John Cale - POPtical Illusion Tour - Cale schittert eigenzinnig in Le Splendid - De Yin en Yang tussen noise, melodie, rock en dissonantie
Ik heb het geluk gehad John Cale al verschillende keren aan het werk te mogen zien, en dus ook in verschillende gedaantes, van alternatief tot doorsnee rock, van oersaai tot ronduit fantastisch. Ik heb nog altijd kippenvel van zijn passages in 2006 in Le Grand Mix, in de Vooruit en in de Roma in 2023.
Het unieke optreden in Mesen in 2014, waar Cale geïnteresseerd de opdracht aanvaardde om een werk te maken rond de kerstbestanden in de eerste wereldoorlog en daarbij ook besloot Paris 1999 integraal en vooral alternatief te brengen, kunnen we historisch noemen. Dan heb je ook de eerdere vervelende zogenaamde Velvet-reünie in Liverpool met gastmuzikanten in 2018. Mijn liefste prijst zich nog altijd gelukkig dat ze niet meekon. Zo zie je maar, veel hoogtes en soms laagtes, bij één van mijn grootste helden en medeoprichter van de band die definitief het gezicht van de alternatieve rock veranderde, The Velvet Underground.
De lat ligt dus hoog voor onze eeuwig patent uitziende drieëntachtiger. Hoogbejaarden zijn normaliter berustend, gezapig en mild. Niks van dit bij de eeuwige flirter met kunst, experiment en drugs. Zijn experimenteerdrang blijft intact en zorgt voor een avond vol spanning en ‘verwacht het onverwachte’.
Neen hij bijt geen kippenhoofden af op het podium. Neen, hij springt niet met zijn oude gewrichten Iggy-gewijs op en rond het podium. Neen, hij test niet de decibelmeters met zijn schorre typische stem of met een wall of sound. Neen, hij creëert geen esoterisch ludiek vloeistofdia-sfeertje.
JC positioneert zich rustig achter zijn elektrische piano, commandeert sec de rest van de trouwens schitterende band, om een zeldzame keer recht te veren om zijn Fender aan te slaan. Hij laat gewoon de muziek voor zich spreken.
Geen enkel nummer klinkt zoals je zou verwachten. Alles is klaarblijkelijk herschreven. Soms onherkenbaar. JC performet met een branie en gemak waar velen een arm veil voor zouden hebben. Nico’s “Moonstuck” en “Frozen Warnings” worden herleid tot de kern, “Waiting” moet het doen en doet het met stampend pianowerk. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik achteraf de playlist heb moeten uitpluizen om te weten te komen wat hij bracht. Vergelijken met de studioversies wordt zo goed als onmogelijk.
Cale profileert zich niet als zijn collega tachtigers Jagger, McCartney of Dylan, staat niet stil, teert niet op het verleden en blijft enkel vooruit kijken waarbij eigenzinnigheid en experiment hoog in het vaandel wordt gedragen.
Ik had graag nog eens de krakende viool van “Venus In Furs “ gehoord zoals in Tourcoing in 2006. Maar ja, zijn we al niet te veel verwend?
POPtical Illusion Tour - Cale schittert in eigenzinnigheid, de Yin en Yang tussen noise, melodie, rock en dissonantie.
En krijgen we hetzelfde voorgeschoteld in het Koninklijk Circus in Brussel op 4 maart? Ongetwijfeld niet.
Setlist: Captain Hook/The Endless Pain of Fortune/Davies and Wales/Out Your Window/Rosegarden Funeral of Sores/Gravel Drive/Cable Hogue/Set Me Free/Frozen WarningsLong Way Out of Pain/Moonstruck/Do Not Go Gentle Into That Good Night/Chums of Dumpty/Barracuda/Poster Rescue//Waiting For The Man
Organisatie: Verone Productions
John Cale and guests - Velvet Underground - Alternatief Geïmplodeerd
John Cale
Sound City
Liverpool
2017-05-27
Lode Vanassche
We weten dat John Cale, ondanks zijn gezegende leeftijd van een drie kwart eeuw, er nog ongelofelijk patent uit ziet en nog steeds dé referentie is als het op verfrissend en vernieuwend aankomt. Cale kwam even met een zogenaamde Velvet reünie in het fantastische Liverpool een ode brengen aan het vijftig jarig bestaan van de legendarische banaanplaat. Weet dat ome Lou, die er nu niet even kon bij zijn vanwege enkele tekenen van dood zijn, verantwoordelijk was voor de teksten, maar dat onze Welshman verantwoordelijk was en is voor de nu nog fantastische sound.
