Toen Loyle Carner zijn optreden in een uitverkochte AB enkele weken geleden had geannuleerd, was dit ook voor ons een streep door de rekening. Binnen de hip hop en de aanverwante stijlen is dit namelijk een artiest die langzaam maar zeker aan het doorbreken is naar de hoogste regionen. Uitstel is gelukkig geen afstel. Op maandag 16 december kregen wij, en een overvol Ancienne Belgique een herkansing. Loyle Carner zet een wervelend en vooral zeer gevarieerd hip hop feestje op poten, dat duidelijk vanuit het hart komt. Daarvoor krijgt de man een extra pluim op zijn hoed.

De avond werd geopend door Lucy Lu (***). Een collectief van spraakzame artiesten die eerder een vorm van zogenaamde 'laid-back' hip hop voorschotelen. Waarbij vooral dus op de emoties van de aanhoorder wordt ingespeeld, maar ook de dansspieren voldoende worden aangesproken. In eerste instantie komt de frontman op zijn eentje een ingetogen intro brengen, waaruit blijkt hoe breekbaar en warm zijn stem wel is. Diezelfde warme gloed doet Lucy Lu over de gehele lijn over de aanwezigen neerdalen. Binnen een wellicht iets te gezapige omkadering. De aandacht verslapt daardoor na een tijdje wel een beetje. Gelukkig worden alle registers naar het einde van de set nog eens volledig open getrokken, waardoor we terug bij de les zijn.
Kortom,  zagen we hier een band aan het werk die dus dromerige hip hop brengt en duidelijk op het gevoel speelt, en over potentieel beschikt ooit wel potten te breken. Groeimogelijkheden naar die toekomst zijn er dus zeker, voorlopig blijven we echter wat op onze honger zitten.

Loyle Carner (****1/2) heeft ondertussen, met het nodige vallen en opstaan, een lange weg afgelegd. Eerder dit jaar stond hij nog in Rotonde van Botanique. En ook de dance hall op Pukkelpop wist hij deze zomer moeiteloos in te pakken. Voor een uitzinnige menigte in de AB legt de man al vanaf de eerste noot de lat zeer hoog. Gerugsteund door klasse muzikanten, ontpopt Loyle Carner zich prompt tot een klasse entertainer. Hij spreekt zijn publiek, entourage en mede muzikanten met veel respect aan. Het succes is hem duidelijk niet naar het hoofd gestegen, integendeel zelfs. Meermaals haalt hij zeer persoonlijke verhalen uit zijn jeugd naar boven, en geeft aan waar hij echt vandaan komt en dat hij is blijven vechten om te bereiken wat hij nu heeft bereikt. Die bescheidenheid siert hem. Uiteraard zijn er eveneens de songs, en daaruit blijkt dat Loyle Carner het soort hip hop brengt vanuit het hart van die muziekstijl, zonder de overdreven pling pling of het al te patserige gedoe daarrond.  Of dat nu is door op een oorverdovend wijze en wervelend feest te doen uitbarsten, of op een ingetogen moment de zaal compleet stil te krijgen.
Loyle Carner doet zijn publiek vanaf de eerste tot de laatste noot moeiteloos uit zijn hand eten. Het publiek gaat dan ook volledig uit zijn dak. Waarop Loyle Carner reageert door die lat prompt nog hoger te leggen dan voorheen. Alsof dat nog kon.
De man schuwt bovendien geen controverses in zijn bindteksten, en stelt zich maatschappij kritisch op. Brexit en Trump komen daarbij voldoende aan bod. Ook dat is de soort hip hop, met een duidelijke boodschap, waar wij van houden. Ook daarvan smulde het publiek met volle teugen. Het resulteert uiteindelijk in een wervelende finale waarbij het dak van AB er nog maar eens compleet afgaat.
Eindigen doet Loyle Carner echter met wederom een ingetogen moment bij “Loose Ends”, waarbij hij de zaal voor de zoveelste keer volledig stil krijgt. Om daarna weer over te gaan tot een feestelijk slot van de regulaire set met “Nothing Changed”.  Daaruit blijkt nog maar eens wat voor een veelzijdige artiest deze man toch is. In de bisnummers worden alle registers voor de laatste keer volledig open gegooid, en barst dat feest nog eenmaal compleet los. “No CD” is dan ook de ultieme kers op de taart van een zeer geslaagde hip hop avond.
Besluit: Aan de lachende gezichten te zien bij het verlaten van de zaal heeft niet alleen Loyle zelf, maar ook het publiek intens genoten van deze spetterende hip hop show komende vanuit het hart van de hip hop. Waardoor hij ook ons hart op een gevarieerde wijze heeft veroverd.

