Het is niet vanzelfsprekend om als essentiële nineties gitaarband op vandaag nog relevant te zijn, hun echte hoogdagen gaan immers terug naar ‘Meantime’ (1992) en ‘Betty’ (1994), maar Helmet haalt op ‘Left’ toch geregeld als vanouds de sloophamer boven. Al is die misschien niet meer zo vernietigend en meedogenloos als 30 jaar geleden. Page Hamilton’s vocals zijn wat meer geraffineerd en klinken niet meer zo frontaal en giftig als op de splinterbom ‘Meantime’, maar de strakke en droge in-your-face sound is gebleven.
Helmet komt bij momenten gevaarlijk uit de hoek, serveert als vanouds een set vlijmscherpe gitaarsolo’s en de riffs laten zich alweer als welgemikte uppercuts opmerken.
Doeltreffende moordenaars als “In The Meantime”, “Unsung” of “Milquetoast” zal je hier niet vinden, maar met snedige riffmonsters als “Big Shot” en “Dislocated” kom je ook al een heel eind weg.
‘Left’ is misschien niet het meest splijtende Helmet album, zeker ook niet het beste, maar wel eentje waarop die typische post-hardcore-metal sound bij momenten nog verdomd stevig uit de boxen knalt.
Je mag Helmet gerust een legendarische band noemen, pioniers wat ons betreft. Een band die zichzelf met het onsterfelijke en extreem rauwe ‘Meantime’ in 1992 definitief op de wereldkaart zette. De band creëerde op die mijlpaal een alternatieve en kurkdroge metalsound die tot ver buiten de grenzen van het genre reikte en hen zeer geliefd maakte bij een steeds groter wordend kransje alternatieve muziekliefhebbers. Nadien heeft Helmet het geweldige ‘Meantime’ nooit meer kunnen evenaren, laat staan overtreffen, maar platen als ‘Betty’ (dat vanavond uitgebreid aan bod kwam) en ‘Monochrome’ (dat dan weer compleet genegeerd werd) kwamen toch aardig in de buurt.
Ondertussen heeft Page Hamilton, bezieler van de band en de enige overgebleven oude krijger, met een stel jonge wolven toch weer een oerdegelijk nieuw album in mekaar gebokst. Op “Dead To The World” duikt de primitieve power van weleer af en toe terug op en wordt die bij momenten een gepast grunge jasje aangemeten.
Hamilton zette de avond in met een jazzy gitaarintro om dan via “Beautiful Love” en “I Know” meteen los te barsten in een spervuur van kolkende riffs, pompende bassen en loeiende gitaren. Nieuwelingen als “Life Or Death”, “Bad News”, “Red Scare” en vooral een gloeiend heet “I love My Guru” kwamen de test heel goed door en nestelden zich als flink uit de kluiten gewassen uitdagers tussen het onverbloemde geweld van de oudere songs.
De Helmet-wall of sound vertoonde geen tekenen van verbrokkeling en Hamilton doorkliefde de moordsongs met zijn overstuurde gitaarsolo’s, waarin het leek alsof vlijmscherpe scheermesjes dwars doorheen de snaren sneden.
Helmet stond er weer, dat was een feit. Een solide band met een volle en harde sound, straight in your face. Hier zat hoegenaamd nog geen sleet op. Het werd naarmate de set vorderde ook alsmaar snediger, beter en heftiger, want Helmet spaarde de gevaarlijkste splinterbommen tot op het laatst. “Turned Out”, “I Know” en vooral de regelrechte klassieker “Milquetoast” kwamen lelijk huishouden in de Kreun. Als klap op de vuurpijl mocht de ultieme Helmet-bom, een verschroeiend “In The Meantime”, de genadeslag toedienen. Voor eeuwig zal dit de song blijven waarmee Helmet in menig geheugen gegrift zal staan, een moordzuchtige krachtstoot van amper drie minuutjes die overal een spoor van vernieling aanricht. Geen betere song om zo een splijtende set te eindigen.
Dit was Helmet zoals we ze het liefst lusten. Rauw, retestrak, loeiend hard en kurkdroog. Alleen een grotere greep uit ‘Meantime’ had ons nog gunstiger kunnen stemmen, maar de uitgebreide en vurige sessie in bed met ‘Betty’ was natuurlijk ook lekker meegenomen.
