James Blake is aan zijn derde cd toe , waar de kilte van electro en de warmte van soul dwarrelt in zijn klankenspectrum . Hij experimenteert met geluiden , het is geluidskunst geruggensteund van een tweede elektrotechneut en een drummer . Over elk geluidje is hier sterk nagedacht en het toont aan hoe sterk ze op elkaar zijn ingespeeld . Meer dan een uur lang worden we in een caleidoscoop van klanken van dromerige , onheilspellende songs gebracht .
We hebben hier een unieke trippop/postdubstep sound , een klanken- , kleurenpalet, die een aparte atmosferische trip biedt en schoonheid , weerbarstigheid samenbrengt. Dit concept wordt gelinkt aan z’n indringende , zweverige, nasale soms hoog uithalende vocals, die live kunnen geloopt worden . Knip- en plakwerk met pianoloops en vocals. Stem en instrument zijn in evenwicht .
We hebben een afwisseling van donkere, slepende, rustige voortkabbelende songs , gevoelig, innemend materiaal , af en toe aangevuld met dreunende, rollende club/dancehall beats. Elke song heeft zo z’n ‘klank’ verhaal , synths , drumcomputer, drums , piano , (geloopte) vocals beheersen de compacte , complete plaat . “Radio silence” is een bezwerende opener , die de toon zet , er zijn soulaspecten in het vurige , sobere klankenspectrum en op de single “I need a forest fire” is er het voorbestemd duet met Justin Vernon , falsetto partijen met Bon iver. Kortom , ‘The colour in anything’ is typisch James Blake- sfeer!
James Blake - Jong talentvolle Britse sing/songwriter houdt van elektronica , stoeit graag met sounds , gaat er creatief mee om , brengt al twee overtuigende, boeiende platen en is live overduidelijk gegroeid; gevoeligheid en extravertie kruisen elkaar gedegen. Straf dus wat deze geluidskunstenaar en weird elektrotechneut ons anderhalf uur kon brengen, die een goede twee jaar terug tegen wil en dank hip en populair werd met z’n originele aanpak van Feists “Limit to your love” . Hij hield ons in zijn greep met die unieke, aparte trippop/postdubstep, de ideale avondlijke uitstap bij dit herfstweer .
Een sound dat balanceert tussen toegankelijkheid en experiment, bevreemdend, huiverend, spookachtig als emotievol, dromerig en innemend. Een klanken – en kleurenpalet creëert hij met z’n twee muzikanten, breekbaar , intens , dynamisch en uitbundig. We horen weerbarstige donkere huiverende triphopsounds, sampling en diep rollende, dreunende , daverende dubstep/basstunes , waarover lagen gitaar en drums worden verweven en z’n indringende vocals zweven en hoog kunnen uithalen, ondanks de lichte verkoudheid waarmee hij vanavond geconfronteerd werd.
Een adembenemende , indrukwekkende atmosferische trip dus, getekend door finesse , beheersing en creativiteit . Al meteen waren we onder de indruk van “I never learnt to shake”, solo ingezet, gezien hij hier z’n stem als instrument gebruikt , opneemt en telkens laat doorgalmen op een dreunende beat , en daarna spaarzaam , elegant en treffend door de twee andere bandleden worden aangevuld , in een prachtig sober opgebouwd decor van kleine lichtjes voor een uitstalraam , die de donkerte beklemtonen . En die spanning bleef het ganse concert , o.m. op “Air & lack thereof” en “Overgrown” , titelsong van z’n tweede plaat. Af en toe was er wat ademruimte en afwisseling door een sfeervol relaxter geluid en dan kwamen we uit bij een soulful “I am sold” en “Case of you” , een nummer van Joni Mitchell trouwens, die hij beiden erg goed aanpakte . Het sterke onthaal en de overweldigende respons deden Blake en z’n muzikanten enorm veel deugd .
