Een goed uur lang kregen we een heerlijk nostalgische 90iestrip van Magnapop , de band rond de immer sympathieke dames Linda Hopper – Ruthie Morris uit Georgia, Atlanta . Een uur lang werden de nummers in een strak tempo op ons afgevuurd, onstuimig, gedreven, speels , fris met tonnen enthousiasme, hartelijkheid en spontaniteit .
Magnapop trok met deze ingesteldheid de kaart van een caféconcert, waar een noot nog eens mag verkeerd klinken, de zang wat vals ontstemd of sympathiek ernaast is en een vuist of een pint de lucht ingaan . Tja , het had wel iets van hun memorabel concert in de Vooruit, Gent 25 jaar terug . Enkel de stagedives ontbraken . We zijn intussen , net als de band ook evenveel jaar ouder … Zucht … Die 90ies zijn in het geheugen gegrift en na de set kregen we een heerlijke party revival. Zelfvoldaan , tevreden trokken we huiswaarts.
Magnapop had in die jaren een belangrijk vrouwenaandeel in de muziek, samen met een L7, Babes In Toyland, The Breeders en Hole gaven ze de gitaargrunge een stevige knoert. Ze zijn toe aan een tweede reünie en trekken regelmatig op tournee sinds 2011 . In de huidige tour wordt twee superkleine en één concertclub aangedaan en kregen we het materiaal te horen van de eerste twee platen ‘Magnapop (‘92) en ‘Hot Boxing’ (‘94) . De spotlights hadden dezelfde kleuren van de hoes van de tweede plaat met die rode, blauwe tinten. Een band zagen we in de originele bezetting in hun meest succesvolle periode met David McNair en Shannon Mulvaney erbij.
Een prettig weerzien werd het met lachende aangezichten en de uitnodigende houding van de bandleden , die meteen een rauwe , aanstekelijk melodieuze sound op ons loslieten met stevige kleppers van hun titelloos debuut . “Guess” , “Complicated”, “Garden“ en “Favourite writer” brachten een gepeperd Dinosaur Jr en zinderden na . De Big Star cover “13” , ook van het invloedrijke debuut , was meer geraffineerd , opbouwend, en klonk wat uit de bocht door de ontstemde vocals van Linda Hopper . Trouwens , het was pas naar het eind toe dat haar stem voldoende opgewarmd en goed was om de intense sterkte van de plaat te hebben .
“Here it comes” van ‘Hot Boxing’ klonk scherp , gedreven en het korte “Get it right” was fel en punky . Het kwartet beet muzikaal van zich af door de snijdende gitaarlijnen, de diepe bas en de gortdroge uptempo drumpartijen.
“Slowly, slowly” en “Texas” volgden , hadden een broeierige intensiteit , opbouw, en toonden de emotievolle, gevoelige , melodieuze kant. De spanning zakte, “Piece of cake” , “Ride” zijn nu niet de sterkste ; “Lay it dawn”, “Emergency” krikten het niveau en tempo terug op; de hectisch, ontregelde sound viel op z’n plooi met oudjes “Skin burns” en de instant klassieker “Merry”. Het refrein werd luidkeels meegezongen en de song wuifde ons letterlijk uit .
In de bis werden we aangenaam verrast met de “song 1” cover van Fugazi , die strak gebald was. Toonvastere werd Linda op de laatste twee “Open the door” en “Best friend” .
Als je de slotsom maakt , kwamen de eerste twee ruim aan bod , kreeg je een glimp van die derde “Rubbing doesn’t help” (’96) in de bis, en werden de comebacks van ‘Mouthfeel’ (‘05) en ‘Chase park’ (‘09) volledig links gelaten .
