Jessie Ware – Een geboren performer aan het werk
Jessie Ware + Ivy Falls
Ancienne Belgique
Brussel
2018-03-14
Mark Van Mullem
De zaal was dan wel officieel niet uitverkocht, woensdag 14 maart 2018, we durven er bijna gif op innemen dat dat wel het geval was tegen dat het Britse fenomeen Jessie Ware aan haar set begon voor een behoorlijk tjokvolle AB, waarbij mensen ook op de trappen van de tribunes zaten. Neem ons nu niet op onze woorden wat dat gif betreft, maar het was alleszins gezellig druk woensdagavond.
Wanneer het Gentse Ivy Falls aan hun set begon, was er toch al redelijk wat volk opgedaagd in de AB. Nog voor we kans kregen ons te ergeren aan die paar praters in de zaal, werden die automatisch de mond gesnoerd wanneer de fragiele en wonderlijke stem van Fien Deman door de zaal klonk. Jawel, het gepraat stokte. Faut le faire! Met hun heerlijke atmosferische elektronische droom- en fluisterpop, of ook triphop, wist Ivy Falls dan ook te overtuigen en bekoren, woensdagavond in de AB. De knappe muzikale blend van ondermeer Elisa Waut, Björk, Paatos of ook Lamb en natuurlijk het zalvend mooie stemgeluid van Fien Deman zorgden er zeker voor dat de fan base na woensdag vergroot werd. Nadat de geniale single Twelve op ons werd losgelaten, als laatste snoepje in de set, dankte Deman het publiek uitdrukkelijk voor het aandachtig luisteren, al had ze dat natuurlijk volledig zelf afgedwongen.
Stipt negen uur. De laatste noten van Running Up That Hill, die fenomenale eighties hit van Kate Bush die we integraal cadeau kregen, verstomden. Terwijl klaar en duidelijk naam en titel Jessie Ware en ‘Glasshousing’ geprojecteerd werd, had Wares band al discreet plaatsgenomen achter een lang wit scherm, later bleek dat de muzikanten ook volledig in het wit gehuld waren, net als Jessie Ware zelf trouwens. De Londense zangers wandelde onder luid applaus het podium op om meteen te imponeren met een heel erg knappe, ei zo na a capella-versie van “Sam”. Of hoe de Britse haar sterke vocale kunnen meteen etaleerde. En die vocale kwaliteiten en capaciteiten bleven op hoog niveau tijdens de rest van de set.
Ware had haar show verdeeld in verschillende stukken zoals “Exposition”, “Climax”, “Dénouement” respectievelijk ‘Acts I’, ‘II’ en ‘III’, de toegiften zaten vervat in ‘Act IV: Encores’. Tijdens de volledige eerste act stond Wares begeleidingsband keurig 'verstopt' achter de (doorzichtige) schermen, met alle spots op Ware. Zo leek het wel of de zangeres er moederziel alleen stond. We vroegen ons af of ze haar band tijdens de hele show zou 'wegstoppen' maar bij aanvang van ‘Act II: Climax’ gingen de bewuste schermen dan toch weg, al bleef de band op de achtergrond op hun eigen mini-podiumpje, terwijl de zangeres voortschreedt en zuinig danste over het voor haar dan ogenschijnlijk veel te grote podium.
Het jongste album ‘Glasshouse’ was goed vertegenwoordigd in de set, met behalve het eerder vermelde “Sam” ook “Last of the True Believers”, “Thinking About You”, dat de zangeres voor en over haar dochtertje schreef, het up tempo “Your Domino” en “Selfish Love” alsook “No To Love”, twee van onze favorieten die ons zonder veel overdrijven stilistisch en muzikaal alsook qua sfeer een beetje deden denken aan zowel Grace Jones als Sade. Maar bij Ware is het dan net ietsje te veel geregisseerd en afgelikt. Niet dat wij ons nog illusies maken dat er bij diva Jones nog veel échte spontaniteit aan te pas komt.