We hebben toch nog een niet mis te verstane tip voor Hamilton : ‘Meantime’ viert dit jaar zijn 25e verjaardag. Kom godverdomme als de bliksem terug en speel die motherfucker van een plaat integraal met de volumeknop ver over de rooie !
Op Graspop dan maar ?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/helmet-08-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/local-h-08-03-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Niet gokken maar rocken dat was waar het op 9 februari om draaide in de aangename zaal van de plaatselijke ‘Casino’. En het zou een fijne avond worden met alleen maar winnaars! Rien ne va plus!
Om 20u30 stipt mocht supportband Local H de spits afbijten. Het luidruchtig duo uit Chicago was me totaal onbekend maar verraste danig aangenaam met een heerlijke mix van vooral rauwe, explosieve (garage)rock, een vleug grunge en een subtiel snuifje stoner.
Enig opzoekingswerk leerde me alvast dat Local H een band is met meer dan 25 jaar relevante ervaring, in de loop der jaren tal van CD’s uitbracht, naast een eigen sterk repertoire niet schuw is van het betere coverwerk en in dat opzicht ook soms als Nirvana tribute band optreedt…
Frontman Scott Lucas had een lekker doorleefde stem met passende ‘korrel’ en deed inderdaad soms aan Kurt Cobain denken. Drummer Ryan Harding mepte zijn drumstel zowat naar de pleuris zo intens ging hij bij wijlen te keer. Vooral nummers van de meest recente CD ‘Hey Killer’ werden op het publiek losgelaten en dat bleken stuk voor stuk potige rocksongs met veel potentieel. Luister maar eens naar straffe composities als “City Of Knives”, “Freshly Fucked” of “The Last Picture Show if Zion”. Toen het duo midden de set tijdelijk versterking kreeg van de muzikanten van Helmet was het hek helemaal van de dam! Helaas moest de band al na goed 30 minuten plaats ruimen voor de heren van Helmet.
Niet dat we niet uitkeken naar deze legendarische band uit 1989 onder leiding van Page Hamilton natuurlijk, maar het optreden van Local H had gerust wat langer mogen duren. Aangenaam verrast met deze eerste kennismaking, maar dat had u al door, niet?
Tijd voor een portie pure rocknostalgie! Iets na half 10 betrad Page Hamilton (het enige originele bandlid van weleer) samen met 3 ‘jongeren’ de bühne : Helmet on stage ladies and gentlemen!
Wie kent niet hun legendarische CD ‘Meantime’ uit 1992 en de succesvolle opvolgers ‘Betty’ en in iets mindere mate ‘Aftertaste’? Allemaal boordevol rauwe, scherpe, bijtende rocksongs waarvan “Unsung” en “In the meantime” de gekendste voorbeelden zijn. Postmetal / Nu-metal avant la lettre … Tot plots in 1998 helaas het doek viel over de band wegens interne strubbelingen.
In 2004 pikte mister Hamilton de draad weer op en begon Helmet aan een tweede leven, misschien met minder succes als de hoogdagen van weleer maar minstens met evenveel lef en gedrevenheid.
Anno 2017 is Helmet nog steeds on the road en wordt tijdens de uitgebreide tour in Europa drie plaatsen in ons landje aangedaan , Depot, Leuven, Kreun Kortrijk en De Casino. De tour kwam er naar aanleiding van het verschijnen van hun laatste CD ‘Dead to the world’ eind vorig jaar. Een schijf die gemengd werd onthaald aangezien de sound duidelijk iets toegankelijker en gepolijster is geworden dan vroeger.
Het mag dan op CD al iets minder ranzig en strak klinken, live was daar alvast weinig of niets van te merken. Hamilton & Co lieten van bij het begin duidelijk merken waarvoor ze gekomen waren : een pot onversneden , compromisloos, hard verbeten rock’n’roll geluid.
Opener “Swallowing” liet daar geen twijfel over bestaan. De band had er duidelijk zin in en vervolgde met het snedige “You borrowed”. Het publiek (90% mannen tussen 35 en 45 jaar, zaal niet uitverkocht maar wel goed gevuld) kon deze felle start wel smaken maar kwam pas echt helemaal los toen al vrij vroeg “Unsung” werd ingezet. De massa vooraan kwam hierdoor definitief in beweging en genoot net als de band met volle teugen.
