Lords Of Altamont - Onstuimige garage-rockers steken tandje bij
De laatste plaat van The Lords Of Altamont heet ‘Tune In Turn On Electrify’, en hiermee is hun wervelende live act meteen in enkele rake termen samengevat.
Dit is een band met een hoog rock’n’roll gehalte, ze zien er uit als een stel coole biker-rockers, een imago dat ze natuurlijk wel bewust nastreven, het zijn tenslotte Amerikanen. Maar hun looks, haardossen (de gitarist is een heuse Slash-lookalike, alleen de hoed ontbreekt) en die eeuwige zonnebril zijn alleen maar de ideale verpakking.
Het is de vette en stomende garage rock die voor het wilde feestje zorgt. De rauwe sound neigt naar voor de hand liggende referenties als MC5, Jim Jones Revue, Monster Magnet en natuurlijk de onvermijdelijke Stooges. Voeg er ook maar The Hives en The Ramones aan toe. The Lords Of Altamont zijn misschien geen punkband, maar ze hebben wel de drive, energie en de power van de allerheetste punkbands.
En wat dacht u van The Rolling Stones als checkpoint ? Yep, The Lords starten hun set met “Live With Me” in een geëlektrokuteerde versie, zo heetgebakerd hebben The Stones hun song nooit voor mekaar gekregen.
Frontman Jake Cavaliere ziet er uit als een kruising tussen de übercoole Joey Ramone en de zingende joint Chris Robinson, maar hij gaat heel wat feller tekeer dan die twee. Het is een rock’n’roll preacher die niet alleen wild om zich heen schopt, hij voorziet de smerige garage-rock ook nog eens van een stel ontspoorde orgelpartijen. Neen, geen subtiele orgeltoetsen, dit zijn The Doors niet. Kan ook niet anders als je ziet hoe Cavaliere dat arme instrument een concert lang blijft geselen, het is een wonder dat het kleinood überhaupt nog op zijn gammele poten blijft staan.
De driftige set kent nauwelijks tussenpauzes, het gaat vooruit met de geit. Het is geweldig hoe compromisloze stoompotjes als “Living With The Squares”, “Million Watts Electrified”, “Death On The Highway”, “Get Back In The Car” of “Going Nowhere Fast” er met volle gas worden doorgepompt. Hier wordt tempo gemaakt door een stelletje vunzige rock’n’roll ratten die er duidelijk zin in hebben.
“Going Downtown” is dan misschien wel een heel vette knipoog naar “Raw Power”, maar who cares. Wij zijn de plagiaatpolitie niet, en een band die de ongebreidelde stuwkracht van The Stooges nastreeft, daar kunnen we alleen maar met volle teugen van genieten.
Dat doen we ook, maar mooie liedjes duren nooit lang en na een razend anderhalf uurtje zetten Lords Of Altamont met een onstuimig “Cyclone” een vettig punt achter dit woest en stormachtig concertje.
It’s only dirty ass rock’n’roll, but I like it …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Daniel Buyle
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/n9-eeklo/the-lords-of-altamont-27-03-2022.html
Organisatie: N9, Eeklo
Lords Of Altamont - Casino goes rock’n’roll (from outher space)!
Lords Of Altamont
De Casino
Sint-Niklaas
2017-12-13
Hans De Lee
Heel divers avondje rock’n’roll daar in Sint-Niklaas, op vrijdag de 13de! Met 3 bands die op zeer uiteenlopende wijze het beste van zichzelf gaven en elk op hun manier het etiket ‘rock’ een aparte invulling bezorgden.
De gedurfde affiche had jammer genoeg niet de verhoopte massa naar de Casino gelokt. De zaal was amper voor de helft gevuld. Bij aankomst was opener Manngold al stevig van jetje aan het geven. Het binnenlands gezelschap, opgericht in 2008, bestaat uit een verzameling ras muzikanten die hun strepen ook al verdienden in tal van andere interessante bands. Meest gekend is allicht gitarist Rodrigo Fuentealba, actief bij ondermeer Fifty Foot Combo, Gabriël Rios, Arsenal, enz.
De heren spelen een explosieve, instrumentale en rauwe mix van psychedelische rock met veel groove en ballen. Hier en daar een snuifje blues, een scheut vintage (garage) rock en een weinig punk en je komt tot de krachtige sound van Manngold. Opmerkelijk en vrij uniek zijn de dubbele drums.
Galactic Empire is een heel ander verhaal. Dit opvallend 5-tal haalde het een tijdje geleden in zijn hoofd om de muziek van Star Wars in een pittig symfonisch rock en prog metal jasje te steken. Net als Manngold volledig instrumentaal maar live met de nodige show elementen, toepasselijke outfits (Darth Vader en Stormtroopers met masker) en spacy stemmen en gimmicks tussen de nummers door. Heel vermakelijk voor even en vermoedelijk een fijne ervaring voor echte die hard Star Wars fans, die zeker aanwezig waren in de zaal gezien de talrijke t-shirts die verwezen naar de films, maar niet evident om gans de set te blijven boeien en de aandacht van het publiek vast te houden.