Zijne Eeuwige Alternatiefheid wist zich met de beste muzikanten (o.a. The Kills) te omringen en schaarde een aantal gastmuzikanten rond zich. Voorwaar een zeer hoopvol vooruitzicht voor ondergetekende die nogmaals een van zijn grote helden mocht aanschouwen. Maar…….
Het begon zeer belovend met een retestrakke versie van “Waiting For The Man” die weergaloos overliep in een fantastische flard van “White Light White Heat”. Weet dat, zoals vermeld, John Cale de exponent is van het herschrijven en herinterpreteren van zijn songs. Met The Kills achter zijn rug kon het niet meer stuk….. Helaas ging veel de mist in, al was het een kloeke dertig graden, door een ronduit slechte sound. We beseffen nu hoe verwend we zijn bij de Belgische concerten. Alison Mosshart kon zijn gitaartalent niet etaleren zoals het zou moeten. “Run Run Run”, in een vertraagde elektronische versie viel meer dan best te pruimen.
En nu komt de ‘maar’. Na een nummer of drie worden gastmuzikanten en zanger(essen) het podium opgevraagd. Dan valt het oersterke concert als een pudding in elkaar. De slechte sound en het gevoel dat er onvoldoende werd gerepeteerd deed de nodige duiten in het schamel zakje. Velvet en Cale verdienen beter. Super Furry Animals frontman Gruff Rhys poogt een electrische vibe in “European Sun” te proppen, Wild Beasts’ Hayden Thorpe slaagt er net in om van “I’ll Be Your Mirror” iets sensitiefs te maken. Nadine Shah verkracht op heel professionele wijze “Femme Fatale”.
Wat van een zinderende finale wordt verwacht heeft vele Velvet fans diep ontgoocheld. Het anders zo bij de strot grijpende en oersound bezittende “Sister Ray” kreeg een twintig minuten durende kermisversie. We hoorden een soort doosorgeltje en dachten even dat we op de Zuidfoor op een paardenmolen zaten.
John Cale was dus de enige op de reünie van The Velvet Underground.
33 jaar na de originele ‘Music for a new society’ herschrijft en herproducet onze muzikale duizendpoot en creatieveling dit legendarische album onder de titel ‘M:Fans’. Op het eerste zicht voer voor de echte Calefan, na enkele luisterbeurten klinkt dit gerecycleerd materiaal met enkele bonussen vernieuwender dan ooit. Al snel raak je door die zweem van arty farty intellectueel gezeik en kan je zich danig laten raken door de muziek en het geëxperimenteer met klanken, geluiden, instrumenten en klanktapijten.
Alleen al de vernieuwde versie van “Close watch” is al de moeite om heel de schijf binnen te slaan. Naast het nieuwe “Library Of Force” en “Back To The End” laat Cale dus oud materiaal kennis maken met het digitale tijdperk.
Eigenlijk gaat ie verder op het elan van wat hij speciaal voor Mesen deed vorig jaar. Daar ‘herschreef’ hij integraal ‘Paris 1999’ met een passie en begeestering die zijn weerga niet kent.
Cale telt amper 74 lentes. We zullen nog veel horen van deze Velvet-spil.
GoneWest 2014 - John Cale -- De Kerstbestanden - Experimenteren met de Eerste Wereldoorlog
concerttent Peace Village Mesen
Mesen
2014-12-20
Lode Vanassche
GoneWest haalde om een of andere reden de grote John Cale naar het kleinste dorp in Vlaanderen. Het zou iets met een verbroedering te maken hebben tijdens den oorlog, maar Cale zelf pikte daar niet op in. Hij hield zich wel aan de afspraak om een twintigtal minuten met nieuw werk een eerbetoon aan de soldaten te brengen.
… En dat deed hij met de nodige eigenzinnigheid en verve. Conceptman slaat toe met “Time stands still” en schept met een lange intro een sfeer van soundscapes die het oorlogsleed moeten vertolken. Even wennen dus. ‘They where young en they were proud’, zingt Cale met een uitgebreide bezetting van zangeressen, blazers en strijkers. “Young, proud and dead” bracht ons een stevige portie electronica en industriële noise. Pas bij “A refusal to mourn the dead” komt er een vleugje schwung waarin de onschuld wordt bekeken. Helemaal sterk intrigerend op voorwaarde dat je zich laat meeslepen in de gecreëerde sfeer. En daar is Cale de onbetwiste meester in.