De set werd mooi opgebouwd met afwisselend ouder en nieuwer werk. Ook de songs van de recentste, minder goed onthaalde CD bleven moeiteloos overeind en met het melodieuze “Bad News” en het kwade “I love my guru” kwamen mijn persoonlijke favorieten gelukkig aan bod.
Page Hamilton had met de jaren merkbaar een deel van zijn haren verloren maar zijn gitaarkunsten beheerste hij nog immer heel sterk. De bende jonge muzikanten rond hem (met zwarte baseball caps) gaven hem duidelijk de nodige spelvreugde en een aanstekelijk enthousiasme . Ook vocaal bleef hij na al die jaren vrij goed overeind al had hij hier en daar wat ingeboet aan kracht.
Een loeiharde versie van “Red Scarve” en een dreigend “Repetition” luidde het 3de deel van de set in. “Crisis King” kende veel bijval van de oude fans die nog eens totaal loos gingen en “Life or Death” was dan weer een hoogtepunt van de ‘nieuwere’ sound. Net als bij Local H mocht het optreden best wat langer hebben geduurd want na een goede 50 minuten werd afgesloten met het krachtige “Milquetoast”.
In de bis kwam de vraagronde . Natuurlijk konden kleppers als “Wilma’s rainbow” en “In the meantime” niet ontbreken . 25 jaar mag je ondertussen rekenen , en deze songs klinken nog steeds eigentijds, fris en aanstekelijk. Hier ging iedereen nog eens uit zijn dak , kwamen de luchtgitaren naar boven en werden de refreinen meegezongen .
Puik werk van Hamilton en C°, die tekenden voor een intens , rechttoe rechtaan optreden. Niet meer, niet minder. En zo hoort het! Van genoten!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/local-h-09-02-2017-2/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/helmet-09-02-2017-2/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Zo rauw als de gortdroge metal van het ongenaakbare ‘Meantime’ zal het nooit meer worden, maar dit is geen reden om de nieuwe Helmet links te laten liggen. De sound mag dan al een stuk cleaner en melodieuzer zijn, dit blijft een herkenbaar Helmet geluid met urgente gitaren en stevige songs. Page Hamilton schopt misschien niet meer zo wild om zich heen en hij klinkt bijlange niet zo kwaad als op ‘Meantime’, maar hij houdt de vinger aan de pols met straight forward vocalen en dito riffs.
Helmet is geëvolueerd naar een wat gevarieerder geluid met oog voor melodie, maar hun roots met felle alt-metal komen nog geregeld aan de oppervlakte piepen, getuige de forse openers “Life Or Death” en “I Love My Guru”. De nineties hangen nog serieus rond in dit album, songs als “Red Scare” en “Drunk In The Afternoon” doen met hun slepende en zware gitaren denken aan de betere grunge-klanken van Alice In Chains en Soundgarden.
Heel even doet Helmet ons schrikken, “Expect The World “ zet in als iets van Foo Fighters tot een logge gitaar komt binnenvallen en de song alsnog doet overhellen naar de goeie kant van de balans. “Look Alive” lijkt ons dan misschien wel iets te soft voor een band van hun kaliber, maar het gaat nu ook niet echt de dieperik in.
Eén keer maar slaan de heren de bal volledig mis, met name in de Elvis Costello cover “Green Shirt”, geen idee wat hiervan de bedoeling was, het is in ieder geval een merkwaardige en onbegrijpelijke ommezwaai op een voor het overige behoorlijk sterke Helmet plaat.
‘Dead To The World’ is zeker geen ‘Meantime’, wel eentje die mag mee spurten voor de titel van beste tweede.
Helmet is dus duidelijk terug, en als u deze legendarische alt-metal iconen nog eens aan het werk wil zien krijgt u volgend jaar uitgebreid de kans. Ze doen ze maar liefst drie keer ons land aan, op 09/02 in De Casino (St Niklaas), op 07/03 in het Depot (Leuven) en op 08/03 in De Kreun (Kortrijk).
