Met de derde plaat , drie jaar na de tweede , zit het vijftal terug op het (goede) spoor van hun debuut met sfeervolle , broeierige , dromerige en meeslepende songs . “Dark days” , “Fountains of youth” , “Mother Emanuel” en “Ellie Alice” zijn de mooiste songs , toegankelijk en spannend . De subtiliteit , finesse is er in het materiaal, samen met de stemmige zangpartijen en de kleurrijke keys en pianoloops.
Local Natives blijft een apart plaatsje innemen met die wisselende stemmingen , de gevoelige, bedreven instrumentatie en de stekelige, dwarrelende, ophitsende, gevoelige , melodieuze ritmes en hun ontroerende vocale pracht! Kortom, Local Natives is back!
Introductie - Wie kent er nog de Cavil at Rest? Geen kat! Maar zo klonk wel de voormalige bandnaam van Local Natives. Wie kent Local Natives? Hopelijk iedereen, want deze groep is het kennen waard!
Local Natives is een Amerikaanse indie rock band die in november 2009 zijn eerste plaat vrijliet op de Britse bevolking. Eigenland moest drie maanden langer wachten op de mooie tonen van ‘Gorilla Manor’. Een vrolijke plaat die tegelijkertijd ook donker klonk en de band een standbeeld positie bezorgde binnen het ‘indie-wereldje’. De opvolger ‘Hummingbird’ (2013) bleef trouw aan de sound maar klonk rauwer en droeviger. Het derde album ‘Sunlight Youth’ (2016) daarentegen klinkt meer als een experiment. De introductie van synths en poppy accenten eisen de voorgrond op van de melodische gitaarriffen en catchy drum tunes.
Support act – De vierkoppige vrouwenband The Big Moon zet haar eerste stappen op een Belgisch podium. Hun muziek doet je denken aan Haïm, maar dan wat ruiger waar de zangeres zwoeler klinkt als Nico van the Velvet Underground. Ze komen verassend uit de hoek met een cover van Madonna, waarna enkele dappere toeschouwers de zitplaatsen inruilen voor staanplaatsen. Eerst maant de security aan om terug te gaan zitten, maar The Big Moon denkt hier anders over en vragen aan iedereen om te dansen. Zij vragen en het publiek zal draaien. Met andere woorden een geslaagd voorprogramma.
Zitplaatsen? – Het is een grote verrassing om het prachtig Koninklijk Circus te betreden met een middenplein gevuld met zitplaatsen. Wilden ze een onverkochte zaal gemakkelijk vullen of denken ze dat de Local Natives een akoestische set gaan brengen? Ik heb er geen flauw idee van, maar het publiek tikt het Koninklijk Circus stante pede op de vingers als de Local Natives verschijnen op het podium! Iedereen staat recht.
Een goed ontbijt – Local Natives brengt een mooie set van zowel het oude als nieuwe werk. Geen enkele fan laten ze in de kou staan en letterlijk ook niet stilstaan. De hele zaal is mee met de show en wordt nummer per nummer meegenomen in het eigen muzikale universum van de Local Natives. De oude nummers zijn als zoete broodjes, de nieuwe nummers als bittere koffie of in andere woorden het contrast tussen beiden is groot. Maar toch komen deze ‘live’ subtiel samen tot een goed ontbijt.
Bombastisch maar simpel – De band staat puur op het podium. Alledaagse kleding, een wit doek als achtergrond en zeemzoete kleur verlichting die af en toe eens ontploft in ‘zwart-wit-geflikker’. Het plaatje klopt!
Ik weet niet hoe Local Natives dit klaarspelen, maar live klinken hun nummers veel intenser als op plaat. Her en der worden ook wat songs bijgekleurd. Zo sluiten ze de bis af met een uitgerekte versie van “Sunhands” en geven er een nieuwe krachtige interpretatie aan “Columbia”.
