Tombstones In Their Eyes - We need to be known to a certain extent, so that is the next goal, get more people listening and get our music and name out there
Tombstones In Their Eyes is a psych rock band from Los Angeles that has been going strong since 2015. The influences of Tombstones In Their Eyes are extensive, from Mogwai over Electric Wizards to Melvins. We even think we recognize Pink Floyd. Characteristic of the band is a sound that slowly but surely opens up to a heavenly climax. Tombstones In Their Eyes offers a multicolored palette. The combination of those psychedelic peculiar sounds, with post rock and others that go to a climax, put you in a deep trance, compelling and deafening; at the end of November a collection album came on the market , 'Collection'. Where this proposition was further highlighted. You can read the review of it here. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80515-collection.html Partly because of this collection album we thought it was time to interview the band. And had a nice conversation with singer and writer of the band , John Treanor who told us who this band is and was, but also the further plans for the future were rolled out.
The influences of Tombstones In Their Eyes are extensive, from Mogwai over Electric Wizard to Melvins. Is this description correct? How do you see it yourself?
It is difficult to properly list influences for a band like this. As the songwriter, the influences really cover many years and bands, starting from childhood, with stuff like The Rolling Stones, The Beach Boys, Elton John. Then to the teens with Kiss, Aerosmith, Neil Young, followed shortly by my exposure to punk, independent/alternative music and stuff like Devo, The Germs, The Cramps, Gun Club, Black Flag, discovering the Stooges, etc. Then the 80’s with bands like the Butthole Surfers, Miracle Workers, Pussy Galore, Spacemen 3, Motorhead, Metallica and many more. Following that, the 90’s with bands like The Brian Jonestown Massacre, My Bloody Valentine, Melvins, Catherine Wheel, Ride, The Dandy Warhols, Elliott Smith, etc. Over the last 20 years, since 2000, there have been many other bands and that is where bands like Electric Wizard, Power Trip and some of the other stuff came in. Some of the newer bands I like are The Kundalini Genie, RevRevRev, The Vacant Lots and many more. And, of course, there was always going backward to the 60’s and 70’s, some of the better stuff from those years, I’ve left a lot out, obviously. So, there is a melding of all those influences, punk, noise, psych, heavy rock/metal, shoegaze and rock and roll. What comes out of that mix is Tombstones In Their Eyes.
Tombstones In Their Eyes is a psych rock band from Los Angeles that has been going strong since 2015, what were the highs and lows so far?
I would say one of the definite highs was being able to go on to KXLU, a great college radio station in Los Angeles, and do a combination interview and guest DJ set. That was big for me, as I’ve been listening that that station for many years.
One of the biggest highs was finding our producer, Paul Roessler, who is essentially a part of the band at this point. We found him when it came time to mix the Sleep Forever record and have been with him every since. Without him, I don’t think we would have realized our potential.
Another high was when a fan sent me a photo of a self-made tattoo reading “maybe someday”, the title of one of our songs/albums – that was humbling and meant a lot to touch someone in that way.
One more high point was signing up with Somewherecold Records. Jason Lamoreaux has been great to work with, and it was nice to have their backing and assistance with the releases.
One of the lows was losing our long-time bass player, Mike Mason, who moved out of state and hasn’t been in contact since. That doesn’t feel good.
I got to know you personally through Shauna , promoter of 'Shameless promotion PR' how important has this promoter been for a band like you?
Shauna has been our promoter for most of our releases and I wish I had found her when I first started out, but I didn’t realize the importance of having a press person to help get the music in front of people. I thought I could do it myself and made many mistakes. Shauna is fantastic and has really helped the band a lot.
The music of Tombstones In Their Eyes often contains an underlying message. What is/are the main personal, national, and/or international issue(s) concerning you the most these days?
In the beginning, the music centered around darkness, depression, anxiety, failure. The first demos were pretty dark. As the songwriter, I have used the songs as a release for those kinds of feelings, and as I got into a better space mentally, the darkness has receded a bit. I still like the dark side of things, lyrically, as I feel these things and music is a great way to get them out and connect with others that may feel the same feelings.
The music/lyrics have always been more personal and less about the outside world and the issues of the day. But, of course, you cannot remain unaffected by the things going on in the world, so those things may influence the feelings, but not so much the content.
‘Collection' your latest release, is a collection of songs that show and hear a period of five years, from 'Sleep Forever' (2015) to 'Maybe Someday' from 2019. How did you choose the songs? What did you base your choice on?
Collection is a compilation of almost all of our released music up until the Maybe Someday album in 2019. It contains every EP we released, one single, and 5 songs from our first album, Sleep Forever. I didn’t include everything from Sleep Forever for a couple of reasons. One is that on our first record we hadn’t totally found our sound yet, so there are songs that I don’t feel fit in the way I would like. And two, I wanted only 5 songs so that it would fit on one side of a vinyl LP, haha.