Het NYse Helmet , van Page Hamilton, is één van de bands die we koesteren van onze jeugdjaren . Wie zeg je? Helmet , jawel ze waren één van die bands die beginjaren ’90 hardcore, grunge, alternative rock en metal integreerden. Page Hamilton, zanger/gitarist en spil van de band, en zijn kompanen waren gewone gasten die een potpourri maakten van invloedrijke bands als Stooges, Melvins, Killing Joke, Husker Du, Big Black, Butthole Surfers, Smashing Pumpkins, Sonic Youth, Metallica, Fugazi, Soundgarden, Nirvana, Alice In Chains en Mudhoney. Samen met Therapy?, Quiksand, Prong en Unsane speelden ze posthardcore/metalcore en gecontroleerde intelligente noisepop, een verfrissende wind voor een strakke, cleane en recht-door-zee gitaarsound. Ze brachten een paar opzienbarende platen uit als ‘Strap it on’ (21 jaar geleden btw!), ‘Meantime’ en ‘Betty’.
En na een stop na de plaat ‘Aftertaste’ (‘97) maakten ze een comeback in 2004, maar hier werd al het kaf van het koren onderscheiden, in die zin dat ze die bepalende intensiteit niet meer konden evenaren . Ook moest Hamilton zich beroepen op andere groepsleden, o.m. de imposante John Stanier maakte zich verdienstelijk bij Battles !
Helmet is en blijft populair. We zagen de band al een pak keren; bij hun afscheidstour was een time-out noodzakelijk . Ze konden nog net de Botanique vullen , én kijk sinds de reünie, zit hun sound terug in de lift; ondanks de matige nieuwe platen, groeide de belangstelling gestadig . De fans van het eerste uur hopen stiekem op een backcatalogue en enkele prijsbeesten en de volgende generatie willen wel checken of ze met Helmet een juiste inspiratiebron vasthebben .
Na eerdere optredens in de Minnemeers (wat een comeback!) en in de Vooruit , kon Hamilton en z’n jongere band terecht naar een reeds op weken uitverkochte Trix , wat duidt dat Helmet nog steeds een belangrijke band is. En nu vooral want Helmet koos voor het repertoire van de 20st Anniversary van ‘ Meantime’ , een mijlpaal binnen dat muzikaal recept van posthardcore. “Unsung” en “In the meantime” werden thuis en op ‘alternative’ parties grijsgedraaid.
Een nokvolle Trix keek vooral uit naar dit werk , aangevuld met nummers van de ‘Strap it on’ EP en ‘Betty’. Om die songs te kunnen spelen , moet je ongetwijfeld over kwaliteitsvolle muzikanten beschikken , én Hamilton had alvast goed gescout ! Drummer Kyle Stevenson speelde zich enorm in de kijker en kon moeiteloos het oude werk aan. Er was ruimte voor compacte solo partijen, die dan weer verzwolgen in het krachtige ritme en de angry, onderkoelde zang van Hamilton.
Vóór dat échte werk eraan kwam, warmde het kwartet zich op met enkele songs van ‘Aftertaste’, “It’s easy to get bored” en “Renovation” . Het nieuwe “So long” uit ‘Seeing eye dog’ voegden ze toe . Goede songs , maar niet beklijvend!
Dan werd ‘Meantime’ door de mallemolen gehaald en Hamilton had een gevatte formule hieromtrent: backwards starten om zo naar de paradepaardjes te gaan, die vooraan op de cd staan . Intussen was het kwartet op dreef , en speelden ze strak, hard, slepend, intens en bedreven, met grommende, grauwe , hakkende ritmes en opzwepende drums. Heerlijk. “Role Model” beet de spits af, en met “FBLA II” hoorden we al meteen een classic in het genre . De instrumenten kregen ruimte en in het samenspel zat het degelijk snor! De band was uitermate geconcentreerd en goed op elkaar ingespeeld . “Better”, “He feels bad”, “Ironhead” en natuurlijk de twee singles hitsten het publiek op. De eerste rijen pogoëden er maar op los. Voor het andere deel was dit puur nostalgie. Zij genoten van die felle, snedige sound. De rockliefhebber hier boog voor het moordende, scheurende tempo.
De songs volgden snel op elkaar en ‘Meantime’ was in één oogwenk gespeeld. Na een korte pauze 50 minuten in de set, grossierden ze in de oude doos met “FBLA” van de EP, wat heel sterk werd onthaald, en enkele ‘Betty’ songs op verzoek, waaronder een bezwerende “Wilma’s rainbow “ Ook “Just another victim” van de ‘Judgement Night’ soundtrack ontbrak niet.