Met zijn typische Welsche coolness en flegmatiek weet hij de volle tent te beroeren. Met pure vakmanschap wordt alles gelaagd en gedurfd opgebouwd. Met “Caligula” kondigt de backing vocaliste als een heuse sirene de dood aan. Deel één vond ik wel degelijk voorbereid en eigenzinnig. Cale zal wachten tot deel twee om met zijn publiek te communiceren.
Deel twee brengt ons een gearrangeerde en herbekeken integrale versie van het met poëzie en literatuur doorspekte meesterwerk ‘Paris 1919’. Zijn warme stem en charisma heeft nog geen gram moeten inboeten. Tijdens “A child’s christmas” in Wales werd de gitaar industrieel gegeseld zodat ontsnappen onmogelijk werd. Zijne Velvet laat zich weer bijstaan door een dertiental vocalisten, strijkers en blazers , met als resultaat een haast onherkenbare maar even beklijvende versie van het oorspronkelijk zeer barokke “Paris 1919”. Deed me zelfs ergens denken aan ‘the kronos quartet’ uit ‘requiem for a dream’. Wat is het toch heerlijk spelen met dissonanten.
Onze ouwe vos heeft zijn streken bijlange nog niet verleerd en blijft dus pertinent weigeren om tussen de lijntjes te kleuren. En ook de keel van Cale is nog heel. “Mcbeth” evolueert subtiel maar zeker tot een heuse gospel van een dikke tien minuten met het repetitieve “Somebody knows for sure”. Op de bis een final “Wake up” van je welste.
Een ‘Dammerik’ knielde gefascineerd neder voor onze godfather van het alternatief.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-cale-20-12-2014/
Meer info van de events www.gonewest.be
Organisatie: GoneWest
Onze excentrieke Welshman John Cale heeft met een dijk van een concert bewezen dat op veelzijdigheid, klasse en genialiteit geen leeftijd staat. Zijn passage op het Brussels Summer Festival tijdens de laatste zomer staat al voor eeuwig in mijn geheugen gegrift en het zou een klein mirakel zijn mocht hij nu in zijn vertrouwde Vooruit (de zevende passage alweer) nog beter doen, als dat zou kunnen. Wel het wonder is geschied: Onze creatieve duizendpoot komt zijn nieuwe ‘Shifty Adventures in Nookie Wood’ presenteren en heeft een voortreffelijke band mee. In de zaal komt dit dus nog beter tot zijn recht dan op een festival.
Het concert wordt aangekondigd met enkele minuten vioolgekrijs. Onze knoppenanalfabeet en voormalige knorpot komt met zichtbaar plezier het podium opgewandeld en slaat met een ietwat onhandige indruk de toetsen aan. Zijn topmuzikanten doen de rest en zorgen voor een instrumentale intro die meteen de toon zette voor heel het concert: alleen maar hoogtepunten en verschroeiende versies van gekend en minder gekend werk. Heerlijk hoe Hij Waarop Leeftijd Maar Geen Vat Krijgt dat ‘Redefinitions’ noemt. Cale had er overduidelijk zin in, de musici stonden retestrak en het samenspel mag je gerust perfect noemen. Zoals de ook aanwezige Paul Decoutere ( De C van TC Matic) me toevertrouwde: Als zijn muzikanten ook maar tien procent van Cale’s talent bezitten, mag je een perfect concert verwachten. En Paul heeft niet overdreven. Het speelplezier droop er gewoon af. Subliem heeft een naam.
Dustin Boyer (wat een gitarist) zorgde voor die fantastische dissonanten bij opener “Hedda Gabler” uit ‘Animal Justice’ EP, gevolgd door het al even bij de strot grijpende “Captain Hook” uit ‘Sabotage’. Het kan verdomme nu al niet meer stuk. “Perfection”: de titel zegt alles. “The hanging”. Toverde Boyer nu trompetgeschal uit zijn zessnaar? Met “Cry” leren we al snel van bassist Joey Maramba en drummer Alex Thomas wat een ritmesectie moet zijn, met een heerlijk funksausje.
Even de experimentele toer op met “December Rain”, “Face To The Sky” en “I wanna talk 2U”, met de verplichte viola. Cale en co komen op orkaankracht met zijn ‘redifinition’ van “Leaving It Up To You”, gevolgd door “You Know More Than I Know” en “Guts”. Alles snijdt door merg en been. Onze zeventigjarige kwajongen roept ons tijdens “Picasso” met duidelijke pretoogjes dat hij ons moeder heeft geneukt, geeft zijn strijkstok aan basist Joey en bewijst dat hij met “Nookie Wood” nog altijd een begenadigd songschrijver is.We zijn bijna knock out..