The primary reason for Collection is that I wanted everything in one place, as some of the early stuff had never been promoted and I wanted it to have that chance, and I wanted it on vinyl. Also, it gave us the chance to re-work and remix some of the earlier songs that I felt needed a little touching up, given our years of working with our producer, Paul Roessler, and using the knowledge we had gained working with him in the studio.
I mainly see a band that is evolving, exploring boundaries but also staying true to its roots, What is your opinion about this proposition?
I agree with this proposition. Our next album, coming out in early 2021 and called “Looking For A Light”, is the next step in that evolution. It is a little more stripped down, less layered, but is still TITE. I am very excited about it, and it definitely stays true to what we are.
In my opinion, isn't there some kind of common thread running through the different records? Tombstones In Their Eyes is a band that connects all kinds of music styles into an emotional whole, crossing the line between fear and joy every time. What is your opinion about this statement?
I love that statement and find it to be accurate. I would not have thought of that, but it is a great way to see the music/lyrics. I think the next record will continue with that thread, for sure, and there is also a little more light!
How were the general reactions to this compilation album?
So far it has been great, it has sold better than the ‘Maybe Someday’ album already. The only thing I care about is getting the music out there to people to hear and it seems this has been a good introduction for many to our songs and sound.
In these times, let's also talk about the corona crisis? I suppose your plans have also changed? Or just not? How did you deal with that as a musician, band and human being?
We played our ‘Maybe Someday’ vinyl release show on March 5th of this year. That was right before things were locked down in Los Angeles. The lockdown essentially derailed our live show activity, which was a shame, as we had practiced, learned the new songs and were ready to do more shows. We haven’t played out much in Los Angeles over the years we’ve been together and it was time for us to get more involved in the live scene.
As a musician, I dealt with it by writing songs for a new record. And then, as a band, we recorded 13 of those songs in the studio as things began to loosen in Los Angeles, eventually choosing 8 songs for the new LP and the remaining 5 for a possible EP release. We also spent time compiling, remixing, remastering and releasing the Collection LP, as well as a release of some of our favorite demos (Demos, Vol. 1). So we have been busy behind the scenes.
As a human being, I was fortunate to have a job that allowed me to work remotely (I am an IT consultant), so the lockdown did not affect me financially and I was already used to working from home a lot. The more difficult part was the political climate around the virus here in the US, with many stupid decisions, opinions and general noise. For my mental health, I had to work hard to maintain a positive attitude amongst such stupidity.
What do you personally think the consequences will be for culture and music? How do you think music will survive this crisis emotionally and economically?
That is a difficult question. The hope is that eventually things will return to some kind of normal. That is not guaranteed and the time frame is very cloudy. Culturally, I think here in the US we have some big problems, not just with Covid but politically. There is a great divide that has been revealed and I am hesitant to be too hopeful for the future.
Are there plans for 2021 in the direction of performances and the like? Because something still strikes me in those five years, it's very visual music that begs to be brought live
Once the door has been opened for live performance, we will need to reconvene as a band and, if necessary, find some more musicians to help bring the songs to life live. My ideal band would be similar to The Brian Jonestown Massacre, with at least 3 guitar players, a keyboard player, bass player and drummer. I would love to do more with the lighting, as well, to give it the full psychedelic effect.
Speaking of live performances, which countries do you have the best memories of?
TITE has not played outside of the US or even LA at this point. We had a tentative European tour scheduled for September of 2020 that was shut down by the virus.
Besides possible those live performances, are there any other plans?
In general, we love recording, so we will keep doing that as long as the songs keep coming. And I would like to do more videos, so we have something special planned for the new record, working with a video producer that I think is fantastic.
In these times, many bands resort to live streaming, sometimes of a very good quality but often rather undersized. Do you have plans for live streaming? And what is your opinion about this?
No plans for live streaming at this point. Things are very locked down in Los Angeles at the moment, and we would need a lot of band practice to do that properly. I personally have not watched any live streams, although I should!
To go further, including digitization, streaming via spotify has been booming in recent years. Does it still make sense to release physical records then?
Originally, I didn’t care much about the physical copy or artifact, but that has changed, especially in relation to vinyl. Even though it is expensive, it is really nice to have and there are people out there who also want the physical copy.
I make sure our music is available anywhere possible, so that we can reach people everywhere. That is what is good about the streaming platforms. The pay is not good, but for a band trying to get their music to (and make new) fans, it is essential.
After all these years, are there still ambitions or goals you absolutely want to achieve as a band but also personally as a musician?
My goals and our goals as a band were very humble when we first began and, to be honest, we have already achieved those goals. But each time you reach a new plateau, it makes sense to try to reach the next one. I would love to tour, and to do that properly, we need to be known to a certain extent, so that is the next goal, get more people listening and get our music and name out there.
Adding one of my own questions! Who is (and was) the band?
