Angus and Julia Stone - Every night we play, is a lucky night
Angus and Julia Stone
Vorst Nationaal
Brussel
2017-10-12
Jolijn Sabbe
Dat Angus and Julia Stone terug zijn met een nieuw album, is ondertussen geen nieuws meer. Het Australische duo dat vorige maand ‘Snow’ aan het grote publiek voorstelde, is nu klaar om de concertzalen te veroveren met hun vers gemaakte nummers. Ze kondigden in juni aan dat ze een nationale tour zouden houden, en dat deden ze snel. Al in september stonden ze op het Brisbane Festival hun nieuwe werk op het publiek af te vuren. Ze hebben nog een hele weg te gaan en kozen gelukkig ook België uit om hun passie mee te delen. Met enkele bescheiden pasjes, lieve woordjes en mooie lachjes, was het moeilijk om geen sympathie voor ze te hebben.
Het publiek werd opgewarmd door Isaac Gracie. Een Londense zanger die onder het genre alternatief of indie wordt geplaatst. Hoewel de jonge man veelbelovend was, werd hij door het publiek niet goed ontvangen. Zijn breekbare nummers zouden het best tot zijn recht komen bij een stil publiek, wat helaas niet het geval was. Niet veel mensen voelden de nood om te zwijgen of ook maar te doen alsof ze luisterden. Toch bleef de jongeman zeer vriendelijk en beleefd. Hij toonde zelfs enige appreciatie voor de mensen die wel de moeite deden om te luisteren. Want gelijk hadden ze. Isaac mag zeker nog meer van zich laten horen. Misschien eens niet als voorprogramma.
Dan was het tijd voor de act waarvoor de mensen dus echt gekomen waren; Angus and Julia Stone. Het werd meteen wat stiller in de zaal en zij slaagden er wel in om de aandacht naar zicht toe te trekken zonder al te veel moeite.
In de achtergrond was een arend te zien met gespreide vleugels en verlichte ogen. Een opmerkzaam beeld dat gedurende het hele concert aanwezig bleef. Ook de zee in de achtergrond fascineerde veel mensen.
Starten deden ze met het nummer “Baudelaire” uit hun nieuwe album. De lichten werden gedoofd en eerst was enkel Julia zichtbaar. Vervolgens viel Angus in en zongen ze in koor ‘Your House, my house..’ Woorden die de rode draad vormen doorheen hun album. Er werd veel gewerkt met herhaling, wat aanstekelijk is. De woorden blijven hangen en mensen kunnen ze ook spontaan meezingen.
Vervolgens bleven ze in het thema Snow met het nummer “Make It Out Alive”. Een nummer dat begint met een gedicht, voorgedragen door Angus. Het nummer heeft dus een betrekkelijk lange intro, maar dat stoort de meeste mensen niet. Dit nummer geeft hints naar zijn andere project Dope Lemon, dat wat meer psychedelisch is en waarvan hij verder in het concert een nummertje bracht. De afwisselingen tussen Angus en Julia vloeien mooi in elkaar over. Het zal ook niemand verbazen dat de twee broer en zus zijn, aangezien ze zo afgestemd zijn op elkaar. Ze zijn verbonden door een bloedband en soms zou je haast durven denken dat ze op hetzelfde tempo ademen. Ook de lachjes die ze met elkaar delen zijn vertederend om te zien.
De achtergrond veranderde constant gedurende het concert. Terwijl we eerst een bos in volle bloei zien voorbijvliegen, krijgen we een tijdje later datzelfde beeld, maar dan met takken vol sneeuw. Het is duidelijk dat ze de natuur echt wilden betrekken en dat ze er zich nauw mee verbonden voelen. Wie goed oplet ziet de vier seizoenen steeds terugkeren. Ook voor het schrijven van het album hebben ze zich teruggetrokken in de natuur om inspiratie en rust te vinden. Dat wordt heel mooi weerspiegeld in het concert dat ze gaven.
Eén van de hoogtepunten was het nummer “Chateau” waarbij het publiek enthousiast begon mee te klappen en de sfeer wat meer uitgelaten werd. Toen Angus zag dat het publiek gebruik maakte van hun smartphone bij dit nummer om licht te geven, verzocht hij het publiek om dit opnieuw te doen alvorens ze hun meest bekende nummer “Big Jet Plane” zouden spelen. Angus vertelde dat ze er heel blij van werden om alle lichtjes te zien schijnen naar hen. Hier zit dan ook een stiekeme verwijzing naar de lyrics ‘You spend everyday shining your light my way’ in.
