worden opgelegd vanwege de "Vlaamse geluidsnorm" en dat bovenop de coronacrisis. Het blijft dus knokken, ook in Gent. Keep it up Brechtje & De Kleine Kunst.

Een vraag die ik elk label stel, is het in deze tijden van vergaande digitalisering nog opportuun om iets op cd of vinyl uit te brengen eigenlijk? Hoe sta je daar tegenover
Als label moet je idd in de eerste plaats alle digitale distributie netwerken en promotie kanalen en mogelijkheden gebruiken maar toch blijft er gelukkig een bepaald deel van de muziekfreaks naar vinyl en cassettes vragen. Het fysieke exemplaar blijft nog altijd iets puurs, authentieks en kunstigs te hebben.
De 10" vinyl re-issues worden naast de fysieke record stores nu ook via onze eigen online shop op Bandcamp aangeboden en is de beste én goedkoopste manier om ze online te kopen, zowel voor de band/artiest als voor de "muziekSMAKER".

Veel van uw plannen vielen wegens deze corona in het water. Welke?
Zoals gezegd zijn alle repetities, opnames en concerten van m'n vermelde bands en projecten weggevallen. Zoals ook in Juni de Chasse Patate theatervoorstelling van Studio Orka waar ik mede-acteur-muzikant in ben, zijn nu weggevallen en verplaatst naar het najaar. Hopelijk gaan ze dan kunnen doorgaan.

Hoe ga je als label, muzikant - maar ook als mens - om met zo een crisis als deze waar we nu inzitten?
Het is lastig om nog langer geduld te moeten hebben wat de live concerten betreft maar wel goed om ondertussen niet stil te vallen en verder te doen met je passie, je basis te verstevigen, je online aanwezigheid uit te bouwen, nieuwe nummers te schrijven, nieuwe creatieve processen opstarten, enz...
Music is food for the soul!

Opent zo een crisis geen mogelijkheden om uw muziek online aan te bieden, en vooral brengt dat wel geld in het laatje?
Zoals gezegd is de Wagonmaniac bandcamp een goede vitrine en online shop ook om de vinyl en merch aan te bieden.

Hoe sta je eigenlijk tegenover streaming sites als Spotify, sommige verkiezen wat dat betreft bandcamp?
Spotify en Youtube zijn vandaag de belangrijkste muziekplatforms waar je als artiest en band op aanwezig moet zijn. Met al je releases, met je live streams, met je video's, je playlists, je followers, enz... Dit zijn vandaag eigenlijk "de supermarkten, radio's en t.v.'s van de muziek tegelijkertijd".
Bandcamp echter kan worden beschouwd als het eigen platform van de band of artiest zelf waarin hij of zij een eigen winkeltje & vitrine heeft waar de fans en supporters direct van de artiest kan kopen, hetzij downloads, hetzij vinyls of cd's, t-shirts, enz....
Wat de digitale muziekplatforms betreft is het geen of/of maar een en/en verhaal. Je moet als artiest overal beschikbaar en aanwezig zijn en er pro-actief mee bezig zijn, wil je er een beetje return van krijgen. Veel van de "muziekSMAKERS" luisteren digitaal.