Hoe kan je beter eindigen met een stomende “Venus in Furs”. Zo weten de jongeren in het publiek dat Cale de medeoprichter is van de belangrijkste rockband , V.U., ooit. Sorry, lieve Lou Reed, je staat mijlenver achter bij uw voormalige kompaan.
Paylist: Hedda Gabler/Captain Hook/Cry/December Rain/Perfection/Living With You/Leaving It Up To You/I Wanna Talk 2U/Guts/You Know More Than I know/Helen of Troy/Pablo Picasso /Face To The Sky/The Hanging// Nookie Wood/Venus in Furs
Organisatie: Democrazy, Gent
M-idzomerfestival 2011 - Pretentieloze passage van waardig ouder wordende John Cale
Na een geslaagde eerste editie waarop we o.a. Mercury Rev zagen schitteren, bundelden de organisatoren van het M-idzomerfestival (Het Depot, 30cc en M) opnieuw de krachten voor drie dagen boordevol concerten, comedy, performance, dans, spoken word en beeldende kunst. Dat deze boeiende formule gesmaakt wordt, bewijst de massale opkomst op de uitverkochte openingsdag van editie 2011. Aangezien we letterlijk ogen en oren tekort kwamen, zullen we ons in deze bespreking beperken tot het muzikale luik. Weet echter dat ook de vele andere activiteiten, t.t.z. de brokjes die we ervan konden meepikken, ons best bevielen. Om nog maar te zwijgen van het voorrecht om ook dit jaar gratis de in het Museum lopende exposities te mogen bezichtigen. Nooit gedacht bijvoorbeeld dat de romantische kijk van de maker van de Pin Up Club ons ooit zo up zou ‘cheeren’! Maar bon, we dwalen af. Laten we ons vanaf nu maar concentreren op het muzikale menu.
Opener Anton Walgrave beet reeds om 18u de spits af, tot onze frustratie een uur dat in de ogen van onze werkgever te vroeg is om ter plekke te kunnen geraken. De gelukzakken die wel in verlof zijn (alhoewel, gelukzakken mogen we hen volgens de toogfilosofen die we de laatste weken over het klimaat bezig hoorden niet noemen), kregen een selectie te horen uit de naar verluidt uitstekende nieuwe plaat (‘As You Are’). Bij aankomst op de festivalsite hoorden we een aantal mensen luidop beweren dat het beste van deze driedaagse toen al gepasseerd was. De kans is reëel dat dit groepje Leuvenaars jeugdvrienden van Walgrave betrof, dus hun loftuitingen kunnen een ‘ietsiepietsie’ subjectief gekleurd zijn. Rep u eind augustus naar Lovendegem en vel na het Boombalfestival-optreden van Anton Walgrave uw eigen oordeel. (En geef ons daar enen als dank voor deze tip!)
Over Hannah Peel kunnen we kort zijn: een nogal fletse bedoening. Omdat u ongetwijfeld wat meer van ons verwacht, staan we toch iets langer stil bij haar optreden. Op basis van het vele goeds dat – voor alle duidelijkheid: terecht! - te lezen valt over haar debuutplaat (‘Broken Wave’), hadden we gehoopt u te mogen melden dat iedereen mocht (of zelfs moest) weten dat deze Noord-Ierse redhead een onvergetelijke indruk gemaakt had.
Helaas, dat deed ze dus niet. Wel kunnen we u mededelen dat het M-museum bulkt van de kunst maar dat we tijdens haar concert voortdurend moesten denken aan “Wat is kunst?” van Noordkaap want “die blik in haar ogen, dat is kunst!”.
Heerlijke Hannah is immers wel degelijk een streling voor het oog. Voor het oor ook trouwens, maar haar in folktronica gedrenkte lieflijke liedjes werden live iets te steriel afgehaspeld om ons koude rillingen te kunnen bezorgen. Dit laatste werd dan nog extra bemoeilijkt omdat we de ganse tijd zowaar van zonlicht mochten genieten. (Inderdaad, u leest het goed: de zon scheen!)
In theorie lijkt niemand ons meer geknipt om op de affiche van de Feeërieën te prijken dan de sprookjesachtige Hannah Peel. Ze zal dan echter wel uit een ander vaatje moeten tappen dan hetgeen ze in de stad van ’s lands grootste brouwerij aansloeg.
