La Roux aka Elly Jackson heeft een tijdje op zich laten wachten . Wel vijf jaar zaten er tussen het debuut en deze ‘Trouble in paradise’. Onze ‘Rosse’ heeft heel wat overwonnen en ze zingt letterlijk de zaken van zich af.
De discotunes hebben zich meer en meer geïntegreerd in haar synthpop . Ergens heb je een ‘crying at the discotheque’ - gevoel met nummers als “Uptight downtown”, “Kiss & not tell”, “Sexotheque” en “Tropical chancer” die nog mat meer van die sounds laat doorsijpelen .
We krijgen een reeks opwindende , opgewekte, vrolijke , aanstekelijke, relaxte en sfeervolle songs . En als je haar als persoon op nahoudt dan doen de 80s looks , kapsel , maquillage en kledij ergens aan Robyn denken.
Muzikaal een mooie afwisseling weliswaar, hoewel de songs niet echt verrassen en blijven hangen . Maar ze heeft een handvol goede songs die ons in een droomwereld durven duwen …
La Roux aka Elly Jackson werd met open armen ontvangen in de Botanique. Het was een happy weerzien na wel vijf jaar; inderdaad, zo lang duurde het voor de opvolger er geraakte … Onze ‘Rosse’ heeft heel wat overwonnen om met een nieuw album ‘Trouble in paradise’ af te komen en om op evenwichtige wijze op tournee te trekken . Wat er allemaal gebeurde, laten we achter ons , gezien La Roux letterlijk de zaken van zich af zingt, beweegt en danst op het podium .
Haar set kunnen we samenvatten in een ‘Cryin’ at the discotheque’ , waar de discotunes en hitsende percussie zich hebben opgedrongen in haar synthpop ; een discobol siert de spetterende lichtshow , en de sounds’n’beats van Alcazar of Sheila & the black devotion borrelen maar op …
We werden vooraf letterlijk in een discotheek opgewarmd en gedropt. Waren vroeger een Yazoo , Depeche Mode of Eurythmics belangrijke invloedssferen , dan kon je nu aankloppen bij een Mel & Kim , Michael Jackson , Duran Duran , Madonna, Chic, Kylie, Scissor Sisters en Kid Creole. Jawel , ook een tropical sfeertje sluimerde duidelijk in haar opwindende , opgewekte, vrolijke , relaxte en sfeervolle songs . En de 80s looks , kapsel , maquillage en kledij deden ergens aan Robyn denken.
La Roux als band is meer dan zomaar wat keys. Het is een heuse liveband die goed op elkaar ingespeeld was en haar de nodige sterkte, overtuiging boden . Een warme gloed dwarrelde over het publiek. Ook al beklijft haar materiaal minder , door het live karakter krijgen ze meer body en intensiteit . Sterkste songs blijven die met een zekere hitpotentie en dan kom je uit op oudjes “In it for the kill” , “Quiksand” en “Bulletproof” die feestelijk de set na een klein anderhalf uur besloot ; maar ook de aanstekelijke , broeierige “Kiss & not tell”, “Sexotheque” en “Uptight downtown” van de recente plaat plaatsten zich moeiteloos naast die vroegere songs .
Middenin droomden we wat weg , maar de temperatuur steeg door het tandje bij en de aanstekelijke grooves van “Colourless colour” en “Silent partner” . En terecht kwam de spotlight op haar toen ze “Tigerlily” inzette , die emotie, drama en dynamiek omvatten.
Ze oversteeg haar eigen zelve en kan op die manier voldoende energie putten om er een fijne succesvolle clubtour op na te houden en wie weet eindelijk de grote podia op voor de zomerfestivals , wat haar meer dan welverdiend is …
We willen jullie ook de set niet onthouden van Metà Metà, die onze opwarmer waren vóór La Roux . Het amicale gezelschap uit Sao Paulo speelde in de Witloof Bar en solliciteert hard voor een plaatsje op Couleur Café .
We hadden een zwoele , warme , kleurrijke sound , dat een afroworld sfeertje ademde en aanstekelijk werkte op de danspieren , wat zelfs de eerste rijen bewoog tot een danspasje .
Ze werden dan ook telkens sterk onthaald . De saxpartijen boden een free jazzy uitstapje; af en toe trokken ze alle registers open en regeerden de gitaren; een direct punky geluid werd teweeg gebracht en de ontladingen kwamen nog meer tot hun recht. Spannend setje dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/meanwhile-3-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/la-roux-03-12-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Retro is nog altijd hip en La Roux grijpt gretig terug naar de synthpop uit het muzikaal decennium van de jaren 80. La Roux is een Brits duo en bestaat uit de rosse Elly Jackon (zangeres en toetsenist met een indrukwekkend kapsel) en Ben Langmaid (co-schrijver en -producer, fungeert meer in de schaduw van Jackson).
De stijl van dit titelloze album ligt dicht bij het werk van Eurythmics, David Bowie en een streepje Depeche Mode. Opener op de plaat is “In It For The Kill” en is misschien wel het beste nummer van de plaat. Elly Jackson zingt met een hoge, soms ietwat valse stem, maar heel overtuigend. “In It For The Kill” is hier onbekend, in het thuisland daarentegen is het een regelrechte hit. “Tigerlily”, “Quicksand” en “Colourless Colour” (die laatste vonden wij ook heel straf) en natuurlijk ook de single “Bulletproof”. De nummers klinken allemaal vrolijk en opgewekt, maar wie de tekst beluistert, zal iets anders ontwaren.
Veel van de nummers gaan over stukgelopen of verstikkende relaties en het daarbij horende liefdesverdriet. De muziek evolueert doorheen de plaat van dansbaar materiaal naar krachtige ballads zoals “Cover My Eyes”, “Reflections Are Protection” en “Armour Love”.
Wie weg is van de synthpop uit de jaren 80, met een emotioneel karakter, raden we deze plaat aan.
Nederlands 
Français 