“Vermaken jullie je een beetje, Brussel? Ik weet het nooit zeker want jullie luisteren altijd zo aandachtig en dat vind ik fantastisch” wou Ware kwijt aan het AB-publiek. Toen ze wat later vroeg om mee te zingen, was dat geen enkel probleem. De jonge meisjes achter ons besloten vervolgens om net dat ietsje meer te doen en vanaf dan van elk liedje alle woorden mee te schreeuwen. Bij hits als “Say You Love Me”, “Tough Love” of ook “Running” dat al vrij vroeg in de set zat, ging dat als vanzelf.
We stelden vast dat de Britse zangeres een geboren performer is en dat ze die prachtige stem een hele show mooi kan aanhouden. De tongue-in-cheek-popdeuntjes konden ons evenwel niet allemaal bekoren, ook omdat niet alle liedjes even sterk zijn. Soms klonk de muziek ook wat te gladjes en gefabriceerd, te braaf ook, waarop je je afvroeg wat die live-band, die dan ook (letterlijk) nog es flink naar de achtergrond geplaatst werd, daar eigenlijk stond te doen. We dachten dat er op elk moment een vette soulfunk groove kon aankomen, of iets in die orde... maar dan hadden we ons vergist.
Maar dat hier een groot vocaal talent op de planken stond, is wel duidelijk. Nu nog wat meer van die liedjes die er echt uitspringen en een iets meer levendige begeleidingsband, Jessie! Of minder bling bling en show en nog meer muzikaliteit.
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jessie-ware-14-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ivy-falls-14-03-2018/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Zou het heiligschennis zijn om Jessie Ware een soul diva te noemen? Zou het? Misschien wel, maar we gaan het toch doen. Want je kan er niet omheen, ze heeft er alle trekken van. Gepaste 'attitude' op het podium? Check. Sensuele moves? Check. Volle, krachtige stem? Check, check en nog eens check. Om maar te zeggen: Jessie Ware, we waren er weg van.
Jessie Ware kwam in 2012 op met de schitterende (en ondertussen vermoedelijk alom bekende) single “Wildest Moments”. Het was een beetje een prelude, maar ook een beetje niet. Want de tekst ("we could be the greatest, we could be the greatest") beloofde grootse dingen en de fantastische stem die zo fonkelde in dat nummer beloofde nog meer dan dat. Ze was dan ook goed op weg om ‘the greatest’ te worden, met een prestigieuze Mercury Prize nominatie op zak en lovende fans en recensenten overal ter wereld.
En toen werd het een beetje stil. Niet ongewoon, uiteraard, want Jessie was druk bezig met het touren en de festivals afschuimen in zowel 2012 als 2013. Maar toch bleef het rustig. Al te meer tijd om een nieuw album te schrijven? Wat de reden ook was, het heeft gewerkt want de Jessie die donderdag avond in de AB op podium verscheen blaakte van zelfvertrouwen en had er duidelijk plezier in. Twee dingen die keer op keer voor een uitstekend concert zorgen, en dat was deze keer ook niet anders.
Het voorprogramma werd verzorgd door Tout Va Bien, een kind van De Nieuwe Lichting van Studio Brussel in 2013. Met de rustige piano en bedaarde vocals was het een goede keuze, al leek de AB er jammer genoeg weinig in geïnteresseerd.
De set van Jessie Ware ging rustig van start met “Running”, overigens haar eerste single, en treinde daarna vol overtuiging verder op een ritme dat verassend veel overeenkomsten had met soul! Goede beats, teksten die je bijblijven maar vooral een loepzuivere, krachtige stem. Er zijn vele soorten stemmen in de muziekwereld; ze verschillen in timbre, ze verschillen in toon, ze verschillen in intensiteit. Jessie Ware's stem steekt er bovenuit. Het is verbazingwekkend hoe ze foutloos van zacht naar helder springt. Het ene moment in falsetto en het andere moment zo fel dat het bijna ondenkbaar is dat ze haar niet tot buiten kunnen horen.