Nummers als “Main Theme” en “Imperial March” klinken nog wel verrassend cool en behoorlijk heavy, doch na verloop van tijd brengt de set iets teveel van het zelfde en gaat het, wat mij persoonlijk betreft, al vlug vervelen. Leuke poging en geslaagd entertainment maar het idee is volgens mij toch iets te beperkt om op langere termijn potten te breken.
Het was vooral uitkijken naar de oerrockers van Lords Of Altamont. De band uit Los Angeles kwam in een uitgebreide Europese tour hun nieuwe CD ‘The Wild Sounds of Lords of Altamont voorstellen en deed daarbij gelukkig ook ons land aan! Frontman Jake Cavaliere en zijn gevolg brachten een geweldige pot intense garage rock met hier en daar een ferme psychedelische inslag. Je hoorde duidelijk de sound van bands als The Cramps, The Stooges en The Fuzztones terug bij de Lords en in mindere mate ook wel wat invloeden van The Rolling Stones, Motorhead en andere rockiconen.
Het geheel vormde een heerlijk broeierig concert waarbij Cavaliere zoals gewoonlijk uitbundig tekeer ging op zijn onverwoestbaar Farfisa orgel en het publiek constant betrok bij zijn performance en zijn band.
Openers “I said hey” en “Death on the highway” van de nieuwe CD zetten meteen de toon en kondigden een intens uurtje ongepolijste maar catchy rock’n’roll aan van de bovenste plank! In navolging van de band zelf kwam het aanwezige publiek eindelijk in beweging en werden vooraan het podium plots meer lederen jekkers gespot dan t-shirts van Star Wars.
De heren van Altamont hadden zichtbaar zin in een feestje en vuurden in een rotvaart hun songs de zaal in. In de set zaten enkele nieuwe nummers van de 6de schijf die in de loop van oktober uitkomt. Het nieuwe werk klonk weliswaar heel vertrouwd qua sound maar toch veelbelovend en fris! Het nummer “Evil (is going on)” mag hiervan een geslaagd voorbeeld zijn. Toch waren het logischer wijs vooral de oudere nummers die voor de meeste respons zorgden en die geregeld de boel op stelten zetten. Hoogtepunten waren ongetwijfeld “Get in the car” en “Live fast” zowat de lijfliederen van de Lords en duidelijke de favoriete songs van de opgekomen fans. Tijdens “FFTS” ging zanger en opperlord Cavaliere letterlijk het publiek opzoeken en nam hij zelfs zijn orgel mee in de front. Het betekende meteen het einde van een knappe set onvervalste en onversneden rock’n’roll!
De toegift bestond uit 3 typische Altamont knallers waarbij, na gouwe ouwe afsluiter “Cyclone”, de heren definitief backstage verdwenen om de volgende dag alweer in Parijs hun circus op te zetten.
Jammer van de matige publieke belangstelling want het laatste optreden was werkelijk top! Misschien schrok de combinatie van de 3 (te) verschillende bands toch iets te veel af voor sommige twijfelaars. Een gemiste kans of een weloverwogen beslissing? Who cares? Ik heb er alvast van genoten! Thanks DC Rocks!
Pics homepag Fie Luyckx
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
In tegenstelling tot 11 oktober laatstleden in Trix was Blackup maandag 17 oktober wel aanwezig in Magasin 4. De groep herbergt 4 Gentse rasmuzikanten die hun sporen al verdienden in bands als Fifty Foot Combo, The Feather, The Ewings, Thee Andrew Surfers en Wolfen. In 2009 ontsproot Blackup, een geolied punkrock- en gestroomlijnd rock-‘n’-roll beest.
Hun debuutcd ‘Ease & Delight’ (in New York onder handen genomen door niemand minder dan Jon Spencer – boegbeeld van o.a. Pussy Galore, Heavy Trash en Blues Explosion) bevat dan ook niets anders dan rechttoe rechtaan no-nonsense songs. Denk aan Wipers, Stranglers, Magazine, Wire en The Jesus Lizard en je krijgt ongeveer een beeld van wat je van deze heren kan verwachten. Ook live werden alle verwachtingen ingelost. Vooral drummer Xavier Benoit viel op door de extreme gedrevenheid waarmee hij zijn cimbalen afranselde en de opgespannen drumvellen van zijn op ontploffen staande drumkit constant lappen rond de oren uitdeelde. De twee gitaristen Piet Stellamans en frontman Steven Gillis lieten hun plectrums schuren langs hun snaren en bassist Miguel Moors liet zijn bassnaren trillen tot ver buiten de hoofdstad. Jake Cavaliere, boegbeeld van de hoofdgroep kwam naast ons een kijkje nemen en knikte instemmend. Goedgekeurd dus en ideale opwarmer voor de hoofdact! En goed nieuws voor de heren van Blackup: ze mogen straks het voorprogramma verzorgen van Hot Snakes tijdens het Europees gedeelte van hun herfsttoer. Laat ze een poepje ruiken, zou ik zo zeggen!