Setlist: Ice Water - You Don’t Know - Stars & Shards - The Seamstress - Angel - Damselfly - Florence - Dear Jean - Deloseil (Brilliant Corners) - No Worries - October - Looking Back - Still - Ottolenghi - Loose Ends - Nothing Changed
Encore: NO CD

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Liveurope)

Loyle Carner gaf zich gisterenavond bloot in de voormalige Brusselse plantentuin. Persoonlijke teksten over zijn achtergrond werden ondersteund door basgitaar en keyboard. Ondanks zijn oprechte en goed verstaanbare verzen, had onze figuurlijke Adam toch af en toe moeite om het publiek luidkeels mee te doen zingen met de refreinen. Fans waren er duidelijk aanwezig, maar hees zullen zij niet naar huis zijn gegaan.

De 24-jarige Londense rapper blijft toch een beetje een vreemde eend in de bijt binnen de Britse hiphop scene. Waar toonaangevende grime rappers maar al te graag kiezen voor een zekere stoerdoenerij, gaat Loyle Carner (afgeleid van diens echte naam Coyle Larner) voluit om zijn onzekerheid en imperfectie in de verf te zetten. Momenteel schuimt hij de Europese concertzalen af om zijn nieuwste album ‘Not Waving, But Drowning’ voor te stellen. De opvolger van zijn in 2017 uitgekomen debuutplaat ‘Yesterday’s Gone’.

De avond startte met de goedgeluimde DJ Sonar, die gerenommeerde hiphop klassiekers onder de naald van zijn dertig jaar oude draaitafel liet glijden. In de stemming kwamen we wel, maar onze dansspieren werden daar niet bepaald opgewarmd. Zowat iedereen bleef rustig op de trappen van de uitverkochte Rotonde zitten, al moeten we wel grif toegeven dat het amfitheater-esque zaaltje zich hier ook wel enorm aan toe leent.

Met de vinger tegen de neus en met een glinsterend voorhoofd loodste Loyle Carner ons door zijn show heen. Voorzichtig werden de refreinen van “Damsefly“ en “Ottolenghi“ meegelipt, maar tijdens “Stars & Shards” werd er ook stevig uit de bol gegaan. Geen moshpits, wel hopen enthousiastelingen die ritmisch heen en weer shakete. Dat de Brit zelf graag op het podium staat, valt trouwens gemakkelijk af te lezen van de glimlach op zijn besproete gezicht.
Carner stond trouwens niet alleen op het podium: Ashley Henry bracht ondersteuning met zijn keyboard en kon ook bij zijn frisse solo tijdens het gospel doordrenkte “The Isle of Arran” op veel steun rekenen. Mede-producer Rebel Kleff waakte over de mpc, maar greep meerdere keren naar de microfoon om zijn eigen verzen mee te rappen. Daarnaast mochten we kennis maken met Rudi Creswick, die basgitaar speelde. Tot slot konden we ook de stemmen van onder andere Sampha en Jorja Smith door de boxen horen, al waren deze helaas niet aanwezig.
Opmerkelijk was het feit dat de woordkunstenaar met roots in Guyana geen moment zijn woorden inslikte of even gemakkelijkheidshalve enkele klanken liet vallen. Ook zijn snellere nummers leek hij moeiteloos met een zekere technische souplesse te brengen. Diezelfde snelle tongval was de aanleiding voor een korte woordenwissel met het publiek: ‘Speak slowely’ riep een dame uit het publiek, waarop de rapper al lachend pareerde dat hij dat niet kan, hij is zo geboren.
Het jonge talent zorgde voor een avond vol muzikale gezelligheid en wie goed heeft geluisterd, is ongetwijfeld met het gevoel naar huis gegaan dat hij/zij de rapper en zijn ouders al aardig kent. Een tevreden gevoel overheerste, al had de show wat ons betreft toch een tikkeltje langer mogen duren.

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Botanique, Brussel