'Live optredens' zijn er niet voorlopig, maar er gaan stemmen op voor live streaming en zelfs een 'drive-in festival' hoe sta je daar tegenover?
Alle ideeën om ondertussen toch live bezig te kunnen zijn, zijn goeie ideeën vind ik. 
Zo ben ik ondertussen grote fan geworden van The Soap Girls uit Zuid-Afrika die heel hun geplande tour nu vanuit hun garage in Kaapstad spelen. Elke avond in een 'andere stad' in een 'ander land' zoals eerder stond geboekt, telkens in een 'ander thema' en met telkens tussen de 200 en soms 1000 man die hun live streaming op facebook volgen. Ze zijn super en spelen het online live streaming gegeven heel goed uit vind ik. Daarenboven zijn ze heel open en communicatief, maar ook interactief, met hun "followers" en creëren ze vanuit hun garage hun fanbase die hen steunt met het kopen van merch, ook gepersonaliseerde 'pieces of art', etc... The Soap Girls rock!
Maar evengoed het drive-in idee - zeker voor iets als de Mydonna show - is wat mij betreft een heel tof concept.  Maar we gaan volgens mij ook snel terug kleine living concertjes zien, underground eventjes hier en daar. Men kan de cultuur en het inherent sociale gebeuren van muziekoptreden niet veel langer in "quarantaine" houden vrees ik.
Niettegenstaande iedereen in de cultuur ligt te bloeden, is het toch weer van daaruit dat er wat blijft bewegen, dat er nieuwe ideeën ontstaan rondom nieuwe sociaal samenlevingsmodellen ook, rondom een nieuw cultuurbeleid, rondom het idee van basisinkomen in plaats van het waardeloze "kunstenaarsstatuut", enz.... Ideeën die er al langer waren maar nu nog meer wind in de zeilen krijgt en bespreekbaar wordt.
Ook zie ik nieuwe verbintenissen en netwerken ontstaan waar we elkaar vinden en ondersteunen, alle labels, boeker, promotors, muziekmakers en smakers samen.
Een heel mooi voorbeeld is de BMA (Belgian Music Addicts) groep die nu op facebook en Youtube is ontstaan dankzij enkele bezielers die de armen samen geslagen hebben en op 2 maand tijd +7000 volgers hebben. Ook indie platforms als Musiczine, Luminous Dash, Dansende Beren, enz... blijven belangrijk voor de alternatieve muziek scene.
Superbedankt iedereen!

Wat zijn de verdere toekomstplannen, ook na de crisis?
Zoals je merkt, ligt er nog veel op de planken voor het label en verder probeer ik nu zoveel mogelijk concerten naar een latere datum te verplaatsen, dit jaar of naar volgend jaar toe al, zowel met K@ & the Sexy MF's als met Needle & the Pain Reaction en Mydonna.
Ondertussen blijf ik  ook nog actief binnen GALM, een belangenvereniging voor Belgische artiesten en muzikanten waarmee we momenteel i.s.m. andere verenigingen (o.a. State Of The Arts) volop op een nieuwe cultuurbeleid inzetten.
De coronacrisis heeft heel veel blootgelegd over de "koterij" en de zwakke sociaaleconomische positie waarin we als cultuur- en "muziekMAKER" inzitten en dat moeten we nu aangrijpen om voor onszelf te verbeteren.
Een "muziekfonds" zou hierbij de basis kunnen vormen.
Meer info op https://www.galm.be/
"Uniting Artists In Music"!
"Support your local artist & label"!

Zijn er mogelijkheden om 'online' merchandiser aan te schaffen? Zet hieronder gerust enkele links waar mensen uw merchandiser en zo kunnen aanschaffen

LABEL links
Alle merchandise, downloads, subscriptions, enz... vindt je terug op de Wagonmaniac Bandcamp
https://wagonmaniac.bandcamp.com/
Website: http://www.wagonmaniac.com
facebook: http://www.facebook.com/wagonmaniac
Instagram: https://www.instagram.com/lucce_wagonman/

BANDS link
http://wagonman.be/
http://needle.be/
http://www.katmusic.be/
https://www.mydonna.be/
MANAGEMENT link
http://www.wagonmania.be/

Pics homepag @Ioannis Tsoulousis

Bassist Paul Van Gysegem, die vooral bekend is als schilder/beeldend kunstenaar, was in de vroege jaren '60 al bezig met het verkennen van een nieuwe muzikale taal, aangewakkerd door de Amerikaanse avant-garde. Percussionist, componist en pianist Chris Joris behoort tot de top percussionisten in Europa en pioniert sedert decennia met alle mogelijke etnische muziekvormen waarvan hij subtiel gebruik maakt in zijn composities en improvisaties. Trompettist Patrick De Groote begint zijn jazzparcours in 1965. Al vroeg wekken free jazz muzikanten als Ornette Coleman, Cecil Taylor en Don Cherry zijn interesse en in 1966 vraagt Paul Van Gysegem hem in zijn free jazz groep.
Dit prachtige werk bestaat uit pure free jazz improvisaties waarbij iedere muzikant en ieder instrument in hun virtuositeit aan bod komt en waar de grenzen voortdurend afgetast worden. Elk stuk neemt je mee naar een soort paradijs van menige klanktapijten waarbij piano, drums en contrabas gretig debatteren met elkaar. Ontspanning door de spanning dus.
1. Boundless 2. Hakketak 3. Windward 4. Leaflet 5. Talking 6. Frinket 7. Flash 8. Celestics 9. No Comment

De cast van de populaire Canvas-serie Bevergem met Master of Ceremony Freddy De Vadder komt voor enkele gigs naar buiten . Een benefietconcert was er onder de naam ‘Bevergem For Life’ voor StuBru’s MFL.
Gent is de thuishaven van de meeste West-Vlaamse acteurs – ‘wuk zeg je?!’ - en dus kon hier geen optreden ontbreken . De acteurs brachten songs uit de soundtrack en er waren korte sketches, fragmenten en prachtige beelden uit deze leuke, humoristische, ontroerende, absurdistische tv-reeks.