We waren dus al op meer dan kamertemperatuur toen The Lords of Altamont, een stelletje volgetattoëerde bikers van de Amerikaanse Eastcoast die vergezeld waren van een gogo danseres, hun blijde intrede maakten op het podium van Magasin 4. Hun credo: rock die niet gevaarlijk is, is zinloos! Alleen al hun groepsnaam is een gestrekte middelvinger naar alles wat naar love, peace en understanding ruikt.
The Lords of Altamont plunderen vol overgave de oerpunk van peetvaders MC5 en The Stooges, de psychobilly van The Cramps en de garagerock van The Sonics.
Ze kwamen voornamelijk hun laatste album (‘Midnight to 666’ uit 2011) promoten en deden dit en verve. Live komen de songs nog meer tot hun recht dan op hun albums. Vettige rock zoals we het nog maar zelden meemaken.
Als je dan ook nog over een party-animal als uitgangsbord beschikt, heb je in ieder geval iets voor op andere groepen in het genre. Jake ‘The Preacher’ Cavaliere liet geen kans onbenut om zijn orgeltje alle hoeken van het podium te laten zien. Het arme orgeltje moest op een bepaald ogenblik ook het gewicht van de zanger torsen. Scheurende gitaren, een beukende ritmetandem, een scheurend orgeltje en de stem van brulboei Cavaliere: meer moet dat niet zijn! Of toch: het zootje ongeregeld uit Los Angeles had nog een extra troef die ze uitspeelden, nl. gogo danseres Moana Santana. Zij liet geen kans onbenut om haar twee grote troeven (if you know what I mean) uit te spelen tijdens haar suggestieve dansbewegingen bij deze overvloed aan diverse soorten vettige rock. Het publiek genoot er met volle teugen van en liet dat ook telkens blijken toen ‘The Preacher’ meermaals tussen twee songs door vroeg hoe de stemming in de zaal was.
Na een schitterende cover van Roky Erickson’s “Don’t Slander Me” verlieten The Lords het podium. Niet voor lang want het publiek – dat na 14 killersongs nog niet verzadigd bleek - schreeuwde hen terug het podium op.
Ze trakteerden ons nog op 5 encores, waaronder een oerversie van MC5’s anthem “Kick Out The Jams” en een stormachtig “Cyclone”, dat voor een schitterend orgelpunt zorgde! Een concert om in te kaderen en een méér dan tevreden publiek! Praise The Lords!
Setlist The Lords of Altamont:
[1] Soul For Sale [2] You’re Gonna Get There [3] Get In The Car [4] She Cried [5] Gods & Monsters [6] Going Nowhere Fast [7] Save Me (From Myself) [8] (Gettin’ High) On My Mystery Plane [9] Action Woman [10] $ 4.95 [11] Three [12] Bury Me Alive [13] F.F.T.S. [14] Don’t Slander Me // Encores = [15] Kick Out The Jams [16] Ain’t It Fun [17] Time Has Come [18] The Split [19] Cyclone
Organisatie: Magasin 4 (Brussel)
Lords Of Altamont uit California staan met hun vierde plaat nog altijd garant voor vettige garage rock naar de goede geest van bands als MC 5 (de hoes liegt er niet om), The Stooges, The Nomads, The Hellacopters en The Mooney Suzuki. Er wordt meestal rechtdoor gebeukt met fuzzy gitaren, vuile orgelpartijen en roffelende drums, en dat met in motorolie gemarineerde songs als “I’m alive, “Get in the car”, “Ain’t it fun” en “Synanon kids”. Ook een aangename motherfucker van een song is het in de sixties gedrenkte psychedelische “Save me from myself”, sluimerende bass gevolgd door een vuile riff en dan die frontman Jake Cavaliere die herhaaldelijk “I’m comin’ back for more” er overheen schreeuwt. Yeah !
“Gettin high (on my mystery plane)” is misschien een beetje een te opvallende rip off van “TV Eye” van The Stooges, maar we vergeven het hen graag want dit is het soort vunzige straight forward rock die dezer dagen te weinig gemaakt wordt.
Lekker smerig, zo lusten wij onze garage rock het best.
Nederlands 
Français 