Meer samenhorigheid – Zanger, Taylor Rice, roept het publiek op tot meer samenhorigheid en vrijheid van iedere individu. Met die boodschap in het achterhoofd schreven ze “Fountains of Youth”. Ook schenkt Local Natives per verkocht ticket 1 euro aan een goed doel dat opkomt voor vrouwenrechten. Ze willen meer doen dan muziek maken en een goed optreden geven. Dit geeft de nummers die na de uitleg volgen meer kleur.
Besluit – Ik kan maar niet genoeg krijgen van deze groep. Dit is reeds de derde keer dat ik hen aan het werk zag en hopelijk blijft de vierde keer niet lang uit. Zo beloven de Local Natives dat ze deze keer niet lang zullen wachten om terug op te treden in ons land. Ik kijk ernaar uit en ik hoop u ook…
Setlist: Past Lives, Wide Eyers, Villainy, You & I, Breakers, Airplanes, Jellyfish, Heavy, Feet, Coins, Ceilings, Masters, Dark Days, Columbia, Fountains of Youth, Who Knows Who Cares, Mother Emmanuel, Sun Hands
Organisatie: Botanique, Brussel
Geen idee wat u denkt van het alom bejubelde ‘Hummingbird’, de nieuwe van Local Natives. Wij hadden er in elk geval aanvankelijk een beetje moeite mee omdat we vonden dat de band hier een beetje traag uit hun schelp kroop. Achteraf blijkt het wederom zo een plaatje te zijn die pas na een paar beluisteringen zijn kwaliteiten prijsgeeft. Een dijk van een live optreden is natuurlijk nog een betere remedie om ons te overtuigen.
Op plaat klinkt Local Natives heel doordacht, subtiel en ingehouden. Op het podium schakelen ze een duchtig tandje bij en spat er vuur uit. De band overstijgt zichzelf en injecteert een frisse drive en een extra portie energie in hun songs. De heren hebben dan ook een ongebreidelde goesting en kunnen zichzelf niet stil houden op dat podium, alsof er zich een stel sprinkhanen in hun broek heeft genesteld. Het jeukt echt bij die gasten en dat maakt hun songs fris, levendig en bijzonder aanstekelijk. Nadrukkelijk aanwezige drums en percussie brengen wat extra vibe teweeg en de knappe samenzang zorgt voor een warm sfeertje. Wij laten ons lustig meevoeren door kriebelende beestjes als “Wooly Mammoth”, “Heavy Feet” en “Wide Eyes”. Als het er iets rustiger aan toe gaat vallen vooral de prachtige stemmen op, “You and I” is een prachtig brokje melancholie waar die zeurpieten van Fleet Foxes nog veel kunnen van leren. Verder is er de ritmische elegantie van “Mt Washington” en “World news”, tracks die telkens opbouwen naar een broeiende finale, een fraai truukje die kenmerkend is voor veel van hun songs.
Dat Local Natives schatplichtig zijn aan Talking Heads houden ze geenszins verborgen. De frisheid van de prille Talking Heads zit in hun sound verweven, de cover “Warning Signs’ zet daarbij nog eens de puntje op de i. Let wel, we spreken hier van een gunstige invloed,voor de rest hebben Local Natives wel degelijk een uniek en springerig eigen geluid.
Dit is een uiterst schitterend en prikkelend concertje van een talentvolle band die op plaat al bijzonder fris klinkt maar die live pas echt open bloeit.
Ze beloven trouwens deze zomer terug te komen voor de festivals. Herman ! Chokri ! waar zijn jullie ?