Ook het contact met her publiek was goed. Jessie was zich duidelijk aan het amuseren, dat merkte je in hoe ze zong en hoe ze over het podium danste, maar ze sloeg ook regelmatig een praatje met het publiek en verontschuldigde zich zelfs op een gegeven moment aan een fan op de eerste rij na een misverstand met een smartphone cover. Ze bedankte België ook een paar keer voor de steun door de jaren heen. Dat hoor je natuurlijk wel vaker tijdens concerten maar toch, kunnen we zeggen dat het deze keer oprecht gemeend was? Ik vermoed van wel.
En laten we niet vergeten: de muziek uiteraard. Ook die was er vol op, al leek het publiek naar het einde een beetje slomer, wat rustiger en minder enthousiast. Misschien ligt het aan de songkeuze, want die bracht toch een klein dipje in tempo. Wie weet, en al bij al viel het toch wel mee want toen het slotmoment eraan kwam met “Wildest Moment” en het schitterende “Say You Love Me”, was alle sloomheid vergeten.
Geen encores bij een Jessie Ware concert, maar laat het niet gezegd dat dit het concert slechter maakt. Dat we ze maar snel nog eens kunnen zien. Deze zomer misschien?
Setlist: Running - Champagne Kisses – Cruel - 110% - Tough Love - Keep On Lying - You & I (Forever) - Sweet Talk - Kind Of... Sometimes... Maybe - The Way We Are – Pieces - No to Love / I Want You (Marvin Gaye cover) - Sweetest Song - Taking in Water - Want Your Feeling - Wildest Moments - Say You Love Me
Organisatie: Live Nation
Na jaren in de schaduw van andere muzikanten te hebben bewogen als backing vocal, was het in 2012 dan tijd voor Jessie Ware om zelf op de voorgrond te treden. Een debuutalbum en verschillende singles later weet ze de Brusselse AB volledig te vullen. Dat de markt voor soul en pop nog niet compleet verzadigd is met de Adeles, Emeli Sandés en Florence Welshes van deze aardkloot toont het succes van de poppy tracks van Jessie Ware op de radio wel aan. Een geweldige stem en de populaire singles ‘Running’, ‘Wildest Moments’ – die al sinds vorige zomer allerlei hitparades teistert – en ‘Night Light’ bewijzen dat de Britse haar plaatsje tussen die andere diva’s verdient. En het is niet te weerleggen dat dat ene album voor heel wat degelijk materiaal heeft gezorgd. Dus dat kan live niet misgaan. Toch?
Wrong. Drie bovengenoemde tracks behoorden inderdaad tot de hoogtepunten van de avond. Doe daar “Sweet Talk”, “Imagine It Was Us’ en “No To Love” bij en eigenlijk hadden we het niet erg gevonden als de setlist daar stopte.
Maar dat was niet zo, dus keren we even terug naar het begin van het optreden. Net zoals op haar album, opende Jessie nu ook met “Devotion”. Niet elke show moet met een swingende track met de deur in huis vallen, maar dit nummer was toch te bedaard en bedeesd om de avond goed in te zetten. Jammer genoeg was het tevens een voorbode voor het verdere verloop van de avond. Zo had ook “Still Love Me” maar weinig om het lijf and not in a good way. En waarom die opgenomen samples in plaats van een live achtergrondkoor? “Night Light” was best prima. Maar ‘prima’ blijft toch een etiket dat je liever vermijdt. Live verwacht je meer kracht en energie en daar was hier jammer genoeg geen sprake van. Zelfs de gitaarsolo klonk alsof er een demper op zat. Misschien dat Jessie voor mellow vibes ging, maar – ook al was ze er zelf wél heel blij mee – dan is de grote zaal van de AB daar misschien niet de ideale locatie voor. Mogelijk zouden haar nummers beter tot hun recht komen in een lounge club of bar.
De beats bij het begin van “If You’re Never Gonna Move” waren even hoopgevend, maar uiteindelijk was het nummer toch maar flauwtjes, zoutloos. Ook de vloek van verschillende andere nummers. “Imagine It Was Us” was geslaagd enkel en alleen al omdat het eindelijk iets anders was als de vorige tracks. Wel eerder upbeat pop/electro (misschien ook wel meer mainstream) en duidelijk minder soulful Nieuw werk, dus dat klinkt veelbelovend voor die beruchte ‘moeilijke tweede’.