Myself, John Treanor – I write and sing and play guitar, keyboards, bass.
Stephen Striegel – drums/percussion. Stephen was originally hired to play on the Bad Clouds EP, and then some of the songs on the Fear EP. He is a graduate of the Berklee College Of Music, a prestigious music school. After playing on those two EP’s, he said he loved the music and wanted to be a part of the band and has been with us ever since. He is both a great drummer and person, I’m very glad he is a part of TITE.
Josh Drew - Josh has been with the band since the beginning, alternating between bass originally, then switching to guitar, and now back to bass for the last recording. Josh is a good friend who agreed to help me record the first record and has been with us the whole way. He has contributed some great musical parts and is very talented. He is currently working on his own first EP, which I look forward to hearing when it is complete.
Mike Mason – our former bass player. Mike is a fantastic musician and contributed great parts to our songs, from the Fear EP through the Maybe Someday LP. When Covid hit, he and his family moved to Washington State and I have not heard from him since, which is a shame, but I am forever appreciative of his contributions and time spent with TITE. He has his own sort of desert rock project, which sounded great and I hope he will release it soon.
James Cooper – James and I started the band. James lives in NY and functions as my musical guide and producer. He hears things that I don’t, helps guide me with songwriting, sounds, and opinions. I trust him implicitly.
Paul Roessler – our producer. A long-time fixture of the music scene in Los Angeles. He plays keyboard and sings harmonies on a lot of our recordings and also helps guide and create the sound. He has been essential to our evolution as a band.
Paul Boutin – we brought Paul on to play as the 3rd guitar player for our last live show and he plays bass on a couple of tracks on the new record. A great guy, wonderful to work with and will hopefully remain with the band for live performances and more contributions to future recordings. He also does wonderful solo work as Paul Lovecraft, most of which can be found on Spotify.
Thanks for this pleasant conversation, in these times without concerts people are forced to order online merchandiser and so on, feel free to put some links below where they can find your merchandiser?
Thank you! Wonderful questions and I really appreciate your time.
Here are the main places to find our merchandise:
https://tombstonesswc.bandcamp.com
https://tombstonesintheireyes.bandcamp.com
Twitter: @tombsinthreyes
Facebook: https://www.facebook.com/TombstonesInTheirEyes
Instagram: https://www.instagram.com/tombstonesintheireyes
I hope that in the near future you will also come and perform in our country, so that we can have this conversation face to face enjoying a fresh glass of Belgian beer :)
Would love to get over to Europe and meet in Belgium. Hopefully this year!
Tombstones In Their Eyes is een psych rock band uit Los Angeles die sinds 2015 aan de weg timmert. De invloeden van Tombstones In Their Eyes zijn uitgebreid, van Mogwai over Electric Wizards naar Melvins. We menen zelfs Pink Floyd te herkennen.
Kenmerkend aan de band is een sound die langzaam maar zeker open getrokken wordt tot een hemelse climax. Tombstones In Their Eyes biedt een veelkleurig palet aan. De combinatie van die psychedelisch bevreemdend aanvoelende klanken, met post rock en andere, die naar een climax gaan, zorgen ervoor dat je in een diepe trance terecht komt, meeslepend en oorverdovend; eind november kwam een verzamelplaat op de markt ,'Collection'.
Tombstones In Their Eyes biedt de fans dus een mooi overzicht; een collectie van songs uit de plaat 'Sleep Lover' (2015) tot 'Maybe Someday' uit 2019; het bestrijkt een periode van vijf jaar ononderbroken psychedelische shoegaze van een indrukwekkend hoog niveau.
De sterkte van Tombstones In Their Eyes is de emotionele beladenheid. Ook de ingetogeheid en het adembenemend mooie zorgt ervoor dat je rusteloze hart tot gemoedsrust wordt gebracht.
'Collection' is een perfect album voor de shoegaze fans , die een kwalitatief hoogstaande band wil ontdekken. Negentien shoegaze nummers horen we, een emotionele, kleurrijke rollercoaster die ons op vele manieren raakt.
Tracklist: Sleep Forever - My Head Is Fighting Me - Happy - Gone Again - I'm Already There - I Can't See The Light - Bad Clouds - Everybody's Dead - You're To Blame - I Want To Fly - Separate - Always There - Another Day - Fear - Shutting Down - Take Me Home - Silhouette - Take Me Away - Nothing Here
psych/shoegaze
Collection
Tombstones In Their Eyes
Gnaw Their Tongues, is het noise/black metal project rond multi-instrumentalist Maurice De Jong. Ondanks het feit dat het project is ontstaan in 2006 heeft Maurice al een verleden bij o.a. Ophiuchus dat eind jaren '90 reeds het landschap gitzwart wisten te kleuren. Reeds in 2016 kon hij ons overtuigen met een enorm duistere schijf ‘Hymn For The Broken, Swollen And Silent'. Waarbij ons de raad werd gegeven om deze schijf te beluisteren bij het vallen van de duisternis. In 2018 deed hij dat donkere kunstje nog eens over met 'Genocidal Majesty'. Nu ligt er weer een nieuwe schijf van Gnaw Their Tongues klaar. ' I Speak The Truth, Yet With Every Word Uttered, Thousands Die’ is weer een langgerekte noisetrip gedrenkt in een blackmetalbadje. Niet bestemd voor tere oortjes.