Omdat we ondanks deze mindere beurt toch blijven geloven in deze jongedame, gunnen we haar een herkansing. Om het in de woorden van de enkele Leuvense proffen die we tussen het publiek ontwaarden te zeggen: kom eind augustus nog maar eens terug voor een tweede zit. Een kans die ze volgens de eeuwige optimist in ons vast en zeker met beide handen zal grijpen. Wedden dat we onze rode Bic dan wel ongebruikt kunnen laten? Aarzel dus niet om u op woensdagavond 24 augustus naar het Warandepark te begeven. (En vergeet ons daar niet te trakteren als dank voor deze tip!)
De 69 jaar geleden geboren John Cale verwierf aan de zijde van Lou Reed een mythische status als spil van The Velvet Underground. Zijn ervaringen in artistieke milieus (zoals de legendarische Factory van Andy Warhol) zorgden ervoor dat Cale zich in het M-museum als een vis in het water voelde, iets wat hij trouwens duidelijk liet merken door niet enkel vroeger dan voorzien maar zowaar ook in korte broek op het podium te kruipen. Alsof hij in vakantieplunje een privé-setje wilde spelen voor zijn vrienden.
En vrienden had hij in Leuven te over want het was duidelijk dat de absolute meerderheid voor good old John gekomen was. Opener “Frozen Warnings” werd opgevolgd door “Chinese Envoy”, “Darling, I need you” en een gezapige versie van “Amsterdam”. Een zeer eigenzinnige cover van het door Elvis Presley onsterfelijk gemaakte “Heartbreak Hotel” zette meteen een punt achter het eerste gedeelte van het concert, een deel waarin Cale wat van zijn experimentele kant liet zien door het gebruik van allerlei elektronica.
Nadien omgorde de frontman zijn akoestische gitaar. Terwijl hij samen met drummer Michael Jerome en de begenadigde gitarist Dustin Boyer in “Set me free”, “Things” en “Sold Motel” nog een beetje met de handrem op tewerk ging, stak men vanaf “Cable Hogue” een stevig tandje bij. Zelfs vocaal durfde hij zich in dat laatste nummer even volledig laten gaan, dit terwijl de man zich meestal beperkt tot zijn karakteristieke nasale zang. Niet dat we plots één of andere Tom Jones hoorden (de echte stond op datzelfde moment trouwens een 15-tal kilometer verder van jetje te geven op Suikerrock, een afstand die zelfs voor die klok uit Wales niet te overbruggen blijkt), maar af en toe slaagde Cale er toch in om gepassioneerd en overtuigend te klinken. Ook “Dancing undercover”, “Whaddya mean by that?” en “Catastrophic” werden geserveerd met de gedrevenheid van een jong rockgroepje. Het stemde ons dan ook droef toen het drietal na “Guts” en “Satellite Walk” the guts had om er zonder veel boe of ba een punt achter te zetten .
Gelukkig was Cale voldoende gecharmeerd door het dankbare applaus van zijn vele (oude en ondertussen ook nieuwe) vrienden om nog even terug te keren voor een met ambient-achtige gitaarklanken gelardeerde versie van “Gravel Drive”. We hoopten met dit heel sfeervolle nummer vertrokken te zijn voor een lange bisronde, maar niks was minder waar want na slechts 75 minuten - en in onze ogen dus veel te vroeg! – hield Cale het definitief voor bekeken. Maar bon, eigenlijk mogen we niet klagen want zijn laatste woorden waren “I’m glad the rain stayed away” en dat konden de 1.500 aanwezigen enkel maar beamen.
Belangrijker dan die klimatologische meevaller echter was het feit dat er volop te genieten viel van een ouderwets pretentieloos rockconcert. ’s Mans soms nogal arty farty reputatie kennende is dat allesbehalve een evidentie. We zijn dus blij dat we ingegaan zijn op de tip van de kerel die ons maanden terug informeerde dat John Cale nog eens naar België kwam. We mogen niet nalaten om die kerel uit dankbaarheid hiervoor nog enen te trakteren. Een mens moet zijn vrienden immers koesteren! En waardig ouder worden!! Good old John gaf ons donderdag alvast het goeie voorbeeld voor elk van die twee levensopdrachten. Tot spijt van die fans die gehoopt hadden op een avond vol compromisloze avant-garde.
Organisatie: M-idzomer (Het Depot, 30cc en M), Leuven
Nederlands 
Français 