Eén van de supports wans ons eigen Love Like Birds , het alter ego van de jonge sing/songschrijfster Elke De Mey, die vorig jaar op StuBru de vi.be on air in de wacht sleepte. Haar intimistische, dromerige , breekbare songs ontroerden zowel solo als met de beperkte toevoeging van contrabas , drumtics en allerhande tierlantijntjes en geluidjes . Onze Franse vrienden waren verkocht en onthaalden o.m op de gevoelige single “Heavy heart” warm het duo .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/local-natives-07-03-2013/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Het Californische Local Natives kwam in 2010 in de belangstelling met de cd ‘Gorillaz manor’ en de single “Airplanes” , die al meteen een plaatsje innam in ons muzikaal geheugen; warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, die een ‘joie de vivre’ ademt.
Op de opvolger ‘Hummingbird’ laat de band een gerijpte, volwassen indruk na; de songs zijn mooi uitgewerkt , klinken voller en gelaagd en hebben een aangenaam , donker randje . Beheerste gitaar/piano/keys/drums en zoete zangharmonieën bepalen het materiaal. Bitterzoet is dan ook de gepaste muzikale noemer.
De band is gegroeid, leunt nu het dichtst aan Patrick Watson qua gretigheid , is een fikse stap vooruit op geestesgenoten Fleet Foxes en Band Of Horses, en maakt het z’n fans minder gecompliceerd dan Grizzly Bear. We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, en zeer zeker dringt de ‘60’s traditie van Beach Boys, Simon & Garfunkel en Crosby, Stills & Nash door; tot slot horen we tussenin de ‘80’s funky loops van Talking Heads .
Local Natives onderscheidt zich door een broeierige opbouw en een intense spanning; songs die net niet ontploffen, en het halen op subtiliteit, finesse en stemmenpracht; boeiend songmateriaal dus, met de single “Heavy feet” voorop . Je komt verder op een reeks overtuigende songs als “You & i” , “Ceilings” , “Breakers” en “Bowery “. De andere meer dromerige, sfeervolle songs moeten écht niet onderdoen en halen het .
Live kan het materiaal een ferme boost krijgen door elektronica, bijkomende percussie en meerstemmige zang. Ze vallen op door hun enthousiasme en pittig gedreven aanpak.
Iets unieks toch , die wisselende stemmingen , de gevoelige en bedreven instrumentatie , de stekelige, dwarrelende, hobbelige , ophitsende ritmes en hun ontroerende vocale pracht!
Local Natives leverde een voorsmaakje van wat in 2013 zal volgen . Local Natives knettert. Noteer het alvast , één van de doorbraken naar een breder publiek.
We keken er naar uit om het Californische Local Natives opnieuw aan het werk te zien . In 2010 waren ze in de clubs en op de festivals niet weg te branden . Hun debuut ‘Gorillaz manor’ en de single “Airplanes” zijn in ons geheugen gegrift .
Live kreeg hun warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, soms een ferme boost door elektronica, bijkomende percussie en meerstemmige zang. Ze vielen op door hun enthousiasme en pittig gedreven aanpak.
Na vanavond kunnen we eenvoudigweg hetzelfde zeggen . De band is nog even gemotiveerd en heeft niks aan dynamiek ingeboet. De band leunt nu het dichtst aan Patrick Watson qua gretigheid , is een fikse stap vooruit op geestesgenoten Fleet Foxes en Band Of Horses, en maakt het z’n fans minder gecompliceerd dan Grizzly Bear.
We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, en zeer zeker dringt de ‘60’s traditie van Beach Boys, Simon & Garfunkel en Crosby, Stills & Nash door; tot slot de ‘80’s funky loops van Talking Heads, want niet voor niks staat “Warning sign” steevast als cover op de setlist.
De tweede cd ‘Hummingbird’ verschijnt pas begin volgend jaar; al af en toe werd onze nieuwsgierigheid beloond met enkele trailers . Nummers die de indruk geven in dezelfde lijn te liggen, het hebben van die kenmerkende broeierige opbouw , intense spanning , net niet ontploffen, en het halen op subtiliteit, finesse en stemmenpracht. Hun optreden in de Bota Rotonde was dan ook in een mum van tijd uitverkocht .