De titelsong doet al vermoeden waar het heen zal gaan. Naar goede gewoonte bij Gnaw Their Tongues, gaat het recht naar de diepste kerkers van de Hel. Zonder enige terugkeer mogelijk, eens je die trip durft aanvatten. Dat is wat Gnaw Their Tongues al zoveel jaren doet, dat wordt op deze knappe schijf nogmaals in die gitzwarte verf gezet. Oorverdovende noisegeluiden, gedrenkt in het zwarte bad van verderf , doen demonische wezens herrijzen en zorgen voor apocalyptische taferelen die je meest waanzinnige fantasie prikkelen. “Purity Coffins”, “White Void Black Wounds” en “To Rival Death In Beauty” liggen allemaal in diezelfde lijn. Die laatste titel omschrijft trouwens perfect hoe de volledige plaat echt in elkaar steekt: de schoonheid van pure duisternis uit de doeken doen op een verschroeiende wijze waardoor je trommelvliezen barsten. Maar ook je ziel laten branden in die Hel.
Die helse rit blijft Maurice aanhouden met “Abortion Hymn” - hij schuwt duidelijk geen controverse -, “A Sombre Gesture In The Faint Light Of Dusk” en afsluiter “Shall Be No More”. Zwarter dan dit kan gewoon niet. Dat is de reden waarom we in 2006 al vielen voor dit bijzonder project en dat is de reden waarom we ons nu ook weer lekker wentelen in die donkere gedachten die Gnaw Their Tongues ons aanbiedt.
Wellicht voegt Gnaw Their Tongues niet echt iets toe aan de sound die we al kenden uit het verleden, maar dat hoeft ook niet. De manier waarop Maurice op een bijzonder energieke en hartverscheurende wijze de schoonheid en puurheid van duisternis omschrijft, blijft op deze nieuwe schijf overeind staan.
Duisternis die je naar goede gewoonte zodanig doorheen schudt, dat je je demonen strak in de ogen kijkt , terwijl die vuurtongen van de Hel je voetzolen likken. Nee, vernieuwend is dat niet. Maar er zijn weinig artiesten die erin slagen het zodanig echt te doen voelen, dat de temperatuur in de kamer letterlijk lijkt te stijgen tot een kookpunt en we met de ogen gesloten die Poorten van de Hel voelen openzwaaien. En dat zorgt ervoor dat een artiest als Gnaw Their Tongues ook anno 2020 stevig op de troon blijft zitten wat het betere blackmetal/noisegebeuren in binnen- en buitenland betreft.
Als zangeres van het akoestische folkgezelschap The Golden Glows weet Katleen Scheir sinds 2005 haar stempel te drukken op het folkgebeuren in ons land en ver daarbuiten. De band bracht het in 2018 tot 'residence artist' in onze Ancienne Belgique in Brussel, en dat is toch heel wat. Met 'Border Guards' bracht Katleen Scheir haar debuut op de markt. In de traditie van Joni Mitchell, Alela Diane en Beth Gibbons gooit de jongedame haar grootste wapen in de strijd. Die bijzonder breekbare engelenstem die je ontroert of een glimlach op het gezicht tovert. Spelen met emoties is dan ook de rode draad op het debuut, en daarvoor is bewust gekozen. In de biografie lezen we namelijk: ''Border Guards bevat een selectie van 12 uiterst persoonlijke, emotionele maar vaak ook hoopvolle songs. Katleen Scheir vertelt in de songs haar persoonlijke verhaal: van opgroeien in een ontwricht gezin, volwassen worden met vallen en opstaan en het proces van een slepende ziekte waaraan haar moeder in 2016 overlijdt. "
Vanaf de eerste sprankelende parel “Back To My Isle” legt Katleen de lat enorm hoog om de aanhoorder een krop in de keel te bezorgen. Maar gelukkig bevatten de beste emotioneel mooie songs als “Border Guards”, “Here And Now” en “I Know Your Planet” voldoende zonneschijn om er niet voor te zorgen dat je daardoor depressief dreigt te worden. Eerder zijn die songs gedrenkt in een badje van melancholie tot weemoedigheid. Echter schuilt er telkens hoop achter de donkere wolken. Uit het leven van elke dag gegrepen dus. De jongedame laat zich bovendien omringen door klassemuzikanten die haar songs naar een Hemels hoog niveau tillen. We citeren: ''Katleen deed voor de opnames van ‘Border Guards’ in de Sputnik Studio beroep op haar vaste bandleden: Martine de Kok op piano en accordeon, Lotte De Blieck op bas en Hans Dockx op drums.Daarnaast hoor je op het album bijdragen van trompettist Jon Birdsong (Black Flower, Beck, Jan Swerts), gitarist Geert Hellings (Guido Belcanto, Jim White), zangeres Nel Ponsaers (The Golden Glows, Stef Kamil Carlens), violist Toon Dockx (And They Spoke in Anthems), celliste Charlotte Vavourakis , trombonist Maarten Scheir (Ambrassband) en de Italiaanse Grammy-genomineerde mondharmonicavirtuoos Fabrizio Poggi (Garth Hudson, Robert Plant, The Blind Boys of Alabama). "
Op dit gevarieerde elan blijft de jongedame, geruggesteund door een sprankelende pianoklank of een viool-inbreng die je naar verre oorden doet zweven, dan ook doorgaan tot het bittere einde. Op songs als “The Green Road”, “Lullaby For Achilles”, “Gypsy” en “Narcissus” brengt Katleen melancholie en weemoedigheid samen tot een sprankelend en goudeerlijk geheel waarbij je dus een traan wegpinkt, maar een glimlach eveneens niet kunt onderdrukken.