Helmet blies en verve de 20 kaarsjes uit ; een verkwikkende, bruisende, gebalde set, die de onderhuidse spanning, dreiging en rauwheid van vroeger behield op het oude materiaal. Toegegeven, die prachtsongs van vroeger hebben ze niet meer. Het nieuwe materiaal klinkt meer afgemeten en is een ‘tic minder’ , maar onverslijtbaar da’s Helmet zeker .. Een return die telde …
De support act Fighting with wire (Uk) had het alvast niet makkelijk, ondanks de bezieling, die ze in hun gebalde set staken . Het publiek bleef wat op het achterplan of had zich verscholen aan de toog. Het was vanavond duidelijk dat het publiek kwam voor een Helmet set!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/helmet-29-03-2012/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix Antwerpen)
Het NYse Helmet was één van die bands die beginjaren ’90 hardcore, grunge, alternative rock en metal integreerden. Page Hamilton, zanger/gitarist en spil van de band, en zijn kompanen waren gewone gasten die een potpourri maakten van invloedrijke bands als Stooges, Melvins, Killing Joke, Husker Du, Big Black, Butthole Surfers, Smashing Pumpkins, Sonic Youth, Metallica, Fugazi, Soundgarden, Nirvana, Alice In Chains en Mudhoney. Samen met Therapy?, Quiksand, Prong en Unsane speelden ze posthardcore/metalcore en gecontroleerde intelligente noisepop, een verfrissende wind voor een strakke, cleane en recht-door-zee gitaarsound. Ze brachten een paar opzienbarende platen uit als ‘Strap it on’ (20 jaar geleden btw!), ‘Meantime’ en ‘Betty’.
In 1998 hield Hamilton het voor bekeken. Op het afsluitende optreden in de Bota klonk de band uitermate vermoeid en was maar een schim meer van hun succesperiode; met een zucht van … bereikten ze de eindstreep.
Maar in 2004 kreeg Hamilton er opnieuw zin in, was hij één brok energie en dynamiek en trad hij aan met een jongere begeleidingsband. Sindsdien verschenen drie platen en draait de band op volle toeren, o.m. met de onlangs ‘Seeing eye dog’; ze zijn gerespecteerd door een legertje nineties gitaarfreaks, metalheads en ze krijgen er nu ook een pak jongeren bij. Helmet beleeft een tweede jeugd, wat handig meegenomen is.
Vorig jaar was er al een afspraak in een op voorhand uitverkochte Minnemeers. Opnieuw was de belangstelling groot en speelden ze in Gent een duidelijke thuismatch. Hamilton werd op handen gedragen en we hoorden een verkwikkende, bruisende, gebalde set, die de onderhuidse spanning, dreiging en rauwheid van vroeger behield. De band was goed op elkaar ingespeeld en er was ruimte voor compacte solo partijen, die dan weer verzwolgen geraakten door het krachtige ritme. Toegegeven, het nieuwe materiaal klinkt meer gepolijst en afgemeten en is een tic minder, net als de onderkoelde zang van Hamilton, die met de jaren minder angry klinkt.
Ze warmden het publiek op met de broeierige “Renovation” en “So long”, en prikkelende, verbeten versies van “I know”, “Harmless” en “Birth defect” volgden. Hamilton mag dan nog de spil van de band zijn, hij laat ruimte aan de anderen. Tussen sommige nummers door was Hamilton een verteller en entertainer. Met een grijns en een glimlach gingen de heren te werk, wat hen uiterst sympathiek maakte. Het liep allemaal gesmeerd. Songs als “White city” en “Enemies” waren eenduidiger, toegankelijker en meer afgelijnd.
Ze gaven een tandje bij op een rauw en intens gespeelde “Just another victim”, de bijdrage op ‘Judgement Night’, die de band naar ongekende hoogtes bracht. Het was de aanzet van hun golden classics als “Unsung”, “Wilma’s rainbow”, “In the meantime”, “Fbla II” en “Fbla”. Op deze songs waren de eerste rijen niet te houden en sky- en stagediveden ze als in de oude dagen. Het stuwde het materiaal en gaf elan aan de set. De rockliefhebber boog voor het moordende, scheurende tempo.