We fronsten de wenkbrauwen toen hij begon met de inzet van “Lindisfarne” , die zich een weg baande naar onze hersenen en intrigeerde door de stemvarianten, - vocoder en de pakkende begeleiding . “Limit to your love” klonk enorm sterk en kreeg een vurig verlengstuk door keys en breakbeats , percussief opgefokt! Ook het schurende , krakende “Klavierwerke” en het aanvullende “Voyeur” huiverden, bezorgden ons kippenvel, koude rillingen, en ja , werkten zelfs aanstekelijk op de heupspieren, een passende soundtrack van het om even welke science-fiction serie . Hier was Blake in z’n meest emotievolle, uitbundige vorm bezig. “Retrograde” en “Wilhelm scream” waren toepasselijke afsluiters en brachten ons ‘back to earth’ .
In de bis kregen we solo die geluidskunstenaar op “Measurements” , dat intens pakkend klonk. Hij knipte en plakte met pianoloops en vocals en kreeg de zaal muisstil.
James Blake - Een talentvol artiest en veelzijdig performer , die speelt met sounds en beats, een collectieve trance verwezenlijkt door een boeiend mix van postdubstep en trippop, en over twee jeugdvrienden beschikt die muzikaal hier handig op de kar springen !
Bijzonder concert dus!
Organisatie: Live Nation
Toen de jonge talentvolle sing/songwriter en geluidskunstenaar James Blake debuteerde enkele jaren terug werd hij tegen wil en dank hip en populair met z’n originele aanpak van Feists “Limit to your love” . Een apart trippend geluid dat balanceert tussen toegankelijkheid, en experiment, bevreemdend, spookachtig als dromerig, gevoelig .
Een klasse artiest , die speelt met sounds en beats en over twee jeugdvrienden beschikt die muzikaal handig op de kar springen !
De opvolger ‘Overgrown’ is opnieuw een intrigerende plaat; een gevoel van balans ervaren we, een vol, schoon trippopgeluid dat getuigt van finesse, beheersing én gewaagd kan zijn. Weerbarstige donkere huiverende triphopsounds , rollende dubstep/basstunes , waarover lagen gitaar en drums worden verweven en waarover z’n emotievolle indringende vocals zweven.
De songs zijn gevoelig , doordacht, een juiste dosering en timing in keys en synths , waarbij er kan gegoocheld worden met ritmes, echo’s , verre geluiden , stemsampling en af – en aanwaaiende stemmen .
Er valt hier op een erg gevarieerde wijze heel wat moois te ontdekken , is het nu “I am sold” , “Life round here” , de titelsong ; of gedurfder met “Digital lion”, “Our love comes back” en de bonus “Eveyday I ran” ; of “Take a fall for me” met RZA als rapper of de gewaagde intimiteit van “DLM” . Die afwisseling biedt een wonderschone , warme , gestructureerde plaat!
"Limit to your love", origineel gecoverd van Feist, zorgde voor de doorbraak van de Brit James Blake. Eerlijk gezegd, kende ik de man alleen maar van dit nummer omdat het zoveel gedraaid werd . We waren benieuwd en zaten vol verwachtingen naar dit concert, gezien James Blake al z’n sporen verdiende in de dubstep scène, een muziekstroming die begin jaren 2000 opdook in Londen. De roots of deze muzieksoort gaat helemaal terug naar de Jamaicaanse dub en soundsystem cultuur. Zeer belangrijk daarin is de rol van dubpionier Scientist, die de dubstep beïnvloedde met zijn zware bassen en het uitrekken van het ritme. En deze invloed hoorden we zeker terug in de lome sounds van James Blake …
Support was Clout Boat, die experimenteerden met een soort post-dubstep genre, atmosferische nummers, heerlijk zware bassen en zeer mooie vocalen. Ze behielden ruim de aandacht en iedereen was toch onder de indruk van de falsetto van de leadzanger.
James Blake dan. De verwachtingen waren hooggespannen, want hij is tenslotte de hype van het voorjaar. In geen mum van tijd was het concert een maand terug uitverkocht in de Botanique, in N-Frankrijk nam het wat minder vaart en zagen we dan ook veel (West) Vlamingen afgezakt in Tourcoing.