'Border Guard' is een best persoonlijke plaat geworden waarbij Katleen Scheir haar ziel volledig bloot legt. De songs vertellen echter niet enkel haar, maar ook mijn en uw verhaal. En dat zorgt ervoor dat dit bijzonder aantrekkelijk fokdebuut een schijf is die aan je ribben zal kleven, van begin tot einde; die je enerzijds zal ontroeren, waarbij je een traan wegpinkt van verdriet en innerlijke gemoedsrust en anderzijds dus ook een glimlach op de lippen zal toveren bij het eerste zonlicht van de dag, want die schijnt na elke donkere wolk, weet je wel. Door middel van haar bijzonder uiteenlopend stembereik hypnotiseert Katleen je letterlijk, en laat ze je met een goed gevoel vanbinnen achter, waarbij tranen van verdriet, maar eveneens van intensieve vreugde tot het oneindige met elkaar worden verbonden.
Tracklist: Back to My Isle (3:50) Border Guards (2:29) Here And Now (5:13) I Know Your Planet (3:48) Bump On My Road (3:33) The Green Road (4:44) Lullaby For Achilles (3:39) Gypsy (4:45) Narcissus (2:09) Out Of The Comfort Zone (3:33) That's Where She Belongs (3:32) The Sun (2:45)
Tombstones In Their Eyes is een psych rock band uit Los Angeles die sinds 2015 aan de weg timmert. De invloeden van Tombstones In Their Eyes zijn zeer uitgebreid. Gaande van Mogwai over Electric Wizards naar Melvins. We menen zelfs enkele streepjes Pink Floyd te herkennen. De band bracht in augustus dit jaar een nieuw single uit, “Nothing Here”. Omdat deze psych-rock act, die in het verleden ook ons hart wist te stelen, meer aandacht verdient. Met “Silhouette” worden alle registers langzaam maar zeker open getrokken tot een Hemelse climax. Tombstones In Their Eyes serveert de aanhoorde een veelkleurig palet, dat hem of haar mee doet drijven naar ontgonnen oorden. Net dat combineren van psychedelisch, eerder bevreemdend aanvoelende klanken, met een streepje post rock tot aanverwante - opstijgende tot een climax waarbij geluidsmuren worden afgebroken, zorgen ervoor dat je in een diepe trance terecht komt. Van meeslepend naar oorverdovend, het zit allemaal verbonden in elk van die ene song.
Ook bij “Take Away” drijven de verdovende drum salvo's, en andere wederom erg vreemd aanvoelende klanken je tot enerzijds waanzin, anderzijds brengt een toestand van innerlijke gemoedsrust. Van dat kleurrijke palet van de eerste song, wordt de lijn hier verder door getrokken. De band houdt bewust het midden tussen dreigende tonen en je hart verwarmen door spookachtige, dromerige soundscapes, waardoor je weer eens wegglijdt naar het Vagevuur - tussen hemel en hel.
De single “Nothing Here” laat een toch wat meer donkere kant horen van Tombstones in Their Eyes. Nog steeds geen complete duisternis, maar het klankenbord dat hier wordt aangeboden bezorgt je toch een krop in de keel en een gevoel dat je kunt vergelijken met een wandeling in een donker bos, waar het gevaar achter elke hoek schuilt.
Besluit: Tombstone In Their Eyes is een band die allerlei muziekstijlen tot een emotioneel geheel verbindt, waardoor de lijn tussen angst en vreugde telkens wordt overschreden. De liefhebbers van typische Psychedelische rock, met een vette knipoog richting postrock.