Live dan: heerlijk is die groove , die zwierige zwaai door kleurrijke en zalvende toetsen, huppelende en springerige ritmes en de dubbel opzwepende percussie , wat zorgt voor opwinding , buskruit en venijn in het materiaal. En gespeeld wordt met een niet te duiden gedrevenheid . Dit is de conclusie van hun ruim uur durende set.
De nieuwe songs klonken gretig en de oudere fungeerden als houvast. Even positief kunnen we zijn over het geluid en het licht, een graag meegenomen extraatje! Hier is een band op topniveau bezig; ze kunnen definitief doorbreken naar een breder publiek. Optredens voor volgend jaar zijn er al in de grote Trix zaal en in de Grand Mix, Tourcoing .
Hun songs mogen dan gebed zijn in eenvoud , in de zacht-harde aanpak ondergaan ze verrassende wendingen en diverse tempowisselingen; de stemmenpracht van de drie Rice- Ayer – Hahn siert. Als geheel is het dieper uitgewerkt.
Al meteen was onze aandacht gescherpt met twee nieuwkomers “Breakers” , de eerste single en “Wide eyes”; het rustige maar meespelende “You & I” deden wat gas terugnemen, maar wat klinkt het allemaal mooi, ondersteund van hun soms hoog uithalende vocals.
Na een uitmuntende “Warning sign”, kunnen we enkel maar alleen uitroeptekens plaatsen! We waren gefascineerd door de intense pracht van “Black spot”, “Heavy feet”, “World news” en “Who knows who cares” . Op adem kwamen we met het sfeervolle, aanzwellende “Columbia”, middenin de set , geleest op Godley & Creme, en het afsluitende “Bowery”.
In de bis kregen we nog twee hoogtepunten: de oudjes “Airplanes” en “Sun hands” konden niet ontbreken en kregen elan door de stekelige, dwarrelende, hobbelige en ophitsende ritmes; alle registers en effects werden gehanteerd.
Local Natives is al enorm op elkaar ingespeeld, een geoliede machine , vol overgave. Ze hebben de nieuwe nummers in de vingers . Iets unieks toch , die wisselende stemmingen , de gevoelige en bedreven instrumentatie en hun ontroerende vocale pracht!
Local Natives zalfde de barre winteravond en was helend na een ‘fxx’ werkdag , plus als je op de koop toe nog werd geconfronteerd met fileleed en een helse rit in het ongure weer. Vanavond waren zij het ideale medicament .
Organisatie : Botanique, Brussel
Local Natives was in 2009 één van de revelaties op het showcase festival South by Southwest in Austin, Texas. Het is ons opgevallen hoeveel bands die daar staan, een aantal maanden later ook doorbreken in Europa. De editie van maart 2009 had ook onder meer The Big Pink en Ebony Bones geprogrammeerd. We kijken dus al uit naar de nieuwe bands die op South by Southwest zullen staan in maart 2010, en vermoedelijk zullen een aantal van die bands in de herfst van 2010 ook de Grand Mix passeren.
Local Natives: een vijftal uit Los Angeles, die met ‘Gorilla Manor’ een debuut uitbrachten met frisse, springerige nummers waarin close harmony gecombineerd wordt met Afrikaans klinkende gitaarrifjes en dynamische tempowisselingen, dit alles met een flinke scheut jaren ‘70 countryfolk. Qua ritmiek doen Local Natives wel wat aan Vampire Weekend en Talking Heads denken, maar dan zonder de punkelementen.
Zo rond tienen betraden Taylor Rice, Kelcey Ayer, Ryan Hahn,Andy Hamm en Matt Frazier het podium. Alhoewel ze misschien wel een van de hippe bands van het moment zijn, zagen ze er niet echt cool uit: zo droeg de bassist een dwaas petje ruwweg geïnspireerd op Urbanus en leek het of de andere leden de jaren zeventig kledingrekken van de kringloopwinkel geplunderd hadden: een van de zangers moest wel de jongere broer van de cowboy van The Village People zijn. Geen flauwvallende meisjes dus zoals bij MGMT … Local Natives zou ons dus met hun muziek moeten overtuigen.