Helmet levert niet meer de prachtsongs van vroeger, maar overtuigden als een waanzinnige, charismatische live band. Onverslijtbaar, daar was iedereen het volmondig over eens …
Ook het uit Belfast afkomstige Lafaro kwam uitermate sympathiek over. Het postpunkkwartet speelde een stevige, strakke set, met noisy uitstapjes en maakte een broeierige spanningsboog van ‘70s hardrock, grunge en stoner. Een donker randje had de zang, die daarmee refereerde aan het adres van ex Girls Against Boys frontman Scott McCloud.
Organisatie: Democrazy, Gent
Nadat ze in het voorjaar reeds onze contreien hadden bezocht was Helmet terug voor het 2de deel van hun Europese tournee.Na hun split rond 2000 is de band weer ‘alive and kicking’ en benieuwd waren we of hun live reputatie nog steeds van dezelfde hoge kwaliteit was.
In de gezellige Grand Mix, Tourcoing gingen we nog eens die nostalgie opsnuiven van de jaren '90 waarin ze het metallanschap verbaasden met hun scherpe post hardcore geluiden.
Onder aanvoering van kopstuk en bezieler van het éérste uur Page Hamilton nam het viertal gezwind hun posities in bij aanvang van hun set.
Met “Like i care” en “So long” werd het vuur aan de lont gestoken en waren we vertrokken voor een uurtje noise waarin afgewisseld werd uit het ruime repertoire die de band doormiddels van 7 studioalbums wist te vergaren.
Daarin bleek de rol van de charismatische frontman Hamilton niet te overzien, als een opzwepende dirigent orkestreerde en mende hij z'n manschappen tot het niveau en de gedrevenheid die hij voor ogen hield.Uit hun nieuwe plaat 'Seeing Dog Eye' dat begin september verscheen bij het indielabel Work Song kregen we “White city”, “In person” en “She’s lost” die even strak en snedig klonken als het gekende werk van deze Amerikanen. Het enthousiaste publiek ging volledig loos op die typische scheurende en bijwijlen beukende Helmetsound met de nodige grooves en kende een absoluut hoogtepunt bij het laatste nummer van de reguliere set “Wilma’s rainbow”.
Na een korte verpozing moesten de klassiekers “Meantime” en “Unsung” nog geserveerd worden en bij deze krakers werd nog een versnelling hoger geschakeld zodat we met een zeer voldaan gevoel het Franse landschap achter ons konden laten en met een brede grijns huiswaarts trokken.
De supportacts General Lee en Lafora konden ook bekoren door een verdienstelijke performance. General Lee speelde een thuismatch en bracht postmetal die me soms aan My dying bride deed denken en toonde in hun halfuurtje speeltijd dat ze met hun bombastische sound de zaal konden gefocust houden met een mix van heavy, doomy metal doorspekt met melancholische stukken.Zeker in de gaten te houden deze Fransen.
Uit Belfast kregen we het vast voorprogramma van Helmet op deze tournee Lafaro. Het Ierse postpunkquartet met een strakke ritmesectie had een strakke, noisy sound en ging meermaals interactief in de clinch met het publiek.Hun set was onderhoudend maar kende weinig echte hoogtepunten.Het enthousiasme en de begeestering maakte veel goed en zorgde ervoor dat het publiek hen uitdrukkelijk voortstuwde zodat de band en publiek een goed gevoel aan het optreden overhielden.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Sommige groepen verkiezen nog steeds het ouderwetse principe van de mond tot mondreclame en Golden Helmets uit Keulen zijn daar een mooi voorbeeld van. Je zal veel moeite moeten doen om iets van deze Duitsers op het net te vinden en toch zijn zij zoiets als een gevestigde waarde geworden in de Duitse garagerockscene. Tot nu toe mochten zij tot reeds complimenten van New Bomb Turks, The Fuzztones en onze eigenste Kids in ontvangst nemen.
Vanaf het moment dat je deze cd in je speler plaatst, weet je ook meteen waar deze woorden vandaan komen want deze debuutplaat raast werkelijk als een trein over je heen. Ieder nummer bevat een maximum aan rock ’n roll terwijl er daar een lekker laagje soul wordt aan toegevoegd.
Laat Rocket From The Crypt een Motownplaat opnemen en het resultaat zou waarschijnlijk ergens in de buurt kunnen liggen van wat deze jongens hier brengen. Jammer genoeg duren rockplaten nooit echt lang en na 30 minuten is het rockplezier over en eigenlijk kun je alleen maar hopen dat deze Duitsers snel de richting van de Belgische podia zullen vinden.