De nostalgische trip raakte zondermeer en het ‘sympathiek ernaast’ namen we er in alle graagte bij . Cheers !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/magnapop-17-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dvkes-17-02-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Magnapop, in de jaren 90 waren ze efkes een belangrijk bandje. Met singles zoals o.a. “Slowly Slowly”, “Lay it Down” en “Open The Door” waren ze vaste klanten in De Afrekening van StuBru. De bijhorende albums deden het ook goed. Rond de eeuwwissel kwam er een hiatus maar in 2005 was er terug een album (‘Mouthfeel’) en in 2009 kwam ‘Chase Park’ uit. Het succes van ervoor kwam niet meer maar de liefde voor de muziek is blijkbaar groot genoeg om verder te doen. Gelukkig maar.
Het zaaltje in Den Trap was uitverkocht voor Magnapop. Er waren vooral mensen aanwezig die tiener waren in de periode dat Magnapop mainstream succes had. Maar dat mocht het enthousiasme niet drukken. Ook de band had er zin in en begon meteen met “Guess”, een song uit hun debuut. Er zou vooral uit hun eerste twee albums gespeeld worden wist Linda Hopper ons te vertellen. En het was niet gelogen. Enkel nog aangevuld met wat nummers uit het derde album. Linda Hopper wist te boeien met haar bindteksten. Ruthie Morris speelde met volle overgave op haar gitaar. Het publiek kwam langzaam los en vanaf “Slowly Slowly “ en “Texas” was iedereen op temperatuur. De setlist bevatte alle gekende songs en het klonk dan ook min of meer als een ‘best of’ optreden. Ruthie en Linda zijn intussen meer dan twintig jaar ouder (dan in hun gloriejaren) maar aan het enthousiasme en de inzet was het niet te merken. Ze speelden met overgave en plezier. Het was niet allemaal perfect maar wel pretentieloos.
Magnapop anno 2017 leeft nog en met de originele set-up; bassist Mulvaney en drummer Mc Nair erbij vormen ze een echte band.
Een aangenaam optreden.
Pics Magnapop @De Casino, Sint-Niklaas
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/magnapop-17-02-2016/
Organisatie: Den Trap, Kortrijk
Voor de iets oudere muziekliefhebber doet Magnapop ongetwijfeld een fijn belletje rinkelen. De band rond zangers Linda Hopper en gitariste Ruthie Morris bestaat al sinds begin jaren negentig. De band uit Atlanta won eerst aan populariteit in de Benelux waarna de rest van Europa en nadien ook de VS voor de bijl gingen.
De eerste twee realeases van de band werden geproduced door ene Michael Stipe, midden jaren negentig zou hij de band zelfs meenemen naar Europa met de ‘Monster’-tournee van zijn eigen band. Magnapop scoorde vooral met de albums ‘Magnapop’ (1992) en ‘Hot boxing’ (1994) en met de nummers “Slowly Slowly”, “Open the door” en de onvervalste klassieker “Lay it Down”.
De band kende nadien wat personeelswissels en verzeilde in de anonimiteit. In 2005 verscheen de band even terug op het toneel met het weinig succesvolle ‘Mouthfeel’.
Anno 2010 doen ze opnieuw een poging om op de voorgrond te treden en brengen ze het album ‘Chase Park’ uit. De band speelde onlangs op het nieuwe ‘Masters of Rock’-festival in Torhout en later deze maand hebben ze nog een aantal andere optredens in België en Nederland.
Het leek ons daarom de moeite om de nieuwe plaat van naderbij te bekijken. Het valt meteen op dat Magnapop na al die jaren als twee druppels op de band uit de begindagen lijkt. De stem van Linda Hopper is nog steeds dezelfde en ook het gitaarwerk van Morris is amper veranderd. De band speelt nog altijd up-tempo nummers en staat voor pop met een klein punkrandje. Jammer genoeg zijn er op deze nieuwe cd geen nummers te vinden die ook maar een beetje in de buurt komen van de vroegere hits, geen enkel nummer komt zelfs maar even boven de middelmaat. Misschien dat nostalgische fans van het eerste uur hier iets aan zullen hebben, voor ondergetekende is dit album een zware tegenvaller.
Nederlands 
Français 