Angus and Julia Stone slaagden er tijdens het concert langzaam maar zeker in om het hele publiek in hen te laten geloven. De manier waarop ze dat deden was zo oprecht en warm, dat voor onverschilligheid geen plaats was. Het zijn zonder twijfel twee zeer lieve en zachte mensen die hun goede intenties op de wereld willen afvuren. Ze brachten een boodschap van liefde en vrede zonder dat echt op die manier te verkondigen. Of hoe muziek en twee mensen een verschil kunnen maken in de wereld.
Setlist: Baudelaire - Make It Out Alive - Cellar Door - Heart Beats Slow – Chateau - Wherever You Are – Bloodhound - Private Lawns - Who Do You Think You Are - Uptown Folks (Dope Lemon) - Nothing Else - Big Jet Plane - For You - My House Your House – Snow
Bis: Oakwood - Harvest Moon – Soldier
Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Een warme comeback ervaren we van het Australische duo Angus & Julia Stone . Ze brachten al een paar fijne hippe freefolkyplaten uit , maar na hun samenwerkingsverband stortten ze zo’n vijf jaar terug op een solocarrière . En kijk ze zijn terug met een aangenaam , soms stevig groovy album. Natuurlijk wordt hun kenmerkende muzikale droomwereld niet vergeten; ze klinken aangenaam goed op “Grizzly bear” , “A heartbreak” , en ja zelfs extravert op “Little whiskey”, “Crash & bones” en “All this love”.
We horen een rits verrukkelijke nummers, waar de leadvocals worden afgewisseld . Het duo is duidelijk naar elkaar toegegroeid en tekenen voor een indrukwekkend nieuw album !
Het Australische broer- zus duo Angus & Julia Stone gaan nu al tweetal jaar hun eigen weg. Dromerige freefolky songs , die ons lekker deden wegdromen en een sprookjesachtige sfeer creëerden . Zowel in Frankrijk als in ons landje is het duo redelijk populair. Intussen heeft Julia al twee soloplaten uit ‘The memory machine’ en het pas verschenen ‘By the horns’. Angus op z’n beurt bracht onlangs ‘Broken brights’ uit .
Wat bedeesd en onwennig trad Julia met haar band aan ; gaandeweg de set was ze podium vaster. We hoorden leuke en trieste lovestories, met een woordje Frans. Ook het gemis van haar broer kwam aan bod; voorlopig worden er samen geen platen gemaakt; tijdens deze tour liepen ze elkaar tegen het lijf in hetzelfde restaurantje in Frankrijk. Een happy weerzien dus.
Eerlijk gezegd, ook op hun soloplaten merken we ‘het gemis’ van de andere; de kenmerkende hippe stijl wordt hier omgezet in sfeervolle , broeierige , dromerige songs, die durven aan te zwellen en te rocken; ze zijn minder ongrijpbaar en hebben een soliede opbouw; een klankenpalet van akoestische , elektrische gitaren, toetsen , trompet en drums, gedragen door haar heldere , indringende mooie stem , die ergens een Hope Sandoval (Mazzy Star) en een jonge Marianne Faithfull opriep. De ‘flower power’ is nooit veraf door haar handbewegingen, de bolletjesjurk en een los ontspannend sfeertje van ‘smileys’.
Een boeiende , afwisselende aanpak en een uiterst genietbare avond; niks anders dan warmte , liefde en genegenheid , als je de sobere, ingehouden songs hoort als “The memory machine” en “By the horns” . “It’s all OK” , “The horse with the wings”, de single “Let’s forget all the things that we say” en “Justine” hadden een breder, voller geluid en rockten!
Ook overtuigden enkele goed bewerkte covers als “Blood buzz Ohio” van The National, en de ‘Grease’ crooner “You’re the one I love”; gezien de band tussen Angus en Julia uitermate ‘close’ is, ontbraken enkele nummers niet, o.m. “And the boys” en “For you” bleven overeind door dezelfde prikkeling en finesse, maar misten nét dat tintje zeemzoet , magie en onweerstaanbaarheid. “Santa Monica drums” werd ideaal opgevangen door Paul Thomas Saunders op gitaar ; eerder speelde hij al een gevoelige set , en naast het gitaargetokkel , overtuigde hij met enorm zachte, nasale emotievolle vocals.