Wie houdt van een potje experimenteren met licht en duisternis, zullen zeker te vinden zijn voor deze knappe schijf.
Op zoek naar meer muziek van Tombstone In Their Eyes? Check hen zeker uit op bandcamp, Het loont de moeite: https://tombstonesintheireyes.bandcamp.com/
Tracklist:
Silhouette 03:45
Take Me Away 03:51
Nothing Here 04:06
‘Dyodyo Asema’ werd iuitgebracht ter ere van de vijfde verjaardag van het Gentse platenlabel ‘Consouling Sounds’ door twee bands van het label, Alkerdeel en Gnaw Their Tongues.
Het resultaat werd uiteindelijk één enkele 19 minuten lange kolos-track, die pas 8 maanden later dan het verjaardagsfeestje werd uitgebracht . Maar geen nood, want hij blijft zeker nog dubbel zo lang aan uw ribben plakken !
Het Belgische Alkerdeel sloeg de handen in elkaar met het Nederlandse Gnaw Their Tongues om samen deze compositie te maken. Het is dus geen ‘split’, maar een heuse en zeer geslaagde collaboratie, waarbij beide bands op verrassende wijze naadloos samenvloeien.
Hoe klinkt nu een bastaardskind van twee ‘metal’-bands die elk apart al garant staan voor loodzwaar en emotietergend materiaal ? Wel, ... duisterder, homogener, vuiler en dreigender dan verwacht. Heel interessante en mooie opbouw doorheen gans het nummer.
De duistere kolos wordt zeer traag met een onheilspellende drone riff en veel noise op gang getrokken. Net voordat je beseft dat zoveel traags nooit meer goed kan komen, breekt er een as of twee en begint het gevaarte in denderende vaart, in de slechtst mogelijk richting te o0nstporen. Een spervuur van Black Metal en Noise en chaos tot het onontwijkbare fatale einde ... of om het iets modieuzer te zeggen : ‘Valar Morghulis!’.
Alkerdeel (zang, gitaar, bas, drums) en Gnaw Their Tongues (electronica, samples, toetsen, ... en al het nodige om tot een goede morbiede saus te komen) bewijzen hiermee dat er best nog heel wat vernieuwende dingen mogelijk zijn binnen de Black Metal-scene.
Black Metal in de ruime zin van het woord eigenlijk. Alkerdeel zweeft tussen de Black Metal – Raw Sludge – zware Doom en Drone Metal, terwijl Gnaw Their Tongues ergens tussen de Black Metal – Avant Garde Metal – Noise en Experimentele Metal zit. Sla dat allemaal samen en er komt ‘Dyodyo Asema’ uit (= ‘bloedzuiger’ in het Surinaams, de roots van Mories van Gnaw Their Tongues.
Ook de presentatie van dit naar de pest geurende kleinood kreeg zijn verdiende aandacht. In de traditie van de echte DIY-mentaliteit ontwierp Pede (zang , Alkerdeel) de albumart en een atypische videoclip (https://www.youtube.com/watch?v=lYM0ygH_fzk). Voor de vinylversie krijg je op de A-side het nummer zelf op zwarte vinyl, en de B-side is geëtste zwarte vinyl, zonder audio en limited tot 250 exemplaren. (http://consouling.be/)
De fans van Mories konden na 9 jaar wachten dan toch uiteindelijk eens Gnaw Their Tongues voor de eerste (en laatste ?) keer live aan het werk zien. Op 03 mei 2014 brachten Gnaw Their Tongues en Alkerdeel hun ‘Dyodyo Asema’ live in de AB , Brussel binnen het project ‘Inspired By Black Metal’.
Tot slot werd ook nog een speciale gezeefdrukte editie op textiel van ‘Dyodyo Asema’ gemaakt ter gelegenheid van Record Store Day 2014. Dit is een zeer gelimiteerde versie van 25 kopieën.
Dit alles maakt van ‘Dyodyo Asema’ een aanrader mét ziel én diepgang.
Voor de eerste maal stappen we de B52 in Eernegem binnen, een café die de tand des tijds heeft doorstaan en authenticiteit uitademt. De ruiten zijn geblindeerd, de prijzen eerlijk, de 'locals' die erheen trekken deel van het decor, muziek uit de glorierijke jaren ‘80 en het interieur weerspiegelt een soort outsider art invloed.
Meer underground dan deze club kan je niet zijn. Het is dan ook vreemd op te merken dat het bezoekersaantal voor deze duistere batcave betrekkelijk laag ligt. Zeker wanneer er een band als Heirs uit Australië de revue passeert. Waar vorig jaar nog meer dan 100 man (en vrouw) aanwezig was in Magasin 4 om deze band aan het werk te zien, blijken de enthousiastelingen nu maar met mondjesmaat toe te stromen.