Freddy De Vadder aka Bart Vanneste loodst ons door de set heen , op zijn uniek manier, beetje fel , uitdagend , agerend, maar met evenzeer gevoeligheid en emotie . Krijg je de ene keer een lading vadsigheid naar je hoofd, de andere keer word je bedankt om de tv serie zoveel lof toe te smijten. Op het achterplan hadden we de begeleidingsband die de Bevergemnaars en z’n publiek verblijdde . Een uitverkocht Handelsbeurs btw! genoot van de animatie , de fragmenten, de fratsen en de liedjes die op ‘Bevergemnaarse’ wijze werden gezongen .
Die acteurs waren in groten getale aanwezig , net als in de tv serie o.m. De Gysel dames  (De Prenten), andere maakten disco danspasjes op “Lover fort he weekend” van Earth & Fire en een Ann Tuts was in vol erotiserend ornaat op Grace Jones “Strange I’ve seen that face before”.
Na deze dolle gekte , was er evenzeer ruimte voor ontroering, een knipoog naar maatje Luc De Vos , “ne dikkenekke of ne leegaard”, whatever, hij was fijne maatjes met De Vadder,  “Eisen van de romantiek” pakte , en verder intrigeerde de Italo versie van “Anja” van Lorenzo di Marco. Sterk!
Op het moment dat we dé info krijgen omtrent het stilaan memorabele woordje ‘nurfen’ van Gunter Lamoot, vliegt de ‘Bende van de Rosten’ erin met enkele stevige rockers , zoals we dat van Dufourmont’s Id!ots wel kennen . Een stomende , ro©kende “B.A.B.Y.” ( van Evil Superstars) in een rolstoelversie met hoelahoeps - Fraai en goed bevonden!
Een geweldig , intiem “True colours” werd nog neergezet en naar een closing finale gingen we ‘de Zeugenfeesten’ , die in het dorp plaatsvonden, dat hier ook muzikaal kleur kreeg . Een feestje kon door de acteurs op het podium worden ingezet: “Dreamer” (Supertramp) met Maaike Cafmeyer, Stevie Wonder ‘s “Master blaster” en een “Go your own way” (Fleetwood Mac) vormde een schitterend slot.

‘A concert down memory lane, soundtrack ... by Freddie and Friends; luchtig – kluchtig en emotioneel rakend , dat is waar ‘Bevergem Live’ voor staat . Een must-see zonder meer , een uniek concert met een even geschifte cast …
Nog te zien in enkele clubs en op festivals . Van welke provincie je nu ook bent , dat (plat) West-Vlaams in de serie en op ‘t podium is een “bijoutjen”.

Organisatie: Handelsbeurs , Gent

Chokri kan niet anders dan een speciale plaats te reserveren in Het Grote Pukkelpop Boek voor Dirk DaDavo en TB Frank, oftwel The Neon Judgement. Tussen hun passage op de allereerste editie van het festival in ’85 en hun triomfantelijk weerzien in Kiewit afgelopen zomer staken namelijk maar liefst 30 jaar, een periode waarin het Leuvense duo ondanks het afleveren van steeds minder relevante platen steevast kon rekenen op een vaste fanbase. Voor die trouwe zwartzakken was er eerder dit jaar minder prettig nieuws toen de electrowave pioniers aankondigden dat de stekker er binnenkort onherroepelijk uit gaat. Maar niet getreurd, iedereen die de groep nog één keer wou zien knallen kon de afgelopen maanden de soundtrack van de publieke begrafenis live meemaken door zich een ticket voor TNJ Farewell Tour: Time Capsule aan te schaffen.