Als Sade en Marvin Gaye een liefdeskind zouden hebben, dan was Jessie Ware daar ongetwijfeld heel even de incarnatie van tijdens “Sweet Talk”, een zwoele jaren 80-R&B ballad. Het ietwat frivole “Valentine”, met ondersteunende beats en fluwelen stem van de drummer (ter vervanging van Sampha), was ook best in orde. “Swan Song” en “Taking In Water” dan hebben op het album nog een soort hypnotiserende kracht die in een afgezaagde live versie eerder voor verveling zorgde. “Something Inside” was een doorslagje van verschillende andere nummers en bijgevolg gewoonweg overbodig.
Een cover van “Diamonds” – maar dan in een emotionele/dramatische balladversie – was een vreemde keuze als je bedenkt dat Jessie zelf de Groten der Popmuziek aanduidt als haar idolen. Misschien dat het (overwegend puberende) publiek meer bekend is met Rihanna dan met Annie Lennox of Sade, maar een beetje opvoeding mag altijd. De ingetogen cover van “What You Won’t Do For Love” (van Bobby Caldwell) was best te smaken en toonde duidelijk Jessies sterkte talent: haar grootse, magnifieke stem. Met de laatste drie nummers, “No To Love”, “Wildest Moments” en “Running”, kwam het optreden dan eindelijk op gang. Er kwam wat kracht in Jessies stage presence en stem en het publiek reageerde daar uitgelaten op. Omdat die laatste twee erg gekend zijn, maar ook omdat de nummers gewoon goed in elkaar zitten.
Potentieel? Eindeloos. De hits, de stem, het uiterlijk en het gevoel voor pop en soul zijn er allemaal. Maar live was het geheel weinig verrassend en miste het wat oomph. Of om het wat meer plastisch te zeggen: ballen.
Setlist: Devotion, Still Love Me, Night Light, If You’re Never Gonna Move, Imagine It Was Us, Sweet Talk, Diamonds (Rihanna cover), Swan Song, Taking In Water, Something Inside, What You Won’t Do For Love (Bobby Caldwell cover), Valentine, Not To Love, Wildest Moments, Running
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jessie-ware-30-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lcmdf-30-03-2013/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Jessie Ware - een op en top Britse zangeres, 26 jaar , veelbelovend muzikaal talent binnen de soul/r&b pop tuimelt de hitparade binnen met prachtsingles “The wildest moments” en “Running”. Meteen ook sterke nummers op haar debuutplaat ‘Devotion’ .
Ze brengt een rits sfeervolle, dromerige, smachtende , dampende en verleidelijke songs, rustig ‘easy listening’ materiaal , die af en toe een aanstekelijke groove hebben.
Ze heeft een verleden als achtergrondzangeres bij Jack Penate en SBTRKT, en haar gouden fluwelen stem hangt ergens tussen Lisa Stansfield, Soul II Soul Carin Wheeler, Sade, Beyoncé , Joss Stone , Tracy Thorn en Florence Welch, met wie ze ook al samenwerkte .
Het tweede deel van de cd legt de klemtoon op warme , intieme pop; het afsluitende “Something inside” boeit hier het meest.
De songs zijn goed uitgebalanceerd; elektronica, gitaar, bas en drums vullen aan, en sommige songs krijgen een verrassend broeierig funky ritme, wat uitnodigt naar een Wendy & Lisa en Prince.
Dit is stijlvolle soulfulle r&bpop van een even stijlvolle dame , die een breed publiek bereikt!
Jessie Ware en Coely
Ancienne Belgique (Club)
Brussel
Jessie Ware - een op en top Britse zangeres, 26 jaar , veelbelovend muzikaal talent binnen de soul/r&b pop tuimelt de hitparade binnen met prachtsingles “The wildest moments” en “Running”. De debuutplaat ‘Devotion’ brengt een rits sfeervolle, dromerige, smachtende , dampende en verleidelijke songs, rustig ‘easy listening’ materiaal , die af en toe een aanstekelijke groove hebben.