Er was echter weinig promotie rond gemaakt, en de associatie van een fijne muziekclub in een uithoek van West-Vlaanderen wordt misschien niet zo snel gemaakt. Onterecht zo blijkt want de B52 heeft heel wat troeven in z'n mars. Om maar enkele op te noemen: ruime parkeermogelijkheid, oerdegelijke geluidskwaliteit, een psychoville atmosfeer, een ideale stek om netwerken op te bouwen, net groot genoeg om niet klein te zijn en een ziel die nooit sterft. Populair zal het misschien nooit worden, maar dat zou de sfeer dan ook verknallen. Toch is dit een club die ieder op z'n ‘must see and be in’ list dient te zetten. Want zeker is dat eenmaal je ingenomen bent door de sfeer, je terugkeert.
Ascetic mocht de debatten openen. Waar Ascetic vertaald kan worden als een oefening, training staat dit in contrast met de vertaling van Heirs; iets wat men krijgt, erft. Ascetic is eigenlijk Heirs – 1. De 3 bandleden (drummer Damian Coward, bassist/zanger August Skipper en gitarist Saxon Jorgensen) spelen allemaal bij Heirs, maar toch ligt de muziek van Ascetic en Heirs mijlen ver uit elkaar. Ascetic is –in tegenstelling tot Heirs- niet zuiver instrumentaal. Ze dompelen je onder in een newwave bad, waar het aangenaam vertoeven is. De zang is niet altijd even zuiver in de diepe stukken, maar geeft de muziek niettemin een meerwaarde. Het is echter in de instrumentale stukken, wanneer de gitarist zich volledig mag laten gaan, dat Ascetic weet te overtuigen. Ze spelen met een hele grote gedrevenheid, ondanks het beperkte publiek. Daardoor wordt het alleen maar nog beter. Beluister en download zeker hun album ‘Self Initiation’, gratis op http://oscl.bandcamp.com/album/self-initiation.
Toch keken we vooral uit naar Heirs, die op Europese doortocht is sinds de start van hun ‘Redemption’ tour in maart en vorig weekend nog op Dunk!festival te bewonderen was. Reeds twee maal wisten ze ons te overtuigen. En ook vanavond was dat geen enkel probleem. Wat valt er nog over te zeggen: veel te veel eigenlijk. Belangrijkste is dat je deze band live moet gehoord hebben om ze volledig te appreciëren. De sfeer die ze oproepen past perfect binnen de donkere kroeg waar ze deze avond spelen. Met hun effectpedalen vullen ze al bijna de helft van het podium in, de andere helft is voorbehouden aan Damian Coward, drummer van de band. Rond hem staat een scherm waar visuals op werden geprojecteerd. De belichting werd zo laag mogelijk gehouden en de zaal werd volgestoomd met rook. Ook de aromabranders waren opnieuw deel van hun decor, al weten we tot de dag van vandaag niet met welke aromatische geur ze ons willen bedwelmen. De logge bas en drum malen de hersenen plat en plaveien de weg voor de scheurende gitaren.
Heirs begint echter steeds met een vast, monotoon ritme die langzaam aan z’n weg zoekt naar de ultieme chaos die ze samen creëren. Ze weten overgangen perfect te timen zodat wanneer je op het punt staat de aandacht te verliezen en in de muziek op te gaan, ze je wakker slaan met een tegentel en je op het nieuw ritme verder kan stromen om dan bijna altijd te eindigen in een schroeiende odyssee van noise.
Heirs is individuele muziek. De bandleden zoeken nauwelijks contact met elkaar. Elk gaat zijn eigen weg binnen de lijnen van de song. En die lijn wordt doorgetrokken naar het publiek. Geen interactie, geen vraag om geklap, geen nood aan contact. Enkel een luisterend oor, meer is er niet nodig om je volledig los te laten gaan in de wereld van Heirs. Ze roepen een trance over het publiek af, waar slechts weinig bands in slagen. Het geeft ze een sacrale kracht. Alhoewel hun muziek niet echt katholiek te noemen is.
Twee maal dezelfde band zien in minder dan een week tijd en opnieuw volledig overdonderd zijn: dan weet je dat het goed was. Op 6 mei komen ze opnieuw naar België en verzorgen ze het voorprogramma van Chelsea Wolfe in de Trix in Antwerpen. Chelsea zal haar best mogen doen om niet van het podium te worden geblazen door Heirs. We kijken er alvast al naar uit! Voor zij die nog niet overtuigd zijn van hun kunnen: je kan ze beluisteren op http://heirs.bandcamp.com/. Doen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/heirs-05-04-2013/
Organisatie: B52, Eernegem
Heirs – Eenvoud siert, intrigeert …
Dead forest Index – Soror Dolorosa – Heirs
Vanavond houdt Magasin 4 een soort van label night. Of is het puur toeval dat twee van de drie geprogrammeerde bands hun platen uitbrengen bij het roemrijke Denovali Records? Een label dat een brede waaier aan muziek uitbrengt, wat deze avond snel duidelijk zal worden. Ze organiseren begin oktober Denovali Swingfest dat doorgaat in Essen, Duitsland.