Hij begon sober en elegant met "Unluck", een traag slepend, gevoelig nummer, schakelt dan over naar het bijna klassieke "Give me My month". "Tep and the logic" sluit meer aan bij de elektronische EP’s die hij vroeger uitbracht. Een hoogtepunt vormde "I never learnt to share", die elektronisch zwaar aanzette en intrigeerde door de repetitieve ritmes. Prachtig, huiveringwekkend!
Het unieke aan dit concert is ook de soulvolle benadering in sommige songs, en dan denken we aan "To care like you",waarin hij zingt zoals Marvin Gaye en Al Green. Mooi was ook "Klavierwerke", die z’n klassieke achtergrond verraadde. Tot slot kon hij niet dat omheen de twee singles "Limit to your love" en “The WilhelmScream", twee bloedstollende nummers die kleur en elan kregen door de diepe bassen en een dub-achtige benadering.
James Blake komt met z’n muziek ideaal tot z’n recht in een kleiner duister zaaltje om z’n sounds te laten insijpelen; ze werden sober aangevuld met toetsen, akoestische en elektrische gitaar en ingehouden drumpartijen en cimbaalwerk. Het geheel maakte dat we hier te maken hadden met een memorabel concert …
Mag deze link helpen als beeldvorming
http://www.npr.org/2011/04/07/134531765/sxsw-2011-james-blake-live-in-concert
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
In het danswereldje worden artiesten vaak op basis van een of twee nummers een godenstatus toegemeten. Trendwatchers en journalisten springen allen samen op dezelfde kar op zoek naar de nieuwste style en mode trends en de hypemachine schakelt automatisch in een hogere versnelling omdat iedereen mee wil zijn. Zo had enkele jaren geleden Tiga volgens sommigen het album van het millennium gemaakt. Een objectieve beluistering van de muziek, leidt dan heel dikwijls tot een serieuze bijstelling.
Bij James Blake zijn alle elementen voor zo een hype aanwezig: hij komt uit de juiste scene die iedereen hip moet vinden, hij is nog maar 23, en zijn cover van Feist “Limit to your love”, hapt zo gemakkelijk weg, dat ie zelfs voor oppervlakkige trendwatchers gesmaakt kan worden, wat al heel wat minder evident is voor de typische dubstep die hij als DJ draait, die vaak een stuk weerbastiger is.
Het debuut van Blake kon ons niet over de hele lijn overtuigen, een nummer of drie is ok, terwijl de rest van de plaat wat lijdt onder een teveel aan experimenteerdrift. We waren dus voorzichtig benieuwd wat Blake er live van terecht zou brengen. Het hippe volkje had de Orangerie tot barsten toe gevuld vanavond, dit was duidelijk een van de events van het concertvoorjaar.
Blake had een gitarist en drummer meegebracht, maar de hoofdrol zou toch naar de man zijn stem en analoge synthesizer gaan: drums en gitaar kregen een volledige ondersteunende rol in de set en zouden heel beperkt hier en daar wat accentjes mogen toevoegen. Vanaf het eerste nummer, “Unluck”, werd het duidelijk dat Blake zijn stem als een instrument beschouwd: hij stuurt een zanglijn door zijn analoge synthesizer, en loopt en vervormt die zanglijn, terwijl hij er dan nog eens bovenop zingt. Zo kreeg je meteen een heel vervreemdend en spookachtig geluid, en zag je als het ware live de composities vorm nemen.
In sommige nummers gaat die instrumentale aanpak van zijn stem wellicht nog iets te ver, soms wou je dat hij het gewoon bij simpele goede songs zou houden, maar op zich kan je het een drieëntwintig jarige niet kwalijk nemen dat hij zijn composities nog alle kanten uitstuurt. James Blake zelf haat de vergelijking, maar qua aanpak heeft hij veel gemeen met de vroege experimentele Jamie Lidell, voor die neo-soul maakte.
