De groepsnaam en de titel van de cd passen volledig in de muzikale outfit van het Zweedse duo Fredrick Balck en Maria Linden . Breekbare, dromerige  shoegazepop , meeslepende , zweverige , hemelse zanglijnen en een rits synths en effects . Een geluid dat koud- warm blaast , getuigt van een  koele schoonheid en donkere romantiek omhelst .
De eerste songs “Winter beats”, “Wired” en de titelsong intrigeren door de broeierige opbouw en de repetitieve ritmes . De daaropvolgende nummers blijven binnen een dromerig concept . “I kill your love, baby” is de meest sfeervolle, intimistische song en op de laatste “Empty bottles” en “No way outtro” durft het duo wat meer rock in hun intieme ‘droom’ shoegaze te brengen,
Tja , het hartje zal bonken bij deze voor wie houdt van een My Bloody Valentine, Cocteau Twins en Lush .

De groepsnaam mag dan wel gestolen zijn uit de Smog discografie, wie zich verwacht had aan een door Bill Callahan geïnspireerde melancholische set met klassiek instrumentarium  kwam lelijk bedrogen uit.  Liefhebbers van onderkoelde synths, opeengestapelde repetitieve gitaar effecten en etherische, honingzoete zangpartijen beleefden daarentegen een onvergetelijke avond. De shoegazer adepten zeg maar, die hun muzikale helden (Slowdive, Spiritualized,…) zowaar naar huis hoorden gespeeld worden.

Meer dan 3 jaar heeft I Break Horses, een nieuw Zweeds snoepje uit de Bella Union stal (van o.a. Beach House, Explosions In The Sky,…) rond de creatieve spil Maria Lindén en Fredrik Balck, aan hun debuutplaat ‘Hearts’ gesleuteld, met een onweerstaanbaar meeslepende live uitvoering tot gevolg.  Een set die klonk als één langgerekte, weelderige soundscape die je van bij het begin onder hypnose bracht en aan het eind een prettig gevoel gaf alsof je net uit een lange winterslaap ontwaakt was.      
“Pulse” klonk als een onheilspellende, deprimerende nacht met aan het eind slechts een flets streepje zonlicht aan de horizon, terwijl de reverb drum intro van “Empty Bottles” knipoogde naar “Just Like Honey” van The Jesus And Mary Chain, maar al vlug evolueerde naar een onvervalste “Cocteau Twins” classic. “Load Your Eyes”, nog zo een bedwelmende geluidservaring, mondde uit in een eruptie van gitaar effecten om ijsblokken mee te verzagen terwijl “Hearts” toepasselijk voort dobberde op een pulserende hartklop percussie.
Intussen bood het in nevelslierten gehulde, onderbelichte podium slechts af en toe een glimp van Maria Lindén, die, getooid in een rode, Middeleeuwse mantel, de ultieme mysterieuze, verlegen frontvrouw belichaamde. Afgenomen van enkele korte, beleefde dankwoordjes tussen de nummers door gaf ze niet meer van haar geheimen prijs.

Een zekere hitgevoeligheid werd geëtaleerd met de single “Winter Beats”, waarna het publiek tijdens afsluiter “I Kill Your Love, Baby” nog eens meegenomen werd naar een universum waar M83 en Seefeel graag vertoeven.  Te veel mensen rondom ons bleken zodanig verzwolgen in een gelukzalige trance om achteraf nog het applaus te bezorgen waarop I Break Horses recht had.

Organisatie: Botanique, Brussel