Drie groepen en een avondklok die op 22 uur ligt. Benieuwd hoe ze dit strakke schema tot een goed einde zullen brengen.
A Dead Forest Index gaat stipt om 19u35 van start. A Dead Forest Index is een Australische band en speelt sinds jaar en dag met een zeer beperkte bezetting; één zanger-gitarist en één drummer. Het is nog steeds wachten op hun eerste full album. Door het vrij vroege aanvangsuur is er nog maar een beperkt publiek aanwezig in de zaal, dat dan ook nog blijkbaar nood heeft aan een glas en een babbel om de drukke werkdag door te spoelen. De zanger laat het echter niet aan zijn hart komen en ontsteekt nog enkele theelichtjes om sfeer te scheppen (of om zijn setlist beter te zien, voor mij was het niet duidelijk) .
ADFI is een band die het moet hebben van sfeer en emotie. Met hun beperkte bezetting proberen ze het publiek bij de keel te grijpen en mee te voeren doorheen hun markant universum. De voortreffelijke stem van de zanger is het beste wat de band te bieden heeft. Zijn ijl stemgeluid heeft de kracht om te beroeren. Na enkele nummers komt echter de klad er al een beetje in en gaat het geheel wat vervelen. Het monotone ritme en een gebrek aan gevarieerde nummers zorgt ervoor dat ondanks de korte set (ongeveer 30 minuten) de aandacht makkelijk verslapt. Bij het afsluitend nummer proberen ze nog eens alles uit de kast te halen, maar voor mij was de kast al een tijdje gesloten. Het was een verdienstelijke poging, maar niet volledig geslaagd.
Na een korte en snelle wissel stond de volgende band al in vol ornaat voor ons te blinken. Soror Dolorosa is een Franse band die het licht zag in 2001. Bij de eerste nummers gingen ze wat aarzelend van start. De zanger had wat moeite om de juiste noten te halen en de band sleepte er zich wat gezapig doorheen. Het feit dat de zang dan ook nog eens zeer luid doorkomt in de mix is natuurlijk ook niet bevorderlijk. Maar stilaan komt de band onder stoom: de gitaar en het tempo worden twee versnellingen hoger geschakeld, de muziek verschuift van no-wave naar new-wave en ook de zanger lijkt eindelijk zijn draai te vinden en gooit alle overbodige kledingstukken van zich af.
Eindelijk wanen we ons in de jaren ‘80, in één of ander obscuur new-wavehol waar mascara eerder regel dan uitzondering is. Het publiek lijkt ook in de stemming te komen en er worden hier en daar zelfs wat beentjes losgegooid. De band werkt naar een apotheose en bij het laatste nummer knettert er vuurwerk (figuurlijk) om de oren.
Een perfect opgebouwde set dus, met een rustig en kabbelend no-wave begin en een klinkend new-wave einde. Zo hebben wij het graag. Is het origineel? Nee. Is het vernieuwend? Nee. Maar soms is dat helemaal niet nodig.
En dan moet de klap op de vuurpijl nog komen, want het is eindelijk tijd voor Heirs. Heirs had net als A Dead Forest Index de weg gevonden uit het verre Australië. Ook de mannen van Soror Dolorosa blijken fans te zijn want voor het optreden vervoegen ze mij op de eerste rij en wijken heel het optreden niet meer van mijn zijde.
Heirs bestaat uit vier bandleden. Een grote videoprojectie zorgt voor de gepaste sfeer en de lichten op het podium kleuren enkel nog rood, roder en roodst. Ze brengen post-rock van de bovenste plank en af en toe piepen ze even om de hoek bij de post-metal. Een stoïcijnse bas en drum zorgen voor de perfecte fundering om een wall of gitaarsound op te bouwen.
Dit is geen kleffe post-rock met zagerige stukken en moeilijkdoenerij. Geen “kijk hoe goed ik wel kan spelen” gevoel. Maar wel: overstuurde gitaren die bulken van distortion, rudimentaire drum, noise en een sound die naar de oren en de keel grijpen. Geen ingewikkelde composities, geen ondoorgrondelijke tempowisselingen. Maar strakke, repetitieve drum en basspartijen. De wall of sound zorgt voor een vuile, dreigende bombast die je verheft naar de donkerste regionen.
Een wervelend uur aan puur muzikaal genot. Gelukkig werd de avondklok ruimschoots met de voeten getreden en mocht Heirs nog tot 22u30 het kot ondersteboven spelen. Niemand hierover horen klagen.
En zo zat de avond er weeral op en mocht ik met een goed gevoel, een cd en een plaat rijker terug naar huis rijden.
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Nederlands 
Français 