Tijdens het ultieme afscheidsconcert in een aardig gevulde AB bleek in die tijdscapsule bijna enkel plaats voor de back catalogue die Dirk DaDavo en TB Frank tijdens de 80ies bij elkaar knutselden. Met een mix van culthits, albumtracks en obscure experimenten, waarvan het meeste materiaal ruim een kwarteeuw geleden werd ingeblikt, vulden de heren met sprekend gemak een XL set van twee uur en een kwartier. Bij dergelijke marathonconcerten is het bijna onmogelijk om momenten van verveling te ontlopen, maar The Neon Judgement slaagde er wonderwel in om die tot een minimum te beperken. Hier stonden dan ook geen uitgerangeerde fossielen uit een lang vervlogen tijdsgewricht, maar wel twee kwieke vijftigers die een niets minder dan opzwepende geschiedenisles kwamen geven.
En die geschiedenis ging al meteen erg ver terug in de tijd. De claustrofobische opener “Army Green (WOIII)” dateert van de allereerste cassette van het duo uit ’81 toen de electropunk van Suicide en de industriële new wave van Cabaret Voltaire de belangrijkste bouwstenen aanleverden ten huize TNJ. Lang duurde het echter niet vooraleer het duo daar haar eigen zwartgallige recept ging uit distilleren. De door een ritmebox opgejutte rhythmn & blues van “Sister Sue” maakte nog maar eens duidelijk hoezeer de overschakeling van TB Frank naar gitaar een gouden zet bleek in de muzikale evolutie van de groep. Dat Da Davo en TB Frank op hun beurt als inspiratiebron hebben gediend voor andere bands bleek reeds uit de screening docu die voorafgaand aan het concert werd vertoond. Eminente schijvendraaiers als Dave Clarke en The Hacker lieten zich daarin van hun meest lyrische kant zien om hun respect voor de Leuvenaars aan de kijker duidelijk te maken. Even opmerkelijk was de vaststelling dat tijdens het verschroeiende “I Wish I Could” The Jesus & Mary Chain wel heel erg uitdrukkelijk in beeld, een groep die zich nota bene pas eind jaren ’80 aan dezelfde explosieve cocktail van fuzz gitaren en voorgeprogrammeerde drums waagde.
TNJ mag dan al een groep uit een ander tijdperk zijn, hun boodschap waarin een algeheel wantrouwen tegenover ‘Het Systeem’ zit gebakken blijkt allerminst gedateerd. Zo kreeg het publiek uit eerste hand te horen dat de moord op Kennedy als inspiratiebron diende voor “Tomorrow In The Papers”, één van de meest poppy nummers uit de TNJ erfenis die door het publiek tot hét hoogtepunt van de avond werd gekroond.
Hoogtepunten waren er nog wel meer, zeker wanneer een bevriende collega op het podium werd uitgenodigd. Belpop godfather Jean-Marie Aerts werd als een vriend des huizes aangekondigd, maar bleef zoals gewoonlijk ver uit de spotlights. De manier waarop hij de strakke gothic electro van “Voodoo Nipplefield” inkleurde met de onmiskenbare van “Oh la la la” geleende gitaarriff blijft onnavolgbaar. Met de vakkundige assistentie van dark techno wizard Radical G werd even later het oudje “Schizophrenic Freddy” dan weer getransformeerd tot een new beat anthem avant la lettre. Geen idee of zijn knalgele gitaar echt was ingeplugd, maar alleen al de energieke stage act van Luc Van Acker tijdens sinistere brokken electrowave als “Stoney Wall Doll” en “Concrete N.Y.” bood de muzikale meerwaarde waar Da Davo en TB Frank op hadden gehoopt.
Diezelfde drie gasten mochten ook in de encores nog eens samen komen opdraven voor een wild rond zich heen schoppende remake van Van Acker’s “The Fear In My Heart”. Even ervoor had TB Frank voor het meest  introverte moment van de avond getekend door zich enkel gewapend met een akoestische gitaar te wagen aan “The Folk Singer” van persoonlijke held Johnny Cash. Het bleek de inleider te zijn tot een informele afscheidsrede waarin de twee helden van de avond zowat alles en iedereen die het TNJ project al die tijd op de rails hebben gehouden persoonlijk bedankten.

