We worden misschien niet zo van onze sokken geblazen met deze opvolger van ‘Blunderbuss’, maar we blijven leuk verwend hier van de muzikale duizendpoot Jack White, die opnieuw een ongrijpbaar , veelkleurige plaat uitheeft . Hij beheerst , beheert en begeert de rock’n’roll als geen één ander . Hij stoeit met de rock’n’roll , van trashy rock , stokoude blues, noise, tot country, soul , pop , indie en funk .
Hij brengt intens broeierig , doorleefd, ontroerend , emotievol, cabaretesk materiaal, dat dramatisch , opwindend, gek kan zijn. Een freestyle in een blauw concept want White houdt van kleuren van rood-wit-zwart ten tijde van White Stripes tot het huidig kleurenconcept.
Hij heeft opnieuw een sterke band achter zich , die moeiteloos varieert in de nummers en voldoende ruimte gecreëerd krijgt . White zingt , rapt en bijt van zich af .
Dit is onversneden rock’n’roll , de instrumental “High ball stepper” balt en vat het mooi samen . Kleppers noteren we als “Would you fight fom your love?”, “Alone in my home” en de titelsong . Moeiteloos stapt hij over van gitaar naar piano en ademt dit dan een saloonbar sfeertje (check verder maar “Just one drink” en “Entitlement”). “Want and able” sluit op heel intieme wijze een spannende , slepende , zinderende plaat af!
De rock’n’roll krijgt nog steeds een frisse kleur van dit muzikaal talent !
Jack White mag dan al een vergevorderd stadium van het rocksterrendom bereikt hebben, op een podium harkt hij nog altijd stevig door alsof hij in zijn eigen garage van jetje staat te geven. Wij zien er nog altijd het equivalent van Jon Spencer in, maar dan met wat meer gitaarvernuft (en een grotere bankrekening). Jack White is wel degelijk een gitaarheld, maar dan eentje die niet kiest voor allerlei technisch ingewikkelde solo’s, wel een held die met brio zijn gitaar laat gieren, janken, huilen en openrijten.
Wij herinneren ons nog klaar en duidelijk onze eerste kennismaking met dit talent, de legendarische doortocht van de jonge White Stripes in de AB Club in 2001. Jack White bleek nu 13 jaar later nog niets van die jeugdige gretigheid verloren te zijn. Integendeel, met zo een uitgebreid arsenaal aan prachtsongs en een stel gedreven muzikanten in de rug kon hij de teugels in Vorst nog veel rijkelijker loslaten.
De splijtende instrumental “High Ball Stepper” was de oerknal die de set opende, het was meteen duidelijk dat vuile rock’n’roll en ontvlambare blues vanavond de hoofdrol zouden opeisen. Daarnaast toch ook een behoorlijke scheut country, de ene keer sober en eerlijk (“Temporary Ground”), de andere keer geniaal ontspoord (“Wheep Themselves To Sleep” en een zeer fijne country versie van “Hotel Yorba”). Jack White groef ook gretig in zijn White Stripes catalogus met onder meer een schuimbekkend “Dead Leaves and The Dirty Ground” en met de gortige blues van “Cannon” en “I Fought Piranhas”.
White’s stem haalde geregeld het bereik van de jonge Robert Plant, in combinatie met dat heerlijke gitaargeweld waren de Led Zeppelin referenties dan ook niet uit de lucht gegrepen. White leek trouwens het soort gitarist die voortgaat op de ingevingen van het moment, een rocker die spontaniteit hoog in het vaandel draagt en zijn songs vaak als ruwe brokstukken aan elkaar lijmt met geïmproviseerde pattex (zo begrijpt u ook waarom wij in onze gedachten geregeld bij Jon Spencer aankomen). Hij maakte het op die manier zijn begeleidingsmuzikanten niet altijd even makkelijk, maar de ervaren rotten waren verdomd goed bij de les. Het klonk vanavond dan ook allemaal ongeremd, snedig en vooral rauw, en zo hebben wij de rock’n’roll nog altijd het liefst op onze boterham.
Dit avondje top rock’n’roll van de meest driftige soort kreeg een overrompelende bisronde met een bruisend “Icky Thump” (de zoveelst White Stripes klassieker), een denderend “Steady As She Goes” (het Raconteurs paradepaardje) en een alleraardigst duo uit de nieuwe plaat “Would You Fight For My Love” en “That Black Bat Licorice”. Natuurlijk mocht de uitbundige finale ”Seven Nation Army” niet ontbreken, het was dan ook uitermate fantastisch dat een rockgrootheid als Jack White zo een krachtige set kon afsluiten met iets wat inmiddels uitgegroeid is tot een internationale hymne. En het doet toch zoveel meer deugd om “Seven Nation Army” samen met the man himself in levende lijve te mogen meemaken dan ergens op een idiote voetbalmatch. By the way, hier een paar kilometer verder stonden diezelfde avond De Rode Duivels in een kil Koning Boudewijnstadion een zielloze vertoning te geven, wij wisten wel beter.
