M.I.A. is het alterego van Maya Arularpragasam, dochter van ‘een Tamil Tijger’, die haar vader praktisch nooit heeft gekend. Ze heeft moeten vluchten met haar familie uit Sri Lanka en India en is uiteindelijk in Engeland beland. Ze werd muzikaal gedoopt als M.I.A., ‘Missing In Action’.
Haar familie is in haar gebreiteld . De eerste plaat ‘Arular’ werd vernoemd naar haar vader en in de andere platen verwerkt ze wel op één of andere wijze haar familie en zichzelf .
De vierde vernoemde ze ook naar zichzelf ‘Maya – Mathangi’ , toevallig ook de naam van de Hindoe- godin .
M.I.A. brengt een amalgaan aan stijlen, een mishmash , knip - en plakwerk van hiphop, r&b, electro, dance en strakke , donkere breakbeats, Oosterse sounds en Jamaica invloeden, dat avontuurlijk, gedreven, toegankelijk , maar evenzeer hitsend hyperkinetisch gek kan zijn!
Ook hier noteren we die opzwepende hyperkinetische ritmiek , waarin tribal , Arabische melodieën en Indiase elementen verweven zijn en naast de zang , opgekrikt worden met strijdkreten .
Straffe , niet makkelijke kost dus bij heel wat songs , vooral de eerste nummers “Karmageddon”, “Matangi” , “Only 1 u” en “Warriors” vergen al meteen een forse, ferme inspanning . Maar het tij keert en we krijgen meer ademruimte door een sfeervollere reeks, minder heftig , zwaar, donker en gedreven . “Attention”, “Exodus”, “Bad girls” en de afsluitende “Know it ain’t right” en “Sexodus” klinken beduidend gematigder . Verder ook evenwichtig toegankelijk materiaal als “Come walk with me” , “Boom skit” en “Y.A.L.A.”.
Er staat meer ‘rem’ op die electroclash, pompende beats en stortvloed aan geluiden. Een gestroomlijnder album en een meer zalvende aanpak dus om de plaat goed door te komen . M.I.A. vergt nog steeds een luisteroefening , maar we krijgen de kans af en toe eens wat makkelijker weg te dromen .
Als vrouwen al ballen zouden hebben, dan is M.I.A. toch wel van een serieus klokkenspel voorzien. Haar stijl, attitude en muziek is een welgemeende ‘fuck you’ naar marketinggestuurde plastieken poppen als Lady Gaga, Beyoncé of Rihanna (zet uw tv op TMF of MTV en vul naar believen het lijstje verder aan). Qua rebellie, boosheid en ‘fuck you’ gehalte is er maar één madam die een beetje in M.I.A. haar buurt komt en dat is Peaches, maar dat is dan weer een zodanig manwijf dat we een sterk vermoeden hebben dat ze wel echte ballen heeft …
Het concertje van M.I.A. kon je op zijn minst ophitsend noemen. De beats en raps mistten hun doel niet, ze waren luid, explosief en messcherp. De algemene teneur was nogal militant en pompend. Een drum, een knallende beatbox (met samples van onder andere scheurende racewagens en luid knallende geweerschoten) en een paar onstuimige dansers in combat outfit waren de perfecte begeleiding voor de snauwende en knarsende raps van M.I.A.
Een uiterst agressieve song als “Born Free”, gebouwd op die beukende Suicide sample uit “Ghost rider”, was een regelrechte aanval richting onderbuik. Die knaller (en nog steeds onze favoriet) zat trouwens vroeg in de set, maar het explosieve en bitsige sfeertje werd nadien wel sterk aangehouden met opjuttende dance tracks als “Story to be told”, “Bamboo Banga” en “Boyz”… tot een stroompanne roet in het eten kwam gooien.
Doodjammer en de nachtmerrie van iedere band of artiest, maar iedereen heeft er vroeg of laat wel mee te maken. Bij M.I.A kwam die technische panne dan nog net op het moment dat de dame (met knalgele pruik nota bene) haar publiek al danig had opgejut en er een gloeiend temperatuurtje in de zaal hing. Balen is dat.
Maar kom, na de veel te lange onderbreking hitste M.I.A. de gemoederen alweer op en bij “Paper planes” (voortdrijvend op het prachtige Clash nummer “Straight to Hell”) gingen de poppen alweer aan het dansen en kookte het potje algauw weer over.