Na zoveel emo-geladen getuigenissen moesten en zouden nog een aantal stroomstoten volgen. Het netjes opgespaarde “TV Treated” en de eresaluut aan The Cramps met “Human Fly” trokken de wat ingedommelde set terug op gang, om uiteindelijk alle remmen los te gooien tijdens het apocalyptische slotsalvo “Nion”. Het publiek liet zich gewillig inpakken tijdens deze Suicide rip-off en scandeerde luidkeels “Nion Nion” als laatste eerbetoon aan de groep die luttele momenten later officieel zou ophouden te bestaan. Deze irreële gedachte maakte al gauw plaats voor enige trots en vooral dankbaarheid om één van de meest invloedrijke vaderlandse bands op ‘Judgement Day’ hun laatste adem te zien uitblazen.
Of om te citeren uit het verzamelde werk van Arno: ‘Merci godverdomme, merci!!!’

Pics homepag - Xavier Marquis (Indiestyle.be)

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Nadat eerder al Hasselt, Antwerpen en Essen (D) mochten proeven van de nieuwe ‘Docuvision 2010 à 1984’- Tour, dan was het vrijdagavond, de beurt aan Dendermonde en omstreken om The Neon Judgement uit Leuven aan het werk te zien in JH Zénith. Het unieke aan deze korte tour langs kleinere clubs is dat men 2 zaken voorgeschoteld krijgt voor de prijs van 1, nl. een docuvisual film, gevolgd door een aangepaste ‘live-set’.

Wie nog nooit van dit duo gehoord heeft, moet de laatste 30 jaar in een lange muzikale winterslaap gesukkeld zijn. Voor deze cultuurbarbaren evalueerden deze pioniers van de alternatieve scene van de vroege jaren tachtig, zichzelf in een korte documentaire waar de avond om 21h45 mee startte. Een verduisterde zaal, gevuld met overwegend in het zwart geklede 30-plussers, kreeg in deze documentaire een overzicht te zien en horen van de elektronische pareltjes die Dirk Da Davo (3D voor de vrienden) en TB Frank doorheen de jaren vanaf hun debuut ‘1981-1984’ tot de laatste CD ‘Smack’ uit 2009 hadden uitgebracht. Tussendoor waren er commentaren van zowel het beide hoofdrolspelers van de avond, als van befaamde collega’s zoals daar zijn: Dave Clark, The Hacker, Terence Fixmer, Luc Van Acker en last but nog least Patrick Codenys (Front 242).
Dat ondergetekende naast deze laatste - in het publiek aanwezige – Front 242’er (keyboards, programming, samplers) deze docu stond mee te volgen, gaf deze avond nog een extra dimensie. Nostalgie troef bij het aanschouwen van beelden uit de vroege jaren tachtig, maar ook voor de toekomst lijkt het liedje zeker nog lang niet uitgezongen, want het nieuwere werk “The Great Consumer” en “Leash”, songs uit het in 2009 uitgebrachte ‘Smack’, werden evenzeer gesmaakt door het alternatieve publiek! De videoclip van deze laatste song luidde het einde in van dit prachtig in elkaar gestoken naslagwerk.

We onthielden dat The Neon Judgement al van bij de start veel meer waren dan alleen maar een duo met vernieuwende elektronische muziek, dat ze meerdere malen – tegen de stroom in – ‘visionairs met een punkattitude’ waren die ons telkens een spiegel wilden voorhouden met wat ons in de toekomst te wachten zou staan (vaak refererend aan het bitter satirisch boek ‘1984’ van George Orwell, daterend van 1948). Genoeg verklapt! Wie deze documentaire zelf wil zien, kan op 26 november terecht in hun thuisbasis Leuven (’t Stuk), hun doortocht in Waregem (De Hoop) gaat helaas niet door op 6 november maar geen nood, uitstel is geen afstel! Het concert werd verplaatst naar 8 januari 2011. Allen daarheen is de boodschap.