En dat deden ze, er werd fel aangevangen, met dubbele percussie die voor een spervuur van tempowisselingen zorgde. Leuk om te zien hoe een van de mannen gelijktijdig de piano en de zijkant van zijn drumkit bespeelde. Het bespelen van de rand of de zijkant van de drum was een vaak weerkerend trucje om een tempoversnelling in te zetten. De vijf van Local Natives wisselden vaak van instrumenten, en ook de zangpartijen werden netjes verdeeld. Qua aanpak delen ze dus een beejte de filosofie van het Australische Architecture in Helsinki.
Redelijk vroeg in de set kregen we een mooie cover van “Warning Sign’ van Talking Heads. Vervolgens werd wat gas terug genomen, met meer folkrock geïnspireerde nummers waarin de close harmony sterk op de voorgrond kwam. We waanden ons op slag op een zomers Californisch strand. Natuurlijk mocht de prachtige single “Aeroplanes” niet ontbreken, en na een klein uurtje, werden we naar huis gestuurd met een afwisselende bisronde.
Local Natives, een tip voor de meerwaardezoeker, een klein juweeltje dat we deze zomer zeker wel eens op een festival willen terugzien.
Het voorprogramma werd gebracht door Clues, een band uit Montreal, Canada, met onder meer leden van Arcade Fire en Unicorns. Ze brachten vorig jaar hun debuut uit op het legendarische Constellation label, dat midden de jaren negentig toonaangevend was met bands zoal Godspeed You Black Emperor! en Do make say think. Dit Constellation label probeert zowat zijn tweede adem te vinden, en Clues is één van de bands die het nieuwe geluid van de Montrealse rockscene moet neerzetten, We hoorden een donkere, intense en metalige sound, hier en daar wat Pink Floyd invloeden, maar Clues kon ons toch niet echt overtuigen: ze hebben dan wel een heel eigen geluid, maar de pakkende songs ontbreken. Qua contrast met de vrolijke, springerige songs van Local Natives die zou volgen, kon dit optreden echter tellen. Vreemd dus om deze twee bands met elkaar te zien optrekken, omdat ze toch niet veel raakpunten hebben. Misschien dat Constellation eens een label-night moet organiseren, zodat we Clues in de juiste omgeving aan het werk kunnen zien, want nu waren ze toch een beetje miscast.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
In 2009 werden we overstelpt met bands in de voetsporen van Fleet Foxes, Grizzly Bear, Patrick Watson en Band Of Horses. Op die manier kwamen de huidige rits bands Megafaun, Fredo Viola na Local Natives bovendrijven.
De vijf Californiërs van Local Natives putten uit de traditie van warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana en beschikken zelfs over vier zangers!
Ze kunnen zich een eigen plaatsje toe eigenen, want ze durven krachtiger en harder te gaan, en geven aan sommige nummers verrassende wendingen door een popgroove van kleurrijke en zalvende toetsen, huppelende ritmes en een dubbele, opzwepende percussie, wat hen richting ‘andere geestesgenoten’ Vampire Weekend en Yeasayer brengt. We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, maar zeerzeker klinkt de ‘60’s traditie door van Beach Boys, Simon & Garfunkel, Crosby, Stills & Nash, en de ‘80’s funky loops van Talking Heads; niet voor niks staat “Warning sign” op dit grootse debuut ‘Gorilla Manor ‘ als cover.
De plaat is dus een heel gevarieerde en evenwichtige plaat in zijn genre. Aan de basis van hun indiepop liggen de subtiele, verfijnde melodieën, de leuke, speelse ritmes, de emotievolle stemmenpracht (vooral Ryan Hahn – Taylor Rice) en de sfeervolle aanpak, die wat kracht kon worden bijgezet.