Helaas was het kort daarop al gedaan. Veel te kort dus. Ook daarom hadden wij de indruk dat het op de Lokerse Feesten misschien allemaal iets beter en heter was, maar daar had dan ook niemand de stekker uitgetrokken. Is de Kreun in Kortrijk gewaarschuwd volgende week?!
Desalniettemin toch weer een stomend potje dance, rap en jungle van het betere soort.
Organisatie: Trix, Antwerpen
M.I.A. is het verhaal van Maya Arularpragasam, dochter van ‘een Tamil Tijger’, die haar vader praktisch nooit heeft gekend. Ze heeft moeten vluchten met haar familie uit Sri Lanka en India en is uiteindelijk in Engeland beland. M.I.A. werd gedoopt, ‘Missing In Action’.
Onze M.I.A. debuteerde in 2005 met ‘Arular’, vernoemd naar haar pa, en muzikaal een behoorlijk boze, creatieve, avontuurlijke plaat, een geheel van hiphop, r&b, electro, dance en rauw grimmige breakbeats, Oosterse sounds en Jamaica invloeden.
En dat het een vrouw met ballen was, bewees ze nog eens te meer op de opvolger ‘Kala’ (2007), een knipoog naar haar moeder waarin ze fungeerde als de spreekbuis van een generatie jongeren. Een amalgaan aan stijlen, met het nodige knip - en plakwerk, een soort hippe opzwepende, hyperkinetische ‘allstyle’ dancemusic.
Nu drie jaar later is er de opvolger die haar eigen naam draagt, ‘Maya’, en een resem tekens draagt, die voor de nodige verwarring zorgen en talrijke vraagtekens oproepen. Onze dame is intussen zelf moeder geworden, maar dat belette haar niet een uiterst weirde plaat af te leveren door een stortvloed aan geluiden. Een ‘pfff’ plaat die fascinerend, overdonderend, overweldigend en onbegrijpelijk klinkt.
Een electroclash van elektronicasalvo’s, industrial (digital hardcore) van Atari Teenage Riot, de paranoïde wave/noise waanstructuur van Suicide, drum’n’bass, hiphop, reggae en Caribische elementen, verweven in een pop -/rockstructuur en harde, pompende knockouts en groovy zalvende beats.
Twaalf gevarieerde songs die geweldig, energiek, onrustig, compromisloos als aangenaam sfeervol zijn. De bezwerende pop van “XXXO”, “Story to be told”, “It takes a muscle”, “It iz what it iz” en “Tell me why” staan lijnrecht tegenover de geschifte killers & tornados van “Steppin up”, “Teqkilla”, “Born free” en “Meds & feds”. De verschillende kanten van M.I.A. zijn dus hier samengevat op de overtuigende derde cd.
M.I.A. is het verhaal van Maya Arularpragasam, dochter van één van de ‘Tamil Tijger’ krijgers, die haar vader praktisch nooit heeft gekend. Ze heeft moeten vluchten met haar familie uit Sri Lanka en India en is uiteindelijk in Engeland beland.
M.I.A. staat voor ‘Missing In Action’, wat verwijst naar haar vader. Was de eerste plaat ‘Arular’ eerder een beleven hoe ze haar vader heeft gemist, dan gaat deze tweede plaat een stapje verder en is ze de spreekbuis van een generatie jongeren uit de derde wereld met haar vingerwijzende, soms radicale teksten. Een vrouw met ballen dus!, die muzikaal het nodige knip- en plakwereld leverde op haar amalgaan van hiphop, funk, afro, funk, folk in combinatie met rauw grimmige breakbeats, Jamaïcaanse dancehall en Braziliaanse ritmes. Het geheel klinkt opzwepend, dansbaar, hip en klinkt soms wel hyperkinetisch door die ‘allstyle’ dancemusic.
De plaat werd geproduced door DJ Switch en ook Timbaland kwam een handje toesteken. Ook al klinkt de plaat toch iets minder dan haar debuut, de singles “Boyz”, “Jimmy” en “Paper planes” zijn een schot in de roos.
Een breder concept van wereldmuziek en alternatieve hiphop met een open geest. Geniet er maar van , want het kan tot 2010 duren voor er sprake is van nieuw werk …
Nederlands 
Français 