Het gezellige decor van de Gentse Minnemeers fungeerde afgelopen zaterdag als voorlaatste halte van de Europese tournee van Helmet. Deze invloedrijke band werd 20 jaar geleden opgericht in New York door zanger/gitarist Page Hamilton (inmiddels 48), nadat hij uit de noise-rock formatie Band of Susans was gestapt om jazz te studeren. Hij vond zijn inspiratie in bands en artiesten als Sonic Youth, Glenn Branca, Big Black en Killing Joke. Deze sound wilde hij combineren met jazz-achtige invloeden, resultaat hiervan was Helmet. Page werd in de uitverkochte club bijgestaan door dezelfde muzikanten die vorig jaar op Graspop voor één van de hoogtepunten zorgden: Dan Beeman op ritmegitaar, bassist Jon Fuller en drummer Kyle Stevenson.
Het concert werd afgetrapt met het sterke openingstrio “Role model”, “FBLA II” en ”Smart”. Meteen werd duidelijk dat de stop 'n go riffs en hypnotiserende staccatoritmes nog altijd hun effect niet misten. Het felle “Ironhead” en pompende “Unwound” volgden in sneltempo. De gitaarsolo's van deze meester bleken nog altijd uit duizenden herkenbaar, zeer straf! Met knappe vertolkingen van “Exactly what you wanted”, “It's easy to get bored with”, “Birth defect” en “Driving nowhere” werd hun vergeten meesterwerk 'Aftertaste' in de schijnwerpers geplaatst.
Page gaf een ontspannen indruk en sloeg sporadisch een praatje met het publiek. Hij was zichtbaar onder de indruk van de respons. Het rauwe “Swallowing everything” en het energieke ”Street crab” passeerden daarna de revue. Publieksfavorieten “Unsung”, “Wilma’s rainbow”, “Milquetoaste” en ”In the meantime” blijven moordsongs en deden de temperatuur nog wat stijgen. Standaardalbums als 'Meantime' en 'Betty' mogen dan ook niet ontbreken bij elke zichzelf respecterende rockliefhebber. Ook de classic “Just another vicitim” van de Judgement Night-soundtrack ontbrak niet. Dit is een song waar iedere dertiger wel eens uit de bol is op gegaan, onverslijtbaar spul!
Hekkensluiters van deze overtuigende set waren het monolitische “Tic” en het gortdroge “On your way down”. Enig minpunt was dat de vocals van Page Hamilton niet meer zo boos en krachtig klonken als tijdens hun hoogdagen in de '90's, maar dat was vonden de aanwezigen een kleine domper op de feestvreugde!
Sterke performance van deze alternatieve metalhelden. Much respect!!! Voor de diehard fans: dit jaar zou er nog nieuw werk verschijnen, ik kijk er alvast naar uit.
Supportact Totimoshi (gekke naam trouwens) uit Oakland, USA is een totaal onbekende voor de meesten van ons. Het trio, opgericht in '97, heeft reeds 4 albums op hun naam staan. Ze brachten een mix van alternatieve rock, grunge, punk en metal. Invloeden van Nirvana, Dinosaur Jr, Melvins, Mudhoney en Black Sabbath drongen door in hun sound. Spijtig genoeg was hun songmateriaal kwalitatief niet bijzonder hoogstaand en vrij inwisselbaar en sloeg de verveling nogal snel toe. Ook het monotone en trage tempo en irritante, schreeuwerige zanggeluid kon ons maar matig overtuigen. De muzikale kwaliteiten werden ons niet duidelijk. Hier was nog werk aan de winkel!
Opener van de avond was het Leuvense kwartet The Sedan Vault die hun tweede album 'Vanguard' kwamen promoten. Ook zij werden maar lauw ontvangen. Toch was dit een prima mengeling van indierock, emo, punk, progrock en electronica. Referenties naar The Mars Volta en At the Drive-in waren hoorbaar, maar ook echo's van The Blood Brothers, Sparta en Thrice klonken door. Dit was duidelijk geen hapklare brok muziek. De hoge vocalen, complexe songstructuren, onverwachte wendingen en elektronische effecten vergden een grote inspanning van de concertganger. Dit was geen spek voor ieders bek! Toch zijn we overtuigd van hun muzikale kwaliteiten en vonden we dit beslist de moeite waard!
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