Jack White is een held…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://jackwhiteiii.com/live-photos/ (@ David James Swanson)
Organisatie: Live Nation
Naast een paar stokoude bluesplaten en de voltallige Led Zeppelin collectie heeft Jack White ongetwijfeld ook een arsenaal van Gun Club, Stooges, Dinosaur Jr. en Jon Spencer platen in huis, getuige zijn onstuimige gitaarstijl. Om maar te zeggen, Jack White is Mark Knopfler niet. Mensen die vanavond klaagden dat de grootmeester niet echt zuiver en veel te wild speelde, die hebben het volgens ons niet goed begrepen.
Een eigenzinnige Jack White speelde onder zuinig blauw schemerlicht immers furieus, scherp, luid en inderdaad een beetje rommelig, maar zo is nu eenmaal rock’n’roll, zeker in zijn geval. En dat de klank aanvankelijk wat tegenzat, was niet zijn schuld maar dat van de geluidsman, hoewel wij er eigenlijk nauwelijks last van hadden want de rock’n’roll vibreerde al snel doorheen onze ledematen.
Het supertalent heeft dezer dagen de luxe om uit zowel zijn White Stripes, Raconteurs, Dead Weather en solo repertoire te putten, en daar maakte hij gretig gebruik van, ook al koos hij niet voor de meest voor de hand liggende nummers. White en zijn male band (de vrouwtjes mochten deze keer in het hotel blijven) floreerden van heftige blues (“Top yourself”) naar gruizige gitaarrock (“Sixteen saltlines”), roots folk (“Apple blossom”) en ongekuiste soul (“Wheep themselves to sleep”). Absolute toppers waren “Hello Operator” (nog van voor er ook maar iemand van The White Stripes gehoord had), de meedogenloze gortige blues “Ball and bsicuit”, de vlijmscherpe Dead Weather garagerocker “I cut like a Buffalo” en het heerlijk aanzwellende “Carolina Drama”.
Ook de bisronde mocht er zijn met het bijzonder aanstekelijke “Steady as she goes” en het vette “Freedom at 21”. Eindigen met “Seven Nation Army” was dan misschien een beetje te voorspelbaar, de song –noem het gerust een anthem- is een stuk erfgoed geworden en mag gewoon nooit in een Jack White set ontbreken. Bovendien klonk die ook vandaag sterk en verbeten en kon die alweer gelden als het enige juiste sluitstuk voor een uiterst fel Jack White concert.
U vond het te slordig ? Ga de volgende keer naar Coldplay zien. Wij daarentegen verkiezen nog altijd vuile rock’n’roll bovenop gesteriliseerde mainstream pop.
Organisatie: Live Nation
De muzikale duizendpoot uit Detroit, Michigan, maakte eerder brokken met The White Stripes , The Raconteurs en The Dead Weather . Hij liet zich ook al als producer en acteur voldoende opmerken. Een veelvraat die solo ook v zich laat spreken . Want we hebben hier met een afwisselend plaatsje te maken , die een stevig, pittig , doorleefd en emotioneel rock’n’roll/blues/country gehalte hebben.
De songs zijn melodieus, rauw, zompig , aanstekelijk en intens doorleefd. De openers “Missing pieces”, “Sixteen salteens” en “Freedom at 21” zijn om U tegen te zeggen . Even verderop zijn “Trash Tongue talker” en het afsluitende “Take me with you when you go” even magnifiek , spannend en meeslepend .
En White is niet vies van halve sfeervolle ‘saloonbar’ballads als “Live interruption”, “Hypocritical kiss”, “I guesss I should go to sleep” en de titelsong .
De rock’n’roll krijgt een frisse kleur van dit muzikaal talent . Een verbluffend staaltje waarbij het materiaal deels refereert aan een Jon Spencer Blues Explosion “ …‘they ‘ve got the blues” … Meesterlijke broeierige jams , gitaarslides , opzwepende drums , piano en White’s prachtige rockende stem . Ze zorgen voor de gepaste klankkleur en rock’n’roll outfit . De songs zitten perfect in elkaar en zinderen na.
Trouwens White tourt met twee verschillende bands, een mannelijke, zwart in het pak gekleed , en een vrouwelijke, in witte jurken … Live rasmuzikanten ‘to the bone’ .
Nederlands 
Français 