Na een korte pauze was het tijd om Tripple D en TB Frank in levenden lijve aan het werk te zien. Na de intro volgde: “Voodoo Nipplefield”, uit het in 1986 verschenen ‘Mafu Cage’. Hoewel het geluid niet altijd tot zijn recht kwam (de geluidstechnicus van dienst was niet in zijn allerbeste doen), werden we daarna toch getrakteerd op een reeks zwarte pareltjes uit hun debuut tape ‘Suffering’ (“Schyzophrenic Freddy” en “Factory Walk”), hun 12 inch ‘Cockerill Sombre’ uit 1982 (“Please Release Me, Let Me Go-Go” en “The Fashion Party”) en het eerste deel van hun live-set werd afgesloten met een fantastisch “I wish I Could” uit hun minialbum ‘Mbih!’ van 1983.
Het was tijd voor een korte break, waarna het legendarische duo nog eens terugkwam voor een kort tweede deel: “Factory Walk” uit de ‘Suffering’-debuuttape werd ingezet en het kon nu niet meer stuk voor het enthousiaste publiek dat nu volledig in een nostalgische trance geraakte, die bleef aanhouden bij het zinderende “Tomorrow in the Papers”.
The Neon Judgement eindigde hun live-set zoals hun docuvision eindigde, nl. met “Leash”… maar lang kon het duo niet achter de schermen verdwijnen, daar het enthousiaste publiek maar bleef schreeuwen om meer.
Volgens de officiële setlist was het de bedoeling om nog één toetje (“TV-Treated”) toe te voegen aan deze fantastische set, maar dat was buiten het extatische publiek gerekend! Gevolg: 2 kwalitatieve degustieven (cf. de whisky waarvan TB Frank nu en dan nipte) werden nog extra voorgeschoteld aan het 30+ publiek, nl. “Nion” en afsluiter “Chinese Black”.

Kortom een van het begin tot het einde erg luide en gesmaakte live-set! Of zoals ze het op hun affiches zelf verwoorden: “Thirty years ago they were loud, young and angry. Today they’re loud and furious”. We want more!

Organisatie:  JH Zénith, Dendermonde

Dirk DaDavo en TB Frank stichtten The Neon Judgement in Leuven en schudden in 1980 de wereld wakker met hun eerste bommen “Suffering”, “TV Treated” en “Factory Walk”. Dit eerste werk was gedomineerd door synthesizers en drummachines en geïnspireerd door de elektronische muziek van Kraftwerk en Suicide. Daarna kwamen er meer gitaar- en rockinvloeden in meespelen, maar de elektronische beats bleven toonaangevend. Samen met Front 242 stonden ze aan de wieg van een nieuw geluid in dance; EBM of Electrowave. In 1998 hield The Neon Judgement er mee op, maar zowat 10 jaar later herlanceerden ze zich met (een) ‘Smack’ en toeren ze weer met succes. Deze legendarische grondleggers van de Elektrowave of EBM kwamen, zagen (weliswaar weinig door hun zonnebrillen) en walsten de Balzaal van de Gentse Vooruit plat.

Vooraleer we echter aan The Neon Judgement toe kwamen, werden de oren opgewarmd door de vlotte beats van Radical G. Een soloproject van Glenn Keteleer, die begin dit jaar zijn eerste volwaardige album ‘Unleashed’ op de scène losliet. Uit torens vol elektronica, versterkers en keyboards tovert hij een aanstekelijke mix van hedendaagse beats, jaren ’80 melodieën en teksten die lang blijven na zinderen. “Move your hipps honey, don’t be shy…” De bijpassende lichtshow toverde de ruimte om in een ware Balzaal.

The Neon Judgement betrad het podium met droog “Boe!” en trok direct de juiste sfeer op met ‘Smack’, gevolgd door zowaar nieuw werk. Daarna draaiden ze de tijd terug naar ‘Cockeril Sombre’ uit 1982 met “The Fashion Party” en “One Jump Ahead” en naar 1987 met “Chinese Black”, oorspronkelijk van op de 12” ‘A man ain't no man when he ain't got no horse, man’. Even snel katapulteerden ze zich terug naar het heden met “We Are Confused” van op ‘Smack’ uit 2009. Daarna ging het volume en het tempo de lucht in met een snoeihard “Nion” dat het publiek luidkeels mee scandeerde en “Concrete” uit 1981. Ondertussen werd datzelfde publiek getrakteerd op een lichtspektakel, felle stroboscopen en een reeks bijpassende projecties.
De set werd met een pompend “TV Treated” afgesloten om het feestje compleet te maken. Of toch niet, want na een outfit switch van TB Frank verwende The Neon Judgement het publiek met maar liefst vier ‘encores’, waaronder “Leash” en natuurlijk “Tomorrow In The Papers”. Een volmaakte ’80’s avond die nog lang zal na daveren!!

Organisatie: Amusez-Vous