Blake’s stem is goed, bijwijlen lijkt ze heel erg op die van Antony Hegarty, waardoor de tekstfragmenten haast automatisch een onvermoede diepgang krijgen, die ze eigenlijk objectief niet hebben. In “I never learnt to share” start Blake vanuit een tekstflard (“my brother and my sister they don’t speak to me, but I don’t blame them”, die hij dan als een mantra herhaalt en vervormt, waardoor een song over een kakkenestje onvermoede en onuitgesproken extra betekenissen krijgt. Vanaf dit nummer begreep je plots veel beter hoe Blake zijn nummers opbouwt, en hoe zijn akoestische en beatloze nummers eigenlijk veel gemeen hebben met de dubstep composities die hij als producer en DJ uitbrengt.
De drummer en gitarist kregen een iets grotere rol in de volgende nummers, en schurkten aan tegen de akoestische dubstep van Mount Kimbie , dus zonder de loodzware bassen. Die bassen kregen we dan wel bij “Limit to your love”: broekspijpen begonnen te wapperen door de luchtverplaatsing, en de wanden van de Orangerie trilden en daverden: deze versie van Leslie Feist’s nummer transformeerde tot een echte dubreggae, met veel echos en effecten. The “Wilhelm Scream” sloot het optreden af in dezelfde lijn, zodat het publiek zich voor de eerste keer vanavond echt liet gaan.
Wij hadden vanavond een heel talentvolle artiest gezien, die nog volop aan het zoeken is en waarvan we in de komende jaren nog veel mogen verwachten. Een positieve verrassing dus, ondanks de hype die Blake op een voetstuk plaatst waar hij niet opgezet moet worden. Waarom ze de man deze zomer op de wei van Werchter geprogrammeerd hebben, is mij echter wel een compleet raadsel: hij zal er al even miscast staan als The Mars Volta of Mastodon een paar jaar geleden, een DJ set van Blake is wellicht nog de beste oplossing om de Marquee niet leeg te laten lopen.
Setlist: Unluck, To care (like you), Give me my month, Tep and da logic, I never learnt to share, Lindisfarne, Klavierwerke, Limit to your love, The Wilhelm scream
Binnenkort in GrandMix, Tourcoing (26 april 2011)
Organisatie: Botanique, Brussel
Het zogenaamde dubstep genre is nog niet helemaal tot de muziekwereld doorgedrongen, of vooruitstrevende would-be kenners hebben het al over post-dubstep. En voor het gemak steekt men iemand als James Blake dan maar in dat vakje. Tegelijkertijd heeft men Blake al direct gebombardeerd tot ‘the new thing’ en wordt zijn debuutalbum overladen met de meest lovende recensies. Ons maakt het alleen maar achterdochtig.
Het moet gezegd -wij zijn ook niet doof-, de jonge kerel had ook al onze aandacht getrokken met de wondermooie Feist cover “Limit to your love”, een bijzonder pareltje, of hoe men met behulp van koude laptops toch een song heel warm kan doen klinken. Het mindere nieuws is dat James Blake dit staaltje maar één keer evenaart, met het al even prachtige “Wilhelms Scream”.
De overige songs zijn minimalistische stukjes laptop plak- en knipwerk maar wij soms nogal wat moeite mee hebben. Ten eerste vinden wij het allemaal nogal depressief klinken voor zo een jonge gast (met de helft van de songs kan u gerust een begrafenis opfleuren) en ten tweede houden wij sowieso nog altijd meer van muziek die met echte instrumenten wordt gespeeld. Deze zijn hier, op een subtiele piano na, echter compleet afwezig en naast wat geknoei op de laptop experimenteert Blake enkel nog wat met zijn stem. Hij gaat hiermee echter te vaak de richting uit van Anthony & The Johnsons, en wil het nu net lukken dat wij niet echt houden van de slijmerige pathetiek van Anthony & The Johnsons.
Buiten de twee eerder genoemde pareltjes staat er dus niets onvergetelijks op deze plaat, maar toch willen wij erkennen dat er in James Blake wel een uniek talent schuilt. Als de man binnen een paar jaar al zijn elektronica het raam uitgooit en een paar warme muzikanten inhuurt zal er gegarandeerd iets moois van komen.
Ook Jamie Lidell werd vroeger op het podium enkel omringd door een batterij laptops en computers, nu treedt hij op met warme muzikanten en de soul druipt er met bakken af. James Blake moet hem maar eens bellen.
Nederlands 
Français 