De eerste songs, “Wide eyes”, “Sun hands” en “Airplanes” (wat een nummer!) rocken, net als “Camera talk” die middenin de set verstopt zit. Hun gevoelige sound krijgt elan in “Shape shifter”, “Cards & quarters”, “Stranger things” en het afsluitende “Sticky thread” door piano, strijkers en de stemmenpracht. En dan zijn er nog de ingehouden, ingetogen sfeervolle parels “World news”, “Who knew who cares” en “Cubism dream”.
Kortom, dit is een band die het moet hebben van de wisselende stemmingen, gevoelige en bedreven instrumentatie en ontroerende vocale pracht! Moet er nog zand zijn ? Schitterende debuutplaat.
De vijf Californiërs van Local Natives putten uit de traditie van warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, die al in 2009 sterk werd onthaald met bands als Fleet Foxes, Grizzly Bear, Patrick Watson en Band Of Horses. Ook zij weten met stemmingen te werken. Aan de basis hiervan ligt de combinatie van vier zangers. Op die manier komt de huidige rits bands Megafaun en Fredo Viola na Local Natives bovendrijven.
Local Natives wist in geen mum van tijd een afgeladen Rotonde in te palmen. Ze durfden wat krachtiger en harder te gaan dan hun soortgenoten, gaven aan sommige nummers een groove door kleurrijke en zalvende toetsen, huppelende ritmes en een dubbele, opzwepende percussie, wat hen richting ‘andere geestesgenoten’ Vampire Weekend en Yeasayer bracht. We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, maar zeerzeker klinkt de ‘60’s traditie door van Beach Boys, Simon & Garfunkel, Crosby, Stills & Nash, en de ‘80’s funky loops van Talking Heads; niet voor niks staat “Warning sign” op hun grootse debuut ‘Gorilla Manor ‘ als cover. Het is een heel evenwichtige plaat geworden, die net als deze van Band Of Skulls (een tiental dagen eerder in de Bota te zien!) getipt wordt als één van de ontdekkingen van 2010!
Het was mooi om te zien en vooral om te horen hoe de vijf goed op elkaar waren ingespeeld, beschikten over een emotievolle stemmenpracht (vooral Ryan Hahn – Taylor Rice) en speels, gevat konden stoeien met hun instrumenten. Het kwintet kwam live heel sterk voor de dag. De sfeervolle en forser klinkende songs hadden een subtiele melodie en kregen soms een aardig leuk ritme mee.
We hoorden een afwisselende set, die stevig werd ingezet met “Camera talk”. Op het nummer hoorde je al hoe ze hun indiepop konden verfijnen en uitbalanceren. De popgroove klonk door op het opbouwende “World news” en het bezwerende en stuwende “Warning sign”, die het origineel oversteeg! En in deze outfit pasten enkele heerlijk sfeervolle parels als “Cards & quarters”, “Cubism dream” en “Stranger things”, letterlijk in de voetsporen van Simon & Garfunkel. Trouwens, in de bis speelden ze zonder versterking, ondersteund van handclaps “Cecilia” van de heren! “Wide eyes” en “Shape shifter” zaten middenin de set en vormden het hoogtepunt: gevarieerde, aanstekelijke, zwierige songs door de verrassende wendingen en de bezwerende, opzwepende percussie, sambaballen en synths; en de meerstemmige zang bood de dromerige ondertoon.
De groep breidde er een snedig slot aan met “Airplanes”, “Who knows who cares” en een mooi uitgesponnen “Sunhands”, die gekenmerkt werd door enkele instrument- en vocale explosies.
Local Natives speelde vol overgave, kon rekenen op een sterke respons en tekende alvast als één van de doorbraken voor 2010! De band moest het hebben van de wisselende stemmingen, gevoelige en bedreven instrumentatie en ontroerende vocale pracht!
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