Op het eind haalde ze erg sterk uit met een opbouwende “Here for the night” , een aan The Doors gerelateerd “Private lawns” (opnieuw nummertje van de familie Stone) en een pakkend “Somehow “.
Droom en een zorgeloos bestaan komen voor als Angus/Julia samen op pad zijn, solo hadden we een beduidend kwetsbare Julia, die een reeks ingetogen , sfeervol en broeierig rootsfolkend materiaal speelde.
Ohja , in de AB komt Julia nog op 29 oktober, en eerder was haar broer nog in de Bota Rotonde …
Organisatie : Grand Mix, Tourcoing
Kijk je uit naar een weekendje Vlaanderen Vakantieland? Er eens lekker op uit willen? Een dagje zonder planning? Ontstressen? Wegdromen? Hou je van sprookjesachtige sferen? Genieten van de natuur, van de bloemetjes en van de bijtjes? Broer en zus Angus & Julia Stone, kunnen met hun dromerige freefolk je een ‘kant en klaar’ muzikaal antwoord bieden. Ondanks het feit dat het duo maar sporadisch op de radio te horen is, was het concert van het duo uit Sydney, Australië, al weken uitverkocht. Het semi-akoestische, ingetogen materiaal, bepaald door piano en akoestische gitaar en gedragen door de afwisselende en aanvullende man/vrouw vocals, worden op gepaste en sfeervolle wijze georkestreerd door toetsen, piano, strijkers (viool/cello) en blazers.
Een heus collectief zijn ze live, die een breed kleurenpalet met finesse kunnen serveren of het op een spaarzame, sobere begeleiding. Hun zachte stemtimbres refereren aan Damien Rice, Jeff Buckley, Devandra Banhart en een rits vrouwelijke sing/songwriters.
Heel wat flikkerlichtjes sierden de instrumenten, zorgden voor een gemoedelijke sfeer en gaven elan aan de subtiel uitgewerkte, zalvende, dromerige luister’love’songs, die af en toe een steviger randje kregen.
“Santa Monica” en “Babylon” waren de ideale geleiders van de zorgeloze leefwereld. Songs als “Black crow”, “Big jet plane” en “I’m not yours” intrigeerden door een slepende opbouw en subtiel ritme. Ze agendeerden een BBQ avondje en creëerden een kampvuurevent dito samenhorigheidsgevoel met het nieuwe “Beneath the milky way”, en de lang uitgesponnen, aanzwellende americana van “Yellow brick road” … Aangenaam en leuk! “And the boys …” en “Where does the love go” klonken intiem, zeemzoeterig en gooiden nog een blok op het vuur.
De hippe stijl werd enorm gewaardeerd en onthaald door het warme publiek. Het broeierig opbouwende “Hold on”en een sfeervol “All of me” in de bis konden de appreciatie maar bevestigen. Mooi meegenomen.
Organisatie: Aéronef, Lille
Angus & Julia Stone - broer en zus uit Sydney, Australië … alles met de naam Stone heeft (toch wel) iets magisch. Joss Stone zit gegrift in ons geheugen qua emotievolle soulpop en het duo uit Australië verbaast en intrigeert met subtiele, elegante songs, alsof het niks is om indringende, soepele popsongs te schrijven … Het duo heeft de songwriterschap in zich! Na 2 EP’s en het debuut ‘A book like this’ (’08) zijn ze toe aan hun tweede cd, ‘Down the way’.
Geen enkele van de dertien dromerige songs moet onderdoen; er is voldoende variatie te horen, ofwel door de spaarzame begeleiding van piano/akoestische gitaar, “For you”, “Santa monica dream”, “The devil’s tears” en de opbouwende “I’m not yours”, “Dream your swords”, ofwel worden op ze gepaste en gevatte wijze georkestreerd door keys, elektronische strijkers en blazers, “Hold on” en “Big jet plane”. En breed kleurenpalet dus. En ze zijn niet vies van een flinke scheut country/americana waaronder ”On the road” en het uitgesponnen “Yellow brick road”, door steelpedal – gitaarslides en -soli.
Het is genieten van het mooie sfeervolle, dromerige materiaal. Vocaal wisselen ze elkaar af of vullen ze elkaar aan. Julia’s bedeesde vocals neigen in de richting van Hope Sandoval en Angus durft naar Damien Rice of de falsetto van Jeff Buckley te gaan.
Nederlands 
Français 