Ze heeft een verleden als achtergrondzangeres bij Jack Penate en SBTRKT, en haar gouden fluwelen stem hangt ergens tussen Lisa Stansfield, Soul II Soul Carin Wheeler, Sade, Beyoncé , Joss Stone , Tracy Thorn en Florence Welch, met wie ze ook al samenwerkte .
Was haar eerste kennismaking op Pukkelpop nog wat statisch , dan kwam hier een zelfverzekerde dame , die intussen wat podiumervaring heeft opgedaan , vertrouwen uitstraalt en met plezier in interactie treedt met haar fans . Ze bedankt hen voor de doorbraak en de fijne respons .
Het was na Pukkelpop in de kleine AB Club haar eerste echte optreden op de Belgische podia en dat zal ze zich wel herinneren, gezien ze sterk onder de indruk was van de aangeboden Belgische chocolade. Het getuigt dat ze nog niet godverheven is en met beide voeten op de grond wenst te staan, ondanks het groeiend succes. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd en in tegenstelling tot haar open houding , moet er nog wat gewerkt worden aan de koele look van de band …
Haar softe muziek kwam in de Club ideaal tot z’n recht , maar zoals bij velen , het zal waarschijnlijk de laatste keer zijn dat we haar in zo’n kleine club konden aanschouwen. Haar optreden was in geen tijd uitverkocht . Nu, volgend jaar in maart komt ze terug in de grote AB zaal; of de set nog even aangrijpend en beklemmend zal zijn , is een andere vraag.
Heel wat vrouwvolk vooraan om het jonge talent te zien , en ondergedompeld te worden in haar warme , intieme pop; net als op plaat werden de songs goed uitgebalanceerd; elektronica, gitaar, bas en drums vulden aan, en sommige songs kregen een verrassend broeierig funky ritme, wat uitnodigde naar een Wendy & Lisa en Prince. Ook de zalvende en hardere drumslagen en het gestoei met slepende elektronicabeats boden ‘lucky shots’ aan de soulfulle r&bpop. Het zorgde ervoor dat het materiaal in z’n totaliteit wat meer imponeerde. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd.
We hoorden een klein uur lang een afwisselende set. Liefdessongs “Say it”, “No to love (I want you)” en “Something inside”, deden je wegdromen, of zoals “Night time” en “110% “ die gemoedsrust boden. Tot slot nodigden “Still love me” , “Devotion”, “Swansong” en “Sweet talk” uit voor een zwoele danspas met je geliefde:” . Ze omschreef het als ‘2 step groovesongs’ . “What you won’t do for love” was de ideale Valentijnsong.
De songs klonken voller door de vooraf opgenomen strijkers en soulfulle backing vocals. De hits hield ze op het eind, “The wildest moments” en “Running” werden sterk onthaald. Het zijn ook de sterkste songs, die ontroerend mooi zijn .
Alle nummers passeerden de revue en haar lofbetuigingen voor het succes nemen we van harte mee . Een stijlvolle set van een stijlvolle dame …
De 18 jarige Antwerpse met Congolese roots Coely opende . Ze heeft al meteen een grote radiohit op zak met “Ain’t chasing pavements”, een wilde , militante hiphop/r&b song. Ze smijt met statements , maar ‘why not’? . Een gepassioneerde jonge dame , zelfverzekerd ook , die zich niet laat doen , en de r&b van Lauryn Hill en Erykah Badu een ferme kopstoot geeft, door de toevoeging van felle , harde beats en verbeten, grommende , spuwende raps . Naast dit gespierde nummer , stoeit ze met een “7 nation army” van The White Stripes en hoorden we in de korte set een zalvende, lieflijke kant, met o.m. een a capella cover van Alicia Keys … Coely, taai en soft tegelijk . Hiphop met knusse ballen! Een veelbelovend talent …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
